บทที่ 11/2 ห้ามใจไม่ได้  

ปาร์ตี้ของว่างยามบ่ายในวันนี้ของพวกเธอถูกยกเลิกกะทันหัน เพราะคุณน้าปัทมีแขกมาหาที่บ้านพอดี ปาร์ตี้ของว่างจึงมีเพียงเธอและยัยแป้งสองคนเท่านั้น พวกเธอสองคนปาร์ตี้กันง่ายๆที่มุมพักผ่อนในห้องของแป้งนี่เอง

พอตกเย็นคุณน้าปัทก็ออกไปทานมื้อค่ำกับแขกที่มาหา แถมยังฝากให้เธอกับพี่เป้อยู่กินข้าวเป็นเพื่อนกับแป้งก่อนค่อยกลับเนื่องจากคุณเพื่อนตัวดีของเธอไม่ยอมออกไปทานมื้อเย็นด้วยกันกับท่าน

ยัยแป้งบอกว่าเพราะว่าคุณป้าที่เป็นแขกของคุณแม่ในวันนี้ ชอบถามอะไรมากมายกับเธอ ตอนกลางวันเธอโดนลากไปอยู่พักหนึ่งก็อึดอัดพอแล้ว ไม่ขอไปทนทรมานอีก

ก่อนจะถึงมื้อเย็นอยู่ๆแป้งก็เกิดอยากกินจิ้มจุ่มขึ้นมาจึงจัดแจงโทรสั่งให้ร้านเอามาส่ง มื้อเย็นที่ป้าจิตเตรียมเอาไว้จึงถูกให้เอาไปแจกจ่ายคนอื่นๆในบ้านทานแทน ส่วนพวกเธอสามคนก็มานั่งล้อมวงปูเสื่อกินจิ้มจุ่มกันที่สวนหลังบ้าน

กลิ่นหอมของจิ้มจุ่มฟุ้งไปทั้งบ้านแล้วในตอนนี้ แค่ได้กลิ่นก็ชวนน้ำลายไหลขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

“นึกยังไงเรา อยู่ๆก็สั่งจิ้มจุ่มมากิน” เป้ถามน้องสาว

“หนูเห็นเพื่อนลงในสตอรี่ เขากินกันดูน่าอร่อยดีค่ะ”

“ฉันนึกว่าแก่จะกลัวผมเหม็นซะอีก ปกติฉันชวนไปกินชาบูแกยังไม่ค่อยจะยอมไปเลยบอกกลัวหัวเหม็นตลอด”

“ก็แกชอบมาชวนไปกินชาบูวันที่ฉันเพิ่งจะสระผมอะช่วยไม่ได้ เดี๋ยวฉันไปหยิบถ้วยน้ำจิ้มก่อนนะ แกใส่ผักรอฉันเลย” แป้งเอ่ยบอกเธอก่อนจะวิ่งเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้เธออยู่กับพี่เป้และหม้อดินจิ้มจุ่ม

“ครั้งหน้า ถ้าเราอยากกินชาบูก็บอกพี่นะ พี่ไปกินเป็นเพื่อนเราได้” เขาเอ่ยอาสา

“พี่เป้ชอบกินชาบูเหมือนกันเหรอคะ” หวายเอ่ยถามอย่างดีใจ รู้สึกราวกับว่าเจอเพื่อนร่วมอุดมการณ์

“ชอบไม่ชอบสำหรับพี่ ขึ้นอยู่กับว่าไปกินกับใครครับ”

“ถ้าได้ไปกินกับหวายจะเป็นอะไรพี่ก็ชอบทั้งนั้น”

เขาพูดขึ้นมาแบบนี้ สายตากับจ้องมองเธออย่างเจ้าเล่ห์ทีเดี๋ยว เมื่อครู่เขาเพิ่งจะหยอดเธอใช่ไหม ไอ้เจ้ายิ้มกรุ้มกริ่มแบบนี้ทำเอาเธอรู้สึกร้อนผ่าวไปหมด

“ร้อนเหรอแก ขยับห่างหม้ออีกหน่อยไหม หน้าแกแดงไปหมดแล้ว” แป้งเอ่ยถามเพื่อนสนิทตนอย่างเป็นห่วง เมื่อเธอเดินกลับมาจากห้องครัวแล้วพบว่าใบหน้าเพื่อนสาวของตนยามนี้แดงไปทั่วทั้งหน้าอย่างน่าเป็นห่วง

“อืม สงสัยฉันคงจะนั่งใกล้ไป” เธอเอออ่อไปกับเพื่อนแก้เขินไปอย่างนั้น

สองทุ่มกว่าๆวงจิ้มจุ่มจึงได้สหายตัว พอดีกับที่น้าปัทกลับมาพอดีเธอจึงขอตัวกลับคอนโด พี่เป้เองก็บอกว่าจะกลับพร้อมเธอ แต่ถูกน้าปัทรั้งตัวเองไว้เสียก่อน เห็นบอกว่ามีเรื่องจะคุยกับพี่เป้ อยากให้พี่เป้ค้างที่บ้านคืนนี้ด้วย

“งั้นเดี๋ยวผมไปส่งน้องก่อน แล้วกลับมานอนบ้านก็ได้ครับแม่” พี่เป้ยืนยันจะไปส่งฉันก่อน

“เดี๋ยวให้พร้อมขับรถไปส่งหนูหวายก็ได้ ลูกจะขับรถไปมาทำไมกัน” น้าปัทเองก็ยืนกรานจะให้ลุงพร้อมคนขับรถของน้าปัทไปส่งเธอให้ได้

“พี่เป้ให้ลุงพร้อมไปเถอะ เดี๋ยวพอถึงคอนโดพี่ก็ขี้เกียจขับกลับมาแล้วแป้งรู้” เพื่อนของเธอเห็นด้วยกับน้าปัท ตัวหวายเองก็เช่นเดียวกัน

“หวายกลับไปกับลุงพร้อมก็ได้ค่ะ ยังไงรถก็รออยู่แล้ว” หวายเอ่ยขึ้น พลางส่งยิ้มไปให้ทั้งสามคน

เธอเห็นพี่เป้ดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เขาคงอยากไปส่งเธอด้วยตัวเอง

“งั้นก็บายๆนะเพื่อน ถึงแล้วส่งข้อความมาบอกด้วย”

“หนูหวายแวะมาบ่อยๆนะลูก บ้านน้ายินดีต้อนรับหนูทุกเมื่อ”

“ขอบคุณค่ะ ฝันดีนะคะน้าปัท พี่เป้ แป้ง”

หวายบอกลาทุกคนอีกครั้งก่อนจะขึ้นรถที่จอดรอเอาไว้เพื่อกลับคอนโด หลังจากที่รถเคลื่อนตัวออกมาแล้วหันหลังกลับไปมองก็เห็นว่ายัยแป้งประคองน้าปัทเข้าบ้านไปแล้ว มีเพียงพี่เป้เท่านั้นที่ยังมองตามรถของเธออยู่

พี่เป้ในตอนนี้ช่างดูเหมือนเด็กโดนแย่งของเล่นอย่างไร อย่างนั้นช่างน่าเอ็นดูนัก