บทที่17

ใกล้เวลาที่ยัยลลิลจะมารับไปเซอร์ไพรส์​ยัยมินที่คอนโด​และจะซื้อของไปทำชาบูกินกันที่นั่นด้วย ฉันจึงใส่แค่เสื้อยืดสีขาวเอวลอยเบาเบากับกางเกง​ยีนส์​ขาสั้นสบายสบาย และสะพายกระเป๋าใบเล็กที่ใส่ได้แค่กระเป๋าสตางค์ใบสั้นกับมือถือและลิปกลอสหนึ่งแท่ง แล้วเดินไปใส่รองเท้าหัวโตสีขาวที่ซื้อมาจากตลาดนัดคู่ละแปดสิบบาทแต่นิ่มสุดสุด สงสัยต้องให้เขาพาไปซื้อสีชมพูอีกคู่เอาไว้ใส่สลับกันน่าจะดี

"จะไปแล้วหรอ"

"อืม ลลิลใกล้ถึงแล้ว"

"จะกลับกี่โมง เดี๋ยวไปรอรับ"

"มืดมืด"

"สี่ทุ่ม เดี๋ยวไปรับ"

"ไปกินข้าวต้มโต้รุ้ง"

"ค่อยกินพรุ่งนี้สิ"

"วันนี้ฉันไปกินชาบูแล้ว"

"อยากกินวันนี้"

"งอแงเอาอะไร"

"ถ้าเอาเธอได้ป่ะละ"

"ไปคุยกับลู่วิ่งโน่น"

ฉันกับลลิลแวะซุปเปอร์​มาร์เก็ต​เพื่อเลือกซื้อของไปทำชาบูอย่างเนื้อ ผัก น้ำจิ้ม แล้วก็น้ำซุป และขนมขบเคี้ยวอีกสามสี่ห่อน้ำอัดลมอีกสองขวดใหญ่ ก่อนจะพากันไปจ่ายเงินและขับตรงไปที่ห้องมินทันที เพราะเช็คแล้วว่ายัยมินไม่ได้เข้าร้าน นางก็ต้องอยู่ที่ห้องนี่แหละ เพราะถ้าไม่อยู่จากที่ฉันสองคนจะไปเซอร์ไพรส์​คงโดนเซอร์ไพร์ส​กลับ แล้วก็ต้องเปลี่ยนที่กินเป็นห้องยัยลลิลแน่

"เซอร์ไพรส์... "

"ย... ยัยหนูมาย ลลิล"

"กินข้าวอยู่หรอ ฉันสองคนซื้อชุดสุกี้มาทำกินกับแก สนุกๆ"

แต่สายตาซุกซนของฉันกับมองไปเห็นว่ามีผู้ชายนั่งอยู่ในห้องยัยมิน ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเจ้ากรรมนายเวรของนางอย่างติวเตอร์​นั่นแหละ แต่ฉันจะไม่แปลกใจเลยถ้าสองคนนี้ไม่ทำตัวดูมีพิรุธ ซึ่งฉันก็แค่ถามแหย่แหย่ไปพอกรุบกริบเพราะกลัวเตอร์จะเอาคืนฉันดูไม่ค่อยน่าไว้ใจยังไงไม่รู้ เลยเดินไปนั่งที่พื้นรอเตรียมรอกินแทน แต่ผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีดีเสียงกริ่งก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเตอร์ที่รีบลุกไปเปิดประตูราวกับเป็นเจ้าบ้าน ทำฉันถึงกับกลอกตามองบนทันทีที่เห็นกายกับนายรูมเมทของฉัน นายนั่นก็ยกยิ้มมองฉันอย่างเจ้าเล่ห์กลับมาเหมือนกัน

ห้องแชท 'TTKN'

Tutor.T : มึงสองคนรีบมาห้องมิน

K.NAI : กูไปได้?

KKAI : กูว่าง?

Tutor. T: 10 นาทีถึง ไอเทมในเกมส์

ทันทีที่ผมได้ข้อความไอ้เตอร์จากที่กำลังนอนเล่นเกมส์เบื่อๆ อยู่ก็หายเบื่อเป็นปลิดทิ้ง รีบเดินไปหยิบกระเป๋าสตางค์กับกุญแจรถผิวปากอย่างอารมณ์ดีเดินออกไปทันที โดยไม่ลืมที่จะแวะร้านสะดวกซื้อข้างๆ คอนโดเพื่อซื้อเครื่องดื่มติดไม้ติดมือไปด้วย เป็นไอ้กายที่ถึงก่อนผมและรออยู่ข้างล่างเพื่อขึ้นไปพร้อมกันเพราะไอ้เตอร์แจ้งนิติคอนโดไว้ ทำให้ผู้ชายอย่างผมสองคนเดินขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย พอไอ้เตอร์มาเปิดประตูให้สายตาผมก็มองหายัยอ้วนอย่างเนียนเนียนก่อนเลย เห็นเธอที่นั่งหันหลังอยู่หันมามองพวกผมแล้วเบะปากมองบน ทำผมอยากจะเข้าไปกัดปากสักที

พวกเรากินกันจนอิ่ม ก็เปลี่ยนมาเป็นนั่งดื่มและจับคู่เล่นเกมส์ ซึ่งผมก็ได้ยัยลูกหมูเป็นคู่เวรคู่กรรมกันที่แท้ทรู พากันแพ้แล้วแพ้อีกโดนทำโทษเป็นเหล้าชอตเป็นสิบชอตแล้วเบียร์หมดแก้วจนกล้ามแขนผมแทบขึ้นเพราะยกแก้วเบียร์​ไม่หยุด ส่วนยัยลูกหมูก็โวยวายผมไม่หยุดหาว่าผมพาเธอแพ้แถมยังใช้มือเล็กๆ มาดึงหูผมแบบที่เธอชอบทำตอนอยู่ห้องเวลาที่ผมเถียง แต่นี่ดึงทุกครั้งที่เล่นเกมส์แพ้จนตอนนี้หูของผมแดงเท่าหน้าเมาเมาของเธอแล้ว ซึ่งผมก็ใช้จังหวะเมาเมาของเธอนี่แหละ ว่าเธอกลับไปอย่างไม่ยอมเหมือนกัน

"นี่ ไอ้พิทบูล"

"เธอว่าฉันเป็นหมาหรอ ยัยลูกหมู"

"โอ้ย..."

จนตอนนี้เธอที่เมามากพยายามปีนขึ้นมาทำร้ายร่างกายผมบนแกร่งตักยื่นมือมาบีบปากผมให้หยุดพูดบ้าง บีบคอผมบ้าง จนมือของผมกับมือของเธอพันกันยุ่งเหยิงไปหมดเพราะผมก็จะป้องกันตัวส่วนเธอก็จะทำร้ายผม แล้วก็ต้องแอบกอดประคองไว้แบบแนบเนียนด้วย ดีที่สองสาวไม่ได้สงสัยอะไรเพราะคิดว่ายัยลูกหมูเมาและเราตีกันเป็นปกติ ส่วนไอ้เตอร์กับไอ้กายก็พากันยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ส่งมาให้ผมราวกับจะบอกว่าพวกมันจับตามองผมอยู่

"นี่สินะ ที่ทำให้มึงโทรตามกูสองคนไปดื่มเมื่อสองเดือนก่อน"

"กูเห็นแหวนที่คอมึงนะไอ้นาย"

"... เออ" 

"หึ ถึงว่าถอดเล็บ" 

"สามเดือน กูก็กลับมาเฉิดฉายกับมึงเหมือนเดิม"

"หึ กูจะรอดู" 

ไอ้สองคนนี่มันหูตาไวยิ่งกว่าเสือชีตาร์ ผมอุตส่าหาสร้อยคอมาใส่แหวนไว้เพราะกลัวจะหาย แต่ก็หลบสายตาพวกมันไม่ได้เลย ซึ่งพวกมันคงจะหาจังหวะหาหลักฐาน​ไว้มัดตัวผม และวันนี้มันคงเห็นอะไรหลายๆ อย่างระหว่างผมกับเธอ เลยออกปากจี้ถามผมตอนพวกเธอหลับ ซึ่งผมก็ปล่อยให้เธอนอนกับลลิลไม่พากลับ เพราะลลิลจะได้มีคนนอนเป็นเพื่อนและไม่สงสัยถ้าเธอหายไป ส่วนมินนี่ไม่น่าห่วงเพราะไอ้เตอร์เนียนพากลับไปนอนห้องมันเรียบร้อย ทิ้งผมกับไอ้กายนอนเป็นยามเฝ้าห้องของมินแทน

#สามเดือนจริงมั้ย จะมีทดเวลาบาดเจ็บรึป่าว 😎

#อ่านเพลินๆ เน้นฟิลกู้ดกันเหมือนเดิมจ้า