แชร์

9

ผู้เขียน: Sitha
last update วันที่เผยแพร่: 2026-02-02 15:06:51

ฝ่ายออกแบบรายงาน

“จากที่เราคำนวณ ต้องให้โรงทอตั้งโปรแกรมทอแบบแบ่งช่อง[1] ค่ะ   เผื่อตัดขอบเย็บริม น่าจะได้ที่ม้วนละ 20 ผืน ใช้ทั้งหมด 100 ม้วน”

อุษมาพยักหน้า สีหน้าจริงจังแต่แววตานุ่ม  “ขอบคุณค่ะ…งั้นเผื่อเสียสิบเปอร์เซ็นต์เป็นยอดสั่งทอ 110 ม้วน  ”

“พี่แอนส่งแบบกล่องไม้จากงานเก่าๆ ให้แล้วนะคะทางเมลของทุกคนค่ะ”  อนิตาพูดขึ้นบ้าง

อุษมาเปิดอีเมล “แบบแรกสวยนะคะ  ราคากำลังดีไม่ถูกไม่แพง  แล้วใครมีความเห็นยังไงบ้างคะ” 

“ผมก็ว่าแบบแรกดีครับ”  ผู้จัดการร้านออกความเห็น

การหารือดำเนินต่อจนเกือบเที่ยงจึงได้ข้อสรุป

“โอเคค่ะ” อุษมาสรุป  

“ภายในเที่ยงขอให้ทุกฝ่ายส่งตัวเลขสุดท้ายให้เอื้อ  เอื้อจะให้พี่แอนทำสเปกส่งเทศบาลให้ท่านนายกฯ พิจารณา”

อนิตารับคำ “ได้ค่ะน้องเอื้อ”

อุษมาลุกขึ้นยืนเป็นสัญญาณปิดประชุม  “ขอบคุณทุกคนนะคะ…  ไปลุยกันค่ะ”

ช่วงบ่าย อนิตาวิ่งขึ้นมาหาเธอพร้อมแฟ้มเอกสาร

“น้องเอื้อคะ เทศบาลอนุมัติแล้วค่ะ นายกฯ บอกว่าตรงโจทย์มาก  แล้วให้เข้าไปเซ็นสัญญาพรุ่งนี้เช้าเลยค่ะ”

อุษมาสูดลมหายใจยาว เมื่อผ่านด่านไปอีกขั้น  “ดีค่ะ…งั้นพรุ่งนี้เข้าไปเซ็น”

เธอรับแฟ้มมาเปิดดูรายละเอียด  ทุกอย่างเรียบร้อย  จำนวน 2,000 ชุด

กำหนดส่งชัดเจนคือก่อนงานเริ่มสองวัน  เงื่อนไขตรวจรับชัดรวมถึงงวดจ่ายเงินชัดเจน  งานราชการอาจจะจุกจิกไปบ้างแต่ถ้ามองอีกมุม  มันคืองานที่ทำรายได้และต่อยอดไปงานอื่นๆ ได้

เช้าวันถัดมาอุษมาเข้าพบเทศบาลตามนัด เธอเซ็นสัญญาเรียบร้อย และรับเงินมัดจำตามที่คุยไว้

เจ้าหน้าที่การเงินยื่นเช็คขีดคร่อมให้  พร้อมเอกสารชุดหนึ่ง“รบกวนคุณอุษมาเซ็นรับเงินตรงนี้นะคะ”

อุษมากวาดตามองรายละเอียดในใบรับเงิน  มีช่องข้อมูลผู้รับเงินครบถ้วน ชื่อกิจการ เลขประจำตัวผู้เสียภาษี ที่อยู่ และรายการจ่ายเงินมัดจำตามสัญญา

เธอหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อในช่องผู้มีอำนาจลงนาม  รู้ดีว่าลายเซ็นนั้นไม่ใช่แค่รับเงิน…  แต่มันคือการรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า

ออกจากเทศบาลอุษมาตรงไปที่โรงทอทันที  เธอแจ้งรายละเอียดงานให้พิชญะทราบ  ชายหนุ่มทำหน้าเคร่งเครียดทันที

“งานทอผ้าไหมลำพูนยกดอกลายพิกุลแซมดิ้นเงิน จำนวน 110 ม้วน สีม่วง”  เขาหยุดคิดพร้อมกับโทรหาใครคนหนึ่งถามเรื่องโรงย้อมไหม  และหันกลับมาคุยกับเธอต่อ

“ผมเร่งให้เร็วสุดคือสองสัปดาห์ทอเสร็จส่งงานให้เอื้อได้”

เธอส่ายหน้าทันที  “มันไม่ทันพีร์  พี่มีเวลาทำงานเดือนเดียว” 

พิชญะเปิดเอกสารดูใหม่อีกรอบ  “ผมจะส่งผ้าฝ้ายสีพื้นให้เอื้อเอาไปทำงานอื่นก่อน  เย็บพวกผ้าคาดผม กระเป๋าเงินก่อนแล้วผ้าคลุมไหล่เอาไว้หลังสุด”

อุษมานิ่งคิด  ในที่สุดก็พยักหน้าตามนั้น

“ผ้าสีพื้นขอพรุ่งนี้นะพีร์บ่ายๆ ไปส่งที่โรงงานได้เลย  พี่จะให้เขาเตรียมพื้นที่รับไว้ยี่สิบม้วน”

“ครับ ส่วนใบเสนอราคาเดี๋ยวผมทำตามไปให้นะ”    

[1] "Panel Weaving" คือการทอแบบแบ่งลายเป็น “ช่อง (panel)” ซ้ำต่อเนื่องลงในม้วนผ้าเดียว โดยกี่จะทอวนลูปตามเซ็ตที่ตั้งไว้ เช่น เชิง–ตัวผ้า–เชิง–ช่วงคั่น เพื่อให้สามารถตัดแยกเป็นผืนสำเร็จได้ภายหลัง

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก)   79 (จบ)

    ธิบดีอยู่คุยต่ออีกครู่ จนกระทั่งการสนทนามาถึง “แล้ว คลินิกที่ลำพูนเป็นยังไงบ้างครับกิจการ”อุษมาเลิกคิ้วเล็กน้อย “คนแน่นค่ะ…เอื้อยังตกใจอยู่เลย ตอนเปิดใหม่ ๆ ก็คิดว่าคงค่อยเป็นค่อยไป”ธิบดีพยักหน้าแบบไม่คิดอะไร แต่เป็นอุษมาเองที่มองหน้าเขา แล้วคิดอะไรออกพอดี“เอ้อ… พูดถึงคลินิก เอื้อเจอพนักงานของคุณบีที่นั่นด้วยนะคะ”ธิบดีขมวดคิ้ว “ใครครับ”“น้องพลอยที่เป็นเลขาคุณไงคะ” อุษมาพูดช้า ๆ “เขามาตรวจครรภ์ค่ะ… พูดถึงตั้งแต่วันนั้นก็ไม่ได้เจออีก แล้วน้องเขาใกล้คลอดหรือยังคะนี่” ธิบดีมีสีหน้าช็อกทันที “พลอยนรา เขาลาออกไปสักพักแล้ว เมื่อกี้คุณเอื้อบอกผมว่าพลอยท้องเหรอ”เขาหยุดเหมือนได้สติ เปลี่ยนท่าทีฉับพลับ “ผมเพิ่งนึกออกว่ามีธุระต้องไปทำ ยินดีด้วยอีกครั้งขอตัวก่อนนะครับ”“ค่ะ” อุษมายิ้มแม้จะงงๆ “ขอบคุณที่มานะคะ”ประตูปิดลงหลังจากที่เขาออกไปอย่างรีบร้อน ทำให้สองหนุ่มสาวหันมามองหน้ากัน“เห็นไหมเอื้อ” เขาพูด “ผมว่าไม่ใช่ลูกน้องกับเจ้านายแล้วแหละ”อุษมาหัวเราะ “พีร์อย่าพูดดัง เดี๋ยวเขากลับมาได้ยินว่าเรานินทา”“รีบขนาดนั้นคงกลับมาหรอก” พิชญะหัวเราะแล้วทำหน้าจริงจัง “เอื้อ

  • รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก)   78

    อุษมามองเขานิ่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกจนพูดไม่ออก ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ เธอสูดลมหายใจลึก แล้วเงยหน้ามองพิชญะ“เอื้อเข้าไปเองได้ พีร์อยู่รอข้างนอกนะคะ”พิชญะกำมือเธอแน่นขึ้นโดยไม่พูดอะไร เขาพยักหน้าเพียงครั้งเดียว “ผมอยู่ตรงนี้ครับ เอื้อไม่ต้องห่วง”เจ้าหน้าที่เข็นเตียงเข้าห้อง พิชญะเดินตามได้เพียงถึงเส้นสีแดงหน้าประตูห้องผ่าตัดเขาก้มลงหอมหน้าผากเธอเบา ๆ ก่อนที่เตียงจะถูกเข็นผ่านประตูนั้นไป“เดี๋ยวเจอกันนะครับ…”อุษมายิ้มให้เขาก่อนที่ประตูจะค่อย ๆ ปิดลง พิชญะยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เหมือนโลกทั้งใบถูกปิดทิ้งไว้ข้างในพีรยาเดินเร็ว ๆ เข้ามาหาอวิกา “อ้อม… เอื้อเป็นยังไงบ้างตอนนี้”“กำลังเข้าห้องคลอดแล้วล่ะมด” อวิกาตอบยิ้มทั้งน้ำตา “ตาพีร์ก็ไปส่งเอื้อที่หน้าห้องผ่าตัด”พีรยาพยักหน้าเหมือนโล่งใจ แล้วหันไปมองคิมหันต์ “หมอคิม… สวัสดีค่ะ”คิมหันต์พยักหน้ารับอย่างสุภาพ “สวัสดีครับ ผมว่าเราไปหาที่นั่งรอกันดีกว่า”ไอยเรศเดินตามภรรยามาถึงพอดี เขามองคิมหันต์นิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “เดี๋ยววันนี้เราคงได้เป็นคุณปู่คุณตาพร้อมกันนะครับหมอคิม”คิมหันต์หัวเราะ “ครับ… มันคงต้องเป็นแบบนั้น”เวลาผ่า

  • รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก)   77

    ชายหนุ่มหัวเราะ “ผมพูดเล่นแต่เอื้อจะเอาจริงเหรอ”“จริงสิ” เธอยิ้ม “คนมาหาหมอ ต้องมีอะไรให้เดินดูรอเวลา ของสวยๆ งามๆ”เขามองเธออย่างเอ็นดูผู้หญิงที่ผ่านเรื่องเสียใจมามาก ผ่านช่วงเวลาเจ็บปวดทั้งทางร่างกายและจิตใจมาไม่น้อย แต่เธอยังคิดถึงคนอื่นได้เสมอระหว่างที่อุษมาเดินดูความเรียบร้อยรอบคลินิก สายตาเธอสะดุดกับหญิงสาวคนหนึ่งในชุดทำงานเรียบ ๆใบหน้าคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก อุษมาชะลอฝีเท้าภาพในหัวค่อย ๆ ปะติดปะต่อกัน นึกได้ว่าเธอคนนี้เป็นเลขาของธิบดี“น้องคะ…” เธอเอ่ยทักอย่างสุภาพ “เราเคยเจอกันที่ออฟฟิศคุณธิบดีใช่ไหมคะ พี่คุ้นหน้าน้องจัง”หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยสีหน้าที่ตกใจเกินเหตุ ทำให้อุษมางง“ค่ะ… ใช่ค่ะ คุณเอื้อ” อีกฝ่ายตอบเร็วเกินไป มือกำกระเป๋าแน่น“คุณเอื้อ… จำพลอยได้ด้วยเหรอคะ”อุษมายิ้ม “จำได้สิคะ วันนั้นน้องพลอยมาส่งเอกสารให้คุณธิบดี”หญิงสาวพยักหน้าแต่สายตาเลิ่กลั่ก เหมือนกำลังกลัวบางอย่างที่อุษมายังมองไม่เห็น“น้องพลอยมาฝากท้องที่นี่เหรอคะ” อุษมาถามตามประสาคนท้องเหมือนกันหญิงสาวชะงักก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “ใช่ค่ะ…”อุษมายิ้มให้อีกครั้งอย่างเป็นมิตร “ยินดีต้อนรับนะคะ ถ้ามีปั

  • รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก)   76

    ที่ดินขนาดสองไร่ติดถนนใหญ่ของลำพูน เคยเป็นเพียงผืนดินโล่งที่ถมทิ้งไว้นานเกือบสามปี แต่วันนี้มันไม่ว่างเปล่าอีกต่อไปอาคารสองชั้นเดียวพื้นที่ประมาณสามร้อยตารางเมตร การออกแบบดูเรียบสะอาดตาแต่ถูกต้องตามมาตรฐาน มีป้ายคลีนิกเวชกรรมเฉพาะทางสูติ–นรีเวช ในเครือของรพ.วิชชเวช เด่นอยู่ด้านหน้าท่ามกลางผู้คนที่มากันมากมายในวันเปิดคลินิก มีทั้งบรรดาผู้บริหารและเจ้าของ บุคลากรทางการแพทย์ เจ้าหน้าที่ของคลีนิกและลูกค้าที่รอมาใช้บริการนั้น ไอยเรศยืนมองจากอีกฝั่งถนน เขามองอาคารตรงหน้าอย่างพอใจ“เร็วกว่าที่คิดนะครับคุณหมอ” เขาพูดเบา ๆคิมหันต์ยืนข้าง ๆ พยักหน้า “ที่ดินพร้อม ทีมพร้อม ทุกอย่างเดินพร้อมกันครับ”การก่อสร้างดำเนินไปอย่างราบรื่นอย่างน่าประหลาด ส่วนพวกเอกสาร ขออนุญาต ออกแบบ จัดหาเครื่องมือ ทุกอย่างถูกจัดการอย่างเป็นระบบอย่างรวดเร็วคิมหันต์ไม่ได้ทำในฐานะ “พ่อของคนท้อง” แต่เขาทำในฐานะแพทย์ที่รู้ดีว่าการตั้งครรภ์ที่ปลอดภัย ต้องอาศัยมากกว่าแค่ความรักและคนไข้คนแรกของคลินิกก็ไม่ใช่ใครอื่น อุษมา นั่นเองวันนี้ตรงกับวันที่อายุครรภ์ได้หกเดือนพอดี หญิงสาวสวมชุดกระโปรงคนท้องสีอ่อน รูปร่างเริ่

  • รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก)   75

    ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนหยุดคิดอะไรก่อนที่พ่อของเธอจะพูดออกมา“งั้นพ่อจะเปิดคลินิกเอง” เขาพูดเหมือนเป็นการชวนไปกินข้าว “เปิดที่ลำพูนนั่นล่ะลูกให้อยู่ในเครือวิชชเวช ดูแลเอื้อกับหลานพ่อโดยเฉพาะ”อุษมาหัวเราะทั้งน้ำตา “พ่อไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้ค่ะ”“ต้องทำ” คิมหันต์ตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่น “พ่ออยากดูแลลูกสาวกับหลานตาให้ดีที่สุด”คืนนั้นอุษมานอนตะแคงมือวางบนท้องที่ยังไม่เปลี่ยนแปลงอะไรเลย พิชญะขยับเข้ามาใกล้วางมือทับมือเธอเบา ๆ“ผมไม่รู้ว่าลูกจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายหรือจะหน้าตาเหมือนใคร” เขาพูดเบา ๆ “แต่ยังไงผมรู้ว่าแกเกิดมาพร้อมกับคนที่รักรอบๆ ตัว”อุษมายิ้มหลับตาลงอย่างสบายใจสองปีที่ผ่านมา… เธอไม่ได้แค่หายป่วย แต่เธอได้ชีวิตกลับมาอย่างสมบูรณ์อีกครั้งหลายวันต่อมาห้องรับแขกในบ้านของไอยเรศเงียบสนิท มีเพียงเสียงแก้วกระทบกับโต๊ะ“เชิญครับคุณหมอคิม” ไอยเรศเชิญคิมหันต์นั่ง ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้าม“หมอคิมตั้งใจจะเปิดคลีนิกที่ลำพูนจริง ๆ เหรอ” ไอยเรศเปิดประเด็นแต่เต็มไปด้วยความอยากรู้คิมหันต์พยักหน้าเล็กน้อย“ใช่พ่อเลี้ยง ผมห่วงลูกสาวผมน่ะ ยายเอื้อไม่ยอมย้ายไปอยู่กรุงเทพฯ แล้ว

  • รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก)   74

    สองปีผ่านไป ชีวิตของพวกเขาก็ยังดำเนินต่อไปตามปกติ ไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงอะไรมากมาย แต่ทุกอย่างค่อย ๆ กลับเข้าที่เหมือนร่างกายที่ฟื้นตัวช้า ๆ หลังจากผ่านการเจ็บป่วยหนักวันนี้อุษมามีนัดตรวจติดตามอาการตามปกติ ที่หมอจะนัดห่างลงเรื่อยๆ เพราะเนื้องอกของเธอสงบมาได้ระยะหนึ่งแล้ว หญิงสาวนั่งฟังหมอพูดอย่างมีความหวัง หวังว่าสักวันจะได้ยินหมอบอกว่าเธอหายขาดแล้วมือประสานกันอยู่บนตัก ขณะผลตรวจวางอยู่ตรงหน้าคุณหมอ “เนื้องอกสงบดีนะคะ ไม่มีจุดใหม่ขึ้นมาเลย”หมอยิ้มให้เธอ “ตอนนี้สามารถหยุดยาคุมได้แล้วค่ะ”อุษมาพยักหน้าเบาๆ เหมือนใจยังไม่อยากเชื่อทั้งที่เป็นสิ่งที่รอฟังมาตลอด“แต่…” หมอพูดต่ออย่างรอบคอบ “ร่างกายคนไข้ ยังเข้าข่ายมีบุตรยากอยู่นะคะ ไม่ได้หมายความว่าห้ามมีเพียงแต่อาจจะต้องใช้เวลา หรืออาจจะมีได้ยากกว่าคนทั่วไป”คำว่ามีบุตรยากไม่ได้ทำให้เธอสะเทือนใจเหมือนในอดีต มันแค่ผ่านเข้ามา… แล้วผ่านไป หญิงสาวทำใจยอมรับเรื่องนี้ได้นานแล้วเธอออกจากโรงพยาบาลในวันนั้นด้วยความรู้สึกโล่งในรอบหลายปี เพราะร่างกายของเธอ… ไม่ต้องต่อสู้กับอะไรอีกแล้วคืนนั้นเธอเล่าให้พิชญะฟังทางโทรศัพท์ เขาไม่ได

  • รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก)   22

    คืนนั้นไอยเรศเล่าเรื่องทั้งหมดให้พีรยาฟัง ทั้งสองนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นแสงไฟอ่อน ๆ ส่องลงบนโต๊ะกลางพีรยาฟังเงียบๆ ไม่พูดอะไรขัดจนกระทั่งเขาเล่าจบ“พี่เป็นห่วง” ไอยเรศพูดตรง ๆ “ห่วงว่าพีร์จะเผลอทำให้สองบ้านมองหน้ากันไม่ติด”พีรยาวางถ้วยชาลงถอนหายใจเบา ๆ “พี่ช้างคิดว่าพีร์จะทำร้ายน้องเอื้อเหรอคะ”

    last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-19
  • รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก)   20

    จนกระทั่ง“เอื้อ…” พิชญะเรียกชื่อเธอเบา ๆ ตอนที่ทั้งคู่รับประทานมื้อเย็นในอีกวัน“คะ...” เธอเงยหน้าขึ้นเป็นเชิงถาม “เรื่องของเรา… ตอนนี้เอื้อยังไม่อยากบอกผู้ใหญ่ใช่ไหม”คำถามนั้นไม่แรงแต่กระแทกตรงจุดอุษมานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “อืม อย่างน้อยตอนนี้”พีร์ถอนหายใจเหมือนโล่งอก “ดีแล้วครับ

    last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-19
  • รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก)   23

    ปลายเดือนธันวาคม ลำพูนเริ่มเย็นจัดกว่าเดิมอากาศยามเช้าบางวันมีหมอกบาง ๆ ลอยเหนือถนนเหมือนผ้าขาวโปร่งที่คลุมเมืองไว้ทั้งเมือง อุษมาตื่นตั้งแต่เช้ามืดเหมือนทุกวันชงกาแฟให้ตัวเองหนึ่งแก้ว แล้วใช้เวลานั้นรดน้ำดูแลต้นไม้ใบหญ้าในบ้านเพราะถ้าเธอไม่แบ่งเวลาให้กับการดูแลบ้านเลย เธอก็จะยุ่งไปทั้งวันจนถึง

    last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-19
  • รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก)   27

    พิชญะกลับถึงบ้านเกือบสามทุ่มไฟในบ้านยังเปิดอยู่เกือบทุกดวง แสดงว่าพ่อกับแม่ยังไม่เข้านอน ทั้งที่ปกติเวลานี้พีรยามักจะขึ้นห้องไปอ่านหนังสือแล้วเขาเดินเข้าไปในบ้านอย่างเงียบ ๆ ถอดรองเท้าวางเข้าที่เสียงฝีเท้ากระทบบนพื้นไม้ปาร์เก้ ทำให้พีรยาที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นเงยหน้าขึ้นมอง“ลูกกลับมาพอดีเลย” เ

    last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-20
บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status