บทที่ 8

ภาพใบหน้าหื่นกระหายปรากฏในคลองสายตา ท่อนแขนที่โอบรัดแน่นหนาไม่ปล่อย เสียงหัวเราะหยาบโลนพร้อมกับลมหายใจที่เป่ารด

เฟิงเย่ดิ้นรนสุดแรง ทั้งเตะ ทั้งทุบ กระทั่งมือคว้าเอามีดสั้นที่เหน็บอยู่ข้างเอวของชายที่คว้าตนเอาไว้ ชายคนนั้นไม่ทันระวังตัวจึงถูกแทงเข้าที่ชายโครง

หญิงสาวไม่อยู่รอให้อีกฝ่ายตั้งตัว รีบวิ่งหนีเอาชีวิตรอดกระทั่งมองเห็นโรงเตี๊ยมอยู่ข้างหน้าไม่ไกล มองดูผู้คนพลุกพล่านรวมไปถึงกลุ่มคนที่กำลังไล่ล่ามาเบื้องหลัง เฟิงเย่ตัดสินใจเลือกรถม้าคันที่จอดอยู่ใกล้ที่สุด และดูเหมือนคันนี้กำลังจะออกเดินทาง ในใจหวังเพียงออกห่างจากเหล่าคนที่ตามล่า ไม่ว่าเจ้าของรถม้าคันนี้จะเป็นใคร ก็ให้สุดแล้วแต่สิ่งที่พานพบเถิด...

ในความฝันอันน่าหวาดกลัว เสียงทุ้มปลอบโยนดังขึ้นเป็นระยะ ทุกครั้งที่ลืมตาตื่นใบหน้าหล่อเหลาของคนผู้หนึ่งก็มักจะปรากฏในคลองสายตา

เขาคอยปลอบโยน พร้อมกับบอกว่านางปลอดภัยแล้ว และนั่นทำให้คนที่หัวใจเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกสงบลง เพียงแต่ความฝันและความจริงตรงหน้า กลับไม่อาจแยกแยะ

สิ่งใดจริง สิ่งใดเท็จ และนางปลอดภัยแล้วจริงหรือ...

แม้ถามตัวเองเช่นนั้น แต่เฟิงเย่ก็ยอมวางศีรษะลงไปบนไหล่แกร่งโดยดี

เงยหน้าขึ้นมองบุรุษตรงหน้า ร่างเล็กขยับตัวด้วยความอึดอัด ดูเหมือนเขาจะสังเกตเห็น ดังนั้นจึงคลายผ้านวมเนื้อหนาที่พันรอบกายให้

“ร้อนหรือ คลายเล็กน้อย ไม่อาจเอาผ้าห่มออก”

“ท่านคือใคร” เฟิงเย่กระซิบถามเสียงเบา

“...เหยียน”

หญิงสาวได้ยินเพียงประโยคหลัง เพราะสติเริ่มเลือนรางอีกครั้ง มือที่เริ่มขยับได้ยื่นพ้นผ้านวมออกมากุมสาบเสื้อของชายหนุ่มเอาไว้ ราวกับต้องการได้ยินให้ชัดเจน

“...เฟิงเหยียน”

“เฟิง...” เสียงแผ่วเบาทวนชื่อที่ได้ยิน หากแต่ร่างกายที่รู้สึกราวกำลังแยกออกเป็นเสี่ยงๆ

ความเจ็บปวดที่แผ่ลามขึ้นมาจากปลายเท้า ผิวกายร้อนราวกับไฟลวก แต่กลับยังคงรู้สึกหนาวเหน็บจนถึงกระดูกและอาการปวดศีรษะจนแทบระเบิด รวมไปถึงลำคอที่เจ็บร้าวแห้งผาก ทำให้คิ้วเรียวขมวดมุ่น มือน้อยกุมสาบเสื้อของเขาแน่นจนข้อซีดขาว

“หลับเถิด เจ้าจะไม่เป็นไร”

หญิงสาวคล้ายวางใจในประโยคนั้น แต่มือกลับยังคงกุมสาบเสื้อของเขาเอาไว้แน่น แม้ในยามที่หมดสติลงอีกครั้ง “จริงหรือ สัญญานะ”

เขายิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มหล่อเหลาจนทำให้นางตาพร่า “ข้าสัญญา”

จวนมหาเสนาบดีที่สมควรเงียบสงัดเช่นทุกครั้งกลับวุ่นวายขึ้นกลางดึก ผู้เป็นนายของจวนกลับมาพร้อมกับคนเจ็บที่มีผ้านวมและเสื้อคลุมห่อหุ้มทั่วร่าง แม้แต่พ่อบ้านของจวนที่ออกมาต้อนรับ ยังไม่รู้แจ้งว่าผู้ที่ถูกพาเข้าไปคือผู้ใด เป็นสตรีหรือบุรุษ

“ตามท่านหมอฝานมา”

“ขอรับ” พ่อบ้านรับคำโดยไม่เอ่ยถามให้มากความ เขาสั่งคนนำป้ายของจวนออกไปยังคฤหาสน์ตระกูลฝาน

“ส่งสาวใช้คล่องแคล่วสักสองสามคนตามนายท่านไป ให้คนไปเตรียมน้ำร้อน เสื้อผ้าของอิสตรี...” โม่สวินกระซิบบอกพ่อบ้านแต่ก็ต้องขมวดคิ้ว

“ให้คนไปตามท่านป้าจางมาดีกว่า มาถึงแล้วให้เข้าไปหานายท่านทันที”

แม้จะงุนงงจนไม่อาจเข้าใจ แต่พ่อบ้านก็รีบรับคำโดยให้คนไปตามฮูหยินของตนมาในทันที จากนั้นก็สั่งให้คนเตรียมน้ำร้อนและจัดเตรียมสาวใช้เอาไว้

เรือนอวิ๋นหลานยังไม่เคยมีผู้ใดเคยได้เข้ามาพำนัก กระนั้นบ่าวไพร่ในจวนก็ไม่เคยละเลย เกาเฟิงเหยียนเลือกพาหญิงสาวเข้าไปยังเรือนอวิ๋นหลาน เนื่องจากอยู่ใกล้กับเรือนตะวันออกของเขามากที่สุด

วุ่นวายอยู่นานกว่าหญิงสาวจะได้รับการตรวจจากท่านหมอ แผลที่สาหัสที่สุดของหญิงสาว เห็นทีจะหนีไม่พ้นเท้าทั้งสองข้าง

ท่านหมอพอกยาและพันเท้าของนางเอาไว้ รวมไปถึงห้ามนางลงจากเตียงจนกว่าแผลจะหายดี ส่วนเรื่องที่นางเป็นไข้นั้นท่านหมอได้เขียนใบสั่งยาเอาไว้ให้แล้ว

“ท่านพี่นางคือใครหรือ” จางซื่อกระซิบถามสามีหลังจากทั้งสองถูกไล่ออกมา

นางยังคงสงสัยในสิ่งที่เห็นไม่คลาย เพราะตอนที่นางก้าวเข้าไปในห้องพักเรือนอวิ๋นหลานนั้น ท่านมหาเสนาบดีถูกหญิงสาวที่พากลับมายึดสาบเสื้อเอาไว้แน่น

ใบหน้าหล่อเหลาของท่านมหาเสนาบดีไม่เพียงไม่ปรากฏเค้าความไม่พอใจ แต่ดวงตายังฉายแววอ่อนโยนขึ้นมาหลายส่วน 

เขากระซิบกับหญิงสาวที่เพิ่งวางลงบนเตียงไม่กี่คำ จากนั้นหญิงสาวก็ปล่อยมือทันที ความใกล้ชิดสนิทสนมเช่นนี้ อดทำให้ผู้ที่เห็นคิดเลยเถิดไม่ได้จริงๆ

“ข้าจะไปรู้หรือ” พ่อบ้านถลึงตาใส่ฮูหยินของตน

“นาง...งดงามมากเชียว ผิวพรรณขาวผ่องนวลเนียน หรือว่านางจะเป็นอนุของท่านมหาเสนาบดีเลี้ยงเอาไว้ข้างนอกนั่น”

“เจ้าหุบปาก ไม่รู้ว่านายท่านเป็นคนเช่นไร ขืนยังพูดมากระวังจะถูกไล่ออกจากจวน”

จางซื่อเม้มปากไม่กล้าพูดอะไรมากความอีก แม้ใจในยังคงสงสัย แต่ใครบ้างไม่รู้ว่าท่านมหาเสนาบดีไม่ชอบคนพูดมาก