บทที่ 2

สองคนเงียบไปครู่ใหญ่จากนั้นเทียนอวี้ก็ทำลายบรรยากาศแปลกๆ ลงด้วยตัวเอง “ยังมี...ฉันอยากให้เธอช่วยดูให้หน่อยว่าตอนจบยัย Snow White เขียนให้ใครได้อยู่กับพี่ชายเธอกันแน่”

“อ้าว ไหนบอกว่าเขียนโครงเรื่องให้เขาไง”

“ก็นั่นมันบทของพระเอก แต่พี่ชายเธอไม่ใช่”

“นั่นสินะก็นายเพิ่งบอกว่าพระเอกคือวิลเลี่ยม หวง นี่นา” เฟิงเย่ก้มหน้าอ่านรายละเอียดและวิธีการเล่น จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองเทียนอวี้

“แล้วนี่ถ้าฉันจะออกมาละ”

เทียนอวี้ได้ยินดังนั้นก็มั่นใจว่าเพื่อนรักตกลงทดสอบโพรเจคให้แล้ว ดังนั้นจึงรีบอธิบายให้ฟังอย่างละเอียด

“มีสามวิธีให้เลือก วิธีแรกคือตัวผู้เล่นจะมีอุปกรณ์ติดตัวไว้ให้ เมื่อไหร่ที่อยากออกมาก็กดได้เลย วิธีที่สองเป็นแบบเกมการผจญภัย เธอแค่ตามล่าหากุญแจด้วยนาฬิกาข้อมือ ของเธอฉันทำให้พิเศษเป็นใบเมเปิ้ล[1] สีแดง”

“ไหน” เฟิงเย่หยิบหนังสือคู่มือขึ้นมาอ่าน เห็นนาฬิกาที่มีกรอบเรืองแสงรูปใบเฟิงสีแดง “นี่อะไร”

“ตัวอย่างการเล่นแบบเกม ไอเทมของเธอคือใบเฟิง ถ้าเธอเก็บมาได้รอยสักแหว่งๆ นี่ก็จะถูกเติมเต็มจนเป็นใบเฟิงที่สมบูรณ์ จากนั้นกุญแจก็จะปรากฏเธอก็ได้กลับบ้าน”

“แล้วอย่างนี้จะรู้ได้ยังไงว่าอะไรคือไอเทม”

“ตามสัญญาณไปไง” เห็นหญิงสาวทำหน้างงเทียนอวี้ก็กลอกตา “เข้าไปดูก็รู้เองละน่า”

“แต่...ถ้าหาไม่ครบก็ไม่ได้กลับงั้นสิ”

“ก็บอกแล้วว่ามีสามวิธี”

“แล้ววิธีสุดท้ายละ”

“วิธีสุดท้ายตื่นเต้นหน่อย ถ้าเกิดว่าเธอซุ่มซ่ามทำตัวเองตายในนั้น เธอก็จะตื่นขึ้นมาเอง”

เฟิงเย่อ้าปากค้าง “แกกับยัย Snow White นี่มันโรคจิตทั้งคู่เลย!!”

เทียนอวี้หัวเราะ

“ขอบใจที่ชม เข้าไปแล้วก็สอดส่ายสายตา ทำตัวให้เป็นประโยชน์ต่อรายได้ของบริษัทด้วยนะ เรื่องนี้ส่งผลต่อเงินในบัญชีของเธอด้วยอย่าลืม ฉันเลือกตัวละครที่สร้างมาจากเธอโดยเฉพาะดังนั้นไม่ต้องกังวล เธอต้องสนุกแน่ๆ”

ประโยคหลังเทียนอวี้ลากเสียง นั่นทำเอาเฟิงเย่มองอีกฝ่ายด้วยความไม่ไว้ใจ

“หมายความว่ายังไง”

“นี่ เธอต้องขอบใจฉันนะ ผู้ชายที่ฉันสร้างให้เป็นคู่น่ะหล่อลากเลยละ ฉันบังเอิญเดินผ่านเขาสองสามครั้งเห็นว่าเธอน่าจะชอบ”

“หม่าเทียนอวี้ นายตายซะเถอะ!!!” เฟิงเย่ยื่นมือไปคว้ากล่องพิซซ่า

เทียนอวี้ไหวตัวทันรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป เสียงตะโกนของเขายังคงดังออกมาให้ได้ยิน “ฉันสร้างให้เขามีตัวตนเพื่อปกป้องเธอในซวงเสวี่ยเชียนเหนียนเท่านั้น ไม่ใช่คนที่มีตัวตนจริงๆ เสียหน่อย ต่อให้เธอเห็นเขาแล้วน้ำลายหกจนเกิดรวบหัวรวบหางเขาในนั้น ก็ไม่มีผลในชีวิตจริงกับเธอหรอกน่า!!”

“หมายความว่ายังไงนี่มาพูดกันให้รู้เรื่องนะ!”

เทียนอวี้ค่อยๆ โผล่หน้าออกมา “เอาน่าอย่าซีเรียสสิ ขำๆ เอง ฉันแค่พยายามจินตนาการผู้ชายที่จะเอาเธออยู่หมัด...เอ้ย ฉันหมายถึงคนที่จะทำให้เธอใจอ่อน เลยลองสร้างตัวตนของคนคนหนึ่งขึ้นมา”

เฟิงเย่ปวดหัวตุบจนต้องยกมือขึ้นนวดขมับ

“น่าสนุกออก ดูหน่อยว่าฉันเดาสเปกเธอถูกมั้ย รับรองว่าไม่ผิดหวัง เผื่อในโลกนี้เขามีตัวตนจะได้ไปสู่ขอเขาให้เธอไง” เทียนอวี้หัวเราะ “เข้าไปดูสิจะได้รู้ว่าเขาน่ากินกว่าพระเอกนายเอกเสียอีก”

ฟังดูก็น่าสนุกดี...

แต่มีหรือที่เฟิงเย่จะพูดออกมาให้เทียนอวี้ให้ได้ยิน

หลังพูดโน้มน้าวจนเฟิงเย่รู้สึกสนใจได้สำเร็จ เทียนอวี้ก็ไม่ได้อยู่กินมื้อเย็นเหมือนทุกครั้ง ดังนั้นเมื่อเห็นว่ายังไงตัวเองก็ว่างอยู่แล้ว เฟิงเย่คิดแล้วคิดอีกจึงติดตั้งโพรเจคซวงเสวี่ยเชียนเหนียน

มองเพดานห้องนอนของตัวเองหลังจากล้มตัวลงนอน อยู่ๆ เฟิงเย่ก็รู้สึกตื่นเต้น

“คิดซะว่ากำลังเดินทางไปเที่ยวก็แล้วกัน ดูซิว่าโลกที่เทียนอวี้สร้างขึ้นจะสมจริงสักแค่ไหน”

[1] 楓葉 เฟิงเย่ แปลว่า ใบเมเปิ้ล