บทที่ 10 ไม่อาจปล่อยเธอไป  

บทที่ 10

ไม่อาจปล่อยเธอไป

เมื่อคืนหลังจากที่ดูหนังเสร็จ พี่เป้กับเธอก็ไปส่งแป้งกลับบ้าน พอดีกับที่เจอคุณน้าปัทแม่ของยัยแป้งกับพี่เป้ที่กำลังรออยู่พอดี

หวายนั้นย่อมไม่อาจไม่สวัสดีทักทายผู้ใหญ่ น้าปัทเมื่อเห็นเธอก็ยิ้มแย้มต้อนรับเป็นอย่างดี อีกทั้งยังชวนให้เธอค้างคืนที่บ้านอีกด้วย ตั้งแต่เป็นเพื่อนกับแป้งมาทุกครั้งที่เธอมาที่บ้านแป้งล้วนได้รับการต้อนรับเลี้ยงดูเป็นอย่างดีราวกับว่าเธอเองก็เป็นลูกสาวคนหนึ่งของน้าปัทด้วยเช่นกัน

เมื่อวานไม่ได้นอนค้างก็จริง แต่เช้าวันนี้เธอกลับต้องไปหาน้าปัทกับแป้งที่บ้านอีกครั้งเพราะเมื่อคืนนี้น้าปัทชวนเธอให้มาทำเค้กด้วยกันที่บ้าน

วันนี้เดินทีก็เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์อยู่แล้ว บวกกลับที่เธอเองก็วางพอดี และต่อให้อยู่ที่คอนโดก็คงไม่มีอะไรทำนอกจากหาอะไรดูฆ่าเวลาไปวันๆ สู้เธอออกไปหาน้าปัทกับแป้งดีกว่าอย่างน้อยๆก็มีกิจกรรมให้ทำ อีกทั้งได้อยู่กับแป้งด้วย

เสื้อยืดสีขาวขนาดพอดีตัวมีลายผีเสื้อสีม่วงเล็กๆพิมพ์ลายอยู่ที่หน้าอกถูกเธอนำมาใส่ เข้ากับกางเกงยีนส์สีซีดตัวเก่งขนาดพอดีตัวได้เป็นอย่างดี

ผมยาวสีช็อกโกแลตหยิกเล็กน้อยถูกเธอใช้ผ้าผูกผมรวบเอาไว้ก่อนจะมัดเป็นโบว์ง่ายๆ

ก่อนออกจากห้องเธอไม่ลืมที่จะหยิบกระเป๋าสตางค์ใบเล็กและโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋ากางเกงยีนส์อย่างง่ายๆ พลางหยิบรองเท้าแตะคู่เก่งมาใส่อย่างรวดเร็ว

ทันทีที่ออกมาจากห้องพัก เธอก็เห็นว่าพี่เป้ยืนอยู่หน้าห้องของเขาอยู่ก่อนแล้ว ทั้งยังมีทีท่าเหมือนกับว่ากำลังรอใครอยู่

'หรือว่าพี่เป้กำลังรอเราอยู่'

อยู่ๆก็มีความคิดดังขึ้นในหัวของเธอขึ้นมา หวายสะบัดศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่านให้ออกไปจากหัว ก่อนจะทำทีเป็นจะเดินผ่านร่างสูงไป ทว่ายังไม่ทันจะได้เดินผ่านไปอย่างสะดวกกับถูกเอ่ยทักขึ้นซะก่อน

"เราจะไปบ้านพี่ใช่ไหม ไปพร้อมกันเลยก็ได้ พี่จะกลับบ้านพอดี"

เธอมองพี่เป้เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้านิ่งเฉย ก่อนจะตอบตกลงไป

"ค่ะ งั้นหวายขอรบกวนติดรถพี่เป้ไปด้วยก็แล้วกันค่ะ"

เป็นอีกครั้งที่การเดินทางของเธอสะดวกสบายขึ้นเป็นอย่างมากด้วยความเอื้อเฟื้อมีน้ำใจของพี่เป้ที่คงถือคติที่ว่า ทางเดียวกันไปด้วยกันประมาณนั้น

ยี่สิบกว่านาทีต่อมาเธอจึงมาถึงบ้านหลังใหญ่แสนหรูหราแถมยังตั้งอยู่ในทำเลทองด้วยความรวดเร็วและปลอดภัยสบายกายเป็นอย่างยิ่ง

รถคันหรูของพี่เป้ขับเข้ามาจอดในที่จอดรถบริเวณหน้าบ้านซึ่งเธอคิดว่าคงจะเป็นที่จอดรถประจำของพี่เป้ด้วย นอกจากรถพี่เป้แล้วยังมีรถจอดอยู่ก่อนแล้วสองคัน ทั้งสองคันถูกผ้าคลุมเอาไว้อย่างดี

คาดว่าคันหนึ่งคงจะเป็นรถที่น้าปัทใช้ประจำ ส่วนอีกคันเป็นไปได้ว่าอาจจะเป็นรถของเพื่อนเธอซึ่งเคยขับมาก่อนหน้าที่จะโดนยึดคืน เพราะพากันขับไปเที่ยวที่จังหวัดใกล้ๆแล้วดันไปชนรถคนอื่นเขา แถมยังเป็นรถที่จอดเอาไว้เฉยๆเสียด้วย

ด้วยเหตุนี้น้าปัทเลยยึดรถเพื่อนของเธอเอาไว้ก่อน แถมยังห้ามไม่ให้ขับรถอีก จนกว่าจะเรียนขับรถจนคล่องและน้าปัทแน่ใจแล้วว่าจะแป้งจะดูแลรับผิดชอบตัวเองและผู้ขับขี่อื่นๆบนถนนได้อย่างเต็มที่

"หวายแกมาแล้วเหรอ รีบเข้ามาเถอะเร็ว" ยัยแป้งที่รีบร้อนวิ่งออกมาจากในบ้าน กุลีกุจอมาลากเธอเข้าไปในตัวบ้านทันที ไม่แม้จะทักทายพี่เป้แม้สักคำหนึ่ง

"มีอะไรเหรอแก รีบร้อนขนาดนี้"

"ฉันกับแม่เตรียมของรอแกมาเล่นด้วยตั้งแต่เช้าแล้ว อยากลงมือทำแล้วอ่ะ" แป้งเอ่ยอย่างยิ้มๆ

เธอมองท่าทีไร้เดียงสาของแป้งแล้วก็ได้แต่ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู

"นึกว่าอยากกินจะแย่แล้วซะอีก" หวายพูดขึ้นอย่างรู้ทัน

"ก็นั่นแหละ ฉันอยากกินจะแย่แล้วจริงๆ" แป้งยอมรับตามตรง ก่อนจะพากันเดินไปยังส่วนห้องครัวของบ้าน

ภายในห้องครัวหอมกลิ่นเค้กอบใหม่ไปทั่ว เป็นเวลาเกือบจะชั่วโมงได้แล้วที่เธอ แป้ง น้าปัท รวมไปถึงป้าจิต แม่ครัวประจำบ้านยัยแป้งที่ควบตำแหน่งหลากหลายตำแหน่งภายในบ้าน

ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งแม่นมพี่เป้กับแป้งตอนเป็นเด็ก หรือว่าจะเป็นหน้าที่หัวหน้าแม่บ้านคอยดูแลบ้านและความเรียบของของแม่บ้านคนอื่นๆ เรียกได้ว่าป้าจิตก็เป็นคนเก่าคนแกของบ้านยัยเป้เลยก็ว่าได้

"คุณหวายฝีมือดีเลยนะคะเนี่ย คุณผู้หญิงดูสิคะ มินิเค้กของคุณหวายตกแต่งสวยเชียวค่ะ"

ป้าจิตเอ่ยชมเธอยกใหญ่ อีกทั้งยังเรียกน้าปัทให้มาดูผลงานของเธออีกด้วย

"แค่ตกแต่งง่ายๆค่ะ ป้าจิตชมเกินไปจนหวายแทบจะลอยแล้ว" เธอผู้ติดตลก แก้เขิน

"ไม่เกินไปหรอกหนูหวายตกแต่งคัพเค้กเก่งจริงๆ น้ามองแล้วยังชอบมากๆเลย" น้าปัทเอ่ยชมเธอร่วมด้วย

"แล้วของหนูไม่สวยเหรอคะ คุณแม่ ป้าจิต"

เธอแทบจะหลุดขำออกมาเมื่อได้ยินคำพูดเชิงตัดพ้อของเพื่อน ที่ตอนนี้ถือคัพเค้กสองชิ้นที่ตกแต่งเองเอาไว้ในมือ

"แบบนี้ลูกยังกล้ามาถามแม่อีกว่าสวยไหม" ปัทมามองลูกสาวคนเล็กอย่างเอ็นดู เด็กคนนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไร ถนัดที่สุดก็คือกินนี่แหละ เพระงั้นก็ไม่แปลกที่จะตกแต่งคัพเค้กได้ไม่สู้ดีนัก ต่างจากหนูหวายลิบลับ

"คุณหนูทำสวยในแบบของคุณหนูแหละค่ะคุณผู้หญิง" ป้าจิตที่เหมือนจะเอ่ยชมก็ไม่เชิงทำเอายัยแป้งทำหน้าคล้ายจะร้องไห้ขึ้นมาเสียให้ได้

"ของแป้งกับหวายไม่ได้แตกต่างกันเยอะนะคะ" ยัยแป้งแย้งขึ้น

"ค่ะๆ ไม่ต่างกันเท่าไหร่ แค่ของคุณหวายเป็นดอกกุหลาบสวยกับของคุณหนูของป้าแทบจะมองไม่ออกว่าจะตกแต่งหน้าคัพเค้กเป็นดอกไม้เท่านั้นเองค่ะ"

ในห้องครัวเต็มไปด้วยบรรยากาศสนุกสนาน จนในที่สุดคัพเค้กหลากหลายการตกแต่งก็เสร็จเรียบร้อย

หวายและแป้งขึ้นมานั่งพักบนห้องส่วนตัวของแบ่งที่ชั้นสอง รอเวลาอาหารว่างยามบ่ายมาถึงจะได้พากันลงไปจิบชาทานคัพเค้กที่ได้ทำกันไปก่อนหน้านี้

"ห้องแกกว้างดีจัง ไปยืนมุมไหนก็กว้างขว้างไปหมด" หวายเอ่ยขึ้น เธออดไม่ได้ที่จะเดินวนไปมารอบๆห้องของเพื่อนเพื่อทำการมองสำรวจพื้นที่ แม้ว่าจะเคยมาหลายครั้งแล้วก็เถอะ แต่ห้องของเพื่อนเธอนี้ ยิ่งมายิ่งน่าลื้อค้นหาของแปลกๆตามาดู

"ย้ายมาอยู่กับฉันเลยไหมล่ะ ได้นะแบบนั้นคุณแม่ฉันคงดีใจ" แป้งพูดขึ้นทีเล่นทีจริง

"ไม่ดีกว่า ฉันกลัวว่าถ้าตัวเองย้ายมาจริงๆ แล้วลูกสาวเจ้าของบ้านอย่างแกจะตกกระป๋องเอา" ร่างบางมองจ้องเพื่อนสนิทด้วยสายตาหาเรื่อง พลางเอ่ยขึ้นอย่างติดตลก

"คำพูดแก กระแทกใจฉันมาก ฉันเจ็บจนแทบจะร้องไห้ออกมาได้แล้วเนี่ย"

แป้งพูดไปก็มือขึ้นมาทุบลงไปที่บริเวณหัวใจของตัวเองไปมา เธอแสดงท่าทีเจ็บปวด ทว่าในสายตาของหวายกับเห็นท่าทางเช่นนั้นของแป้งเป็นสิ่งที่ตลกขบขัน

"ฉันพูดความจริง โดนใจแกจนเจ็บก็ช่วยไม่ได้นะเพื่อน ก็คุณน้าปัทชอบฉันมากๆเลยนี่ แกควรทำใจเอาไว้หน่อยนะไม่แน่ฉันอาจจะแย่งแม่ของแกไปก็ได้" น้ำเสียงมั่นใจเอ่ยขึ้น พลางนั่งเอนตัวลงที่เตียงสวยของแป้งราวกับตัวเธอเองเป็นเจ้าของ

"หวายทำไมแกร้ายได้ขนานนี้เนี่ย" ด้วยความหมั่นเขี้ยว แป้งจึงหยิบตุ๊กตาตัวขนาดพอดีมือมาถือไว้ก่อนจะใช้มันตีใส่เพื่อน

แน่นอนว่าหวายย่อมไม่ยอมโดนทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียวแน่

ทั้งสองต่างหยิบอาวุธไม่ว่าจะเป็นหมอนหนุน หมอนข้าง หรือตุ๊กตาต่างๆ ที่อยู่ใกล้ๆมือมาเป็นอาวุธต่อสู้

สงครามเกิดขึ้นแล้ว แน่นอนว่าไม่อาจสงบได้โดยง่าย จนกว่าจะมีใครสักคนเหนื่อยจนต้องร้องขอชีวิต

หวายแน่ใจว่าตัวเธอจะต้องเป็นผู้ที่ได้รับชัยชนะอย่างแน่นอน หวายคว้าหมอนใบใหญ่ฟาดลงไปอย่างไม่คิดชีวิต แป้งเองก็เช่นกัน

ทั้งสองผลัดกันรุกผลัดกันรับอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ถึงได้พากันมานอนแผ่หลาอยู่ที่พื้นห้อง เพราะต่างก็หมดทั้งแรงหมดทั้งสภาพด้วยกันทั้งคู่

ก๊อก ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ฉันกับแป้งที่นอนแผ่อยู่กับพื้นหันมามองหน้ากัน ยัยแป้งพยักหน้าให้เธอลุกไปเปิดประตูทว่าเธอส่ายหัวปฏิเสธก่อนที่จะแกล้งหลับตาลงแกล้งหลับอย่างตัดบท

แน่นอนว่าแป้งนั้นจำต้องวิ่งไปเปิดประตูห้องด้วยตัวเอง

"ฉันลงไปหาคุณแม่ข้างล่างก่อนนะเดี๋ยวมา

"โอเคเลย"

ด้านหวายหลังจากที่เพื่อนสนิทเธอเดินไปเปิดประตูแล้ว หวายก็นอน หลับตานิ่งๆอยู่กับพื้นเช่นเดิม ไม่นานเธอก็รู้สึกได้ว่ามีคนกำลังเดินเข้ามาในห้อง ฝีเท้ากำลังเดินมาตรงที่เธอนอนอยู่

เจ้าของฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาคงไม่ใช่ใครอื่นนอนจากแป้ง หวายจึงตั้งใจจะแกล้งหลับต่อไปให้ยัยเพื่อนตัวดีของเธอคิดว่าเธอเผลอหลับไปแล้วจริงๆ

ไม่รู้ว่ายัยแป้งจะหาอะไรมาแกล้งเธออีกหรือเปล่า ที่รู้ๆเธอไม่ยอมโดนแกล้งอยู่ฝ่ายเดียวแน่

ศีรษะของเธอถูกประคองขึ้นอย่างเบามือ ก่อนจะรู้สึกว่ามีบ้างอย่างซึ่งน่าจะเป็นหมอนถูกสอดเข้ามาให้เธอใช้หนุนแทน

จุ๊บ