บทที่18

"ฮัลโหลค่ะ พี่ตะวัน"

"ไปทานข้าวเย็นหรอคะ"

"เอ่อ คือ คือมายไม่สะดวกค่ะ"

"เจอกันนะคะ"

"บ๊ายบายค่ะ"

ผมที่นอนดูทีวีอยู่บนตักของเธอที่โซฟาได้ยินเธอคุยโทรศัพท์​เสียงสองเสียงสามและชัดเจนว่าปลายสายเป็นผู้ชาย และชื่อนั้นคือรุ่นพี่ที่คอยตามจีบเธอตั้งแต่ปีสอง เหมือนจะโทรมาชวนไปกินข้าว สวยจริงจริงแม่คุณ ทีเวลาคุยกับผมนะเสียงหนึ่งตลอด แค่คิดก็หงุดหงิดชะมัด ​ก่อนจะแกล้งหลับตาตอนเธอกำลังวางสาย เดี๋ยวจะหาว่าผมแอบฟังเธอคุย แต่เธอดันทำให้ผมหงุดหงิดหนักกว่าเดิม

"นาย ฉันไปกินข้าวข้างนอกนะ"

"อืม" 

"ฉันจะกลับไปนอนห้อง"

ผมพูดแค่นั้นก็ลุกขึ้นไปหยิบกระเป๋าแมคบุค กระเป๋าสตางค์​และกุญแจรถเดินออกมาทันที โดยไม่สนใจว่าเธอจะพูดอะไรต่อและก็ไม่ถามว่าจะไปไหนกับใครหรือกลับเมื่อไหร่เหมือนทุกครั้ง คงจะไปกับคนที่โทรมานั่นแหละ ก่อนจะส่งข้อความไปชวนไอ้สองคนนั้นไปดื่มที่เก่าเวลาเดิม บางทีผมคิดว่าผมก็ควรเว้นระยะกับเธอเหมือนกัน เพราะถ้าครบสามเดือนจริงๆ ถ้าเธออยากถอนหมั้น จะได้ง่ายสำหรับผมหน่อย ผมขับรถเอาของมาเก็บที่คอนโดและอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ารอเวลานัดไอ้พวกนั้น ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาดูเพราะมีแจ้งเตือนว่าเธอโพสต์​ไอจี เป็นรูปตั๋วเครื่องที่เธอพึ่งจองไปไต้หวันในวันหยุดยาวที่จะถึงนี้

NooMine : ไม่ได้ไปญี่ปุ่นไม่เป็นไร ไปมูที่ไต้หวันแทนก็ได้

ใครจะไม่พาไปญี่ปุ่นหว่ะ ผมจองทุกอย่างไว้หมดแล้ว ผมไม่เคยลืมว่าผมสัญญากับเธอเอาไว้ว่าจะพาไปแค่รอให้เป็นวันหยุดยาวจะได้ไม่ต้องพากันขาดเรียน ขยันนักนะทำให้ผมหงุดหงิดเนี่ย 

"ไงมึง กลับมาเฉิดฉายหรอวะ"

"เบื่อๆ หว่ะ"

"กูก็นึกว่ามึงจะไปส่งมายไปกินข้าวกับมินกับลลิล"

"..." 

"สรุปกูวนรถฉ่ำ มินให้กูวนไปรับมายด้วย"

"..." 

"ส่วนมึงมานั่งแดกเหล้าเฉิดฉายอยู่นี่"

"มายไปกินข้าวกับสองสาวหรอวะ"

"เออ" 

"ไม่ได้บอก?" 

"บอก แต่กูนึกว่าไปกับรุ่นพี่ที่ชื่อตะวัน"

"เลยเรียกพวกกูมา?"

"พูดมากหว่ะ"

ผมกำลังคุยกับไอ้กายที่มาถึงก่อน ก็ถึงกับตาสว่างทันทีที่ไอ้เตอร์มาถึงแล้วบ่นผมชุดใหญ่ที่ทำให้มันต้องวนรถไปมา เป็นผมที่เข้าใจยัยลูกหมูผิดเอง ไม่เป็นไรไหนๆ ก็ออกมาแล้ว เดี๋ยวค่อยกลับไปเซอร์ไพรส์​คืนนี้ พวกผมสามคนนั่งชนนั่งดื่มกันอยู่สักพักพอได้มาฟังเพลงเบาเบามันก็สนุกไปอีกแบบ แต่ก็แอบเหงาหูเหมือนกัน เพราะปกติเวลานี้ผมกับเธอต้องเถียงกันแล้วว่าจะกินอะไรหรือทำอะไร ไม่รู้ป่านนี้จะกลับถึงห้องรึยัง ขณะที่ผมกำลังคิดอะไรเพลินๆ จังหวะนรกก็มาหาผมไม่ปล่อยให้ผมได้พัก เพราะมีสาวเดินมาจากไหนไม่รู้ อยู่ๆ ก็เดินเซมานั่งที่ตักผมแถมเอาแขนคล้องคอผมไว้อีก

"อุ้ย ขอโทษนะคะ"

"ไอ้นาย ชะตามึงขาด"

"..." 

"เตอร์ ได้จองโต๊ะให้พวกมินมั้ย"

"เดี๋ยวเตอร์พาไป"

หลังจากที่ฉันไปกินอาหารเกาหลีกับสองสาวเสร็จ เพราะนัดกันฉลองยอดไลค์และยอดซัพหนึ่งแสนของยัยลลิล ก็พากันเรียกรถผ่านแอพลิเคชั่นสีเขียวมาฉลองต่อที่ร้านเตอร์ แต่พอเดินเข้ามาถึงด้านใน สายตาฉันก็ดันสะดุดกับคนที่อยู่อยู่ก็หงุดหงิดใส่ฉันเมื่อเย็นแล้วก็บอกว่าจะกลับไปนอนห้อง ทั้งๆ ที่ตั้งแต่เราหมั้นกันเขาไม่เคยกลับไปเลย สิงอยู่ห้องฉันเหมือนเป็นห้องตัวเองไปแล้ว ฉันก็เลยพาลเซ็งที่โดนเขาเหวี่ยงใส่อย่างไม่มีเหตุผล กดจองตั๋วเครื่องบินไปมูที่ไต้หวันตามที่ตั้งใจไว้นานแล้วให้มันรู้แล้วรู้รอดเผื่อจะมีอะไรดีขึ้นมาบ้าง แล้วเขาก็คงไม่พาฉันไปญี่ปุ่นอย่างที่บอกฉันไว้ด้วย ตอนนั้นก็คงแค่อยากให้ฉันหายโกรธเลยพูดออกมาอย่างใจดี ดูตอนนี้สิ มานั่งหน้าสลอนอยู่ร้านเหล้าแถมให้สาวนั่งตักด้วย ทีเวลาฉันนั่งบ่นว่าฉันอ้วนฉันตัวหนัก ไม่รู้แหละ ถ้าเขาทำได้ ฉันก็ทำได้เหมือนกัน คืนนี้หนูมายจะเฉิดฉายให้ดู

พอเดินมาถึงโต๊ะที่เตอร์จองให้ซึ่งก็ไม่ได้ไกลจากที่พวกเขานั่งเลย ฉันเลยถือโอกาสถอดเสื้อคลุมออก เหลือสายเดี่ยวลูกไม้สีดำกับกางเกง​ยีนส์​ขาสั้นสีเดียวกันให้เข้ากับบรรยากาศสักหน่อย

"ยัยมาย แซ่บเกินไปมาก"

"ไหนๆ มาแล้ว ต้องจัดเต็ม"

คับ ตอนนี้ผมถึงกับนั่งไม่ติด ทั้งร้อนรนกลัวยัยลูกหมูเข้าใจผิด ทั้งรู้สึกผิดที่ทำตัวไม่มีเหตุผล ต้องหงุดหงิดแต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่นั่งใช้สายตาอาฆาตมองไอ้พวกผู้ชายที่กำลังส่งสายตาหวานมองมาที่ยัยคู่หมั้นตัวแสบของผม ที่ตอนนี้อยู่ในชุดที่โคตรจะเซ็กซี่ไม่สนใจผมเลยสักนิดทำผมแทบอยู่ไม่สุข อยากจะไปดึงแขนเธอกลับไปกับผมตอนนี้ แต่ถ้าผมทำแบบนั้นยัยลูกหมูโกรธผมหนักกว่าเดิมแน่

ไอ้พิทบูล : ลูกหมูใส่เสื้อคลุมเดี๋ยวนี้

ไอ้พิทบูล : อยากคุยด้วย

ไอ้พิทบูล : กลับกี่โมง

ไอ้พิทบูล : กลับพร้อมกันนะ

ไอ้พิทบูล : บอกให้ใส่เสื้อคลุมไงวะ ยัยอ้วน

#ไม่มีมาม่าแน่นอน ขอมีเหตุการณ์​พอให้มีอรรถรส 😁

#อ่านเพลินๆ เน้นฟิลกู้ด เหมือนเดิมจ้า💚