บทที่ 4

“ตกใจหมด แบมนึกว่าไม่มีใครอยู่ที่นี่” หมอแบมลูบอกของตัวเองอย่างปลอบใจ ถึงเธอจะเป็นหมอแต่วิญญาณหรือสิ่งที่มองไม่เห็นเธอไม่อยากลบหลู่

“มีน้าอยู่ไงคะ ท่านผู้อำนวยการไม่ได้บอกเหรอคะ ว่าแต่คุณหมอหิวไหมคะ” พูดเองเออเองตัดจบเองของคนเป็นแม่บ้านทำคนฟังแทบตามไม่ทัน

“หิวมากค่ะ น้าสวยทำอะไรเป็นบ้างคะ”

เมื่อมีคนพูดถึงอาหาร กระเพาะของเธอก็ทำงานและเรียกความหิวในทันที ให้มันได้อย่างนี้สิหมอแบม ร่องสิบเอ็ดก็ยังไม่มา ผู้ชายก็ยังไม่มี

เอาเถอะ ผู้ชายยังไม่มา ร่องสิบเอ็ดก็ยังไม่จำเป็นต้องใช้ เวลานี้หาอะไรใส่ท้องที่กำลังร้องประท้วงดีกว่า

“ทำได้ทุกอย่างเลยค่ะ”

“โห ดีอะ น้าสวยเก่งจัง” คุณหมอสาวเอ่ยชมอย่างจริงใจเพราะเธอเองทำอาหารไม่เป็นสักอย่าง

“น้าได้ครูดีค่ะ” น้าสวยยิ้มหวานบอกกับคุณหมอสาวหน้าตาสะสวยตรงหน้า เจ้าของบ้านบอกว่าจะมีหลานมาอยู่ บอกว่าเป็นหมอ สวยเห็นหญิงสาวครั้งแรกนึกว่าคนตรงหน้ายังเป็นนักศึกษาเพราะหน้าตาที่ยังละอ่อน

“โห น้าสวยเรียนทำอาหารมาเหรอคะ” หมอแบมหย่อนกายลงเก้าอี้นวมในห้องรับแขก คนทำอาหารไม่เป็นอย่างเธอ

“เปล่าค่ะ ครูดีของน้าคือยูทูบค่ะ” คำพูดของคนทำอาหารเก่งทำคนฟังนิ่ง

“ดีจังวันหลังสอนแบมบ้างนะคะ”

“ไม่ได้ เดี๋ยวบาดเจ็บ คุณมาสห้ามมาเด็ดขาดค่ะ เรื่องทำอาหาร” คนโดนห้ามเด็ดขาดได้แต่ยิ้ม ผู้เป็นป้าของเธอห่วงเรื่องความปลอดภัยตลอดเวลา 

“ป้ามาสไม่รู้หรอกค่ะ” คนดื้อยังไม่ยอมแพ้

“ว่าแต่คุณหมออยากกินอะไรคะ” น้าสวยตัดบทเพราะไม่อยากเถียงกับเจ้านายคนใหม่

“ข้าวผัดไข่” เมนูสิ้นคิด ไม่ต้องเปิดยูทูบคิดว่าคนไทยครึ่งประเทศน่าจะทำได้ แค่คนไทยอีกครึ่งประเทศที่ทำไม่ได้หนึ่งในนั้นก็มีคุณหมอคนสวยนี่แหละ

เรื่องการบ้านการเรือน อาหารการกินบอกได้คำเดียว ว่า ‘เยี่ยม’ ...เยี่ยมที่ยังอยู่รอดมาถึงทุกวันนี้

“แบมเอาของไปเก็บนะคะ” บุษกรบอกกับแม่บ้านที่เวลานี้ตรงไปยังห้องครัว เวลานี้เกือบเที่ยงแล้วไม่รู้ว่าคุณหมอสาวจะหิวมากน้อยแค่ไหน

ห้องพักของเธออยู่ชั้นสองทางปีกขวาของบ้าน หมู่บ้านนี้บ้านแต่ละหลังจะมีพื้นที่ว่างกว้างขวางไม่น้อย นานหลายเดือนแล้วที่ไม่ได้อยู่บ้านแบบนี้ ก่อนหน้านี้ที่อาศัยอยู่ในเมืองกรุงบุษกรจะเลือกอาศัยอยู่บนคอนโดมิเนียมมากกว่า

นึกถึงคอนโดมิเนียมที่เคยเช่าอยู่ก็พลันให้นึกถึงใบหน้าหล่อเหลา โครงหน้าเขาคมคาย จมูก ผิวพรรณและส่วนสูงไม่น่าจะใช่คนไทยแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์เพราะดวงตาเขาสีเทาอมฟ้าอย่างคนต่างชาติ ที่สำคัญผิวที่ขาวอมชมพูและคิดว่าเขาคงอมชมพูทั้งตัว แค่คิดก็ขนลุกแล้วเนี่ย

‘วาสนาแบมจะได้เจอคุณอีกไหมคะ’

หลังจากจัดข้าวของเรียบร้อยพอดีกับเสียงวิทยุสื่อสารที่ใช้ติดต่อสื่อสารภายในบ้านก็ดังขึ้น คนปลายสายบอกว่าข้าวผัดไข่เสร็จเรียบร้อยพร้อมรับประทานแล้ว

ข้าวผัดไข่หอมฉุยสีเหลืองทอง เม็ดข้าวร่วนเคลือบด้วยไข่แทบทุกเม็ด ต้นหอมซอยสีเขียว ๆ  ผสมอยู่กับสีเหลืองทองดูน่ากิน คุณหมอสาวกลืนน้ำลายลงคอมองหน้าคนทำ

“น้าสวยไม่ได้แอบซื้อจากร้านดังมาใช่ไหมคะ”

เสียงหัวเราะของแม่บ้านชอบใจกับคำพูดของคนอารมณ์ดี

“หน้าตาดีแต่อาจไม่อร่อยก็ได้ชิมดูก่อนไหมคะ” คนทำกับข้าวอร่อยเพราะได้ครูดีอย่างยูทูบเอ่ยบอก พลางเลื่อนกิมจิซึ่งใช้เป็นเครื่องเคียงของข้าวผัด

“อร่อยมากกก” บุษกรเอ่ยลากเสียงยาวเพื่อบอกกับคนตรงหน้าว่ากับข้าวของน้าสวยอร่อยมาก

“ขอบคุณค่ะ อยากกินอะไรบอกน้านะคะ น้าทำได้หมดทั้งไทย ทั้งเทศ จีน ญี่ปุ่น เกาหลี อินเดีย”

คนเคี้ยวข้าวผัดยิ้มหวานให้คนพูด แต่เธอยังพูดตอบไม่ได้เพราะปากยังไม่ว่าง ไม่คิดว่าแค่เมนูง่าย ๆ น้าสาวเชฟมิชลินในคราบแม่บ้านจะทำอร่อยได้ขนาดนี้

“น้าสวยนั่งด้วยกันก่อน”

“ค่ะ” น้าสวยนั่งลงตรงข้ามเจ้านาย เพราะดูแล้วคุณหมอสาวน่าจะมีเรื่องคุยด้วย

“บ้านที่ติดเรามีคนอยู่ไหม”

คุณหมอสาวหมายถึงบ้านที่อยู่ติดรั้วไปทางขวามือเพราะบ้านหลังนี้มีพื้นที่ติดกับเพื่อนบ้านแค่ด้านขวามือเท่านั้น ด้านหน้าติดถนน ด้านหลังติดทะเลสาบ ด้านซ้ายติดถนน

“มีค่ะ เพิ่งมาอยู่ได้ยังไม่ถึงเดือน เลี้ยงแมวสองตัว”       บุษกรพยักหน้าเข้าใจ ในใจคิดว่าเพื่อนน่าจะเป็นผู้หญิงเพราะได้ยินว่าอีกฝ่ายเลี้ยงแมว เดี๋ยวเธอต้องไปทำความรู้จักหน่อยแล้ว อย่างน้อยก็มีเพื่อนไว้คุยแก้เหงา