8

เช้าวันรุ่งขึ้น อุษมาเข้าร้านตั้งแต่ยังไม่เก้าโมง  เธอถือแก้วกาแฟเดินผ่านหน้าร้าน มองเห็นพนักงานขายรอบเช้าเริ่มงานของตัวเองกันอย่างขมักเขม่น  เธอรับไหว้พวกเขาก่อนจะตรงไปที่ห้องทำงานชั้นสอง

“พี่แอน… ทุกคนมาครบหรือยังคะ”  ใกล้ได้เวลานัดเธอถามอนิตาระหว่างเปิดแฟ้มเอกสาร

“ครบแล้วค่ะน้องเอื้อ ทั้งโรงงาน ออกแบบ จัดซื้อ แล้วก็บัญชีค่ะ”

อุษมาพยักหน้าก่อนจะลุกและเตรียมเข้าห้องประชุม  ไม่บ่อยนักจะมีการประชุมร่วมกันของฝ่ายร้านและโรงงาน ซึ่งฝ่ายโรงงานเธอเพิ่งขยายให้ใหญ่ขึ้นหลังจากมาทำงานที่นี่ใหม่ๆ โดยที่ตัดสินใจย้ายส่วนโรงงานไปอีกที่ไม่ไกลจากร้านมาก  และหน้าร้านก็มีพื้นที่มากขึ้นในส่วนของการจัดเก็บสต็อกร้าน

“ขอบคุณทุกคนที่มานะคะ” อุษมาพูด

“วันนี้เอื้อจะสรุปงานเทศบาลให้ชัด ๆ เราต้องได้แบบภายในเที่ยง เพื่อส่งให้เลขานายกฯ พิจารณาช่วงบ่ายค่ะ”

ทุกคนเงียบลงทันที

“งานนี้เป็นของที่ระลึกยี่เป็งของเทศบาลลำพูน จำนวนสองพันชุด” เธอเลื่อนหน้าจอให้เห็นข้อมูล “ข้อกำหนดคือต้องใช้ได้จริงและต้องดูพรีเมียม  เพราะเป็นของแขกและสื่อที่มางานค่ะ”

หัวหน้าฝ่ายโรงงานพยักหน้า “ค่ะน้องเอื้อ”

อุษมาหยิบปากกาขึ้นแล้วเคาะโต๊ะเบา ๆ หนึ่งครั้ง

“คอนเซ็ปต์ที่เอื้อเสนอไปคือ  โทนล้านนาร่วมสมัย ไม่เชย และคนรุ่นใหม่ใช้ได้  หลัก ๆ เอื้ออยากให้ในหนึ่งกล่องมี 3 ชิ้น  ชิ้นแรกผ้าคลุมไหล่  ชิ้นที่สองผ้าคาดผม  ชิ้นที่สามกระเป๋าเงินใบเล็ก”

ฝ่ายออกแบบหันมามองกันทันที   อุษมาพูดต่อโดยไม่เปลี่ยนโทนเสียง  “ผ้าคลุมไหล่เอื้ออยากใช้เป็นผ้าไหมยกดอกลำพูนเป็นตัวไฮไลท์ค่ะ”

เธอเปิดภาพตัวอย่างบนจอเป็นลายยกดอกพิกุลแซมดิ้นเงิน

“ลายนี้… ไหมยกดอกพิกุลยกใหญ่แซมดิ้นเงิน  สีที่อยากได้คือม่วงดอกตะแบก  ให้มันออกเป็นม่วงแบบเรียบหรูดูแพง”

ฝ่ายจัดซื้อยกมือ “ถ้าแซมดิ้นเงิน ต้นทุนจะขึ้นนะคะ”

อุษมาพยักหน้า “รู้ค่ะ  แต่เป็นชิ้นไฮไลท์ เราจะคุมคุณภาพชิ้นนี้ให้ดีที่สุด แล้วไปคุมต้นทุนชิ้นอื่นแทน”

ทีมออกแบบพยักหน้าเห็นด้วย  ส่วนอุษมาพูดต่อ “ขนาดผ้าคลุมไหล่ เอื้ออยากได้ 110 x 200 เซนติเมตร” เธอหยุดนิดหนึ่ง

“รบกวนทีมออกแบบคำนวณให้เป๊ะอีกทีนะคะ  ว่าต้องใช้ผ้าจริงกี่เมตร  รวมทั้งหมดกี่ม้วน”

ฝ่ายออกแบบพยักหน้าขณะที่กดเครื่องคิดเลขทันที “ได้ค่ะคุณเอื้อ”

“ขอบคุณค่ะ” อุษมายิ้มบาง ๆ ก่อนพูดต่อ

“ส่วนผ้าคาดผมและกระเป๋าเงิน  เอื้อจะใช้ผ้าฝ้ายสีพื้นม่วงอ่อนโทนเดียวกับผ้าคลุมไหล่แต่ไล่เฉดห่างกันสองช่วงสี”

ฝ่ายโรงงานถามทันที “สีเดียวกันทั้งคอลเลกชันไหมคะ”

“ใช่ค่ะ” อุษมาตอบ “จะได้ดูเป็นชุดเดียวกันจริงๆ”

เธอหันไปทางอนิตา 

“พี่แอน…  ส่วนแพ็คเกจ เอื้ออยากได้ กล่องไม้ลายช้าง ด้านในมีซับกำมะหยี่หรือกระดาษรองแบบดี ๆ หน่อย ไม่ต้องมีช่องแยกลองหาแบบงานเก่าขนาดที่เราเคยทำได้ไหมคะ  ขอขนาดสี่สิบคูณสามสิบเซน”

อนิตาจดเร็วมาก “ได้ค่ะน้องเอื้อ” 

ฝ่ายจัดซื้อถอนใจเบา ๆ “กล่องไม้ใช้เวลานานนะคะ โดยเฉพาะถ้าจะทำลายช้างด้วย”

อุษมาพยักหน้าทันที

“ใช่ค่ะ  เอื้ออยากได้เป็นกล่องไม้สักแต่งด้วยแผ่นนิกเกิลลายช้าง  ดังนั้นเราต้องสรุปเร็วจะได้ออเดอร์งานได้เร็ว”

แล้วเธอกลับมาที่ “เรื่องตัวเลข” ที่ทุกคนกำลังรอ

“ทีนี้…” อุษมาวางมือบนโต๊ะ “เรื่องจำนวนผ้าที่ต้องใช้จริง”