บทที่ 7

เสียงพึมพำไม่ได้ศัพท์พร้อมกับอาการดิ้นรน ทำให้เกาเฟิงเหยียนซึ่งกำลังประคองร่างเล็กเอาไว้ประหลาดใจ ร่างเล็กสั่นเทาราวกำลังหวาดกลัว เสียงพึมพำราวมีใครบางคนกำลังไล่ตาม ทำให้เขาเข้าใจว่านางคงกำลังละเมอ

“ไม่เป็นไรแล้ว ไม่มีใครทำอะไรเจ้าได้แล้ว”

เขากระซิบบอกนางเสียงเบา สายตาเหลือบมองฮูหยินชาวนาที่เอื้อเฟื้อให้เขาพำนักชั่วคราว อีกฝ่ายกำลังทายาที่ฝ่าเท้าให้หญิงสาว กลัวเหลือเกินว่านางจะหลุดพูดอะไรให้ผู้อื่นสงสัย เนื่องจากฮูหยินท่านนี้เข้าใจว่าเขากับหญิงสาวคือคู่หมายกัน

แม้ไม่คาดหวังแต่หลังจากประโยคปลอบโยนของเขา หญิงสาวก็ดูสงบลงไม่น้อย

“ประคบน้ำร้อนแล้วทายานางอาจดีขึ้น แต่ถึงอย่างไรก็ต้องมีท่านหมอมาดู ที่นี่ห่างไกลนักคงต้องพานางกลับเข้าไปในเมืองหลวง”

“เพียงเท่านี้ก็ต้องขอบคุณท่านลุงกับท่านป้ามากแล้ว” เกาเฟิงเหยียนยิ้มพร้อมกับกล่าวขอบคุณด้วยท่าทีสุภาพ

“หากเร่งเดินทาง คงกลับเข้าเมืองหลวงได้ก่อนมืด เพียงแต่ต้องรีบหน่อย หากประตูเมืองปิดก็คงไร้ความหมาย”

“ขอบคุณท่านป้า”

เกาเฟิงเหยียนไม่ได้บอกว่าเขามีป้ายสำหรับเข้าออกยามวิกาล ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนั้น เมื่อมั่นใจว่าแผลของหญิงสาวไม่ได้ร้ายแรง เขาก็เห็นด้วยที่จะเร่งเดินทางกลับเข้าเมืองหลวง

ก่อนจากมาท่านลุงกับท่านป้ามอบผ้าห่มเนื้อหนามาให้ แม้ไม่ได้ตัดเย็บจากแพรพรรณล้ำค่า แต่ก็สามารถให้ความอบอุ่นกับคนที่กำลังเป็นไข้ได้ ดังนั้นโม่สวินจึงมอบเงินจำนวนหนึ่งเป็นค่าตอบแทน

“นายท่านอากาศเย็นลงแล้ว เกรงว่าหิมะคงตกเป็นแน่เราคงต้องรีบเดินทาง”

เกาเฟิงเหยียนอุ้มหญิงสาวก้าวขึ้นบนรถม้า ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า “เข้าใจแล้ว” เขาพยักหน้าก่อนก้าวเข้าไปด้านในโดยมีโม่สวินปิดม่านรถม้าให้มิดชิด

ร่างเล็กถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อคลุมและผ้าห่มถึงสามชั้น ทำให้มั่นใจได้ว่านางจะไม่ต้องลมหนาว ดังนั้นเกาเฟิงเหยียนจึงสั่งให้คนของตนออกรถม้า

กระนั้นเมื่อรถม้าโยกคลอนเกินไป เขาจึงจำต้องอุ้มนางขึ้นมานั่งบนตัก พร้อมกับให้นางเอนกายลงบนหัวไหล่ ช่วงจังหวะที่ศีรษะของหญิงสาวพิงลงบนหัวไหล่ เกาเฟิงเหยียนไม่คาดว่านางจะรู้สึกตัวตื่นขึ้น

ดวงตาคู่งามสานสบกับเขา ในนั้นฉายแววตื่นกลัวอยู่ไม่น้อย แต่เพราะร่างกายไม่อาจขยับ เนื่องจากร่างทั้งร่างถูกพันเอาไว้ด้วยผ้าห่มและเสื้อคลุม ทำให้นางได้แต่มองเขานิ่งก่อนหลับไปอีกครั้ง

ระหว่างทางดูเหมือนหญิงสาวจะละเมอซ้ำๆ เขาเองก็จับใจความได้ไม่มาก แต่ที่แน่ใจคือนางถูกคนหลายกลุ่มตามล่า กระทั่งไม่มีเวลาหยิบคว้าอะไรติดมือมาเลยสักอย่าง ทว่าในระหว่างที่ประคองร่างของหญิงสาวเอาไว้นั้น เขาพลันนึกถึงสิ่งประหลาดที่พันอยู่รอบข้อมือของนาง

สิ่งนั้นมีสีดำลักษณะคล้ายสร้อย แต่เส้นใหญ่กว่ามาก ทั้งยังทำจากวัสดุที่เขาทั้งคุ้นเคยแต่ก็ดูแปลกตา พิจารณาอยู่นานมากเขาจึงหาวิธีถอดมันออกมาได้

“อย่าเข้ามา...” เสียงร้อนรนด้วยความหวาดกลัวดังขึ้นอีกครั้ง

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว เจ้าปลอดภัยแล้ว” เขากระซิบปลอบซ้ำๆ จากนั้นนางก็สงบลง ราวกับเสียงของเขาส่งผลต่อนาง