The Moon - 1

สามเดือนต่อมา...

Card of the Day: The Moon – ความสับสนลังเล ความกังวล ลางสังหรณ์

บรรยากาศช่วงเที่ยงภายในห้องอาหารนานาชาติของโรงแรมชื่อดังย่านใจกลางเมืองเต็มไปด้วยความวุ่นวายโกลาหล เมื่อลูกค้าต่างตบเท้ามาใช้บริการพร้อมกัน บ้างต้องการอาหารไทย บ้างต้องการอาหารอิตาเลียน อย่างเช่นลูกค้ารายล่าสุด เห็นว่าเป็นคนสำคัญมีตำแหน่งเป็นที่ปรึกษากฎหมายของโรงแรมแห่งนี้ และมีความต้องการพิเศษกว่าคนอื่น

“เชฟกิ่งคะ มีออเดอร์เชฟ ซีเล็กเต็ด เอ็กซ์พีเรียนซ์ ไดนิ่ง0F [1] สำหรับสองที่จากบอสค่ะ” เสียงกระหืดกระหอบของเฟยเฟยเด็กเสิร์ฟประจำโซนวีไอพี วิ่งเข้ามาพร้อมประโยคที่ทำให้ทุกคนต้องชะงัก

เมนูเชฟ ซีเล็กเต็ด เอ็กซ์พีเรียนซ์ ไดนิ่ง คือเมนูพิเศษที่จะเสิร์ฟอาหารเป็นคอร์สและไม่ได้มีทุกวัน เนื่องด้วยวัตถุดิบที่ใช้สำหรับประกอบเมนูนั้นมีจำกัด ดังนั้นทางห้องอาหารแห่งนี้จึงจัดเพียงสามวันต่อสัปดาห์ และต้องจองเข้ามาเท่านั้น

“แต่วันนี้เราไม่ได้เปิดเมนูนี้นะ” กิ่งกาญจน์เชฟประจำห้องอาหารกล่าวเสียงติดหงุดหงิดอยู่ในที

“หนูพยายามบอกแล้ว แต่บอสยังยืนยันว่าจะเอาเซตนี้ค่ะ” เฟยเฟยพยายามชี้แจง ได้ยินดังนั้น กิ่งกาญจน์จึงหันไปหยิบกระดาษมาลิสต์รายการอาหารทั้งหมดแปดคอร์สแล้วเรียกคนมารับผิดชอบรายการนี้

“เตย...” เชฟใหญ่เรียก ‘พุฒิตา’ ซูเชฟสาวที่กำลังวุ่นวายกับการจัดจานเมนูอาหารฝรั่งเศสของลูกค้าออเดอร์ก่อนหน้า

เล่นก้มหน้าก้มตาจดลิสต์เมนูอาหารอยู่แบบนั้น เรียกเสียงเบาหวิวปานกระซิบใครจะไปได้ยิน เห็นว่าตัวเองเป็นหนึ่งในเชฟเข้าหน่อยแล้วข่มทุกคนใหญ่เชียว

เฟยเฟยแอบบ่นในใจ พลางมองไปทางซูเชฟรุ่นพี่ด้วยความสงสาร ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายยังเป็นลูกรักของเชฟกิ่งอยู่เลย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พักหลังถึงโดนหาเรื่องตลอด

“เตย! หยุดแล้วมานี่” กิ่งกาญจน์เริ่มไม่พอใจเมื่อเรียกแล้วหญิงสาวไม่ขานรับ และยังคงทำอย่างอื่นต่อ

“ค่า!” พุฒิตาเพิ่งได้ยินเสียงไม่สบอารมณ์เรียกชื่อ จึงรีบวางมือจากงานตรงหน้าแล้วเดินไปหากิ่งกาญจน์ที่เคาน์เตอร์ประจำ

“รีเควสต์ เชฟ ซีเล็กเต็ด เอ็กซ์พีเรียนซ์ ไดนิ่งสองที่” กิ่งกาญจน์เริ่มสาธยายเมนูที่ลิสต์ไว้

“ออยสเตอร์ วิท มินโญเนตซอส1F [2] ” พุฒิตาทวนเมนูได้เพียงเท่านี้ ก็หยุดอยู่ที่เมนู ‘Appetizer’ ซึ่งเป็นอาหารเรียกน้ำย่อยของคอร์สสุดพิเศษนี้

“เชฟคะ เตยว่าเราตัดหอยนางรมออกดีไหม เหมือนมันจะไม่สดเตยกลัวจะมีปัญหา” เมื่อเช้าขณะเตรียมอาหาร เธอพบว่าหอยนางรมมีกลิ่น เหมือนจะใกล้เน่าเต็มทีจึงท้วงขึ้น

“ของเพิ่งมาเมื่อเช้าจะไม่สดได้ยังไงกัน” เชฟใหญ่ตอบกลับ

“คือพักนี้เหมือนเราได้รับของไม่สดปนมาด้วย เตยว่าคนขายเจ้านี้เริ่มมีปัญหาแล้วค่ะ” พุฒิตาทักท้วง พักหลังเธอเริ่มสังเกตว่าของที่มาส่งมีทั้งของสด ของเก่า และของใกล้เสียปนกันมา ซึ่งกว่าจะรู้ก็เมื่อถึงเวลาประกอบอาหารแล้ว

หลังจากได้รับมอบหมายให้ดูแลการจัดส่งของสดต่าง ๆ ผ่านไปไม่นานเชฟกิ่งกลับบอกให้เธอเพียงเซ็นรับของก็พอ แล้วให้เด็กเสิร์ฟช่วยเช็กของ จากนั้นสั่งงานจิปาถะแทบทุกสิ่งให้วุ่น ทำให้เธอพลาดการตรวจรับวัตถุดิบ และผลที่ตามมาก็เป็นอย่างที่เห็นอยู่ในตอนนี้

“นี่กำลังจะบอกว่าคนที่พี่หามาให้โกงเหรอ ไม่ใช่ว่าเอาของมาเปลี่ยนแล้วกล่าวหากันลอย ๆ นะ” กิ่งกาญจน์เริ่มขึ้นเสียง

“ไม่ใช่นะคะ หนูไม่ได้จะหาว่าเขาโกง เพียงแต่มันเกิดปัญหาขึ้นจริง ๆ” พุฒิตาพยายามอธิบายเพื่อแก้ไขความเข้าใจผิด

“ปัญหาจะเกิดได้ยังไง ถ้าเธอทำงานของตัวเองได้ดี” กิ่งกาญจน์วกมาหาเรื่องหญิงสาวทันทีโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

“แต่...” พุฒิตายังไม่ทันได้กล่าวอะไรโต้แย้ง เชฟใหญ่ก็เอ่ยขัด

“เอาเป็นว่าตอนนี้ทำตามที่ฉันสั่งก็พอ เร็วเข้า อย่าให้ลูกค้ารอ” ว่าแล้วกิ่งกาญจน์ก็กระฟัดกระเฟียดสะบัดก้นเดินจากไป

พุฒิตายืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินกลับไปยังเคาน์เตอร์ครัวประจำของตัวเอง แล้วเริ่มลงมือทำตาม รายการที่เชฟกิ่งเขียนมาทั้งหมด

วันนี้รู้สึกมีลางสังหรณ์แปลก ๆ สงสัยไพ่ที่เปิดได้เมื่อเช้าจะแม่น แต่ได้ไพ่ไม่ค่อยดีทีไร ไม่อยากให้แม่นเลย...

เมื่อเตรียมวัตถุดิบทุกรายการเสร็จ พุฒิตาลงมือทำเมนูเรียกน้ำย่อย ซึ่งก็คือเมนูหอยนางรมเจ้าปัญหา เธอรู้ว่าหอยไม่สดแน่ ๆ ทั้งยังส่งกลิ่นแปลก ๆ จึงเดินไปขอความเห็นจากเชฟอีกรอบ

“เชฟกิ่ง หอยมันไม่สดจริง ๆ จะลองดมดูก่อนไหมคะ” หญิงสาวยื่นหอยออกไป หมายจะให้กลิ่นโชยไปแตะจมูกคนตรงหน้าสักนิดจะได้รับรู้ปัญหา เชฟใหญ่ยืนเท้าเอวมองเธอขมวดคิ้ว

[1] Chef Selected Experience Dining เมนูที่เชฟเป็นผู้จัดสรรให้ โดยเลือกจากรายการเมนูในแต่ละคอร์ส

[2] Oysters with mignonette sauce หอยนางรมราดซอสมินโญเนต

“นี่เตย ทำอย่างกับว่ามันจะเป็นจะตาย พี่ดมแล้วไม่มีกลิ่น จมูกเธอเองหรือเปล่าที่เพี้ยน ก็ราดมินโญเนตกับหอมให้เยอะ ๆ สิ” กิ่งกาญจน์บอกปัดปนรำคาญ ไม่สนใจหอยที่หญิงสาวยื่นมา

“แล้วถ้าเกิดลูกค้ามีปัญหาขึ้นมาล่ะคะ”

“โอ๊ย! ชักเอาใหญ่แล้วนะ สั่งให้ทำก็ทำสิ คนสั่งคอร์สนี้คือบอส กินแล้วอาจมีหรือไม่มีปัญหาก็ได้ แต่ถ้าบอสไม่ได้กินตามที่สั่ง รับรองว่ามีปัญหาแน่ และเธอนั่นแหละที่จะโดน!” เชฟใหญ่ประจำห้องอาหารทำจมูกบานพ่นลมใส่เธอหนึ่งทีพร้อมสะบัดก้นหนี ก่อนจะหันไปตะโกนโหวกเหวกสั่งการในครัวต่อราวกับกำลังระบายความเกรี้ยวกราดก็ไม่ปาน

พุฒิตาตัวชาวาบ ตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมานับตั้งแต่เธอได้รับหน้าที่ตรวจรับวัตถุดิบของห้องอาหาร ความสนิทสนมของเธอกับเชฟใหญ่ก็เริ่มลดน้อยลงทุกที อีกทั้งพักนี้ยังมีเรื่องให้ต้องขัดใจกันอยู่บ่อย ๆ ทางที่ดีตอนนี้เธอควรจะก้มหน้าก้มตาทำงานตามที่สั่งไปก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลังแล้วกัน

ว่าแล้วหญิงสาวก็กลับมาทำอาหารตามคำสั่ง เชฟว่ากินได้ก็คงจะกินได้จริง ๆ นั่นละ

...

“เฮ้ย เอาจริงเหรอวะที่จะขอคุณอ้อเป็นแฟน” เมฆินทร์ รองประธานบริหาร หันไปถามราเชนทร์ เพื่อนสนิทผู้ควบตำแหน่งที่ปรึกษาทางกฎหมายของโรงแรมแห่งนี้

“แม่กูบ่นอยู่ทุกวัน เมื่อไรจะแต่งงาน ๆ”

“ก็อายุจะสามสิบห้า เขาก็ห่วงเป็นธรรมดารึเปล่าวะ”

“ตัวมึงก็จะสามสิบห้า ทำมาเป็นพูด” ราเชนทร์สวนกลับทันทีที่ถูกแตะเรื่องอายุ แม้เขาจะอายุใกล้เลขสี่เข้าไปทุกวัน แต่ก็ยังคงรักษาหุ่น ดูแลสุขภาพ ทำตัวเองให้ดูหนุ่มอยู่เสมอ

“แล้วแม่จะยอมเหรอวะ เห็นคราวก่อนบอกหัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอมให้คบคนนี้” คุณอ้อในหัวข้อของบทสนทนาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นดาราสาวที่ราเชนทร์กำลังคั่วกลิ้งกินตับกันอยู่ ท่าทางชายหนุ่มคงจะหลงเสน่ห์ความเซ็กซี่เย้ายวนใจ ถึงขั้นจะขอคบหาดูใจ ส่วนจะจริงจังหรือจิงโจ้คงต้องดูกันอีกที

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังสนทนากัน เมนูเรียกน้ำย่อยรายการแรกก็มาเสิร์ฟพอดี หอยนางรมราดด้วยซอสมินโญเนตแปดตัว ถูกจัดเรียงรายอยู่บนน้ำแข็งที่ประดับประดาด้วยดอกไม้สีสันสดใส

“ว่าจะลองดู คนนี้น่าจะฟาดกับแม่ไหว” ว่าแล้ว ราเชนทร์ก็หยิบหอยนางรมราดน้ำซอสฉ่ำเยิ้มหน้าตาน่ากินยกขึ้นซดอย่างเอร็ดอร่อย

“ระวังแม่งอนหนักไม่ยกสมบัติให้นะเว้ย” เมฆินทร์พูดพลางหยิบหอยนางรมเมนูโปรดขึ้นมาบ้าง

กลิ่นแปลก ๆ พิกลแฮะ

เมื่อหอยเข้าปากเมฆินทร์ สิ่งแรกที่เขารับรู้คือกลิ่นฉุนกึกของน้ำซอส ต่อมาเมื่อกลืนลงคอแล้วหายใจออก กลับมีกลิ่นเหม็นอวลอยู่ในโพรงจมูก ซึ่งไม่สามารถอธิบายได้ว่าเป็นกลิ่นแบบไหน รู้เพียงแต่ว่ามันเหม็น และหอยจานนี้ก็ชักไม่ชอบมาพากล

“หอยโอเคไหม” เขาลองถามเพื่อนที่...ดูเหมือนจะไม่พบความผิดปกติเลย

“โอเคนี่ เยิ้มดี ชอบ” ราเชนทร์ตอบกลับ แล้วสวาปามเพิ่มอีกสามตัว จากนั้นเมนูอื่น ๆ ก็ทยอยขึ้นโต๊ะ จนกระทั่งมาถึงของหวาน ที่เชฟผู้รับผิดชอบอาหารมื้อนี้ต้องมาเสิร์ฟด้วยตนเอง

หญิงสาวในชุดเชฟเดินมาพร้อมรถเข็นถาดอุปกรณ์ ทั้งโถใส่ไอศกรีม เครื่องปั่นมือ และของจิปาถะมากมาย

เธอจัดแจงวางของลงบนโต๊ะ พร้อมแนะนำตัวกับลูกค้าทั้งสอง แม้ว่าหนึ่งในนั้นจะเป็นบอสใหญ่ที่คุ้นหน้าคุ้นตากันอยู่แล้ว แต่เธอก็ทำไปตามธรรมเนียม

“สวัสดีค่ะ ดิฉันพุฒิตา ซูเชฟที่รับผิดชอบมื้อนี้ค่ะ ไม่ทราบว่าอาหารถูกปากท่านทั้งสองหรือไม่คะ” เมื่อกล่าวเสร็จก็ชะงักเล็กน้อย เพราะคนที่มากับบอสช่างคุ้นหน้าคุ้นตา เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน เพียงแต่ตอนนี้เธอนึกไม่ออก

หืม...ทำไมเป็นซูเชฟ เมฆินทร์เกิดความสงสัย ปกติแล้วหากเป็นออเดอร์ที่เขาสั่ง ต้องเป็นหน้าที่เชฟประจำกะรับผิดชอบ แต่ครั้งนี้ทำไมถึงให้ซูเชฟทำ ช่างเถอะ ค่อยเรียกถามหลังจากจบมื้อนี้แล้วกัน

“ดีครับ อร่อย” เป็นบอสใหญ่ที่ตอบ ส่วนชายหนุ่มที่อยู่ตรงกันข้ามกลับเอาแต่จ้องหน้าเธอไม่วางตา พุฒิตาจึงส่งยิ้มหวานให้แก้เก้อ

“ขอบคุณค่ะ แล้วเมนูหอยนางรมของทางเราโอเคใช่ไหมคะ” ถามออกไปแล้วก็อยากจะตีปากตัวเองจริง ๆ ส่อพิรุธโดยแท้

วินาทีนั้นรองประธานหนุ่มหยุดชะงัก เริ่มเอะใจ ก่อนจะหันมาจ้องหน้าซูเชฟสาว ก่อนหน้านี้เขาแค่รู้สึกว่ามันแปลก ๆ แต่พอคำถามนี้โผล่มาเขาก็เริ่มแน่ใจแล้วว่า ต้องมีอะไรบางอย่างแน่ ๆ

มันคืออะไรกันนะ...