ตอนที่ 4 ชัดเจนความรู้สึก

เช้าวันใหม่อากาศสดชื่น กลิ่นดินหลังฝนเมื่อคืนยังอบอวลอยู่ในอากาศ เงินตื่นขึ้นมาอย่างกระปรี้กระเปร่ากว่าทุกวัน เขาเดินลงมาที่ร้านกาแฟเล็ก ๆ ซึ่งกลมกำลังจัดเมล็ดกาแฟใส่โหลแก้วด้วยความตั้งใจ

“ตื่นเช้าดีจังนะครับวันนี้” กลมหันมายิ้มให้ เสียงทุ้มนุ่มที่ฟังแล้วให้ความรู้สึกอบอุ่นเสมอ

“ก็อยากมาช่วยคุณเร็ว ๆ น่ะครับ” เงินตอบอย่างไม่ลังเล

กลมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้ากลับไปจัดเมล็ดกาแฟต่อ “พูดอย่างนี้ผมจะเขินนะครับ”

“ก็อยากเห็นคุณยิ้มตอนเช้านี่นา” เงินพูดอย่างจริงใจ

ประโยคสั้น ๆ ทำให้กลมเผลอหยุดมือ ใบหน้าเริ่มร้อนขึ้นอย่างชัดเจน ถึงจะพยายามเก็บอาการ แต่ปลายหูกลับแดงจนสังเกตได้

ช่วงเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทั้งคู่ช่วยกันทำงานในร้านอย่างคล่องแคล่ว เงินเริ่มชำนาญขึ้นกับงานง่าย ๆ ทั้งเสิร์ฟกาแฟและทำขนมปังง่าย ๆ ให้ลูกค้า

ระหว่างที่กลมกำลังบดกาแฟ เงินยืนพิงเคาน์เตอร์มองอยู่อย่างตั้งใจ

“ทำไมมองผมแบบนั้นครับ?” กลมถามโดยไม่เงยหน้า

“ผมว่า… ตอนคุณตั้งใจทำงาน ดูดีมากเลย” เงินพูดอย่างตรงไปตรงมา

มือของกลมหยุดชั่วครู่ ก่อนจะพูดเสียงเบา “อย่าพูดแบบนั้นสิครับ… ผมไม่ชินเลย”

“ทำไมล่ะครับ? ความจริงนี่นา” เงินยิ้มกว้าง

กลมพยายามเก็บอาการ แต่แก้มกลับขึ้นสีเรื่อ เขาแกล้งทำเป็นสนใจเครื่องบดกาแฟเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน

บ่ายวันนั้น หลังจากลูกค้ากลุ่มใหญ่เพิ่งออกจากร้าน เงินยื่นแก้วน้ำให้กลมที่นั่งพักอยู่

“ขอบคุณนะครับ” กลมยิ้มให้

เงินนั่งลงตรงข้าม “ถ้าผมช่วยงานเก่งขึ้น คุณจะให้รางวัลผมไหม?”

กลมหัวเราะ “อยากได้รางวัลอะไรล่ะครับ?”

เงินมองเขาอย่างจริงจัง “แค่คุณยิ้มให้ผมแบบเมื่อกี้… ก็พอแล้ว”

กลมหยุดนิ่งไป ใจเต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด รีบหันสายตาออกนอกหน้าต่างเพื่อซ่อนแก้มที่แดงก่ำ

วันต่อมา เงินออกไปเก็บดอกไม้ป่าที่ขึ้นอยู่ริมสวนกาแฟ ดอกสีขาวเรียงรายอยู่เต็มมือ เขาเดินเข้ามาในร้านที่กลมกำลังเตรียมเครื่องบดกาแฟอยู่

“เอามาให้ครับ” เงินยื่นดอกไม้เหล่านั้นให้

กลมหันมามองอย่างงุนงง “ให้ผมเหรอครับ?”

“ครับ ดอกไม้พวกนี้อาจไม่สวยเท่าที่เมือง แต่ผมคิดว่ามันเหมาะกับคุณ” เงินพูดด้วยรอยยิ้มจริงใจ

กลมหน้าแดงขึ้นทันที มือรับดอกไม้มาช้า ๆ “ขอบคุณนะครับ…”

ตอนบ่าย ขณะช่วยกันเก็บแก้วบนโต๊ะ กลมเดินสวนกับเงินพอดี

“ขอโทษครับ” เงินพูดเสียงเบา ก่อนโน้มตัวลงใกล้ แล้วจูบแก้มของกลมอย่างรวดเร็ว

กลมชะงัก ใบหน้าแดงจัดจนถึงใบหู มือที่ถือถาดแทบสั่นหลุด

“คะ…คุณเงิน!” กลมเรียกเสียงดังอย่างตกใจ

เงินยิ้มเล็กน้อย “ถือว่าเป็นรางวัลสำหรับคนทำงานเก่งได้ไหมครับ?”

“บ…บ้าไปแล้ว” กลมพูดพลางหันหน้าหนี แต่ปลายหูกลับแดงเข้มจนมองออกได้ทันที

ตกเย็น หลังเก็บร้านเสร็จ เงินยื่นแก้วน้ำเย็นให้กลม

“ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วยครับ?” เงินถามด้วยเสียงขำ ๆ

กลมก้มหน้ามองแก้วในมือ “ผม… แค่ไม่เคยถูกใครทำแบบนี้มาก่อน…”

เงินยิ้มกว้าง “งั้นก็เริ่มชินไว้สิครับ เพราะผมจะทำบ่อย ๆ แน่”

กลมหันมามองเพียงแวบเดียว ก่อนรีบเบือนสายตา ใบหน้าขึ้นสีอย่างควบคุมไม่ได้

ฝนตั้งเค้า จนเสียงฟ้าร้องก้องมาแต่ไกล คืนนี้น่าจะตกหนัก ไม่นานเม็ดฝนก็ตกลงมาอย่างไม่ปรานี เสียงฝนกระทบหลังคาสังกะสีดังเป็นจังหวะ

“แย่แล้ว ฝนแรงแบบนี้ พวกโต๊ะข้างนอกจะเปียกหมด!” กลมรีบพูดแล้ววิ่งออกไปเก็บโต๊ะ

“เดี๋ยวผมช่วยครับ!” เงินรีบวิ่งตามออกไป

พื้นลื่นเพราะน้ำฝน กลมที่ถือเก้าอี้อยู่พยายามก้าวถอยหลัง แต่เท้าเหยียบโดนน้ำจนเสียหลัก

“อ๊ะ!”

เงินพุ่งเข้าไปคว้าเอวกลมทัน ร่างทั้งสองชิดกันจนใบหน้าใกล้เกินไป และก่อนจะตั้งสติทัน ริมฝีปากเงินก็เผลอเฉียดแก้มของกลมไปแบบไม่ตั้งใจ

กลมเบิกตากว้าง ใบหน้าแดงเข้มทันที

“ผม… ขอโทษนะครับ!” เงินรีบพูดเสียงสั่น

กลมก้มหน้าหลบ “ม…ไม่เป็นไรครับ…” เสียงเบาเหมือนกระซิบ

ทั้งคู่เก็บของต่ออย่างเก้ ๆ กัง ๆ จนร้านเรียบร้อย ท่ามกลางเสียงฝนที่ยังตกพรำ

เมื่อทุกอย่างเสร็จ ทั้งคู่ยืนมองสายฝนที่ตกอยู่ข้างนอก ลมเย็นพัดผ่านเข้ามาในร้าน

“วันนี้… ขอบคุณนะครับ” กลมพูดเสียงแผ่ว ยังไม่กล้าสบตาเต็ม ๆ

เงินยิ้มบาง “ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ เพราะได้อยู่ใกล้คุณแบบนี้”

กลมหันมามองเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบหันหนีอีกครั้ง ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบซ่อนความรู้สึกไม่อยู่

คืนนั้นร้านกาแฟปิดลงท่ามกลางเสียงฝนพรำ ความรู้สึกของทั้งคู่เริ่มชัดเจนขึ้น แม้จะเต็มไปด้วยความเขินอาย แต่ความอบอุ่นนั้นกลับทำให้หัวใจของพวกเขาเต้นแรงพร้อมกัน