รักของเราคือรสช็อกโกแลต (วัยรุ่นวัยฝันยุค 90)

รักของเราคือรสช็อกโกแลต (วัยรุ่นวัยฝันยุค 90)

last updateHuling Na-update : 2025-05-21
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
42Mga Kabanata
1.5Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ในยุค 90 ที่เต็มไปด้วยเสียงเพลงจากวิทยุ เสียงหวาน ๆ ของดีเจจากรายการยามค่ำคืน และเทปคาสเซ็ทที่ต้องใช้ดินสอหมุนกรอ … "ฟ้าใส" เด็กสาวจากครอบครัวพ่อค้าในตลาดผู้เติบโตมากับกลิ่นหมูสดและเสียงจอแจของแม่ค้าในทุกเช้า กำลังเดินหน้าสู่ชีวิตมัธยมปลายพร้อมกับน้องชายฝาแฝด "ม่านเมฆ" และเพื่อนสนิท "ครีม" โลกของเธอเคยเรียบง่ายจนกระทั่ง "เฮียคราม" พี่ชายของครีมก้าวเข้ามาในชีวิต จากวันแรกที่ได้ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ Honda Steed 400 ของเขาฟ้าใสก็ไม่เคยคิดเลยว่าเฮียครามจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเธอ ไม่ว่าจะในฐานะพี่ชายของเพื่อน หรือใครอีกคนที่เธอเองก็ยังไม่แน่ใจ เพราะความรัก... ไม่ได้มีแค่รสหวานเหมือนน้ำตาล แต่มันมีทั้งความขมเข้มข้นเหมือนช็อกโกแลต อบอุ่น ละมุนละไม หรืออาจจะขมจนยากจะกลืน "รักของเราคือรสช็อกโกแลต" เรื่องราวความรัก มิตรภาพ ความฝันของคนหนุ่มสาวในยุค 90 ที่จะพาคุณย้อนวันวาน

view more

Kabanata 1

จุดเริ่มต้นของสองเรา

「――拝島さん。半月後に湊都に戻って、貴方と結婚するわ」

ラウンジバーのテラス席。深い色合いのソファに身を沈めながら、京極紫音(きょうごく しおん)は受話器の向こうの相手に静かに告げた。

すぐに返ってきたのは、磁石のように人を惹きつける、冷ややかで知的なバリトンボイスだった。「紫音。私の記憶が確かなら、君は二ヶ月前にその『愛しい彼氏』とやらのために、私との婚約話を蹴ったはずだが?」

痛いところを突かれ、紫音は唇をぐっと引き結ぶ。

二ヶ月前――彼女は七年間愛し続けた恋人・不破清也(ふわ せいや)を正式に両親へ紹介しようとしていた。

だが、あろうことかその矢先に両親から告げられたのは、京極家と拝島家の政略結婚。彼女の名目上のフィアンセとなったのが、拝島律(はいじま りつ)だった。

紫音は清也のために家と猛衝突し、父を入院させるほどの大喧嘩を繰り広げた。さらには『清也と絶対に幸せになってみせる、私の選択は間違っていない』と証明するための賭けまでして、家を飛び出したのだ。

だが、あれからたったの二ヶ月。清也への情熱は、彼が義妹である江藤芙花(えとう ふうか)に見せる度重なる偏愛によって、見る影もなく消耗してしまった。

とりわけ、今日は酷かった。

今日は本来、二人の大切な記念日だったはずだ。それなのに清也は約束をすっぽかし、この店で芙花と恋人同然の戯れに興じている。

紫音はスマートフォンの縁が白くなるほど強く握りしめると、震えそうになる声を押し殺し、けれどきっぱりと言い放った。「……彼とは、別れるつもりよ」

「手は貸そうか?」

男の声はあくまで冷静だが、そこには隠しきれない強引な色気と侵略的な響きが滲んでいた。

「いいえ、結構よ」紫音は声を潜めて答える。「彼とのことは自分で綺麗に片付けるわ。貴方には迷惑をかけない」

一呼吸置いて、彼女は続けた。「この数年、彼を支えるために私の手腕も資産も注ぎ込んできたの。それらをきっちり回収するには、少し時間が要るわ。だから、待っていてほしいの」

「分かった。――半月後、空港で待つ」

男は短く了承すると、一方的に通話を切った。

紫音はスマートフォンをしまうと、虚空の一点をじっと見つめた。数秒の静寂の後、彼女は決意したようにソファから身を起こし、バーの二階にある個室へと足を進めた。

部屋に近づくにつれ、中からは下品な囃し立てる声が漏れ聞こえてくる。

ドアの隙間から、清也と芙花が人の輪の中心にいるのが分かった。

躊躇なくドアノブに手をかけ、押し開けようとした瞬間――中からこんな歓声が響いてきた。

「うわ、マジかよ!食いついてんじゃん!清也、舌入れてるし!このゲームでここまでやる奴いねぇって!」

「たかがグラス一杯の酒だろ?清也も必死すぎだって」

「お前バカか?酒が問題なんじゃない。大事なのは俺たちの芙花お嬢様だろ。ここで芙花が負けたら、下のフロアで知らねぇ男とチークダンス踊らなきゃなんねぇんだぞ。清也が自分の目の前で、芙花を他の男と密着させるわけないだろ?」

「……でも清也、彼女いなかったっけ?」

紫音がドアを完全に押し開けても、熱狂の中心にいる連中は誰一人として彼女に気づかなかった。

唯一、入口近くにいた数人がぎょっとして、慌てて互いの袖を引っ張り合っただけだ。

紫音は腕を組み、入り口に立ち尽くしたまま、凍てつくような冷ややかな眼差しを注いだ。視線の先では、清也が陶酔した様子で芙花をその腕の中に閉じ込めている。彼の大ぶりな手は、欲望を抑えきれないように芙花の細い腰をまさぐり、這い回っていた。その指先の動きはあまりに猥雑で、強烈な独占欲に満ちている。

……このままここにベッドがあれば、間違いなく最後までヤッていたでしょうね。紫音は冷静にそう分析した。

「し、紫音さん……!?」

誰かが幽霊でも見たかのような素っ頓狂な声を上げた。

その声に弾かれたように、清也が目を開ける。次の瞬間、彼の視線は、冷笑とも哀れみともつかない色を浮かべた紫音の瞳とかち合った。清也の表情が一瞬にして凍りつく。

彼は慌てて腕の中の芙花を突き放すと、人をかき分けて紫音の前まで歩み寄ってきた。その声は、居心地の悪さを隠すように低く、冷たい。

「……どうしてここにいる?」

浮気の現場を見られてなお、悪びれる様子もなく言い放つ彼。紫音は瞳の奥の嘲笑をさらに濃くし、清也の肩越しに視線を送った。そこでは、芙花が勝ち誇ったような挑発的な目でこちらを見ていた。

紫音はふわりと、唇の端だけで笑って見せた。「あなた、今日が何の日かお忘れ?」

今日――

それは、二人の交際記念日だったはずだ。

清也はようやく、紫音がなぜこの場所に現れたのかを理解したらしい。

彼の眉間にバツの悪そうな懊悩の色が浮かぶ。「……芙花の機嫌が悪かったんだ。だから気晴らしに仲間と集まって……さっきのはただの王様ゲームの流れで、みんなが煽るから仕方なく……」

「ええ、分かっているわ」

紫音は彼の言い訳を遮り、穏やかな声で答えた。「たかがゲームでしょう?気にしていないわ」

清也は言葉を喉に詰まらせた。

飲み込むことも吐き出すこともできず、ただ不快そうに眉を寄せる。

彼が気まずさに耐えかね、とりあえず紫音を連れて帰るとみんなに告げようとしたその時――それを遮るように、割って入ってきた声があった。

「紫音さん、ごめんなさい!今日、わたしどうしても辛くて……だからお兄ちゃんに無理言って、付き合ってもらってたの。お兄ちゃんを責めないであげて。悪いのは全部わたしだから」

芙花だった。彼女は片手にカクテルグラスを持ったまま、殊勝な顔で紫音の前に歩み出る。「せっかく来てくれたんだし、紫音さんも一緒に飲まない?このお酒、お兄ちゃんがわざわざわたしのために呼んでくれたバーテンダーさんが作ったの。美味しいよ、飲んでみて?」

紫音の視線は、芙花が無防備さを装って大きく開けた胸元に吸い寄せられた。そこには、生々しい赤い跡が点々と散っている。

さらに視線を上げれば、輪郭が乱れ、少し滲んだ口紅。

……なるほど。衆人環視の中でこれ見よがしにマーキングを見せつけてくるとはね。ここまであからさまな挑発を受けて、黙って引き下がるほど紫音は甘くない。

紫音は口元の笑みをさらに深くした。「あら、そう?」

芙花が何か言い返す隙も与えず、彼女は残酷な問いを投げかける。「じゃあ、その特製カクテルと、『義兄の唾液』と――どっちが美味しかったのかしら?ねえ、芙花ちゃん?」

彼女はことさらに「義兄」という言葉を強調した。

その一言で、場の空気が凍りつく。周囲の人間たちは、改めて芙花と清也の関係を思い出したのだ。

――義理とはいえ、二人は兄妹だということを。

いくら血が繋がっていないとはいえ、清也にとって芙花は戸籍上の妹である。さっきまで二人が人前で見せつけていたあの濃厚な口づけは、インモラル極まりない行為だったのだ。

一瞬にして、芙花を見る周囲の視線に軽蔑や困惑の色が混じり始める。

「紫音さん……酷い、どうしてそんな言い方するの?」

芙花はとっさに目元を赤く染め、声を震わせた。「さっきのは、お兄ちゃんがわたしを助けるためにゲームに参加してくれただけで……それに、わたしだって自分の立場くらい分かってる。お兄ちゃんとそんな関係になるわけないでしょう……」

彼女はすがるように清也の方をチラリと見やり、言葉にならぬ悲痛な表情を作ってみせた。まるで、耐え難い屈辱を受けている被害者のように。

「……もう、いいよ」

数秒の沈黙の後、芙花は全ての理不尽を飲み込むような健気な声で続けた。「元はと言えば、わたしのお父さんがお兄ちゃんを庇って死んだから……だからわたしは不破家に引き取られて、ずっとお兄ちゃんに面倒を見てもらってきたけど。

でもやっぱり、わたしが身の程知らずだったんだね。全部、わたしが悪いの。

安心して、紫音さん。これからはお兄ちゃんとは距離を置くから。どんな辛いことがあっても、二度とお兄ちゃんに助けを求めたりしないから……!」

語尾を震わせ、消え入りそうな声で訴える芙花。

そのあざとい芝居は、個室にいた野次馬たちの良心を揺さぶるには十分すぎた。彼らは思い出す。なぜ芙花が清也の「家族」になったのかを。かつて拉致された清也を救うために、彼女の実父が犯人に殺された――その痛ましい事件を。

命の恩人の娘に対して、清也が過保護になるのは当然の道理だ。

それに、さっきのキスだって、所詮は酒の席のゲームに過ぎない。

――だというのに、目くじらを立てて追い詰める紫音の方が、心が狭いんじゃないか?

周囲の視線に混じる非難の色を、紫音は冷めた目で見渡した。瞳の温度が、氷点下まで下がっていく。「そうね。確かにあなたの命は……」

「いい加減にしろ!」

紫音の言葉を遮り、清也が乱暴に彼女の手首を掴み上げた。彼は鋭い眼光で紫音を睨みつけ、吐き捨てるように言う。「芙花の気晴らしにゲームに付き合っていただけだぞ?たかがそれだけの事で、いつまで根に持つつもりだ。大体、記念日だなんだと騒ぐが、俺は今まで散々お前の相手をしてやってきただろうが」

呆れたように、彼は続けた。「紫音、お前はいつからそんな理不尽でヒステリックな女に成り下がったんだ?」

体の横に下ろしていた紫音の拳が、ぎゅっと握りしめられる。

私が、理不尽……?

恋人である自分の目の前で、義妹とあんな熱烈な見せ物を演じておきながら。

たった一言、問い詰めることすら許されないというの?

心臓を大きな手で鷲掴みにされたような圧迫感。呼吸が浅くなり、胸の奥が軋む。清也を見つめる紫音の瞳から、光が消え――代わりに深い失望だけが残った。

ああ、もういいや。私は今まで、この男に何を期待していたんだろう。

紫音は、荒れ狂いそうになる感情を無理やりねじ伏せ、強制的に冷静さを取り戻した。そして、怒りに燃える清也の視線を受け止めながら、唇の端を持ち上げ、完璧で余所行きの「作り笑い」を浮かべてみせた。

「……ええ。あなたの言う通りだわ」

彼女は静かに、抑揚のない声で告げる。「お楽しみのところ、お邪魔して悪かったわね。ごゆっくり」

それだけ言い残すと、紫音は未練なく踵を返し、その場を後にした。

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
42 Kabanata
จุดเริ่มต้นของสองเรา
17 มีนาคม 2551(ความรักก็เหมือนช็อกโกแลต... บางครั้งขม บางครั้งหวาน แต่สุดท้ายก็ละลายในใจเรา)ฉันไม่เคยคิดจะจดบันทึกเรื่องของตัวเองมาก่อน แต่วันนี้ อยู่ดี ๆ ก็อยากกลับไปนึกถึงวันแรกที่เจอกับเขา ตอนนั้นฉันอายุ 15 ส่วนเฮียครามอายุ 17 ปี มันเป็นช่วงเวลาที่เราทั้งคู่ไม่ได้รู้เลยว่าความสัมพันธ์ของเราจะดำเนินไปในทิศทางไหน แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ทว่าฉันก็ยังจำเรื่องของเราได้ดี...15 กุมภาพันธ์ 2538 หลังวันวาเลน์ไทน์มาหนึ่งวันท่ามกลางความเงียบสงบภายในห้องสมุดของมหาวิทยาลัย ศรีปฐม เสียงพลิกหน้ากระดาษดังเป็นจังหวะฉันก้มหน้าก้มตาอ่านโจทย์เลขตรงหน้าอย่างตั้งใจ หรืออย่างน้อยฉันก็บอกตัวเองแบบนั้น แม้ว่าตัวเลขพวกนี้จะเริ่มเบลอไปหมดแล้วก็ตาม“แก ฉันบอกให้เฮียมารับแหละ”เสียงของครีมดังขึ้นขัดจังหวะ ฉันละสายตาจากสมุดคณิตศาสตร์แล้วเงยหน้ามอง“เฮีย?”“เฮียครามพี่ชายของฉันไง”“หา?” ฉันกะพริบตาก่อนเสียงของม่านเมฆ น้องชายฝาแฝดของฉันจะดังขึ้นจากอีกฝั่งของโต๊ะ“ทำไมผมไม่เคยได้ยินเรื่องนี้เลยล่ะ เจ้ฟ้าก็ไม่เคยเล่าให้ฟัง” สีหน้าของม่านเมฆไม่ได้ต่างไปจากฉันหลังได้ยินคำพูดของครีม“ฉันก็ไม่เคยเจอเขาเหมือน
Magbasa pa
แรกเจอ
ครีมรีบก้าวเท้าออกจากอาคารห้องสมุดอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งกุมสายสะพายกระเป๋า ส่วนอีกข้างยกขึ้นแตะหน้าผากตัวเองพลางบ่นอุบ“ฉันลืมไปเลย ถ้าเฮียรอนานเดี๋ยวโดนบ่นอีกแน่!”ฉันกับม่านเมฆมองหน้ากันก่อนจะรีบเดินตามเธอออกไป พอพวกเราออกมาถึงลานกว้างหน้าห้องสมุด แสงแดดอ่อนของช่วงเย็นทอดเงาบนพื้นถนนคอนกรีตเสียงรถรารวมถึงจักรยานจำนวนมากเริ่มขวักไขว่เพราะเป็นเวลาเลิกเรียนของมหาวิทยาลัย นักศึกษาหลายคนเดินกันอย่างเร่งรีบบ้าง เอื่อยเฉื่อยบ้าง และมีบางกลุ่มกำลังคุยกันเรื่องงานที่ต้องส่ง บางคนก็หาที่นั่งเล่นรอเพื่อนที่ยังไม่ออกมา“เจอเฮียไหม?” ฉันถามครีมพลางช่วยมองไปรอบ ๆ“น่าจะรอตรงที่จอดรถมอไซค์ ครีมพึมพำก่อนจะเร่งฝีเท้าพวกเราเดินผ่านผู้คนท่ามกลางบรรยากาศของมหาวิทยาลัยศรีปฐมที่กำลังคึกคักไปด้วยนักศึกษาหนุ่มสาวที่ยังสวมชุดนักศึกษาเรียบร้อยบ้าง ไม่เรียบร้อยบ้าง บางคนสะพายกระเป๋าเดินคุยกันอย่างออกรสทันใดนั้น ฉันก็ได้ยินเสียงเพลงดังแว่วมาจากลำโพงขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ใกล้กับโรงอาหารของมหาวิทยาลัย เสียงร้องฟังนุ่มหูของนักร้องดังในขณะนั้นแว่วเข้ามาในโสตประสาท ฉันจำได้ทันทีว่าเป็นเพลง ขอบใจจริง ๆ ของ เบิร์ด
Magbasa pa
วันเกิด 4 ปีมีครั้ง
ตั้งแต่วันที่เราสามคนไปอ่านหนังสือด้วยกัน วันเวลาก็ผ่านไปรวดเร็วอย่างไม่รู้ตัว พริบตาเดียวก็จะหมดเดือนกุมภาพันธ์ ปีนี้เป็นปีอธิกสุรทิน วันที่ 29 กุมภาพันธ์มีเพียงสี่ปีครั้ง ฉันตื่นมาด้วยความรู้สึกตื่นเต้นและรู้สึกแปลกไปพร้อมกันสาเหตุที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะวันนี้คือวันเกิดของฉันและทุกครั้งที่ฉันนึกถึงวันเกิด คนอื่นจะอวยพรฉันในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ หรือเลื่อนไปฉลองวันที่ 1 มีนาคมพร้อมกับม่านเมฆแทนแม้ว่าเราสองคนจะเป็นแฝดกันแต่พวกเราเกิดกันคนละวัน แต่ปีนี้...เป็นครั้งแรกในรอบสี่ปีที่ฉันได้ฉลองวันเกิดตรงวันจริงเมื่อเดินลงมาจากห้องนอน ฉันพบแม่กำลังยืนจัดจานขนมปังปิ้งอยู่ที่โต๊ะอาหาร กลิ่นหอมของเนยละลายลอยมาแตะจมูก “สุขสันต์วันเกิดนะลูก” แม่ยิ้มหวานก่อนจะยื่นแก้วโกโก้ร้อนให้ฉันฉันยิ้มกว้าง “ขอบคุณค่ะแม่”ป๊าวางหนังสือพิมพ์ลงแล้วเดินมาลูบหัวฉันเบา ๆ พร้อมกับกล่าวอวยพร“มีความสุขมาก ๆ นะลูก โตขึ้นอีกปีแล้ว”“ขอบคุณค่ะป๊า”ม่านเมฆเดินเข้ามาพร้อมกล่องยาวในมือขนาดเล็ก เขายื่นให้ฉันแบบขอไปที“สุขสันต์วันเกิด”“อะไรเนี่ย?” ฉันรับกล่องมาเปิดดู แล้วพบกับดินสอกด Rotring สีดำด้าน“ว้าว! นี่ข
Magbasa pa
ปัจฉิมนิเทศ
ก่อนถึงวันสอบปลายภาคไม่กี่วัน นักเรียนชั้นสุดท้ายมักจะมีการแลกสมุดเฟรนด์ชิพกัน ซึ่งฉันเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ได้รับสมุดเฟรนด์ชิพจากเพื่อนหลายคนพวกเราต่างเขียนข้อความให้กันด้วยลายมือของตัวเอง พร้อมกับวาดการ์ตูนตัวเล็กบ้างใหญ่บ้างแล้วแต่ใครจะสามารถทำได้ มีการแปะสติ๊กเกอร์รวมถึงการเขียนคำคมที่ได้รับความนิยมในยุคนั้นฉันเปิดสมุดเฟรนด์ชิพของครีมที่เธอยื่นมาให้ มันเป็นสมุดปกแข็งสีชมพูมีลายหมีน่ารักอยู่หน้าปก ฉันใช้ดินสอกด Rotring ที่ม่านเมฆให้มาเป็นของขวัญวันเกิดค่อย ๆ บรรจงเขียนข้อความลงไป"ถึงครีม เพื่อนสุดที่รักของฉัน"พวกเราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ประถม จำได้ไหมว่าเราช่วยกันติวข้อสอบวิชาสังคมตอนป.6 จนเกือบหลับคาหนังสือ?ขอบคุณที่เป็นเพื่อนที่ดีเสมอมา ไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไร ฉันรู้ว่าเราจะยังอยู่ข้างกันเสมอ ขอให้เธอมีความสุขมาก ๆ นะ แล้วพวกเราจะไปลุยโรงเรียนใหม่ด้วยกัน!ฉันตบท้ายด้วยการวาดรูปกระต่ายตัวเล็กลงในมุมสมุด พร้อมแปะสติกเกอร์รูปหัวใจลงไปหนึ่งดวง“แกใช้เวลากับสมุดของฉันนานมากเลยนะ เขียนอะไรยาวขนาดนั้น” ครีมหยอกเย้าพลางรับสมุดคืน“ก็เขียนจากใจไง” ฉันยักไหล่ก่อนจะรับสมุดของเพื่อนอีกคนมาเ
Magbasa pa
น่าอายชะมัด!!
“นี่อะไรเหรอ?” ฉันถามเสียงเบาพยายามไม่ให้น้ำเสียงของตัวเองสั่น ต้นเม้มปากแน่นเหมือนกำลังรวบรวมความกล้า ก่อนจะพูดออกมารัวเร็ว“เอ่อ… จดหมาย… ฉันเขียนให้เธอ… อยากให้เธออ่านตอนถึงบ้าน”ฉันกะพริบตามองเขาอย่างเหลือเชื่อ ม่านเมฆที่ยืนอยู่ด้านข้างจ้องมองเหตุการณ์ด้วยสายตาสนอกสนใจ ส่วนครีมที่เดินออกจากโรงเรียนทีหลังถึงกับอ้าปากค้าง ดวงตาลุกวาวราวกับเห็นอะไรน่าสนุก“โอ้โห… โรแมนติกสุด ๆ” ครีมกระซิบข้างหูฉันฉันหันไปถลึงตาใส่เธอ “อ่านการ์ตูนตาหวานมากไปหรือไงแก เงียบก่อน” ฉันกระซิบก่อนจะรับจดหมายจากมือของต้นมาถือไว้“ขอบคุณนะ ฉันจะอ่านตอนถึงบ้าน”ต้นพยักหน้าก่อนจะก้มหน้าก้มตาแล้วรีบหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็วราวกับว่ามีบางสิ่งที่น่ากลัวกำลังวิ่งตามครีมหันมาหัวเราะและก็ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดออกมา “กรี๊ดดด! แกได้จดหมายรัก! ฉันนึกว่าจะมีแต่ในการ์ตูนซะอีก”“เงียบไปเลย!” ฉันรีบเก็บจดหมายลงในกระเป๋า       &
Magbasa pa
บ้านใหม่
การสอบใช้เวลาหลายชั่วโมง ฉันพยายามทำให้ดีที่สุด แม้ว่าบางข้อจะยากจนต้องใช้เวลาไตร่ตรองนาน แต่ในที่สุดทุกอย่างก็ผ่านไปจนได้เมื่อเสียงออดดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าสอบเสร็จ ฉันปล่อยลมหายใจออกมายาว ๆ พลางเก็บอุปกรณ์การเขียนลงกระเป๋า ก่อนจะเดินออกมาพบกับม่านเมฆและครีมที่รออยู่“เป็นยังไงบ้าง?” ครีมถามอย่างตื่นเต้น“ก็โอเคนะ มีบางข้อที่ไม่แน่ใจ แต่ก็ทำสุดความสามารถแล้ว” ฉันตอบตามตรงม่านเมฆพยักหน้า “ผมก็เหมือนกัน”พวกเราสามคนยืนพูดคุยกันอยู่พักหนึ่งก่อนที่ครีมจะแยกตัวออกไปรอเฮียคราม ส่วนฉันเดินออกจากโรงเรียนพร้อมกับม่านเมฆด้วยความรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก“อีกไม่กี่วันก็จะรู้ผลแล้ว” ฉันพึมพำ“ก็ต้องรอลุ้นกันไป” ม่านเมฆตอบฉันเงยหน้ามองไปบนท้องฟ้า แสงแดดอ่อน ๆ ยามบ่ายทำให้ทุกอย่างดูอบอุ่นอย่างประหลาด ฉันไม่รู้หรอกว่าผลสอบจะออกมาเป็นยังไงแต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนอย่างน้อยฉันก็ทำเต็มที่แล้วเมื่อกลับถึงบ้าน ฉันกับม่านเมฆเดินเข้าไปในบ้านด้วยความรู้สึกโล่งอกจากการสอบที่เพิ่งผ่านพ
Magbasa pa
จุดเริ่มต้นเส้นทางใหม่
ครามที่เดิมทีตั้งใจจะนอนพักผ่อนอยู่ในห้อง พอได้ยินเสียงสนทนาเจื้อยแจ้วของแม่ตัวเองกับเพื่อนบ้านคนใหม่ที่ดูจะเข้ากันได้ดีเหลือเกินก็ตัดสินใจถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะเดินออกมาดูหน้าบ้านเขาปรากฏตัวพร้อมกับเสื้อกล้ามสีขาวแบบเรียบ กางเกงขาสั้นธรรมดา ท่าทางไม่ได้ตั้งใจให้เป็นทางการนักแต่ก็ไม่ได้ดูมอมแมมอะไรแต่ทันทีที่สายตาของเขาปะทะเข้ากับหญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างแม่ของตน ร่างสูงก็ผงะไปเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว“อะ...” เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายก่อนจะปรับสีหน้าตัวเองให้เป็นปกติ ทว่าเจ้าตัวก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองอีกฝ่ายซ้ำเขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะตกใจอะไรได้ง่ายแต่การที่หญิงตรงหน้ามีเค้าโครงใบหน้าละม้ายคล้ายกับฟ้าใสเสียเหลือเกิน   ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูกแม่ของเขาที่เห็นอาการนิ่งอึ้งของลูกชายก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างขบขันก่อนจะเอ่ยขึ้นมาเสียงใส“อ้าวคราม ออกมาพอดีเลย มา ๆ เดี๋ยวแม่แนะนำให้รู้จัก นี่น้าลิตาแม่ของฟ้าใสกับม่านเมฆ บ้านที่ย้ายมาอยู่ตรงข้ามเรานี่เอง”ลลิตาส่งยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร
Magbasa pa
เพื่อนใหม่ ห้องเรียนใหม่
เด็กทั้งสามคนขึ้นรถเมล์กลับบ้านด้วยความตื่นเต้น        พวกเขายังคุยกันถึงเรื่องผลสอบมาตลอดทางจนรถเมล์หยุดลงหน้าบ้านฝั่งของครีมครีมเป็นคนแรกที่กระโดดลงจากรถ ก่อนจะหันกลับไปมองฟ้าใสกับม่านเมฆที่เดินตามลงมา“แกว่าป๊าฉันจะดีใจจนให้รางวัลเพิ่มไหม”ฟ้าใสหัวเราะ “ป๊าแกก็ฉลองให้แล้วไง ยังจะหวังของขวัญเพิ่มอีกเหรอ?”ครีมยักไหล่ “เผื่อฟลุ๊กไง เฮ้อ! เฮียครามกลับบ้านรึยังนะ?” เธอพูดพลางชะเง้อมองเข้าไปด้านในบ้านม่านเมฆเองก็มีสีหน้าคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะถามขึ้นมาอีกเพื่อยืนยัน “เฮียครามเล่นดนตรีเก่งมากจริง ๆ เหรอ?”“แน่นอน!” ครีมตอบทันที “แกไม่เชื่อเหรอ? เดี๋ยวเย็นนี้พอเขากลับมาฉันจะให้เฮียโชว์ให้ดูเลย”“เอาจริงเหรอ?” ฟ้าใสหัวเราะ “งั้นฉันก็อยากฟังเหมือนกัน”“แน่นอน! แกต้องได้ฟังอยู่แล้ว” ครีมพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “เฮียฉันไม่ใช่เล่น ๆ นะ เขาเคยไปประกวดด้วย แต่เขาแค่ไม่เคยพูดให้ใครฟังหากว่าฉันไ
Magbasa pa
พักกลางวัน
ครูวารียิ้มให้เด็กทั้งสามแล้วพูดต่อ “ไม่ต้องเขินไปหรอกจ้ะ พวกเธอทั้งสามทำได้ดีมาก แล้วครูก็ต้องการให้พวกเธอเป็นตัวอย่างที่ดี ครูมั่นใจว่าทุกคนในห้องนี้มีความสามารถ พวกเธอต้องตั้งใจเรียนเพื่ออนาคตของตัวเอง”ฟ้าใส ครีม และม่านเมฆพยักหน้าให้กับคำพูดของครู  แต่ก็ยังรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง หลังจากนั้นครูวารีจึงเริ่มพูดถึงตารางเรียนและกิจกรรมต่าง ๆ ที่จะเกิดขึ้นในปีนี้“ตอนนี้ทุกคนก็รู้แล้วว่าเราจะมีการเรียนที่เข้มข้นมากขึ้น รวมถึงกิจกรรมที่จะทำร่วมกัน เช่น งานสัปดาห์วิทยาศาสตร์         งานกีฬา และกิจกรรมต่าง ๆ ของโรงเรียนที่รอเราอยู่ ดังนั้นเรามาพยายามด้วยกันนะ และครูก็หวังว่าทุกคนจะสนุกกับการเรียนรวมถึงให้ความร่วมมือในเรื่องของกิจกรรม” ครูวารีพูดต่อ ก่อนที่จะหันมามองนักเรียนที่นั่งอยู่แถวหน้าซึ่งก็คือฟ้าใส ม่านเมฆ และก็ครีมนั่นเอง“ว่าแต่พวกเธอเลือกเรียนสายศิลป์-ภาษาเพราะอะไรกัน ครูอยากฟังเหตุผลจากพวกเธอสักหน่อยได้ไหมจ๊ะ”ฟ้าใสยิ้มเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นพูด “หนูชอบการเขียนค่ะคร
Magbasa pa
วันเกิด!!
ช่วงบ่ายเริ่มต้นด้วยวิชาศิลปะที่ฟ้าใสค่อนข้างชื่นชอบเป็นพิเศษและในระหว่างนี้ครูผู้สอนได้ให้พวกเธอออกมาวาดภาพภายนอกห้องเรียน เด็กทุกคนภายในห้องค่อนข้างตื่นเต้นเป็นอย่างมากที่ได้ออกมาและในระหว่างที่ทุกคนเดินออกมาทางสนามกีฬาแต่ละคนก็เห็นว่ากลางสนามกำลังมีนักเรียนเตะฟุตบอลกันอยู่ “ครีม คนนั้นใช่เฮียครามไหม” ฟ้าใสชี้นิ้วของตนไปทางนักเรียนชายในชุดพละศึกษาคนหนึ่งที่กำลังไล่เตะลูกฟุตบอลอยู่กลางสนามอย่างตั้งใจ “แกนี่ตาดีจัง นั่นเฮียของฉันกำลังจะชู๊ตแล้ว” น้ำเสียงของครีมค่อนข้างตื่นเต้นโดยมีเพื่อนนักเรียนในห้องไม่วายมองไปทางสนามพร้อมกันก่อนจะมีเสียงของใครคนหนึ่งพูดขึ้น “นอกจากรุ่นพวกเรากับนักเรียนหญิง ม.1ของปีนี้แล้ว      ก็ยังไม่มีนักเรียนหญิงของปีอื่นเลยใช่ไหม” เสียงของเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งในห้องถามออกมาอย่างสงสัย “เธอเข้าใจถูกแล้วแต่ก่อนโรงเรียนนี้มีแต่นักเรียนชายซึ่งปีนี้เป็นปีแรกที่เปิดรับผู้หญิงทั้งม.ต้นและม.ปลาย&rdquo
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status