บทนำ || ตลอดมาเป็นข้าที่โง่เอง

ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้ ลู่เจาเจา ถึงกับยกมือขึ้นปิดปากตนเองแน่น ราวกับเกรงว่าหากปล่อยเสียงใดเล็ดลอดออกไป หัวใจที่กำลังเต้นรัวอยู่ในอกจะระเบิดออกมาเสียก่อน

หญิงสาวยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตูเรือนรับรองที่เป็นที่พักของคู่หมั้นตน ร่างกายแข็งทื่อดุจรูปสลักหิน นางถามตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจ

นี่มัน…เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่

เดิมทีการกลับมาครั้งนี้ นางตั้งใจให้เป็นเรื่องน่ายินดีที่สุดในรอบสามเดือนที่ผ่านมา

หลังจากนางทำงานในหอแพทย์หลวงแห่งเมืองฉางอันติดต่อกันสามเดือน นางแทบไม่มีเวลาพักผ่อน แม้แต่วันหยุดยังถูกใช้ไปกับการศึกษาตำราการแพทย์และช่วยรักษาคนไข้นอก นางทุ่มเททุกอย่างเพียงเพราะต้องการให้ท่านพ่อภูมิใจ และคู่ควรกับบุรุษที่ตนรักที่ปีนี้เขาสอบได้ถึงทั่นฮวา

บุรุษที่นางเคยคิดว่าจะใช้ชีวิตคู่จนแก่เฒ่าไปด้วยกัน นอกจากจะเป็นแพทย์หลวงมีอาชีพการงานมั่นคงนางยังเร่งหาเงินสร้างฐานะอีกด้วย

ดังนั้นเมื่อได้หยุดยาวเพียงไม่กี่วันหลังจากนางไปรักษาโรคระบาดยังหมู่บ้านนอกเมือง ลู่เจาเจาจึงรีบเดินทางกลับที่จวนซึ่งตั้งอยู่นอกเมืองฉางอันโดยไม่บอกผู้ใด นางตั้งใจจะมอบความประหลาดใจ   ให้เขา

แต่ผู้ที่ถูกทำให้ประหลาดใจ กลับกลายเป็นนางเอง

ภายในห้องเรือนรับรอง เสียงครางแผ่วต่ำดังลอดออกมาไม่ขาดสาย กลิ่นกำยานอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อของเรือนกายทำให้บรรยากาศในห้องอบอวลด้วยความกำหนัด

บนเตียงไม้แกะสลักลวดลายหรูหรา ร่างชายหญิงสองคนกำลังพันเกี่ยวกันแน่น เสื้อผ้าถูกถอด ทิ้งกระจัดกระจายอยู่บนพื้น

ชายผู้นั้นคือ มู่หรงเยี่ย บุรุษที่นางคบหามานานสามปี บุรุษที่ครั้งหนึ่งเคยบอกกับนางว่าจะรักนางเพียงคนเดียว จนนางวางใจยอมตกลงหมั้นหมายเมื่อครึ่งปีก่อน

ส่วนสตรีที่กำลังแนบชิดอยู่ใต้ร่างเขา…

เมื่อสายตาของลู่เจาเจามองเห็นใบหน้าชัดเจน หัวใจของนางก็เหมือนถูกของมีคมกรีดลงอย่างโหดเหี้ยม

“ลู่เพ่ยหนิง…?”

เสียงของลู่เจาเจาแหบพร่าจนแทบไม่เป็นคำ สตรีที่กำลังอยู่ใต้ร่างมู่หรงเยี่ยไม่ใช่สตรีแปลกหน้า แต่คือญาติสนิทที่สุดของนาง ญาติผู้พี่ที่นางเคยไว้ใจยิ่งกว่าผู้ใดในโลกและลู่เพ่ยหนิงยังรู้เห็นกับความรักครั้งนี้ของนางมาแต่แรกอีกด้วย!

เมื่อได้ยินเสียงเรียก ทั้งสองคนบนเตียงต่างสะดุ้งโหยง มู่หรงเยี่ยรีบคว้าเสื้อคลุมมาปิดกาย ลู่เพ่ยหนิงเองก็รีบดึงผ้าห่มขึ้นปิดหน้าอก ใบหน้าของนางนั้นแดงจัด ไม่รู้ว่าเพราะความอายหรือเพราะความตกใจ

ก่อนมู่หรงเยี่ยรีบเอ่ยขึ้น ปากคอสั่น

“เจาเอ๋อ! เจ้าอย่าเพิ่งเข้าใจผิด เรื่องนี้ข้าสามารถอธิบายได้”

ลู่เพ่ยหนิงเองก็รีบพูดเสริมเสียงสั่น “ใช่แล้วเจาเอ๋อ เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว พวกเราก็แค่...”

คำพูดของญาติผู้พี่ยังไม่ทันจบ หยดน้ำตาของลู่เจาเจาก็ไหลลงมาอย่างเงียบงัน หญิงสาวไม่ได้ร้องไห้โวยวาย หรือมีเสียงสะอื้น มีเพียงน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างช้า ๆ

ราวกับหัวใจของนางกำลังละลายออกมาเป็นหยดน้ำ สามเดือนที่ผ่านมา นางเหน็ดเหนื่อยเพียงใด กลางวันรักษาคนไข้ กลางคืนอ่านตำราเพื่อสอบเลื่อนขั้นเป็นหมอหลวง บางครั้งแม้จะป่วยก็ยังไม่กล้าหยุดพัก

ทั้งหมดนั้นเพียงเพราะนางหวังว่าเมื่อกลับมา จะได้เห็นรอยยิ้มของบุรุษที่นางรัก ว่าตนทำสำเร็จสอบเลื่อนขั้นสำเร็จตั้งแต่อายุสิบเก้าปี และจะได้ใช้เวลาด้วยกันเตรียมงานแต่ง

แต่สิ่งที่รอคอยนางอยู่กลับเป็นภาพเช่นนี้ ภาพของหนึ่งบุรุษที่รักมากกับอีกหนึ่งสตรีที่ลู่เจาเจาวางใจ กำลังสมสู่กันลับหลังตน

ในอดีต นางเคยได้ยินข่าวลือว่ามู่หรงเยี่ยมีสตรีอื่น นางเจ็บปวดอยู่บ้างแต่พยายามเข้าใจ เพราะนางยังไม่อาจแต่งงานทำหน้าที่ภรรยาให้เขาได้ จึงเลือกที่จะหลับตาข้างลืมตาข้างเสมอ

เพราะนางเชื่อว่าตราบใดที่หัวใจของเขายังอยู่กับนาง เรื่องเล็กน้อยเหล่านั้นก็ไม่สำคัญ

แต่วันนี้…

สตรีที่อยู่บนเตียงกับเขา กลับเป็นญาติสนิทของนางเอง หัวใจของลู่เจาเจาเหมือนถูกฉีกออกเป็นเสี่ยง ๆ

หญิงสาวยกมือขึ้นปาดน้ำตา ก่อนหัวเราะออกมาเสียงเบา เสียงหัวเราะนั้นเย็นเยียบจนแม้แต่มู่หรงเยี่ยยังรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาแล้ว

“อธิบายได้?” ท่านหมอหญิงลู่เอ่ยถามเสียงขมขื่น แต่ภายในใจของนางกลับทั้งเจ็บและขมยิ่งกว่า

“พวกเจ้าสองคนยังกล้าพูดคำว่าอธิบายอีกหรือ” สายตาของลู่เจาเจาเย็นเฉียบดุจน้ำแข็งขึ้นทุกขณะ

“บุรุษกับสตรีสองคนที่ข้ารักและเชื่อใจกลับลักลอบสมสู่กันบนเตียงของข้า แล้วบอกว่าให้ข้าอย่าคิดมาก”

หลังจากหมั้นหมายกับมู่หรงเยี่ย นางก็ซื้อจวนขนาดกลางนอกเมืองนี้ด้วยเงินตนเอง เพราะเขาเป็นคุณชายสามของตระกูลมู่หรง ยังมีพี่ชายอีกสองคน หากแต่งงานแล้วไม่แต่งเข้าจวนท่านพ่อของนางเอง นางก็ต้องอยู่เรือนสามในจวนมู่หรง

และตลอดมาลู่เจาเจารู้ดีเกินใคร มู่หรงเยี่ยอยากแยกจวน เขาไม่อยากตกอยู่ในอำนาจของท่านพ่อเขากับพี่ชายทั้งสอง เช่นนั้นจะให้เขาแต่งเข้าจวนลู่ของนาง มู่หรงเยี่ยคงยิ่งกว่าลำบากใจ และเพราะนางรักเขาจึงยอมควักเงินซื้อจวน เพื่อไม่ให้เขาลำบากใจ

“พวกเจ้าคิดว่าข้าโง่นักหรือ” มู่หรงเยี่ยขมวดคิ้วทันที แทนที่จะรู้สึกผิด สีหน้าของเขากลับแฝงความไม่พอใจ

“เจาเอ๋อ เจ้าพูดจาหยาบคายเกินไปแล้ว”

คำพูดนั้นทำให้ลู่เจาเจาหัวเราะออกมาอีกครั้ง คราวนี้เสียงหัวเราะของนางเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

“หยาบคาย?”

“ใช่ เจ้าทั้งหยาบคายและก้าวร้าว” มู่หรงเยี่ยเสียงดังเข้าข่มคู่หมั้นตน เพราะเขาไม่เชื่อว่านางจะโกรธเขาจริง นางก็แค่น้อยใจเท่านั้น

“เฮอะ บุรุษที่แอบสมสู่กับญาติผู้พี่ของคู่หมั้นตนเอง ยังกล้ามาว่าผู้อื่นหยาบคายอีกหรือ หากข้าหยาบคายคงด่าพวกเจ้าสองคนเป็นสัตว์เดรัจฉานไปแล้ว มู่หรงเยี่ย ลู่เพ่ยหนิง!”

ลู่เพ่ยหนิงหน้าแดงจัดหลังถูกญาติผู้น้องด่ารวม นางจึงรีบพูดขึ้นอย่างร้อนรน “เจาเอ๋อ เจ้าอย่าได้ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เลย”

ลู่เจาเจาฟังคำพูดของสตรีที่ตนนับถือเป็นพี่สาวแท้ๆ พลันเจ็บปวดเหมือนถูกเข็มแทงหัวใจ

“เล็กน้อย? เพ่ยหนิง เหตุใดสิบเก้าปีที่พวกเราเติบโตมาด้วยกัน ข้าจึงไม่เคยรู้ว่าเจ้าไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้”

“ข้าไร้ยางอายที่ใด อย่างไรเสียเจ้าก็ยังเป็นคนสำคัญที่สุดของพี่เยี่ยอยู่ดี”

คำพูดนั้นเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นตบลงบนใบหน้าของลู่เจาเจาครั้งแล้วครั้งเล่า หญิงสาวมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา

“ลู่เพ่ยหนิง เจ้ากล้าพูดคำเช่นนี้ออกมาโดยไม่ละอายใจ เจ้ามันไม่ใช่คนแล้วจริง ๆ”

บรรยากาศในห้องเงียบงัน เสียงลมหายใจของทั้งสามคนดังชัดเจน ผ่านไปครู่หนึ่ง ลู่เจาเจาจึงเอ่ยขึ้นช้า ๆ

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ระหว่างข้ากับเจ้า ไม่มีคำว่าพี่สาวน้องสาวอีกต่อไป”

คำพูดนั้นเหมือนมีดที่ตัดความสัมพันธ์สิบเก้าปีขาดสะบั้น ลู่เพ่ยหนิงหน้าซีดทันที จากนั้นสายตาของลู่เจาเจาจึงหันไปมองมู่หรงเยี่ย ดวงตาของนางเย็นเฉียบจนแทบไร้ความรู้สึก

“ส่วนท่าน ข้าให้เวลาเจ้าสามวัน”

มู่หรงเยี่ยชะงัก ก่อนจะเอ่ยทวนคำของคู่หมั้นสาว

“สามวัน?”

“ใช่ ภายในสามวันนี้ ท่านจงเร่งเก็บข้าวของ แล้วออกไปจากจวนของข้าเสีย”

คำพูดนั้นทำให้ทั้งสองคนบนเตียงถึงกับตกตะลึง มู่หรงเยี่ยเบิกตากว้าง ไม่เชื่อว่าสตรีที่รักเขามาสามปี สุดท้ายจะถึงกับขับไล่เขาออกจากจวนเช่นนี้

“เจาเอ๋อ เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร นี่คือจวนของข้า...”

“ไม่ใช่” หญิงสาวตัดบททันที

“จวนนี้ ข้าเป็นคนซื้อ”

ประโยคนั้นทำให้มู่หรงเยี่ยนิ่งอึ้ง

ลู่เจาเจาจ้องเขาอย่างขยะแขยง นางลำบากแทบแย่กว่าจะมีเงินซื้อจวนนี้ คิดสร้างครอบครัว แต่ชายชั่วกลับพาสตรีอื่นมาหลับนอนในจวนที่นางอาบเหงื่อต่างน้ำซื้อหามา

“ดังนั้นอย่าได้กล่าวว่าจวนนี้เป็นของท่าน รีบไสหัวออกไป ข้ายังใจดีอยู่มาก จึงให้เวลาท่านถึงสามวัน ไม่ใช่จับท่านกับสตรีผู้นี้โยนออกไปเสียตั้งแต่คืนนี้”

มู่หรงเยี่ยกัดฟัน เมื่อดูแล้วลู่เจาเจานั้นเอาจริง มิได้ขับไล่ตน  เล่น ๆ จากกลัวและกังวลบัณฑิตหนุ่มวัยยี่สิบสองปีจึงทำเสียงดังเข้าข่ม

“เจาเอ๋อ เจ้าเป็นอะไรไป แล้วนั่นเจ้ายังจะไปไหนอีก กลับมาคุยกันให้รู้ความก่อน เจ้าจะไล่ข้าเช่นนี้มิได้นะ”

ลู่เจาเจาหันหลังให้เขา เพราะทนเห็นหน้าของชายชั่วสตรีสารเลวไม่ไหว ก่อนนางจะเอ่ยเสียงเรียบเฉย

“ไปที่ใดก็ได้ ที่ไม่ต้องเห็นสตรีไร้ยางอายกับผู้ชายกินไม่เลือก”

หญิงสาวหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวประโยคสุดท้าย

“เพราะตั้งแต่ยามนี้เป็นต้นไป ข้าไม่มีคู่หมั้นเช่นท่านอีก มู่หรงเยี่ย!”

กล่าวจบ นางก็เดินออกจากห้องทันที ฝีเท้าของนางมั่นคง ไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย แม้หัวใจจะเหมือนแตกสลายอยู่ในอก เมื่อออกมาถึงหน้าประตู นางก็ผลักมันปิดลงอย่างแรง

ปัง!

เสียงประตูไม้ดังสะท้อนก้องไปทั่วเรือน ราวกับเป็นเสียงที่ปิดฉากความรักร่วมปีอย่างสิ้นเชิงแล้วในราตรีนี้ แต่จะโทษใครได้ ในเมื่อตลอดมาเป็นนางเองที่โง่งม…