รักของเราคือรสช็อกโกแลต (วัยรุ่นวัยฝันยุค 90)

รักของเราคือรสช็อกโกแลต (วัยรุ่นวัยฝันยุค 90)

last updateHuling Na-update : 2025-05-21
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
42Mga Kabanata
1.4Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ในยุค 90 ที่เต็มไปด้วยเสียงเพลงจากวิทยุ เสียงหวาน ๆ ของดีเจจากรายการยามค่ำคืน และเทปคาสเซ็ทที่ต้องใช้ดินสอหมุนกรอ … "ฟ้าใส" เด็กสาวจากครอบครัวพ่อค้าในตลาดผู้เติบโตมากับกลิ่นหมูสดและเสียงจอแจของแม่ค้าในทุกเช้า กำลังเดินหน้าสู่ชีวิตมัธยมปลายพร้อมกับน้องชายฝาแฝด "ม่านเมฆ" และเพื่อนสนิท "ครีม" โลกของเธอเคยเรียบง่ายจนกระทั่ง "เฮียคราม" พี่ชายของครีมก้าวเข้ามาในชีวิต จากวันแรกที่ได้ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ Honda Steed 400 ของเขาฟ้าใสก็ไม่เคยคิดเลยว่าเฮียครามจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเธอ ไม่ว่าจะในฐานะพี่ชายของเพื่อน หรือใครอีกคนที่เธอเองก็ยังไม่แน่ใจ เพราะความรัก... ไม่ได้มีแค่รสหวานเหมือนน้ำตาล แต่มันมีทั้งความขมเข้มข้นเหมือนช็อกโกแลต อบอุ่น ละมุนละไม หรืออาจจะขมจนยากจะกลืน "รักของเราคือรสช็อกโกแลต" เรื่องราวความรัก มิตรภาพ ความฝันของคนหนุ่มสาวในยุค 90 ที่จะพาคุณย้อนวันวาน

view more

Kabanata 1

จุดเริ่มต้นของสองเรา

 

If I had known I was about to kill a bride and get forced into marriage with a cursed alpha, I would've stayed at home. 

***

"Are my tits out?"

Zaya barely glanced over. "A little. Fix the left one."

I yanked up the neckline of my dress for the third time. It was too tight, too low-cut, and stole from my sister who apparently had the body of a Victoria's Secret model. I did not.

"Remind me why we're doing this again?" Jade whispered from behind the hedge.

"Because Marcus said I couldn't come to his uncle's wedding," I said, wobbling on heels that were definitely a mistake. "Something about it being Moonstone Pack only."

"So we're crashing another pack's wedding to prove what exactly?"

"That I'm not some embarrassing girlfriend he has to hide because I'm from Riverside Pack." I peeked through the gap in the bushes. 

The ceremony was already starting. White chairs, string lights in the trees, at least two hundred guests in expensive clothes. 

Jade snorted. "Or he's going to be pissed and dump you in front of everyone."

"Then at least I'll know where we stand."

"You're insane," Zaya muttered, but she was grinning. She lived for this kind of chaos.

If I'd known what was about to happen, I would've turned around right then.

I spotted Marcus in the third row. Dark hair, broad shoulders, wearing a suit that probably cost more than my rent. We'd been dating for eight months.

The guy who currently had his arm around another girl.

My heart stopped.

"Is that Sophie?" Zaya's voice went up an octave.

"No." I leaned closer, squinting. "That can't be Sophie. He said only Moonstone Pack could attend. She's from Landravers pack, but he swore they were just—"

Marcus leaned over and kissed her. On the mouth. For way too long.

"That's definitely Sophie," Jade confirmed.

"Oh my god." My stomach dropped into my feet. "Oh my god, that's Sophie. He's—they're—"

"Okay, new plan," Zaya said quickly. "We leave. Right now. We go home, eat ice cream, and you block his number—"

"He LIED to me." My voice cracked.

"Remi, we need to go—"

"I can't believe this. I borrowed these torture heels. I’m sneaking in like some kind of deranged stalker—"

I stepped back, gesturing wildly. My heel caught on something.

A root. Or a rock. I didn't know. Didn't matter.

I was falling.

"REMI—"

I grabbed for the hedge. The branch snapped in my hand.

And then I was rolling.

Down the hill. Through decorative flowers. Over what might have been a speaker and what I think was the cake table because something creamy slapped my face on the way down.

My dress was ripping, my hair was in my face, and all I could think was this is how I die. Death by heartbreak and bad footwear choices.

I hit the aisle runner with a thud that knocked the air from my lungs.

For one beautiful, horrible second, everything went silent.

I was face-down on white fabric. There were shoes nearby. I lifted my head.

I was at the altar.

The bride was three feet away, mid-vow, staring at me with her mouth open.

"What the—"

I tried to get up, but my hand was tangled in something. White fabric. Lace.

The train of her dress.

"Wait, I'm sorry—" I yanked my hand free.

And then the train ripped.

The bride stumbled backward with force.

Her heel caught on the torn fabric.

She fell.

Everything happened in slow motion. Her arms windmilling. Her head tilting back. The sickening crack when her skull hit the stone pavement.

Then silence.

She wasn't moving.

"Oh my god," someone whispered.

A man rushed forward. He knelt beside her, pressing fingers to her neck. Checking for a pulse.

He looked up at the groom. His face was pale.

"She's... she's not breathing."

My ears started ringing. This wasn't happening. This couldn't be happening.

Someone in the crowd laughed. "Well. That's a new record."

"She didn't even make it an hour," another voice added. "Didn't even get marked."

"Poor Nero. Six times. Has to be some kind of curse."

My brain was short-circuiting. Six? What did that mean?

“Remi?” Marcus stepped forward, still holding Sophie’s hand like she was his emotional support slut. “What are you doing here?”

I blinked up at him. Frosting dripped down my cheek. “I should’ve tripped on you instead.” 

Strong hands grabbed my arms. Hauled me to my feet.

I looked up.

The groom was standing in front of me. And he was... jesus. He was beautiful. No, that was the wrong word. Devastating. 

The kind of face that made you forget your own name. He was tall—taller than Marcus, taller than any wolf I'd ever met.. Sharp jaw. 

Dark hair that looked like he'd run his hands through it too many times. And his eyes—silver. Actual silver, glowing faintly. Alpha eyes.

My wolf stirred. Interested. Very interested.

Not now, I told her. We literally just killed someone.

I forgot where I was.

I forgot what I'd just done.

All I could think was: Holy shit, he's hot.

"Are you LISTENING to me?"

I blinked. "Sorry. You're just very... hot."

His eye twitched. Hot."

"Yeah. Aggressively. It's distracting."

"You just killed my bride and you're commenting on my face?"

Oh. Right. The bride. The murder. Reality came crashing back like a bucket of ice water.

From somewhere in the bushes, I heard my friends completely losing it.

"OH MY GOD SHE KILLED SOMEONE—"

"WE NEED A LAWYER!"

"RUN, REMI! RUNNNN!"

"NO, STAY! CONFESS! IT'S MANSLAUGHTER AT MOST—"

"Was that her SPINE?! I heard cracking!"

"That was a BRANCH, you idiot—"

The groom's grip on my arm tightened. His alpha presence pressed against me, suffocating.  My wolf wanted to submit immediately. I shoved her down.

His voice dropped to something dangerous. "What pack are you from?"

"Riverside," I squeaked. "I'm—I'm nobody. This is a mistake. I didn't mean to—the branch broke and I fell and.."

"You're from Riverside?" he smirked. "And you crashed a Moonstone Pack wedding?"

"Technically, I crashed through the wedding—"

"You killed my bride."

"That was an accident—"

"She's dead."

"I KNOW." My voice broke. "I know, okay? I know. I'm sorry. I'm so, so sorry. I'll do anything—"

"Anything?"  He looked at me—really looked. Taking in my torn dress, my smeared makeup, the way I was shaking.

An old woman stepped forward from the crowd. She was smiling.

"Congratulations, Alpha Nero," she said cheerfully. "Seems the Moon Goddess has chosen your seventh bride."

I choked. "SEVENTH?!"

"The other six are dead," he said flatly.

My blood went cold. "Six. You've had SIX wives. And they're all DEAD?"

"Yes."

"And  I'm number seven?"

"Correct."

"IS THIS A MARRIAGE OR A SURVIVAL GAME?!"

His jaw ticked. "Both." Then, to the guards nearby: "Get her cleaned up. We're finishing the ceremony."

"I'M NOT MARRYING YOU—"

"You killed my bride." His voice was cold. Final. "You owe me a wedding."

"That's not how marriage works!"

"It is when you kill an alpha's intended." He leaned close. So close I could feel his breath on my face. 

 "Of all the idiots who could've killed her," he said quietly, "it had to be the one with spicy eyes."

My brain stuttered. "Spicy... eyes?"

"Get her dressed," Nero told the guards. "Ten minutes."

"Wait—"

He was already walking away. Then he looked back over his shoulder.

"Try not to die tonight," he said, eyes lingering on my face. “I’m curious about you.”

Then he was gone.

Guards grabbed my arms and started dragging me toward a side building.

"WAIT—" I twisted, trying to see my friends in the bushes. "JADE! Zaya! DON'T LEAVE ME—"

But they were already running. I saw them disappear into the trees.

Smart girls.

I was being pulled through a doorway. Into a room with a vanity and a wedding dress hanging on the wall. The dead bride's dress.

A woman appeared with makeup and pins in her hair. She was a wolf too—I could smell it. Moonstone Pack.

"We need to work fast," she said, eyeing me critically. "You're smaller than she was. We'll have to take in the waist."

"I'm not actually doing this," I said. My voice sounded dreamlike. "This is insane. You can't force someone to marry—"

"You killed his bride," the woman said simply, like that explained everything. "Bride for bride."

"It was an accident—"

"Doesn't matter." She started unlacing my torn dress. "You're here now. And trust me, honey, you do NOT want to refuse Alpha Nero."

"Why? What happens if I refuse?"

She met my eyes in the mirror. And for the first time, I saw genuine pity there.

She pulled the wedding dress off the hanger. “Let’s just say the last wolf who refused him didn’t walk away.”

My blood ran cold. "He killed them?"

"Killing is an understatement." She held up the dress. "Now put this on. Your groom is waiting."

I stared at the dress. 

Somewhere outside, music started playing.

The wedding march.

My wedding march.

I looked at my reflection in the mirror. Torn dress. Smeared mascara. Leaves in my hair.

This morning I'd woken up planning to surprise my boyfriend at his uncle's wedding.

Now I was about to marry an alpha with six dead wives.

And if I refused, he would probably kill me.

"This is not happening," I whispered.

The woman smiled sadly. "Honey, it already did."

She slipped the dress over my head.

And I realized I just accidentally murdered my way into a cursed marriage with the most dangerous alpha.

I was so fucked.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
42 Kabanata
จุดเริ่มต้นของสองเรา
17 มีนาคม 2551(ความรักก็เหมือนช็อกโกแลต... บางครั้งขม บางครั้งหวาน แต่สุดท้ายก็ละลายในใจเรา)ฉันไม่เคยคิดจะจดบันทึกเรื่องของตัวเองมาก่อน แต่วันนี้ อยู่ดี ๆ ก็อยากกลับไปนึกถึงวันแรกที่เจอกับเขา ตอนนั้นฉันอายุ 15 ส่วนเฮียครามอายุ 17 ปี มันเป็นช่วงเวลาที่เราทั้งคู่ไม่ได้รู้เลยว่าความสัมพันธ์ของเราจะดำเนินไปในทิศทางไหน แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ทว่าฉันก็ยังจำเรื่องของเราได้ดี...15 กุมภาพันธ์ 2538 หลังวันวาเลน์ไทน์มาหนึ่งวันท่ามกลางความเงียบสงบภายในห้องสมุดของมหาวิทยาลัย ศรีปฐม เสียงพลิกหน้ากระดาษดังเป็นจังหวะฉันก้มหน้าก้มตาอ่านโจทย์เลขตรงหน้าอย่างตั้งใจ หรืออย่างน้อยฉันก็บอกตัวเองแบบนั้น แม้ว่าตัวเลขพวกนี้จะเริ่มเบลอไปหมดแล้วก็ตาม“แก ฉันบอกให้เฮียมารับแหละ”เสียงของครีมดังขึ้นขัดจังหวะ ฉันละสายตาจากสมุดคณิตศาสตร์แล้วเงยหน้ามอง“เฮีย?”“เฮียครามพี่ชายของฉันไง”“หา?” ฉันกะพริบตาก่อนเสียงของม่านเมฆ น้องชายฝาแฝดของฉันจะดังขึ้นจากอีกฝั่งของโต๊ะ“ทำไมผมไม่เคยได้ยินเรื่องนี้เลยล่ะ เจ้ฟ้าก็ไม่เคยเล่าให้ฟัง” สีหน้าของม่านเมฆไม่ได้ต่างไปจากฉันหลังได้ยินคำพูดของครีม“ฉันก็ไม่เคยเจอเขาเหมือน
Magbasa pa
แรกเจอ
ครีมรีบก้าวเท้าออกจากอาคารห้องสมุดอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งกุมสายสะพายกระเป๋า ส่วนอีกข้างยกขึ้นแตะหน้าผากตัวเองพลางบ่นอุบ“ฉันลืมไปเลย ถ้าเฮียรอนานเดี๋ยวโดนบ่นอีกแน่!”ฉันกับม่านเมฆมองหน้ากันก่อนจะรีบเดินตามเธอออกไป พอพวกเราออกมาถึงลานกว้างหน้าห้องสมุด แสงแดดอ่อนของช่วงเย็นทอดเงาบนพื้นถนนคอนกรีตเสียงรถรารวมถึงจักรยานจำนวนมากเริ่มขวักไขว่เพราะเป็นเวลาเลิกเรียนของมหาวิทยาลัย นักศึกษาหลายคนเดินกันอย่างเร่งรีบบ้าง เอื่อยเฉื่อยบ้าง และมีบางกลุ่มกำลังคุยกันเรื่องงานที่ต้องส่ง บางคนก็หาที่นั่งเล่นรอเพื่อนที่ยังไม่ออกมา“เจอเฮียไหม?” ฉันถามครีมพลางช่วยมองไปรอบ ๆ“น่าจะรอตรงที่จอดรถมอไซค์ ครีมพึมพำก่อนจะเร่งฝีเท้าพวกเราเดินผ่านผู้คนท่ามกลางบรรยากาศของมหาวิทยาลัยศรีปฐมที่กำลังคึกคักไปด้วยนักศึกษาหนุ่มสาวที่ยังสวมชุดนักศึกษาเรียบร้อยบ้าง ไม่เรียบร้อยบ้าง บางคนสะพายกระเป๋าเดินคุยกันอย่างออกรสทันใดนั้น ฉันก็ได้ยินเสียงเพลงดังแว่วมาจากลำโพงขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ใกล้กับโรงอาหารของมหาวิทยาลัย เสียงร้องฟังนุ่มหูของนักร้องดังในขณะนั้นแว่วเข้ามาในโสตประสาท ฉันจำได้ทันทีว่าเป็นเพลง ขอบใจจริง ๆ ของ เบิร์ด
Magbasa pa
วันเกิด 4 ปีมีครั้ง
ตั้งแต่วันที่เราสามคนไปอ่านหนังสือด้วยกัน วันเวลาก็ผ่านไปรวดเร็วอย่างไม่รู้ตัว พริบตาเดียวก็จะหมดเดือนกุมภาพันธ์ ปีนี้เป็นปีอธิกสุรทิน วันที่ 29 กุมภาพันธ์มีเพียงสี่ปีครั้ง ฉันตื่นมาด้วยความรู้สึกตื่นเต้นและรู้สึกแปลกไปพร้อมกันสาเหตุที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะวันนี้คือวันเกิดของฉันและทุกครั้งที่ฉันนึกถึงวันเกิด คนอื่นจะอวยพรฉันในวันที่ 28 กุมภาพันธ์ หรือเลื่อนไปฉลองวันที่ 1 มีนาคมพร้อมกับม่านเมฆแทนแม้ว่าเราสองคนจะเป็นแฝดกันแต่พวกเราเกิดกันคนละวัน แต่ปีนี้...เป็นครั้งแรกในรอบสี่ปีที่ฉันได้ฉลองวันเกิดตรงวันจริงเมื่อเดินลงมาจากห้องนอน ฉันพบแม่กำลังยืนจัดจานขนมปังปิ้งอยู่ที่โต๊ะอาหาร กลิ่นหอมของเนยละลายลอยมาแตะจมูก “สุขสันต์วันเกิดนะลูก” แม่ยิ้มหวานก่อนจะยื่นแก้วโกโก้ร้อนให้ฉันฉันยิ้มกว้าง “ขอบคุณค่ะแม่”ป๊าวางหนังสือพิมพ์ลงแล้วเดินมาลูบหัวฉันเบา ๆ พร้อมกับกล่าวอวยพร“มีความสุขมาก ๆ นะลูก โตขึ้นอีกปีแล้ว”“ขอบคุณค่ะป๊า”ม่านเมฆเดินเข้ามาพร้อมกล่องยาวในมือขนาดเล็ก เขายื่นให้ฉันแบบขอไปที“สุขสันต์วันเกิด”“อะไรเนี่ย?” ฉันรับกล่องมาเปิดดู แล้วพบกับดินสอกด Rotring สีดำด้าน“ว้าว! นี่ข
Magbasa pa
ปัจฉิมนิเทศ
ก่อนถึงวันสอบปลายภาคไม่กี่วัน นักเรียนชั้นสุดท้ายมักจะมีการแลกสมุดเฟรนด์ชิพกัน ซึ่งฉันเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ได้รับสมุดเฟรนด์ชิพจากเพื่อนหลายคนพวกเราต่างเขียนข้อความให้กันด้วยลายมือของตัวเอง พร้อมกับวาดการ์ตูนตัวเล็กบ้างใหญ่บ้างแล้วแต่ใครจะสามารถทำได้ มีการแปะสติ๊กเกอร์รวมถึงการเขียนคำคมที่ได้รับความนิยมในยุคนั้นฉันเปิดสมุดเฟรนด์ชิพของครีมที่เธอยื่นมาให้ มันเป็นสมุดปกแข็งสีชมพูมีลายหมีน่ารักอยู่หน้าปก ฉันใช้ดินสอกด Rotring ที่ม่านเมฆให้มาเป็นของขวัญวันเกิดค่อย ๆ บรรจงเขียนข้อความลงไป"ถึงครีม เพื่อนสุดที่รักของฉัน"พวกเราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ประถม จำได้ไหมว่าเราช่วยกันติวข้อสอบวิชาสังคมตอนป.6 จนเกือบหลับคาหนังสือ?ขอบคุณที่เป็นเพื่อนที่ดีเสมอมา ไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไร ฉันรู้ว่าเราจะยังอยู่ข้างกันเสมอ ขอให้เธอมีความสุขมาก ๆ นะ แล้วพวกเราจะไปลุยโรงเรียนใหม่ด้วยกัน!ฉันตบท้ายด้วยการวาดรูปกระต่ายตัวเล็กลงในมุมสมุด พร้อมแปะสติกเกอร์รูปหัวใจลงไปหนึ่งดวง“แกใช้เวลากับสมุดของฉันนานมากเลยนะ เขียนอะไรยาวขนาดนั้น” ครีมหยอกเย้าพลางรับสมุดคืน“ก็เขียนจากใจไง” ฉันยักไหล่ก่อนจะรับสมุดของเพื่อนอีกคนมาเ
Magbasa pa
น่าอายชะมัด!!
“นี่อะไรเหรอ?” ฉันถามเสียงเบาพยายามไม่ให้น้ำเสียงของตัวเองสั่น ต้นเม้มปากแน่นเหมือนกำลังรวบรวมความกล้า ก่อนจะพูดออกมารัวเร็ว“เอ่อ… จดหมาย… ฉันเขียนให้เธอ… อยากให้เธออ่านตอนถึงบ้าน”ฉันกะพริบตามองเขาอย่างเหลือเชื่อ ม่านเมฆที่ยืนอยู่ด้านข้างจ้องมองเหตุการณ์ด้วยสายตาสนอกสนใจ ส่วนครีมที่เดินออกจากโรงเรียนทีหลังถึงกับอ้าปากค้าง ดวงตาลุกวาวราวกับเห็นอะไรน่าสนุก“โอ้โห… โรแมนติกสุด ๆ” ครีมกระซิบข้างหูฉันฉันหันไปถลึงตาใส่เธอ “อ่านการ์ตูนตาหวานมากไปหรือไงแก เงียบก่อน” ฉันกระซิบก่อนจะรับจดหมายจากมือของต้นมาถือไว้“ขอบคุณนะ ฉันจะอ่านตอนถึงบ้าน”ต้นพยักหน้าก่อนจะก้มหน้าก้มตาแล้วรีบหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็วราวกับว่ามีบางสิ่งที่น่ากลัวกำลังวิ่งตามครีมหันมาหัวเราะและก็ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดออกมา “กรี๊ดดด! แกได้จดหมายรัก! ฉันนึกว่าจะมีแต่ในการ์ตูนซะอีก”“เงียบไปเลย!” ฉันรีบเก็บจดหมายลงในกระเป๋า       &
Magbasa pa
บ้านใหม่
การสอบใช้เวลาหลายชั่วโมง ฉันพยายามทำให้ดีที่สุด แม้ว่าบางข้อจะยากจนต้องใช้เวลาไตร่ตรองนาน แต่ในที่สุดทุกอย่างก็ผ่านไปจนได้เมื่อเสียงออดดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าสอบเสร็จ ฉันปล่อยลมหายใจออกมายาว ๆ พลางเก็บอุปกรณ์การเขียนลงกระเป๋า ก่อนจะเดินออกมาพบกับม่านเมฆและครีมที่รออยู่“เป็นยังไงบ้าง?” ครีมถามอย่างตื่นเต้น“ก็โอเคนะ มีบางข้อที่ไม่แน่ใจ แต่ก็ทำสุดความสามารถแล้ว” ฉันตอบตามตรงม่านเมฆพยักหน้า “ผมก็เหมือนกัน”พวกเราสามคนยืนพูดคุยกันอยู่พักหนึ่งก่อนที่ครีมจะแยกตัวออกไปรอเฮียคราม ส่วนฉันเดินออกจากโรงเรียนพร้อมกับม่านเมฆด้วยความรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก“อีกไม่กี่วันก็จะรู้ผลแล้ว” ฉันพึมพำ“ก็ต้องรอลุ้นกันไป” ม่านเมฆตอบฉันเงยหน้ามองไปบนท้องฟ้า แสงแดดอ่อน ๆ ยามบ่ายทำให้ทุกอย่างดูอบอุ่นอย่างประหลาด ฉันไม่รู้หรอกว่าผลสอบจะออกมาเป็นยังไงแต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนอย่างน้อยฉันก็ทำเต็มที่แล้วเมื่อกลับถึงบ้าน ฉันกับม่านเมฆเดินเข้าไปในบ้านด้วยความรู้สึกโล่งอกจากการสอบที่เพิ่งผ่านพ
Magbasa pa
จุดเริ่มต้นเส้นทางใหม่
ครามที่เดิมทีตั้งใจจะนอนพักผ่อนอยู่ในห้อง พอได้ยินเสียงสนทนาเจื้อยแจ้วของแม่ตัวเองกับเพื่อนบ้านคนใหม่ที่ดูจะเข้ากันได้ดีเหลือเกินก็ตัดสินใจถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะเดินออกมาดูหน้าบ้านเขาปรากฏตัวพร้อมกับเสื้อกล้ามสีขาวแบบเรียบ กางเกงขาสั้นธรรมดา ท่าทางไม่ได้ตั้งใจให้เป็นทางการนักแต่ก็ไม่ได้ดูมอมแมมอะไรแต่ทันทีที่สายตาของเขาปะทะเข้ากับหญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างแม่ของตน ร่างสูงก็ผงะไปเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว“อะ...” เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายก่อนจะปรับสีหน้าตัวเองให้เป็นปกติ ทว่าเจ้าตัวก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองอีกฝ่ายซ้ำเขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะตกใจอะไรได้ง่ายแต่การที่หญิงตรงหน้ามีเค้าโครงใบหน้าละม้ายคล้ายกับฟ้าใสเสียเหลือเกิน   ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูกแม่ของเขาที่เห็นอาการนิ่งอึ้งของลูกชายก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างขบขันก่อนจะเอ่ยขึ้นมาเสียงใส“อ้าวคราม ออกมาพอดีเลย มา ๆ เดี๋ยวแม่แนะนำให้รู้จัก นี่น้าลิตาแม่ของฟ้าใสกับม่านเมฆ บ้านที่ย้ายมาอยู่ตรงข้ามเรานี่เอง”ลลิตาส่งยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร
Magbasa pa
เพื่อนใหม่ ห้องเรียนใหม่
เด็กทั้งสามคนขึ้นรถเมล์กลับบ้านด้วยความตื่นเต้น        พวกเขายังคุยกันถึงเรื่องผลสอบมาตลอดทางจนรถเมล์หยุดลงหน้าบ้านฝั่งของครีมครีมเป็นคนแรกที่กระโดดลงจากรถ ก่อนจะหันกลับไปมองฟ้าใสกับม่านเมฆที่เดินตามลงมา“แกว่าป๊าฉันจะดีใจจนให้รางวัลเพิ่มไหม”ฟ้าใสหัวเราะ “ป๊าแกก็ฉลองให้แล้วไง ยังจะหวังของขวัญเพิ่มอีกเหรอ?”ครีมยักไหล่ “เผื่อฟลุ๊กไง เฮ้อ! เฮียครามกลับบ้านรึยังนะ?” เธอพูดพลางชะเง้อมองเข้าไปด้านในบ้านม่านเมฆเองก็มีสีหน้าคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะถามขึ้นมาอีกเพื่อยืนยัน “เฮียครามเล่นดนตรีเก่งมากจริง ๆ เหรอ?”“แน่นอน!” ครีมตอบทันที “แกไม่เชื่อเหรอ? เดี๋ยวเย็นนี้พอเขากลับมาฉันจะให้เฮียโชว์ให้ดูเลย”“เอาจริงเหรอ?” ฟ้าใสหัวเราะ “งั้นฉันก็อยากฟังเหมือนกัน”“แน่นอน! แกต้องได้ฟังอยู่แล้ว” ครีมพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “เฮียฉันไม่ใช่เล่น ๆ นะ เขาเคยไปประกวดด้วย แต่เขาแค่ไม่เคยพูดให้ใครฟังหากว่าฉันไ
Magbasa pa
พักกลางวัน
ครูวารียิ้มให้เด็กทั้งสามแล้วพูดต่อ “ไม่ต้องเขินไปหรอกจ้ะ พวกเธอทั้งสามทำได้ดีมาก แล้วครูก็ต้องการให้พวกเธอเป็นตัวอย่างที่ดี ครูมั่นใจว่าทุกคนในห้องนี้มีความสามารถ พวกเธอต้องตั้งใจเรียนเพื่ออนาคตของตัวเอง”ฟ้าใส ครีม และม่านเมฆพยักหน้าให้กับคำพูดของครู  แต่ก็ยังรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง หลังจากนั้นครูวารีจึงเริ่มพูดถึงตารางเรียนและกิจกรรมต่าง ๆ ที่จะเกิดขึ้นในปีนี้“ตอนนี้ทุกคนก็รู้แล้วว่าเราจะมีการเรียนที่เข้มข้นมากขึ้น รวมถึงกิจกรรมที่จะทำร่วมกัน เช่น งานสัปดาห์วิทยาศาสตร์         งานกีฬา และกิจกรรมต่าง ๆ ของโรงเรียนที่รอเราอยู่ ดังนั้นเรามาพยายามด้วยกันนะ และครูก็หวังว่าทุกคนจะสนุกกับการเรียนรวมถึงให้ความร่วมมือในเรื่องของกิจกรรม” ครูวารีพูดต่อ ก่อนที่จะหันมามองนักเรียนที่นั่งอยู่แถวหน้าซึ่งก็คือฟ้าใส ม่านเมฆ และก็ครีมนั่นเอง“ว่าแต่พวกเธอเลือกเรียนสายศิลป์-ภาษาเพราะอะไรกัน ครูอยากฟังเหตุผลจากพวกเธอสักหน่อยได้ไหมจ๊ะ”ฟ้าใสยิ้มเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นพูด “หนูชอบการเขียนค่ะคร
Magbasa pa
วันเกิด!!
ช่วงบ่ายเริ่มต้นด้วยวิชาศิลปะที่ฟ้าใสค่อนข้างชื่นชอบเป็นพิเศษและในระหว่างนี้ครูผู้สอนได้ให้พวกเธอออกมาวาดภาพภายนอกห้องเรียน เด็กทุกคนภายในห้องค่อนข้างตื่นเต้นเป็นอย่างมากที่ได้ออกมาและในระหว่างที่ทุกคนเดินออกมาทางสนามกีฬาแต่ละคนก็เห็นว่ากลางสนามกำลังมีนักเรียนเตะฟุตบอลกันอยู่ “ครีม คนนั้นใช่เฮียครามไหม” ฟ้าใสชี้นิ้วของตนไปทางนักเรียนชายในชุดพละศึกษาคนหนึ่งที่กำลังไล่เตะลูกฟุตบอลอยู่กลางสนามอย่างตั้งใจ “แกนี่ตาดีจัง นั่นเฮียของฉันกำลังจะชู๊ตแล้ว” น้ำเสียงของครีมค่อนข้างตื่นเต้นโดยมีเพื่อนนักเรียนในห้องไม่วายมองไปทางสนามพร้อมกันก่อนจะมีเสียงของใครคนหนึ่งพูดขึ้น “นอกจากรุ่นพวกเรากับนักเรียนหญิง ม.1ของปีนี้แล้ว      ก็ยังไม่มีนักเรียนหญิงของปีอื่นเลยใช่ไหม” เสียงของเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งในห้องถามออกมาอย่างสงสัย “เธอเข้าใจถูกแล้วแต่ก่อนโรงเรียนนี้มีแต่นักเรียนชายซึ่งปีนี้เป็นปีแรกที่เปิดรับผู้หญิงทั้งม.ต้นและม.ปลาย&rdquo
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status