บทที่ 12

บทที่ 6 จีบผู้ชาย

พอร์‍ชปล่อยแขนคนบอกว่าไหวให้เดินกลับบ้าน โดยที่เขาเดินตามไปไม่ห่าง รู้สึกผิดไม่น้อยที่ชวนเธอดื่ม แก้มแดง ๆ ของเธอทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่าเธอคงเมาไม่น้อย

แต่เธอบอกไม่เมา แต่ก็นั่นแหละคนเมาที่ไหนกันจะยอมรับว่าเมา เขากลัวว่าเธอจะสะดุดล้มได้รับบาดเจ็บ ทำให้ต้องเดินตามมาส่งถึงบ้าน แต่เพราะประตูบ้านกับประตูรั้วบ้านก็ค่อนข้างห่างกัน

“เราเดินไปส่งถึงประตูบ้าน”

“ไม่เป็นไรค่ะ เราโอเค” เธอไม่ได้เมาทำไมเขาไม่เชื่อกันบ้างนะ ที่เดินเหมือนขาจะไขว้กันเพราะความเขิน ถ้าเธอเดินคนเดียวรับรองไม่มีปัญหานี้แน่นอน

“แน่ใจ” หนุ่มข้างบ้านเลิกคิ้วถามอย่างไม่แน่ใจ

“แน่ใจสิ ใครจะเมาเพราะเบียร์กระป๋องเดียว”

“เก่ง” เขาชมว่า ‘เก่ง’ แต่ทำไมรู้สึกถึงการประชดประชันในถ้อยคำนั้น

“แต่ให้เราไปส่งดีกว่า”

“อุ๊ย!” หนุ่มข้างบ้านพูดจบไม่ทันไร เธอก็จะจับกบโชว์เขาเสียแล้ว ดีที่เขาคว้าเอวบางไว้ได้ทัน ทำให้ร่างบางไม่ลงไปจับกบอยู่กลางถนนก่อนถึงตัวบ้าน

“ไปส่ง” เขาว่าพลางพยุงคนเมาแข้งขาอ่อนเข้ามาถึงหน้าประตูบ้าน แขนทั้งสองข้างเขายังโอบไหล่คนไม่เมาแต่ไม่มีแรงเดิน

ในทุกจังหวะที่ก้าวเดินแล้วมีเขาประคอง เธอรู้สึกว่าลมหายใจร้อน ๆ กำลังเป่าอยู่บนกลางกระหม่อมเธอ

“พอร์‍ช”

“หืม”

“ไปก่อนนะคะ ไว้เจอกัน” เธอเอ่ยบอกพร้อมทั้งแกะมือของตัวเองออกจากการกอบกุมของคนตรงหน้า เขาอ้อยอิ่งราวกับว่าไม่อยากกลับ

 

เธอเองก็ไม่อยากให้เขากลับ

“ครับ ไว้เจอกัน” เขาตัดสินใจ ปล่อยมือเธออย่างแสนเสียดาย ชายหนุ่มเดินกลับไปยังประตูรั้ว โดยเขาเลือกใช้ประตูเล็กในการออกจากบ้านของสาวข้างบ้าน   

คนแอบมองผู้ชายแอบส่องจากสาบของผ้าม่านในมุมมืดได้แต่ยิ้มแล้วยิ้มอีกที่มีผู้ชายมาส่งถึงหน้าบ้าน

‘ดีงาม’ เธอบ่นกับตัวเอง จากนั้นรีบอาบน้ำแต่งตัวเตรียมเข้านอน ไม่ลืมที่จะส่งข้อความไปอวดคนที่ยังไม่มีแฟนอย่างโบหรือบุษบง บุษกรไม่ต้องการอวดแต่แค่จะบอกให้พี่สาวระวังไว้ว่าเธอกำลังจะไม่โสดแล้ว

ทุกอย่างระหว่างเธอกับหนุ่มข้างบ้านมันดีเหลือเกิน เราสองคนเข้ากันได้ดีมาก ๆ เรื่องนี้มีใครบอกเธออย่างนั้นเหรอ

ไม่มีใครบอก ความสัมพันธ์ของคนสองคน เธอต้องเป็นคนที่รู้ดีสิ ทำไมต้องรอให้ใครมาบอก

เป็นวันหยุดของบุษกร หากแต่คนอื่นต้องทำงานกันสินะวันอังคารแบบนี้ เธอนอนตื่นสายอีกเช่นเคย เมื่อคืนนอนไม่หลับเพราะตื่นเต้นที่ได้นั่งดื่มเบียร์กับเขา

เขายังประคองกอดเธอด้วย เขินตัวจะแตก

หลังกินข้าวเที่ยงซึ่งเป็นมื้อที่มัดรวมกับมื้อเช้า อยากจะไปเล่นกับแมวของเขาจัง น้องสองตัวก็น่ารักเหลือเกิน แต่จะเข้าบ้านเขาโดยที่เจ้าของบ้านไปทำงานก็ใช่เรื่อง สุดท้ายทั้งบ่ายเธอได้แต่นอนเกลือกกลิ้งไปมา

ห้าโมงเย็นแดดร่มลมตกแล้วจึงจัดการเปลี่ยนตัวเองใส่ชุดบิกีนีสีแดงสด ว่ายน้ำเล่นถ่ายรูปลงอินสตาแกรมเรียกเรตติงนิด ๆ หน่อย ๆ ดีกว่า

“คุณหมอขาคุณพอร์‍ชมาค่ะ” เสียงของน้าสวยทำคนที่กำลังจะปลดเสื้อคลุมต้องชะงักมือ

จะให้เขามาที่สระว่ายน้ำดีหรือเปล่านะ หรือว่าเธอควรจะบอกว่าไม่ว่าง แต่ทำอย่างนั้นมันก็ป๊อดไหมนะ คนอย่างแบมไม่อายอยู่แล้วสวยทั้งตัวขนาดนี้มีอะไรต้องอาย

คนไม่มีอะไรต้องอาย ดึงยางรัดผมออกปล่อยผมสยายเคลียไหล่มน

“ให้พอร์‍ชมาที่สระว่ายน้ำเลยค่ะ”

ตื่นเต้นหากแต่สมัยนี้บิกีนียิ่งกว่าเสื้อผ้าธรรมดา เขาใส่กันเป็นเรื่องปกติ ยิ่งเขาที่หน้าตาลูกครึ่งแบบนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาคงเห็นจนชินตา

“แบมกำลังจะว่ายน้ำเหรอ” คำถามของคนที่เพิ่งเดินมายังโซนข้างบ้านที่เป็นสระว่ายน้ำเอ่ยถาม

“ใช่ว่ายด้วยกันไหมพอร์‍ช” กล้ามากแบมชวนผู้ชายว่ายน้ำ อ่อยเบอร์แรง นึกหน้าพี่สาวฝาแฝดของตัวเองออกเลยว่าจะเบะปากให้สกิลการจีบหนุ่มของเธอแค่ไหน

“ลงชุดนี้ได้ไหม” คนถามอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตากับกางเกงขาสั้นสีขาวผ้ายืดใส่สบาย

อ่อยเบอร์แรง!

“ถ้าถอดเสื้อออกก็ลงได้ค่ะ” กล้าถอดก็กล้าดู คนกล้าดูตอบออกไปอย่างไม่คิดอะไรมากคิดว่าเขาคงไม่กล้า

เจ้าของร่างหนาหัวเราะในลำคอเบา ๆ เขาแค่ถามเล่น ๆ ไม่คิดว่าจะโดนสวนกลับทันควัน

สนุกแฮะ! กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดออกทีละเม็ด สาบเสื้อทั้งสองไม่ติดกันแล้ว คนมองผู้ชายโชว์แผงอกต้องเมินหน้าไปทางอื่น

 

ผิวขาวจัด ไม่ต้องบอกว่าหัวนมเขาอมชมพูขนาดไหนกันนะ หัวอกหัวใจคุณหมอเต้นแรงแทบหลุดออกมาจากร่าง 

“ของว่างค่ะ” เสียงของน้าสวยเรียกสติของคนทั้งคู่ สายตาที่จับจ้องกันและกันต่างเมินไปคนละทิศละทางจากก่อนที่น้าสวยจะเข้ามา

คนอายุมากกว่าและอาบน้ำร้อนมาก่อนสองหนุ่มสาวถึงกับอมยิ้มกับท่าทีของทั้งคู่