วันเกิด 4 ปีมีครั้ง

ตั้งแต่วันที่เราสามคนไปอ่านหนังสือด้วยกัน วันเวลาก็ผ่านไปรวดเร็วอย่างไม่รู้ตัว พริบตาเดียวก็จะหมดเดือนกุมภาพันธ์ ปีนี้เป็นปีอธิกสุรทิน วันที่ 29 กุมภาพันธ์มีเพียงสี่ปีครั้ง ฉันตื่นมาด้วยความรู้สึกตื่นเต้นและรู้สึกแปลกไปพร้อมกัน

สาเหตุที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะวันนี้คือวันเกิดของฉันและทุกครั้งที่ฉันนึกถึงวันเกิด คนอื่นจะอวยพรฉันในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ หรือเลื่อนไปฉลองวันที่ 1 มีนาคมพร้อมกับม่านเมฆแทน

แม้ว่าเราสองคนจะเป็นแฝดกันแต่พวกเราเกิดกันคนละวัน แต่ปีนี้...เป็นครั้งแรกในรอบสี่ปีที่ฉันได้ฉลองวันเกิดตรงวันจริง

เมื่อเดินลงมาจากห้องนอน ฉันพบแม่กำลังยืนจัดจานขนมปังปิ้งอยู่ที่โต๊ะอาหาร กลิ่นหอมของเนยละลายลอยมาแตะจมูก “สุขสันต์วันเกิดนะลูก” แม่ยิ้มหวานก่อนจะยื่นแก้วโกโก้ร้อนให้ฉัน

ฉันยิ้มกว้าง “ขอบคุณค่ะแม่”

ป๊าวางหนังสือพิมพ์ลงแล้วเดินมาลูบหัวฉันเบา ๆ พร้อมกับกล่าวอวยพร

“มีความสุขมาก ๆ นะลูก โตขึ้นอีกปีแล้ว”

“ขอบคุณค่ะป๊า”

ม่านเมฆเดินเข้ามาพร้อมกล่องยาวในมือขนาดเล็ก          เขายื่นให้ฉันแบบขอไปที

“สุขสันต์วันเกิด”

“อะไรเนี่ย?” ฉันรับกล่องมาเปิดดู แล้วพบกับดินสอกด Rotring สีดำด้าน

“ว้าว! นี่ของฉันเหรอ?”

“อือ ผมเห็นเจ้ชอบจดโน้ตเลยซื้อมาให้”

ฉันหัวเราะก่อนจะยื่นมือไปขยี้ผมเกรียนของเขาอย่างเอ็นดู “ขอบใจมากน้องชาย” เจ้าตัวประท้วงอย่างไม่จริงไม่จัง

“เจ้ ผมโตแล้วนะไม่ใช่เด็ก” ม่านเมฆพยายามเบี่ยงตัวหนีแต่ทว่าฉันก็ยังคงแกล้งเขาต่อจนแม่เรียกให้พวกเราไปกินข้าวไม่อย่างนั้นอาจจะไปโรงเรียนสายได้

พอถึงโรงเรียนและวางกระเป๋าเรียบร้อยพวกเราก็ลงมาเข้าแถวเคารพธงชาต หลังจากเสร็จสิ้นการเข้าแถวฉันก็เดินไปที่ห้องเรียนตามปกติ

แต่ดูเหมือนวันนี้จะไม่ค่อยปกติเท่าไหร่ เพราะทันทีที่ฉันนั่งลงครีมก็หันมายิ้มกว้างแบบมีพิรุธ ส่วนเพื่อนคนอื่นภายในกลุ่มก็เหมือนกำลังกลั้นขำ

ฉันหรี่ตา “อะไรของพวกแก?”

“อะไรล่ะ? ไม่มี๊” ครีมลากเสียงยาวพลางวางถุงกระดาษลงตรงหน้าของฉัน

“สุขสันต์วันเกิดนะฟ้าใส!”

ฉันกะพริบตาก่อนจะเปิดถุงดู ข้างในมีขนมเค้กชิ้นเล็กจากร้านเบเกอรี่เจ้าประจำ กล่องของขวัญใบเล็ก และการ์ดที่เต็มไปด้วยลายมือยุ่งเหยิงของแต่ละคน

“พวกเราแอบรวมเงินซื้อให้เลยนะ เพราะวันเกิดแกทั้งที สี่ปีมีครั้งแบบนี้ก็ต้องจัดเต็มหน่อย” ครีมพูดพลางยักคิ้ว

“ขอบใจมากเลยทุกคน” ฉันยิ้มกว้างหัวใจพองโตกับความอบอุ่นจากเพื่อนภายในกลุ่มเดียวกัน

“เปิดการ์ดก่อนสิ” เพื่อนอีกคนเร่งฉันเลยเปิดออกดู          ข้างในมีข้อความหลากหลาย

‘สุขสันต์วันเกิดนะฟ้าใส ขอให้สอบติดโรงเรียนใหม่!’

‘ขอให้ไม่ต้องโดนทำเวรแทนใคร!’

‘มีความสุขมาก ๆ นะ และเลิกช่วยคนอื่นจนลืมตัวเองบ้าง!’

“ไอ้ประโยคสุดท้ายนี่ใครเขียน” ฉันเลิกคิ้ว

“ฉันเอง” ครีมยกมือพร้อมรอยยิ้มแห้ง “ก็แกใจดีเกินไปไง ช่วยคนไปทั่วระวังตัวเองจะเดือดร้อนเข้าสักวัน”

ฉันหัวเราะออกมาพร้อมกับความรู้สึกซาบซึ้งที่เพื่อนเป็นห่วง ในระหว่างที่ฉันกำลังเก็บของขวัญมีเสียงกระแอมแผ่วเบาจากด้านหลัง ฉันหันไปมองแล้วก็ต้องชะงัก

เมื่อมีเด็กผู้ชายร่างสูงต่างห้องกำลังยืนเก้อ ๆ อยู่ใกล้โต๊ะของฉัน เขาเป็นนักเรียนจากห้องหนึ่งพวกเรารู้จักกันตอนกีฬาสี แต่ไม่ได้สนิทกันเป็นพิเศษ เขาเป็นเด็กผู้ชายที่ดูค่อนข้างเงียบ เรียบร้อยไม่ค่อยสุงสิงกับใคร

“เอ่อ… สุขสันต์วันเกิดนะ”

ฉันกะพริบตามองเขาอย่างสงสัยแล้วพยักหน้า “ขอบคุณนะต้น”

เขาพยักหน้าก่อนจะยื่นอะไรบางอย่างมาให้ มันเป็นตุ๊กตากระต่ายสีขาวผูกโบว์สีชมพู

“ให้ฉันเหรอ” ฉันถามด้วยความแปลกใจ

ต้นพยักหน้ารับเล็กน้อยและไม่กล้าสบตาฉันตรง ๆ “อืมวันนี้วันเกิดเธอ เราเห็นว่ามันน่ารักก็เลยซื้อมาให้”

ฉันมองตุ๊กตากระต่ายในมือก่อนจะเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้เขา “ขอบคุณนะ มันน่ารักมาก”

ใบหน้าของต้นขึ้นสีก่อนที่เขาจะรีบพูดต่อ “เธอชอบก็ดีแล้วถ้าอย่างนั้น ระ...เราไปก่อนนะ”

“อืม ขอบคุณอีกครั้งนะ” ฉันพูดตามหลัง เขาพยักหน้าแล้วเดินออกจากห้องเรียนของพวกเรา

พอฉันหันกลับมาเพื่อนของฉันโดยเฉพาะครีมก็ทำหน้าตื่นเต้นกันยกใหญ่

“กรี๊ดดดด! ต้นให้ตุ๊กตาด้วยอะ!”

ก่อนที่เพื่อนอีกคนจะพูดขึ้นมาอย่างล้อเลียน “เธอรู้อะไรไหม! หมอนี่เขาชอบเธอนะ!”

ฉันเบิกตากว้างรีบส่ายหน้า “บ้าเหรอ! ก็แค่ของขวัญวันเกิดเอง พวกเธอคิดมากเกินไปแล้ว”

“แหม๊~ อย่ามา! ปกติหมอนี่ไม่ค่อยคุยกับผู้หญิงเลยนะ แต่กับเธอนี่เดินเอาของขวัญมาให้เองเลยอะ! ฉันละอิจฉา”

ฉันกรอกตาไปมา หัวใจเต้นแรงผิดปกติก่อนจะรีบวางตุ๊กตาลงบนโต๊ะราวของร้อนแล้วเปลี่ยนเรื่อง

“พอเลย อย่าแซวพวกเรายังเด็กตอนนี้เตรียมตัวเรียนกันได้แล้ว”

ครีมยังทำหน้าตาล้อเลียนแต่ก็ยอมเลิกแซว ฉันถอนหายใจออกมาพร้อมกับหยิบสมุดขึ้นมาเปิดเตรียมเรียนวิชาแรกของวัน บรรยากาศคึกคักในตอนเช้าเริ่มสงบลงเมื่อคุณครูเดินเข้ามา ช่วงเวลาผ่านไปจนถึงตอนเย็น

หลังจากเลิกเรียนฉันกับม่านเมฆเดินออกจากโรงเรียนมาขึ้นรถสองแถวตามปกติ วันนี้แม่บอกว่ามีของอร่อยรออยู่ที่บ้าน ฉันเลยรู้สึกตื่นเต้นด้วยความอยากรู้

เมื่อเดินเข้าบ้านฉันได้กลิ่นหอมของอาหารที่โชยมาจากห้องครัว ม่านเมฆรีบถอดรองเท้านักเรียนแล้ววิ่งเข้าไปก่อน      ฉันเดินตามเข้าไปอย่างไม่รีบร้อนแล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นโต๊ะอาหารถูกจัดเต็มไปด้วยอาหารจานโปรดของตัวเอง

“วันนี้แม่ทำของโปรดของลูกเลยนะฟ้าใส” แม่กล่าวพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น

“โห วันนี้ป๊ากับแม่ลงทุนจัดหนักเลยนะ” ฉันหัวเราะขำเมื่อเห็นเมนูโปรดที่มีทั้งแกงจืดเต้าหู้หมูสับ ผัดผักบุ้งไฟแดง ไข่เจียวฟู ๆ และขนมหวานที่ฉันชอบอย่างบัวลอยน้ำขิง

ป๊านั่งอ่านหนังสือพิมพ์เหมือนเดิมแต่ก็แอบมองมาที่ฉันก่อนจะพูดขึ้น

“ปกติลูกก็เลื่อนไปฉลองกับน้อง แต่ปีนี้ตรงวันจริงแล้วไง”ฉันยิ้มกว้างความอบอุ่นเอ่อล้นในใจ

“ขอบคุณนะคะ ขอบคุณแม่มากนะคะที่ให้หนูเกิดมา” ฉันเดินเข้าไปกอดแม่เอ่ยออกมาเสียงเบา

แม่ลูบหัวลูบหลังของฉัน “เอาละ ไปล้างมือมากินข้าวเถอะ” แม่พูดพลางปล่อยแขนออก

หลังจากฉันเดินกลับมาก็เห็นแม่ตักข้าวให้ฉัน ส่วนม่านเมฆก็ตักกับข้าวรออย่างหิวโหย ฉันอมยิ้มมองเขาแล้วลงมือกินข้าวไปพร้อมกับครอบครัว วันนี้เป็นวันเกิดที่เรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความสุข

หลังจากกินข้าวเสร็จม่านเมฆก็รีบวิ่งไปหยิบของบางอย่างจากห้องของเขาแล้วกลับมายื่นให้ฉัน

“แม้ว่าเมื่อเช้าผมให้ไปแล้ว แต่ตอนนี้ยังมีอีกชิ้น”

ฉันขมวดคิ้วก่อนจะเปิดกล่องออกดู สิ่งที่อยู่ข้างในคือ เทปคาสเซ็ทของคริสติน่า อากีล่าร์ อัลบั้มใหม่ล่าสุด!

“ม่านเมฆ! นี่เธอ…” ฉันเบิกตากว้างมันเป็นของที่ฉันอยากได้มานานแล้ว!

“เห็นเจ้แอบไปดูที่ร้านเทปบ่อย ๆ ก็เลยซื้อมาให้” น้องชายของฉันยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจแต่ใบหูแดง ๆ ของเขานั้นทำให้ฉันรู้ดีว่าเขากำลังเขิน

ฉันยิ้มกว้างก่อนจะกอดน้องชายแน่น “ขอบใจมาก! ฉันรักนายที่สุดเลย!”

“เฮ้ย! อย่ามากอดนะ! ร้อน!” ม่านเมฆดิ้นหนีแต่ก็หัวเราะ

แม่กับป๊ามองพวกเราสองคนพลางหัวเราะตามไปด้วย

ช่วงหัวค่ำฉันนอนฟังเทปคาสเซ็ตต์ในวอล์กแมนเพื่อไม่ให้รบกวนม่านเมฆที่นอนเตียงด้านข้าง

เช้าวันที่ 1 มีนาคม มาถึงพร้อมกับแสงแดดอันสดใสที่ส่องลอดผ่านม่านหน้าต่าง ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี เพราะเมื่อคืนฉันนอนหลับไปพร้อมกับเสียงเพลงจากเทปคาสเซ็ทที่ม่านเมฆให้เป็นของขวัญวันเกิด

ฉันหันไปมองเตียงด้านข้างเห็นน้องชายฝาแฝดยังหลับตาพริ้มอยู่ ม่านเมฆมักเป็นคนนอนขี้เซาเสมอ และวันนี้ก็ไม่ต่างกัน ฉันค่อย ๆ เอื้อมไปหยิบของขวัญที่ซ่อนไว้ใต้หมอนก่อนจะย่องไปนั่งข้างเตียงของเขา

“ม่านเมฆ” ฉันกระซิบเสียงเบา ทว่าเขาก็ยังไม่ขยับ

“ม่านเมฆ!” ฉันลองเรียกอีกครั้ง คราวนี้เขาขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะครางงึมงำแล้วพลิกตัวหนี

ฉันหัวเราะออกมา ก่อนจะใช้ไม้เด็ดเอาหมอนทุบเบา ๆ ไปที่หลังของเขา

“เฮ้ย! อะไรเนี่ย!?” ม่านเมฆสะดุ้งตื่นลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย

“สุขสันต์วันเกิด!” ฉันยื่นของขวัญให้เขาพร้อมรอยยิ้มกว้าง

ม่านเมฆกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะยื่นมือมารับกล่องของขวัญไปเปิดดู

“อันนี้...” เขาอ้าปากค้างเล็กน้อยเมื่อเห็นนาฬิกาข้อมือ Casio รุ่นใหม่ล่าสุดที่เขาเคยบ่นว่าอยากได้แต่ก็ไม่กล้าขอป๊ากับแม่

“ชอบไหม?” ฉันถาม

ม่านเมฆเงยหน้าขึ้นมามองฉันดวงตาเป็นประกาย “เจ้ซื้อให้เหรอ?”

“ใช่สิ ฉันเก็บเงินแทบตายกว่าจะซื้อได้ นายชอบไหม!" ฉันยิ้มอย่างภูมิใจ

ม่านเมฆนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมา เขาค่อย ๆ หยิบมันขึ้นมาสวมที่ข้อมือแล้วพูดออกมาด้วยความซาบซึ้ง

“ขอบคุณนะเจ้”

“นายแค่ทำตัวดี ๆ กับฉันก็พอ” ฉันเอื้อมมือไปขยี้หัวเขา

ม่านเมฆหัวเราะก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงด้วยความสดใส เช้านี้เป็นเช้าที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของพวกเรา

เมื่อพวกเราลงไปที่โต๊ะอาหาร แม่กับป๊าก็เตรียมมื้อเช้าพิเศษให้เหมือนกับที่ทำให้ฉันเมื่อวาน

“สุขสันต์วันเกิดนะม่านเมฆลูกชายแม่” แม่พูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนก่อนจะวางชามข้าวต้มหมูควันกรุ่นลงตรงหน้าของเขา

“มีความสุขมาก ๆ นะลูก” ป๊าเสริมพลางยื่นมือไปลูบหัวของเขา

“ขอบคุณครับ!” ม่านเมฆยิ้มกว้าง

ระหว่างที่พวกเรานั่งกินข้าวเช้ากันฉันก็เหลือบไปเห็นน้องชายลูบนาฬิกาข้อมือเรือนใหม่ของตัวเองเป็นระยะ ๆ ดูจากสายตาแล้วฉันรู้เลยว่าเขาชอบมาก