บทที่ 5

บทที่ 3 ทำอะไร        

สองสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เวลานี้เธอได้เจอหน้าน้าสวยและได้มีเวลาคุยกันแค่วันจันทร์กับอังคารเท่านั้น ตารางทำงานของคุณหมอสาวคือทำงานพุธถึงวันอาทิตย์

ก็อย่างว่านั่นแหละโรงพยาบาลเอกชน วันเสาร์อาทิตย์คนจะเยอะเป็นพิเศษ เพราะฉะนั้นวันที่มีความสุขที่สุดของคุณหมอสาวโสดอย่างเธอก็คือวันจันทร์แบบนี้อย่างไรเล่า

นอนตื่นสาย กลิ้งไปกลิ้งมา กินมื้อเที่ยงแล้วก็กลับมานอนดูซีรีส์หรือไม่ก็อ่านนิยายให้น้ำตาไหลพราก

“คุณหมอแบมขา” น้าสวยเรียกเธอเสียงหวานขนาดนี้มีเรื่องอะไรอีกแน่

“คะ”

“น้าขอไปทำความสะอาดบ้านนั้นได้ไหมคะ พอดีว่าพี่สาวน้าเธอลางาน” น้าสวยทำงานเป็นแม่บ้านประจำที่บ้านคุณหมอบุษกร ส่วนพี่สาวนามว่า ‘สาว’ ทำงานอยู่บ้านอีกหลังที่ห่างกันเพียงรั้วกั้น

แต่เพราะวันนี้ ‘สาว’ ไม่สบายจึงขอให้ ‘สวย’ไปทำงานแทนสักสองสามชั่วโมง

“ได้ค่ะ ไปเถอะค่ะวันนี้ก็ไม่มีอะไรแล้วนี่คะ”

จริง ๆ  แล้วคุณหมอสาวเองก็อยากนอนเกาตูดอยู่กลางบ้านโดยที่ไม่ต้องระแวงว่าน้าสวยจะเห็นภาพไม่งามตานั้น อยู่คอนโดเธอไม่ต้องคอยระวังเพราะอยู่คนเดียว

เวลาล่วงเลยจากบ่ายคล้อยเข้าสู่ช่วงเย็นย่ำ พระอาทิตย์เริ่มลดแสงของวันลงบ้างแล้ว แต่อากาศเมืองไทยอย่างไรเสียก็ยังร้อนเกินกว่าจะออกไปตากแดดเวลานี้ แต่เพราะความรู้ทางการแพทย์ทำให้บุษกรต้องลุกจากโซฟากลางห้องรับแขก

“ไปรับวิตามินดียามเย็นหน่อยเขาบอกว่าจะทำให้หลับสบาย”

บิดขี้เกียจจนกระดูกดังกร๊อบแกร๊บคุณหมอวัยใกล้สามสิบที่ยังไร้ผู้ชายตกถึงท้องเดินออกจากตัวบ้านคิดว่าจะเดินรอบ ๆ บ้านสักห้าพันก้าวจากนั้นก็จะลงว่ายน้ำ

‘บ้านลุงต้นโคตรดี มีสระว่ายน้ำด้วยถึงไม่ใหญ่มากก็เถอะ ไว้ค่อยว่ายเล่น’

“ลงมานี่ ลงมา”

“เมี้ยว เมี้ยว”

เสียงน้าสวยกับแมวข้างบ้านดังเล็ดลอดมาทำให้คนข้างบ้านที่ชอบเรื่องชาวบ้านต้องเดินไปสังเกตการณ์สักหน่อย

“มีอะไรกันเหรอคะ” บุษกรเขย่งเท้าเล็กน้อยให้พ้นแนวกำแพง เธอไม่ได้เตี้ยนะส่วนสูงเกินมาตรฐานหญิงไทยทั่วไปนิดหน่อย หนึ่งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร แต่รั้วนี่สิสูงไปนิด

“น้องเสือปีนขึ้น แล้วลงไม่ได้ค่ะ”

น้าสวยบอกทั้งยังชี้ไปยังจุดที่น้องเสือหรือเจ้าแมวลายสลิดปีนอยู่บนต้นสน ความสูงของต้นไม้ไม่ได้สูงสักเท่าไหร่ หากเทียบกับต้นไม้ชนิดอื่น แต่ถ้าเทียบกับความสูงของน้าสวยที่ค่อนข้างต่ำกว่ามาตรฐานหญิงไทย

อืม...น้าสวยน่าจะสูงน้อยกว่าเธอสักสิบเซนติเมตรน่าจะได้ มือน้าสวยเกือบจะคว้าเจ้าแมวตัวกลมนั้นได้อยู่แล้ว แต่ยังคว้าไม่ได้อีกแค่นิดเดียว

“เดี๋ยวแบมช่วยนะคะ”

“ช่วยน้าทีค่ะคุณหมอ น้าปิดประตูไม่สนิทน้องเสือเลยแอบออกมา พี่สาวย้ำแล้วย้ำอีกให้ระวังเจ้านายเขาหวงแมวมากเลยค่ะ”

ยิ่งได้ฟังความลำบากใจของน้าสวยแล้วทำให้คนสูงร้อยหกสิบห้าเซนติเมตรรีบก้าวเดินเพราะกลัวว่าเจ้าของบ้านจะกลับมาก่อน

บุษกรเดินออกจากประตูบ้านของตัวเองไปยังบ้านหลังติดกันทันที

“ให้แบมปีนแทนดีกว่าค่ะ” สาวข้างบ้านยืนบนเก้าอี้สี่ขามั่นคง ยื่นมือข้างหนึ่งขึ้นหาน้องแมวลายสลิด พร้อมทั้งส่งเสียงเรียก

“น้องเสือลงมาเร็ว” หากแต่น้องแมวไม่ยอมลงมา ทั้งยังขยับหนีขึ้นไปอีกกิ่งที่สูงขึ้น

“อ้าว! เดี๋ยวน้าไปเอาของเล่นมาล่อน้องเสือดีกว่าค่ะ” ว่าแล้วน้าสวยก็รีบวิ่งเข้าในบ้านหาของเล่นน้องเสือเห็นว่าเจ้าแมวลายสลิดชอบเล่นนกปลอม

“ลงมาเร็วน้องเสือเย็นแล้วนะ หิวหรือยัง”

บุษกรยังคงหลอกล่อน้องเสือหวังว่าเจ้าแมวตรงหน้าจะยอมลงมาดี ๆ เธอเขย่งปลายเท้าอีกนิด มือบางกำลังจะคว้าเจ้าเหมียวนามว่าน้องเสือได้แล้ว อีกนิดเดียว อีกนิดเดียวแค่ปลายมือ

“ทำอะไรน่ะ!”

“ว้าย!” เพราะเสียงที่ไม่คุ้นเคยดังอยู่ข้างหลังทำให้คนที่เขย่งสุดปลายเท้าเสียหลักไม่เป็นท่า

ผู้ชาย!

เสียหลักแต่มีผู้ชายรับไว้ เดี๋ยวนะ! ใบหน้าแบบนี้ ดวงตาสีเทาแบบนี้ สีผมแบบนี้

ผู้ชายข้างห้อง!

ย้อนไปเมื่อหลายเดือนก่อน@กรุงเทพมหานคร

กรุงเทพมหานครในยามเย็นคลาคล่ำด้วยรถราและผู้คนที่คล้ายผึ้งกำลังจะออกจากรัง ไม่เว้นแม้แต่สวนสาธารณะแห่งนี้ บุษกรกระชับผ้าขนหนูผืนเล็กที่ใช้ซับเหงื่อและออกวิ่ง

การออกกำลังกายเป็นอะไรใหม่ ๆ ที่เธออยากทำและเริ่มทำได้หลายวันแล้ว นับดูแล้ววันนี้น่าจะวันที่สาม

สามวันแล้วนะ ไม่เรียกหลายวันเหรอ ปกติอะไรที่ทำเกินหนึ่งวันเธอเรียกหลายวันทั้งนั้น

ร่างบางแต่แอบมีพุงเล็กน้อยวิ่งออกไปได้เพียงสามนาที สามนาทีเท่านั้นไม่เกินจริง

“เหนื่อยชิบ” บ่นกับตัวเอง แต่ไม่เป็นไรพี่ชายเธอบอกว่าอะไรนะ ให้เดินสลับวิ่งสำหรับคนเริ่มต้น

เมื่อเดินได้หนึ่งนาที เธอก็ออกวิ่งอีกครั้ง และหยุดเมื่อวิ่งได้เพียงสามนาที

ทำสลับกันได้สามสิบนาที เหงื่อทั่วตัว ลมหายใจหอบถี่คล้ายจะเป็นลม เวลานี้เหนื่อยจนอยากล้มตัวลงนอน แต่ก็ทำไม่ได้ต้องรักษาภาพลักษณ์