บทที่ 8/2 หวาย ปะทะ หวาน

“กลับกันเถอะ พี่ก็อยากกลับแล้วเหมือนกัน” หวายเอ่ยขึ้น เธอลุกขึ้นยืนเตรียมจะเดินออกไปพร้อมๆกับพี่โค้กและเอ็ม

“เดี๋ยวก่อนค่ะ หวานบอกพี่หวายแล้วว่ามีเรื่องจะถาม”

หวานเอ่ยเรียกเธอเอาไว้ แถมยังขยับมายืนอยู่ด้านหน้าเพื่อขว้างทางเธอเอาไว้อีกด้วย

“อยากถามอะไรพี่ก็ถามมาค่ะ”

“พี่กับพี่เป้เป็นอะไรกันคะ” หวานเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ยัยน้องหวานคงจะอยากได้พี่เป้มากๆ จริงๆด้วยท่าทางและน้ำเสียง ของยัยน้องหวานนี้บอกได้ดีเลยทีเดียว

หวายมองเด็กสาวตรงหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างขบขัน

“ว่าไงคะ พี่เป็นอะไรกับพี่เป้”

“ดูเราอยากรู้มากนะ แต่พี่ไม่อยากบอก” หวายพูดจบก็เดินผ่านหวาน ไป อย่างไม่สนใจ

แน่นอนว่ายัยเด็กหวานเมื่อไม่ได้คำตอบที่อยากรู้ย่อมไม่ยอมปล่อย เธอไปง่ายๆ ตอนที่หวายเดินสวนออกมาจึงถูกกระชากแขนเอาไว้

“เป็นบ้าเหรอน้อง อยู่ๆมากระชากคนอื่นเขาแบบนี้”

เป็นพี่โค้กที่รีบมา ดึงเธอออกจากหวาน แถมยังต่อว่าหวานให้เธออีก

“ก็ถ้าพี่หวายตอบคำถามหวานดีๆ หวานก็ไม่ทำแบบนั้นหรอกค่ะ”

หวานพูดขึ้นเสียงดังอย่างไม่ย่อม

“พอเถอะหวาน พอสักที” คราวนี้เป็นเอ็มที่เงียบอยู่นานเป็นผู้พูดขึ้น

“หวานช่วยหยุดมาวุ่นวายกับพี่หวายกับที่ร้านได้ไหม เรายังเจ็บ เพราะ หวานไม่พออีกเหรอ แม้แต่ความสงสารสักนิดหวานก็ไม่มีให้เราเลยใช่ไหม”

ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้งหลังจากที่เอ็มเอ่ยความในใจออกมาด้วย น้ำเสียงเจ็บปวด ก่อนที่จะเดินออกจากร้านไป

เธอมองตามแผ่นของน้องในวงไปด้วยความสงสารและเป็นห่วง ก่อน จะเอ่ยกลับหวานอีกประโยคหนึ่งก่อนที่ทั้งเธอและพี่โค้กจะเดินตามเอ็มไป

“รู้ไหม พี่เป้สักด้วยนะ เขาสักรูปขนนกเอาไว้ที่หน้าท้องด้านขวาใต้สะดือน่ะ”

"ไม่ธรรมดาเลยนะเรา เรื่องรอยสักนั่นอีก" พี่โค้กเอ่ยขึ้นหลังจากที่ ในรถตอนนี้เหลือเพียงแค่ฉันกับเขาสองคนเท่านั้น หลังจากที่เมื่อครู่เพิ่งส่งเอ็มลงที่หน้าหอพักของตัวเองไปแล้ว

"แค่พูดยั่วโมโหยัยเด็กหวาน แก้แค้นแทนเอ็มมันเท่านั้น เรื่องรอยสักก็แต่งขึ้นมาเหมือนกันพี่" เธอเอ่ยตอบ

"พี่ก็นึกว่าแกกับคนนั้นที่ยัยเด็กหวานจ้องจะจับ มีอะไรในกอไผ่จริงๆซะอีก เห็นครั้งก่อนแกก็ย่อมให้คนนั้นอุ้มกลับไป"

"ไม่มีอะไรในกอไผ่ทั้งนั้นแหละพี่ ครั้งก่อนก็ช่วยหักหน้ายัยหวานแทนเอ็มมันเหมือนกัน"

"แกอาจจะไม่มี คนนั้นอาจจะมีก็ได้ ไม่งั้นวันนั้นจะเข้ามาอุ้มแกกลับเหรอ"

"คิดมากไปแล้วพี่โค้ก คนนั้นที่พี่ว่าเป็นพี่ชายเพื่อนสนิทของหวายเอง แป้งไง เคยไปที่ร้านเราอยู่สองสามครั้ง พี่ยังจำได้ไหม" หวายพยายามพาพี่โค้กเปลี่ยนเรื่อง

"พี่น้องบ้านนี้หน้าตาดีกันหมดเลยเนอะ พี่จำได้น้องแป้งน่ารักมากเลย บรรยากาศในร้านเหล้าดูไม่เหมาะกับน้องเขาเลย"

"เพื่อนหวายคนนี้ไม่กินเหล้าค่ะ ไม่แปลกที่จะดูไม่เข้ากับร้านเหล้า ขอบคุณที่มาส่งนะคะพี่โค้ก"

หวายพูดขอบคุณ ก่อนจะลงจากรถของพี่โค้ก ซึ่งวันนี้อุตส่าห์ใจดีแบกเธอกับเอ็มติดรถกลับมาด้วยอีก ทั้งๆที่บ้านพี่โค้กก็อยู่คนละทางกลับพวกเธอ

วันนี้หลังจากเลิกคราสแล้ว ก่อนกลับคอนโดหวายก็แวะห้างใกล้ๆคอนโดเพื่อซื้อข้าวของเครื่องใช้ที่ใกล้หมดเต็มทีเพิ่มเติม

เธอเดินเข้าโซนซุปเปอร์มาร์เกตพร้อมด้วยรถเข็นหนึ่งคัน ไม่นานรถเข็นของเธอก็เต็มไปด้วยของใช้จำเป็นต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นครีมอาบน้ำ ยาสระผมครีมนวดผมและอื่นๆอีกหลายอย่าง

เดินไปเดินมาเจอนั้นเจอนี่กับรู้สึกว่าจำเป็น นี่ใกล้หมด นั่นก็ลดราคา รู้ตัวอีกทีก็จ่ายตังเดินเข็นรถเข็นที่มีของเต็มไปหมดออกมาหน้าห้างแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นความที่ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้กำลังรณรงค์ งดใช้ถุงเพื่อสิ่งแวดล้อมอยู่ทำให้ ของทุกชิ้นที่เธอซื้อมาล้วนแล้วแต่ไม่อยู่ในถุง พวกมันกลิ้งทับกันไปมาอยู่ในรถเข็น

เธอมองสมบัติในรถเข็นของตนอย่างรู้สึกสิ้นหวังเล็กน้อย ทั้งที่ตั้งใจว่าจะเดินกลับคอนโดเพราะอยู่ไม่ใกล้ ต้องเปลี่ยนใจเตรียมจะเรียนแท็กซี่สักคันหนึ่งแทน

ถ้าสามารถเข็นรถเข็นกลับคอนโดได้เลยคงจะง่ายดีทีเดียว แต่อาจจะถูกแจ้งความจับข้อหาลักทรัพย์ของห้างได้ ทางเลือกดีที่สุดก็คือเรียกแท็กซี่สักคัน แม้จะรู้ดีก็เถอะว่าเวลานี้หาแท็กซี่ว่างสักคันไม่ใช่เรื่องง่าย ก็ในเมื่อตอนนี้เป็นเวลาช่วงค่ำที่ไหนจะคนเพิ่งเลิกงานกันไหนจะคนที่ออกมาซื้อหาอาหารกันอีก คาดว่ากว่าเธอจะได้กลับคอนโดคงต้องรอสักพักแล้ว

หวายยืนอยู่หน้าประตูทางออกห้างอย่างสิ้นหวัง

ผู้คนที่เดินสวนเข้าออกล้วนหันมามองเธอเหมือนตัวประหลาด แค่ยืนรอรถแค่นี้เธอกลับรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรผิดมาสักอย่างเสียอีก

รู้สึกอึดอัดดีจริงๆกับการต้องตกเป็นเป้าสายตาแบบนี้ เธอจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาเลื่อนไปซ้ายทีขวาทีเข้าแอพโน้นออกแอพนี้ไปเรื่อยแก้เขิน ทำแบบนี้อยู่นานจนกระทั่งมีเสียงแตรรถดังขึ้น ทำให้เธอต้องหันไปมองที่ด้านหน้าถนนที่ปกติรถมักจะจอดให้คนลงก่อนจึงจะขับไปหาที่จอดรถ

รถที่บีบแตรเมื่อครู่ เป็นรถที่เธอคุณตาเป็นอย่างดี

ประตูฝั่งคนขับเปิดออกก่อนที่ร่างสูงที่คุ้นเคยจะเดินแกล้มวิ่งมาหาฉัน

“หวาย รีบขึ้นรถเถอะ”