ตอนที่ 5 นายหน้ากับการปกป้อง

เช้าวันหนึ่ง อากาศปลอดโปร่ง แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ่านยอดไม้ ลมพัดกลิ่นหอมของกาแฟคั่วลอยไปทั่วไร่ เสียงนกร้องประสานกันเป็นจังหวะที่ฟังแล้วชวนให้รู้สึกสบายใจ กลมกำลังจัดแก้วกาแฟบนชั้นวาง ส่วนเงินก็กำลังเช็ดโต๊ะหน้าร้านอย่างตั้งใจ

เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นจากถนนหน้าบ้าน รถ SUV คันหรูแล่นเข้ามาจอดอย่างสง่างาม ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มก้าวลงจากรถด้วยท่าทีภูมิฐาน รอยยิ้มที่มุมปากบ่งบอกถึงความมั่นใจแบบคนที่รู้ว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่า

“สวัสดีครับ คุณคือคุณกลม เจ้าของที่นี่ใช่ไหมครับ?” ชายคนนั้นเอ่ยเสียงสุภาพ

กลมหันมาพร้อมยกมือไหว้ “ครับ ผมเอง มีอะไรให้ช่วยครับ?”

“ผมมาจากบริษัทอสังหาริมทรัพย์ครับ เราสนใจที่ดินแปลงนี้มาก เพราะทำเลดี ทั้งติดถนนและวิวสวย” เขากวาดสายตามองรอบ ๆ บ้าน ร้าน และไร่กาแฟที่อยู่รวมกันอย่างพอใจ “ผมอยากเสนอซื้อที่ทั้งหมดในราคาที่สูงกว่าตลาดพอสมควรครับ”

เงินที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ หันมามองกลมด้วยความแปลกใจ

กลมยิ้มสุภาพ “ขอบคุณมากนะครับที่สนใจ แต่ที่นี่เป็นทั้งบ้าน ทั้งสวน และร้านของผม ผมยังไม่คิดจะขายครับ”

ชายคนนั้นยังคงยิ้ม แต่แววตาเริ่มเปลี่ยนเล็กน้อย “ผมเข้าใจครับ แต่เชื่อเถอะ ถ้าขายตอนนี้ คุณจะได้กำไรงามมาก ผมสามารถเสนอราคาเพิ่มได้อีก”

“ขอโทษจริง ๆ ครับ ที่นี่มีค่ากับผมมาก” กลมตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแต่สุภาพ

ชายคนนั้นยิ้มจางลงเล็กน้อย “ไม่เป็นไรครับ ผมจะทิ้งเบอร์ไว้ เผื่อคุณเปลี่ยนใจ” เขายื่นนามบัตรให้กลม ก่อนเดินขึ้นรถกลับไป

หลังจากรถหรูแล่นออกไป เงินเดินเข้ามาหากลมทันที

“คุณจะไม่คิดเรื่องขายจริง ๆ เหรอครับ? เขาเสนอราคาสูงมากเลยนะ” เงินถามด้วยความสงสัย

กลมยิ้มบาง ๆ “ไม่ครับ… ที่นี่ไม่ใช่แค่ที่ดินหรือร้านกาแฟ มันคือทุกความทรงจำของผมกับแม่ กับครอบครัว ที่นี่คือบ้านจริง ๆ ของเรา”

น้ำเสียงจริงใจของกลมทำให้เงินเงียบไปชั่วครู่ มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความผูกพันของคนตรงหน้า และหัวใจก็รู้สึกอุ่นขึ้นอย่างประหลาด

ตอนบ่าย บรรยากาศในร้านกาแฟเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องบดกาแฟกับกลิ่นหอมที่คลุ้งอยู่ทั่วร้าน เงินนั่งลงตรงข้ามกับกลมที่พักอยู่พร้อมแก้วกาแฟร้อนในมือ

“คุณไม่เสียดายจริง ๆ เหรอครับ?” เงินถามอีกครั้ง “ราคาที่เขาเสนอ… น่าจะทำให้คุณมีชีวิตสบายไปทั้งชาติเลยนะ”

กลมยิ้มบาง เงยหน้ามองไร่กาแฟที่ทอดยาวอยู่ด้านหลังบ้าน “ไม่เสียดายหรอกครับ เพราะผมไม่ต้องการชีวิตแบบนั้น ผมอยากอยู่ที่นี่ ปลูกกาแฟแบบที่ทำอยู่ทุกวัน ตื่นเช้ามาได้กลิ่นดิน กลิ่นต้นไม้ แล้วก็กลิ่นกาแฟคั่ว… แค่นั้นก็พอแล้ว”

เงินเงียบไป มองใบหน้าของกลมที่ดูสงบและมั่นคง

“ผมสร้างร้านนี้กับแม่ ปลูกต้นกาแฟพวกนี้ตั้งแต่ยังเล็ก ทุกต้นที่เห็น… ผมกับแม่ปลูกด้วยมือเอง มันเลยเป็นมากกว่าที่ดินธรรมดา ที่นี่คือบ้าน และเป็นชีวิตของผมจริง ๆ”

กลมหยุดเล็กน้อยก่อนจะยิ้ม “ผมไม่อยากไปไหนหรอกครับ ต่อให้ได้เงินมากกว่านี้แค่ไหน ผมก็ยังเลือกจะอยู่ที่นี่ อยู่กับสิ่งที่รัก”

เงินฟังแล้วเหมือนหัวใจเต้นแรงขึ้น ความจริงใจที่กลมมีต่อสถานที่นี้ ทำให้เขายิ่งชื่นชมในตัวคนตรงหน้า

“ผมไม่รู้จะพูดยังไงเลยครับ…” เงินยิ้มบาง “แต่ผมเข้าใจแล้ว ว่าที่นี่สำคัญกับคุณแค่ไหน”

กลมหันมาสบตาแล้วหัวเราะเบา ๆ “แค่คุณเข้าใจก็พอครับ”

ช่วงเวลานั้นทำให้เงินยิ่งมั่นใจว่าเขาอยากอยู่ตรงนี้ และอยากอยู่กับกลมให้นานที่สุด

สองวันถัดมา รถ SUV คันเดิมแล่นเข้ามาจอดหน้าร้านอีกครั้ง ชายในชุดสูทยังคงแต่งกายภูมิฐานเช่นเดิม แต่ครั้งนี้รอยยิ้มดูจะลดลง และแฝงด้วยความใจร้อนมากกว่าเดิม

กลมที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้น “สวัสดีครับ มีอะไรให้ช่วยอีกหรือครับ?”

ชายคนนั้นเดินเข้ามาด้วยท่าทีมั่นใจ “ผมคิดว่าคุณน่าจะลองพิจารณาอีกครั้งนะครับ ราคาที่ผมเสนอให้ สูงกว่าที่ตลาดประเมินหลายเท่าเลยทีเดียว คุณกับครอบครัวจะสบายไปทั้งชีวิต”

กลมยิ้มสุภาพ “ผมขอบคุณที่ให้ความสนใจนะครับ แต่ผมคงต้องปฏิเสธอีกครั้ง”

“คุณไม่เข้าใจเหรอครับ?” น้ำเสียงของชายคนนั้นเริ่มเข้มขึ้น “ที่ดินแปลงนี้จะสร้างกำไรมหาศาล คุณกำลังพลาดโอกาสครั้งใหญ่ในชีวิตเลยนะ”

เงินที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก้าวเข้ามายืนข้างกลมทันที “ผมว่าคุณควรเคารพการตัดสินใจของเจ้าของที่นะครับ เขาบอกปฏิเสธไปแล้วก็คือไม่ขาย”

ชายคนนั้นปรายตามองเงินอย่างดูแคลนเล็กน้อย “คุณเป็นใคร?”

“ผมเป็นคนที่เห็นคุณกลมรักที่นี่มากแค่ไหน” เงินพูดเสียงหนักแน่น “เขามีความสุขกับชีวิตที่เป็นอยู่ และไม่ต้องการเงินก้อนใหญ่จากใครมาซื้อความสุขนั้นไปหรอกครับ”

กลมหันมามองเงินอย่างประหลาดใจ ใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว

ชายคนนั้นยิ้มเย็น ๆ “งั้นผมจะกลับไปก่อน แต่ถ้าคุณเปลี่ยนใจ ติดต่อผมได้ทุกเมื่อ” เขาทิ้งนามบัตรไว้บนเคาน์เตอร์ แล้วเดินออกจากร้านไป

ทันทีที่รถแล่นออกไป กลมหันมามองเงิน “เมื่อกี้… ขอบคุณนะครับ ที่ปกป้องผมขนาดนั้น”

เงินยิ้มบาง “ผมแค่ไม่อยากเห็นใครมาบังคับคุณให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ… ผมอยากเห็นคุณอยู่ที่นี่อย่างมีความสุข”

กลมเงียบไป ใบหน้าร้อนขึ้นโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

“คุณนี่… ทำให้ผมรู้สึกแปลก ๆ ทุกทีเลยนะครับ” กลมพูดเสียงเบา พยายามเก็บอาการแต่ไม่สำเร็จ

เงินหัวเราะเบา ๆ “ผมดีใจที่ทำให้คุณรู้สึกแบบนั้น”

กลมก้มหน้าหลบ ใบหูแดงจัดจนเงินอดยิ้มตามไม่ได้

ช่วงเย็น ทั้งคู่ช่วยกันทำกาแฟคั่วชุดใหม่ เสียงหัวเราะเบา ๆ ลอยอยู่ในอากาศ พร้อมกลิ่นหอมของกาแฟที่อบอวลไปทั่วร้านเล็ก ๆ

ในหัวใจของกลม มีบางอย่างเริ่มเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน… และเขารู้ดีว่า สาเหตุทั้งหมดคือคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ในตอนนี้