ห้องข้าง ๆ คือวิศวะ (เอา) ดุ

ปึก ! ปึก ! ปึก !

“อ๊า… อ๊ะ… ฮะ… !”

เสียงเตียงไม้กระแทกผนังดังเป็นจังหวะหนัก ๆ สอดประสานกับเสียงครางผู้หญิงที่ดังลอดประตูเข้ามา

‘เจ้าขา’ นักศึกษาบัญชีปีหนึ่ง นั่งกัดปากกาอยู่บนเตียงตัวเองอยู่ต้องสะดุ้งทุกครั้งที่เสียงกระทบดังขึ้น เธอมองนาฬิกาบนผนัง

“ตีสองครึ่งแล้ว !”

ตอนนี้แทนที่จะได้ยินเสียงสมองทำงาน เธอกลับได้ยินแต่เสียงดัง “ปึก ปึก ปึก” ดังก้องในหัวซ้ำไปซ้ำมา และที่แย่กว่านั้นคือ ร่างกายของเธอกำลังตอบสนองโดยไม่ได้รับอนุญาต

ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านจากท้องน้อยขึ้นไปถึงอก ผิวหนังใต้ชุดนอนบาง  ๆ รู้สึกคันยุบยิบทุกครั้งที่ได้ยินเสียงครางหวานนั้น

“ทนไม่ไหวแล้วว่ะ… !”

เธอตุบโต๊ะด้วยมือเล็กที่สั่นด้วยความหงุดหงิดปนอายที่ดันเกิดอารมณ์กับเสียงครางชายหญิงข้างห้อง เธอกระชากกระดาษโพสต์อิทสีชมพูขึ้นมาเขียนด้วยลายมือที่บิดเบี้ยว

‘รบกวนช่วยเบาเสียงกิจกรรมยามวิกาลด้วยค่ะ ผนังบาง คนจะอ่านหนังสือสอบ !!!!’

เธอมองลายมือสวยงาม พ่นลมฮึ ! ดัง ๆ แล้วเดินตึงตังออกจากห้อง ตรงไปที่ประตูห้อง 305 เพื่อนข้างห้อง มือที่ถือกระดาษแน่นจนขยำย่น

แกร๊ก...

แต่ประตูถูกดึงเปิดออกก่อนที่เธอจะได้แปะกระดาษลงด้วยซ้ำ เจ้าข่าสะดุ้งถอยหลังทันที

พี่คิน ยืนอยู่ตรงหน้า สูงใหญ่ ตัวเปลือยท่อนบนเปียกชุ่มด้วยหยาดเหงื่อ กล้ามเนื้อหน้าท้องแน่นเป็นสันชัดเจนทุกมัด รอยสักหัวไหล่ยังมีเหงื่อเกาะเป็นประกาย

ผมดำยุ่งเล็กน้อยเหมือนเพิ่งผ่านการทำอะไรสักอย่างวาบหวิวที่หนักหน่วงมา กลิ่นกายผู้ชายดิบ  ๆ ผสมน้ำหอมเข้ม  ๆ พุ่งเข้าจมูกเธอทันที

กางเกงวอร์มสีเทาหลวม  ๆ ถูกดึงต่ำจนเห็นร่องสะโพกและไรขนที่เป็นเส้นเลื้อยลงวีไลน์ชัดเจน ตรงเป้า… ยังมีรอยนูนที่ไม่น่าเป็นไปได้หลังจากเพิ่งทำกิจกรรมเสร็จ

เธอกลืนน้ำลาย เอื้อก

สายตาเข้มของพี่คินกวาดลงมาที่ตัวเธอช้า  ๆ จากใบหน้าที่หน้าแดงก่ำ ลงไปที่อกที่กำลังขึ้นลงเร็วเพราะความตกใจ ชุดนอนบางแม้ติดกระดุมทุกเม็ดถึงคอแต่รัดแน่นตรงเนินอกจนเห็นรูปร่างชัดเจนทุกส่วน

เขาหยุดสายตาไว้ตรงนั้นนานเป็นพิเศษ ก่อนจะยกมุมปากยิ้มอย่างร้ายกาจ

“มีอะไร น้องเจ้าขา ?”

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเหมือนเพิ่งครางเสร็จ ทำเอาขนตามตัวเธอลุกซู่ เจ้าข่ายื่นกระดาษโพสต์อิทด้วยมือที่สั่นเทา

“ค... คือ เสียงดังเกินไปค่ะ ผนังบาง… คนจะอ่านหนังสือ...”

พี่คินไม่รับกระดาษจากมือเธอทันที แต่ก้าวออกมาหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่แผ่บังประตูจนเธอต้องถอยกรูดหลังชนฝาผนังทางเดิน

เขาค่อย  ๆ ยื่นมือขึ้นมา แต่แทนที่จะรับกระดาษ เขากลับวางฝ่ามือข้างหนึ่งบนผนังข้างหัวเธอ ก้มหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวปะทะแก้ม

“ดังขนาดนั้นเลยเหรอ ?” เขากระซิบใกล้หู “แล้วทำไมแก้มน้องแดงขนาดนี้ล่ะ ?”

เจ้าข่ารู้สึกได้ถึงความร้อนจากร่างกายเขาแผ่มาถึงผิวตัวเอง หัวใจเต้นแรงจนเจ็บอก

“พ พี่คิน ถอยก่อนค่ะ”

“หรือว่าน้องเจ้าขานอนไม่หลับเพราะนึกภาพตาม ?” เขาแค่นหัวเราะเสียงต่ำ “นึกภาพพี่กำลังทำอะไรอยู่ในห้องนี้ ?”

มืออีกข้างของเขาค่อย  ๆ ดึงกระดาษโพสต์อิทออกจากนิ้วเธอที่กำลังสั่น โดยให้ปลายนิ้วใหญ่ของเขาจงใจปาดผ่านหลังมือเธอช้า  ๆ

จากนั้นเขาก็โน้มตัวลงต่ำลงไปอีก จนริมฝีปากเกือบจะแตะติ่งหู

“ถ้าห้องพี่เสียงดังจนน้องนอนไม่ได้ คราวหลังก็เข้ามาช่วยพี่จับขาเตียงสิ”

เสียงกระซิบนั้นทุ้มลึกจนสั่นไหว

“หรือจะให้พี่สอนวิธีทำให้เตียงเงียบดีกว่า ?”

พี่คินดึงตัวเองห่างออกไปช้า  ๆ แต่สายตายังคงจ้องนิ่งที่ริมฝีปากที่กำลังสั่นของเธออีกครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปากอีกครั้ง

“หรือว่าน้องอยากลองด้วยตัวเอง ?”

เขาดึงประตูปิดลงมา ปัง ! แต่ก่อนที่จะปิดสนิท เขายังคงยืนมองเธอผ่านรอยแคบของประตูอีกสองวินาที สายตาที่บอกชัดว่า เขาไม่ได้แค่พูดเล่น

เจ้าข่ายืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าห้อง หลังยังติดผนัง หน้าอกพองตัวขึ้นลงอย่างเร็ว ๆ หัวใจเต้นกระหน่ำจนหูอื้อ ระหว่างขารู้สึกอุ่นวูบผิดปกติ

เธอยกมือขึ้นแตะติ่งหูที่ยังคงร้อนผ่าวจากลมหายใจของเขาเมื่อครู่

“คนบ้า บ้าไปแล้ว…”

แต่เสียงที่ออกมาเบาและสั่นเครือจนตัวเองยังได้ยิน

ภายในห้อง 305

พี่คินพิงหลังประตู ยังคงถือกระดาษโพสต์อิทสีชมพูยับย่นอยู่ในมือ มุมปากยกขึ้นยิ้มอย่างอิ่มเอม นิ้วโป้งปาดผ่านตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือสั่น  ๆ แต่สวยงามของเด็กผู้หญิงคนนั้น

“น้องเจ้าขา…” เขาพึมพำเสียงต่ำ “กล้าดียังไง มาแหย่พี่”

เขายกกระดาษขึ้นสูดกลิ่นหอมอ่อน  ๆ ที่ติดมากับกระดาษ แล้วสายตาก็มืดลง

“คราวหน้า คงต้องให้หนูเข้ามาจริง  ๆ สินะ”