Share

Seven of Swords 3/3

Author: LadyRaina
last update Last Updated: 2025-11-30 16:54:39

“ไม่เป็นไรพี่เตรียมไว้หมดแล้ว เราแค่ตรวจนับดูก็พอ ไม่ต้องห่วง” กิ่งกาญจน์ยิ้ม

“แล้วหนูต้องทำอะไรบ้างคะ”

“เดี๋ยวพี่ไปหยิบรายละเอียดก่อน” ว่าแล้วกิ่งกาญจน์ก็เดินผละไปหยิบแฟ้มเอกสารมาให้เธอดู

หญิงสาวพยักหน้ารับ ก่อนกลับไปทุ่มความสนใจกับการทำรีซอตโต้ล็อบสเตอร์ที่ต้องใช้เวลาร่วมครึ่งชั่วโมง ผ่านไปพักใหญ่กิ่งกาญจน์จึงกลับมาพร้อมแฟ้มเอกสารสีดำหนาเตอะ ภายในสอดแทรกด้วยกระดาษบิลหลากหลายสี

“เสร็จแล้วยังเตย”

“ตอนนี้เสิร์ฟหมดครบคอร์สแล้วค่ะ” พุฒิตาเก็บขวดเครื่องปรุงต่าง ๆ กลับเข้าที่ แล้วขยับจะเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำเมนูให้โต๊ะอื่นต่อ

“ถ้าอย่างนั้นมานี่ก่อน ตรงนี้ให้คนอื่นทำแทนแล้วกัน” กิ่งกาญจน์สั่งงานให้อีกคนเข้ามารับช่วงต่อ จากนั้นเดินนำพุฒิตาไปที่โต๊ะประชุม กางแฟ้มหนาออก แล้วเริ่มอธิบายรายละเอียดการควบคุมดูแลการจัดส่งและตรวจสอบวัตถุดิบให้หญิงสาวฟัง โดยไม่ลืมเน้นย้ำตลอดว่าเพราะตนจะเกษียณแล้ว จึงอยากส่งต่องานบางส่วนให้รุ่นน้องหน้าใหม่ได้มีโอกาสเรียนรู้ไว้

“หืม...แล้วไม่ต้องตรวจสอบวัตถุดิบเลยเหรอคะ” พุฒิตาถามขึ้นเมื่อเชฟบอกว่า เธอมีหน้าที่เพียงนับ ชั่ง ตวง วัด ไม่ต้องคัดเลือกอะไรใด ๆ เพราะเตรียมทุกอย่างไว้หมดแล้ว

“ใช่จ้ะ งานง่ายมาก ลองเอานี่ไปดู” กิ่งกาญจน์ส่งรายละเอียดผู้จัดส่งของสดต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นเนื้อสัตว์ อาหารทะเล ผัก และผลไม้ให้เธอดู

“แต่หนูว่าควรตรวจหน่อยนะคะเชฟ ยิ่งตอนนี้เศรษฐกิจไม่ค่อยดี เผื่อมีพวกสอดไส้ กันไว้ก่อนไม่เสียหาย” หญิงสาวกวาดตาอ่านข้อมูลตรงหน้าคร่าว ๆ พบว่ารายชื่อผู้จัดส่งไม่ใช่เจ้าเดิมที่เคยคุ้นก็พลันเกิดความสงสัย เหตุใดเชฟกิ่งถึงต้องเปลี่ยนรายใหม่ ในเมื่อรายเดิมก็ดีอยู่แล้ว

“ไม่เป็นไรหรอก พี่ถามเพื่อนที่เป็นเชฟอยู่โรงแรม...เขาบอกใช้เจ้านี้ของสดดี ส่งของครบ”

“ชัวร์ใช่ไหมคะพี่” พุฒิตาถามย้ำ

“ชัวร์น่ะ โรงแรมเราเป็นลูกค้ารายใหญ่ จัดส่งเขาไม่เอาชื่อเสียงมาเสียหรอก อะนี่ เราแค่ต้องเซ็นตรงนี้” เธอยื่นเอกสารให้ซูเชฟสาวแล้วชี้ตำแหน่งที่ต้องลงชื่อ

“แล้วหนูต้องทำอะไรบ้างคะนอกจากชั่ง ตวง วัด” พุฒิตามองช่องว่างนั้น ยังคงถามคำถามคาใจ

“ทุกคืนพี่จะส่งรายการของที่สั่งไว้ จากนั้นเราก็แค่ตรวจดูว่าครบไหม แล้วก็เซ็นรับของจ้ะ มอบหมายให้เตยดูแลเท่านี้ ส่วนเรื่องเงินพิเศษ พี่จะคุยกับทางแผนกบุคคลให้อีกที เอ้า มาเซ็นได้แล้วจ้ะ” กิ่งกาญจน์ส่งยิ้มพลางเคาะนิ้วเร่ง

ครั้นได้ยินคำว่า ‘เงินพิเศษ’ ข้อสงสัยต่าง ๆ ในใจพุฒิตาพลันหายวับไปทันที อารมณ์อิดออดในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยแรงไฟผลักดันอันแรงกล้า ยอมเซ็นชื่ออย่างว่าง่าย

“เท่านี้ก็เรียบร้อย ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปพี่ฝากด้วยนะจ๊ะ” กิ่งกาญจน์เก็บเอกสารที่ลงนามเสร็จกลับเข้าแฟ้ม เป็นอันว่าหน้าที่รับผิดชอบในการจัดซื้อวัตถุดิบได้ถูกส่งต่อให้กับพุฒิตาแล้ว

“ค่ะเชฟ ขอบคุณค่ะ”

หญิงสาวสูดลมหายใจ พร้อมสู้งานใหม่ แม้จะต้องตื่นเช้าขึ้นน้องเตยก็ยอมสู้ตาย!

สี่ทุ่มกว่า เป็นเวลาเลิกงานของพุฒิตา หญิงสาวรีบจัดแจงเก็บอุปกรณ์ทำครัวต่าง ๆ เข้าที่ เตรียมเปลี่ยนชุดกลับไปนอนพักที่หอให้หายเหนื่อย เพราะพรุ่งนี้เธอต้องตื่นแต่เช้ามาทำหน้าที่ใหม่ที่เพิ่งได้รับมอบหมาย

ขณะกำลังจะก้าวพ้นประตูห้องอาหาร เธอเหลือบเห็นข้อมือตนเอง พบว่าสร้อยที่เคยอยู่ตรงนั้นหายไปแล้ว...

พุฒิตาใจหายวาบ รีบพุ่งกลับห้องพักพนักงาน เปิดล็อกเกอร์ที่เพิ่งปิดไปแล้วควานหาของรักทันที แต่ก็ไม่เจอ แม้จะค้นในกระเป๋าจนทั่วด้วยแล้วก็ตาม

หายไปไหนนะ

เธอคิดในใจอย่างท้อแท้ ก่อนนึกขึ้นได้ว่าสร้อยข้อมืออาจจะหล่นหายตั้งแต่เมื่อเช้าตอนชนกับผู้ชายอวดดีคนนั้น จึงรีบสาวเท้าไปหาบริเวณเดิม แต่ต่อให้พยายามมองหาเท่าไรก็ไร้วี่แวว ความหวังที่จะหาของรักให้เจอนั้นเริ่มริบหรี่ ทว่าเธอยังคงไม่ลดละ ลองเดินไปที่แผนกต้อนรับ สอบถามพนักงานประจำเคาน์เตอร์ที่คุ้นหน้ากันแม้จะอยู่คนละแผนก

“ขอโทษค่ะ พอดีเตยทำสร้อยข้อมือหล่นเมื่อเช้า ไม่ทราบว่ามีใครเก็บได้แล้วเอามาฝากไว้ไหมคะ”

“เป็นสร้อยลักษณะไหนคะ” พนักงานสาวสอบถามเพิ่มเติม

“เป็นสร้อยทองเส้นบาง ๆ ตามในรูปนี้ มีจี้ดอกโคลเวอร์สลักข้อความว่า ‘Bai Toei’ อยู่ค่ะ” พุฒิตาเปิดรูปในมือถือซึ่งจอร้าวให้อีกฝ่ายดู พร้อมอธิบาย

“เดี๋ยวตรวจสอบให้สักครู่นะคะ” พนักงานสาวพิจารณารูปสร้อยครู่หนึ่งก่อนตอบ แล้วเดินเข้าห้องหลังเคาน์เตอร์เพื่อสอบถามคนอื่น ๆ ที่อยู่กะเช้า ไม่นานก็เดินกลับมา

“ต้องขอโทษด้วยนะคะ วันนี้ยังไม่มีใครมาฝากอะไรไว้เลยค่ะ”

“เหรอคะ” แม้คำตอบจะเป็นเช่นนั้น พุฒิตาก็ไม่อยากจะถอดใจ

“ถ้ามีคนเก็บได้ รบกวนโทรแจ้งเบอร์นี้ได้ไหมคะ” เธอกดหมายเลขโทรศัพท์บนหน้าจอแล้วส่งให้พนักงานต้อนรับ อีกฝ่ายจดลงในสมุดบันทึกพลางตอบ

“ได้ค่ะ ถ้ามีใครเก็บได้จะรีบติดต่อไปนะคะ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • รักจับใจยัยแม่บ้านสาว Maid with Benefits   Page of Wands - 4/4

    “คือว่าพอดีทางนี้สั่งอาหารเดลิเวอรีไว้ด้วยค่ะ คิดว่าน่าจะถึงในอีกไม่กี่นาทีนี้ จะต้องทำอย่างไรคะ”“อ๋อ โดยปกติต้องโทรแจ้งป้อมยามส่วนใน ก็คือป้อมยามตรงทางเข้ามาที่นี่นะคะ เสร็จแล้วเดี๋ยวทางนั้นจะจัดการต่อเองค่ะ” เธออธิบายพลางชี้ขอที่สมุดมาเปิดหน้ารายชื่อเบอร์โทรศัพท์ จากนั้นกาเครื่องหมายดอกจันไว้ให้พุฒิตา เพื่อที่ครั้งหน้าจะได้มองเห็นง่าย“เรียบร้อยนะคะ มีอย่างอื่นเพิ่มเติมไหมคะ” เจ้าหน้าที่นิติฯ หมู่บ้านถาม“ตอนนี้ไม่มีแล้วค่ะ ขอบคุณค่ะ” พุฒิตาสวมรอยยิ้มประดับบนหน้า พลางคิดในใจว่าเดี๋ยวคงได้โทรถามจนเบื่อกันไปข้างเลยละค่ะ แค่เห็นจำนวนกุญแจกับปุ่มรีโมตเมื่อกี้ก็ท้อแล้ว“หากมีอะไรเพิ่มเติมก็โทรสอบถามนิติฯ ได้ตลอดเวลาเลยนะคะ ที่นี่เรามีเจ้าหน้าที่ประจำการคอยให้ความช่วยเหลือตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงค่ะ” เจ้าหน้าที่นิติบุคคลย้ำถึงความช่วยเหลือตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอีกครั้ง ไว้ต่อไปเวลาคุยเล่นหยุมหัวกับเพื่อน ๆ เปลี่ยน มาเป็นนัดตบกันหลัง ‘นิติฯ หมู่บ้าน’ ปิดก็เก๋ไม่หยอก...“ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” พุฒิตายกมือไหว้ลานิติฯ ตามประสาสาวมารยาทงาม ก่อนกลับมาให้ความสนใจกับพวงกุญแจในมือ ทำไมมันเยอะเบอร์นี้ดู

  • รักจับใจยัยแม่บ้านสาว Maid with Benefits   Page of Wands - 3/4

    ปึง! กิ่งกาญจน์ตบโต๊ะด้วยความโมโห“จะไปไหนก็ไป อย่าโผล่หัวกลับมาที่นี่อีกก็แล้วกัน” พร้อมผลักกระเป๋าหญิงสาวออกจากตัว จากนั้นโบกมือไล่ส่ง ๆ พุฒิตาก็ไม่รอช้า คว้ากระเป๋าข้าวของก้าวฉับ ๆ ออกจากห้องพักพนักงานครัวทันที“พี่เตยคะ” เสียงเรียกอันคุ้นเคยของอดีตเพื่อนร่วมงานอีกคนดังขึ้นจากด้านข้าง หญิงสาวที่เพิ่งก้าวพ้นประตูห้องพักมาหันไปหาต้นเสียง“มีอะไรเหรอเฟยเฟย” พุฒิตาเอ่ยถามหญิงสาวลูกครึ่งหน้าตาจิ้มลิ้มพลางมองอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ ในมือเฟยเฟยมีซองสีน้ำตาลฉบับหนึ่ง“เมื่อวานนี้มีเอกสารฝากถึงพี่เตยค่ะ เฟยเฟยส่งข้อความบอกพี่แล้วแต่ยังไม่เห็นพี่อ่านค่ะ” เฟยเฟยกล่าวพร้อมยื่นซองนั้นให้เธอด้วยสองมือพุฒิตาเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ เธอเห็นแถบแจ้งเตือนข้อความที่เฟยเฟยส่งมาแวบหนึ่งจึงรู้ว่ามีเอกสาร แค่ไม่ได้เปิดอ่านเพราะเมื่อวานมัวแต่ยุ่งจนลืมไปนั่นเอง ว่าแต่เอกสารอะไรกันหนาเป็นปึก จำได้ว่าตัวเองไม่ได้ไปลงสมัครอะไรไว้ที่ไหนนี่ แล้วใครส่งมากันนะหญิงสาวคิดพลางพลิกดูชื่อผู้ส่ง‘สำนักงานกฎหมายราเชนทร์แอนด์พาร์ตเนอร์’...ชื่อคุ้นมาก แต่ยังไม่ทันนึกอะไรเพิ่มเติม พุฒิตาก็สัมผัสได้ถึงสายตาคล้ายมีอะไรอยากจะพู

  • รักจับใจยัยแม่บ้านสาว Maid with Benefits   Page of Wands - 2/4

    “ลูกค้าครับ ไม่เอาแมวไปเหรอครับ” พนักงานเอ่ยถามหญิงสาวที่ก้าวขึ้นมานั่งข้างคนขับก่อนคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย“ฉิบหาย! ลืมแมว...รอแป๊บนะคะ” พุฒิตาปลดเข็มขัดก่อนเปิดประตูกระโดดลงจากรถไปอย่างไว ทิ้งให้พนักงานเกาหัวแกรก ๆพุฒิตาซอยเท้าขึ้นบันได พุ่งไปอดีตห้องพักของตนเร็วจี๋เพื่อพบว่า เธอวางตะกร้าเจ้าหมูตุ๋นไว้ข้างห้องนั้นเอง เจ้าแมวนมชมพูโวยวายแง้ว ๆ ใส่เธอด้วยความไม่พอใจ หากพูดภาษามนุษย์ได้มันคงบ่นว่ายัยทาสใจร้ายทำไมถึงลืมแมวน่ารักอย่างมันได้ลงคอ“โอ๋ ๆ เมื่อกี้มี้แค่ลงไปเช็กของ ไม่ได้ลืมตุ๋นตุ๋นจริง ๆ น้า” หญิงสาวพยายามง้อเจ้านายตนด้วยน้ำเสียงปลอบประโลม เจ้าหมูตุ๋นหยุดร้องทันทีที่ได้ยินเธอพูด พุฒิตายิ้มกริ่มปนโล่งอกที่ง้อแมวง่ายดายเสียนี่กระไร ก่อนพบสายตาจ้องเป๋งที่บ่งบอกได้ชัดเจนว่า หึ ยัยตอแหล เห็นดังนั้นหญิงสาวจึงส่งยิ้มเจื่อนพร้อมทำตาปิ๊ง ๆ ออดอ้อนใส่อีกครา เจ้าแมวส่งเสียงพ่นลมฉุนเฉียวก่อนทิ้งตัวลงกับเบาะในตะกร้า ปล่อยให้ยัยทาสจอมเฟอะฟะหิ้วตนขึ้นรถแต่โดยดี“เรียบร้อยนะครับ” พนักงานคนเดิมถามจากฝั่งที่นั่งคนขับ ก่อนมองเจ้าก้อนกลมสีชมพูในตะกร้า พุฒิตาส่งยิ้มพยักหน้าให้“ค่ะพี่ ออกรถได

  • รักจับใจยัยแม่บ้านสาว Maid with Benefits   Page of Wands - 1/4

    “ถ้าอย่างนั้นเตยขอลากลับก่อนจะได้ไหมคะ กลัวจะจัดของไม่ทันค่ะ” ยังไม่ทันจะได้ทำอะไร เธอก็ต้องรีบลากลับบ้านเสียแล้ว“เอาเถอะ ไว้พรุ่งนี้หรือวันหลังแม่แวะไปหาที่บ้านเจ้าเชนแล้วกันนะ” คุณนายสุพรรณีรู้สึกเสียดาย ยังไม่ทันได้ศึกษาอุปนิสัยของว่าที่ลูกสะใภ้เลย ก็ต้องส่งเธอให้กับเจ้าลูกชายสุดแสบเสียแล้ว ความรู้สึกนี้มันช่างเหมือนตอนที่กำลังจะส่งชิฌาเข้าเรือนหอเลยไม่ผิดเพี้ยนร่ำลากันเสร็จ พุฒิตารีบเดินทางกลับห้องพักพร้อมเจ้าหมูตุ๋น และห้องน้ำแมวอันใหม่ที่เพิ่งจะได้มา ทำการเก็บข้าวของลงกล่องและกระเป๋าเดินทางในแบบฉบับที่คิดว่าหยิบอะไรได้ก็ยัด ๆ ไปก่อนเมื่อแพ็กของตัวเองเรียบร้อย เธอจึงหันไปจัดแจงเก็บของใช้ของเจ้าหมูตุ๋น ไม่ว่าจะเป็นกระบะทราย ที่นอนแมว และของเล่นสารพัดอย่างที่กระจัดกระจายอยู่ทุกมุมห้องทุกอย่างดูเหมือนจะเสร็จสิ้น เหลือบไปดูเวลาก็พบว่าขณะนี้ล่วงเลยไปจนห้าทุ่มแล้วนี่เธอยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่เช้า! ว่าแล้วก็คุ้ยหาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป กดน้ำร้อนใส่รอประมาณสามนาทีแล้วก็นั่งซดไปพลางเปิดแชตพิมพ์หากลุ่มเพื่อน ๆ ไปพลางToei: นอนแล้วยังสาว~Wann: ยางงงงงToei: ทำไรอะหวาน ดึกมว้ากWa

  • รักจับใจยัยแม่บ้านสาว Maid with Benefits   The Chariot - 3/3

    ชิฌาขับตามทางเข้าไปจอดภายในโรงจอดรถ จากนั้นหันมาแซวหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านหลังนิดหน่อย“เป็นยังไง เห็นบ้านแล้วลมแทบจับเลยไหม”ใช่…ลมแทบจับ หวังว่าบ้านของคุณเชนอะไรนั่นจะไม่ใหญ่เท่านี้หรอกนะตอนที่ขับผ่านเพียงหน้าบ้านก็เล่นเอาเธอคิดสะระตะว่า ถ้าต้องทำความสะอาดบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้คนเดียว มีหวังเธอคงตายคาที่แน่นอน“เดี๋ยวเราเข้าไปคุยรายละเอียดกันในบ้านดีกว่า” ชิฌาเสนอ เพราะทุกคนต่างนั่งรถเดินทางกันมาเหนื่อยๆ ถึงระยะทางไม่ไกล แต่การจราจรที่ติดขัดเกินไปก็สร้างความเมื่อยล้าให้กับผู้โดยสารได้เช่นกันเมื่อเข้าไปภายใน พุฒิตาวางตะกร้าเจ้าหมูตุ๋นลงข้าง ๆ เพราะระยะทางระหว่างโรงจอดรถกับตัวบ้านก็ใช่ว่าจะใกล้ ๆ แบกมานาน ๆ เล่นเอากล้ามแขนแทบขึ้นเช่นกันจากนั้นเธอก็ก้มลงถอดรองเท้าแล้วนำไปวางบนชั้นที่จัดไว้สำหรับแขกผู้มาเยี่ยมเยือน“แมวชื่ออะไรเหรอจ๊ะ” คุณนายสุพรรณีถามขึ้น“หมูตุ๋นค่ะ”“มันไม่อึดอัดเหรออยู่แต่ในกรง ไหนจะต้องกินน้ำ ขับถ่ายอีก” จะว่าไปตัวมันก็ดูเนียนน่าสัมผัสพิกล“ไม่หรอกค่ะ มันชินแล้ว” เมื่อก่อนเธอเคยหิ้วมันไปด้วยทุกที่ แต่นั่นก็ค่อนข้างนานมาแล้วเหมือนกัน“ถ้าน้องไม่ข่วนข้าวของ ไม่เข้าห้อ

  • รักจับใจยัยแม่บ้านสาว Maid with Benefits   The Chariot - 2/3

    Toei: โอ๋ยยย เอาดี ๆ ชมอยู่LadyGecko: บอกแล้ว ฉันแม่น ฉันเก่ง ฉันสวย และรวยมว้ากToei: ไหนบอกมีหนี้เยอะLadyGecko: นังลูกจกตกอับ เคยได้ยินคำนี้ไหม ‘รวยหนี้’ นั่นแหละแม่เลยLadyGecko เพิ่มคุณเป็นเพื่อนToei: ไหนบอกจะเพิ่มเพื่อนต้องเสียเงินไงLadyGecko: ยกให้เป็นกรณีพิเศษ ไว้ลับฝีปาก แต่ถ้าจะดูดวงจ่ายเงินนะบอกก่อนToei: ลับฝีปากอะไรก๊อน ลูกจกออกจะเรียบร้อยดุจผ้ายับที่พับไว้ แต่เดี๋ยวแชร์ให้ค่าLadyGecko: ดีมาก แล้วอย่าลืมไปตามหาญาติด้วยนะ เผื่อมีญาติเหลืออยู่Toei: ตอนนู้นเจ้าหน้าที่เหมือนเคยตาม แล้วบอกว่าประสานงานติดต่อไม่ได้LadyGecko: บางทีเขาอาจจะตกหล่น ถ้าไม่เขาตกหล่น ก็ฉันมั่ว แค่นั้น จะเสียหายอะไรToei: โอเคร ขอบคุณมัก ๆ แม่จก ไว้ลูกจกจะเอาธูปเทียนและพานดอกไม้ไปกราบไหว้LadyGecko: เปลี่ยนจากธูปเทียน พานดอกไม้ เป็นพวงมาลัยเงินทองแล้วกันนะToei: งก!LadyGecko: ยอมรับ ฉันไปก่อน ง่วงจะนอนหลังจากได้แชร์ความสุขกับใครสักคนแล้ว พุฒิตามุ่งตรงกลับไปยังหอพักของตัวเอง และเริ่มลงมือเก็บข้าวของอย่างจริงจังสิ่งหนึ่งที่เธอกังวลมากคือ เจ้าหมูตุ๋นแมวเป็นสัตว์ที่ค่อนข้างจะติดที่ เธอเคยอ่านเจอ บ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status