Seven of Swords 2/3

พุฒิตาได้ฟังแล้วอารมณ์พุ่งปรี๊ดควันออกหู โทษเธอคนเดียวซะงั้น มือถือเธอแตกเชียวนะไอ้คนใจดำ! ไอ้...รถถังจอมเกะกะ! เธอเดินของเธอมาหลายปี ไม่เคยชนใครสักครั้ง! (มั้ง) “ฉันก็เดินของฉันปกติ คุณนั่นแหละขวางทาง!”

หญิงสาวสูดลมหายใจลึก คนกำลังเครียดว่าจะโดนเชิดเงินลงทุนรึเปล่าอยู่ ยังมาชนใส่อีตาจอมกวนนี่อีก หน้าจอมือถือก็ร้าว เสียเงินซ่อมอีก! แต่จะอยู่เถียงนานก็ไม่ได้ เดี๋ยวเข้างานสาย!

“ฉันไม่มีเวลาจะมาเถียงกับคุณหรอกนะ เพราะงั้นช่วยหลบด้วยค่ะ”

“แล้วทำไมผมต้องหลบ” เขากอดอกมองหน้าเธอราวกับต้องการท้าทายว่าเธอจะทำอะไรได้ถ้าเขาไม่หลบเสียอย่าง

ชะ ชะ ช้า ไอ้หมอนี่...ถึงตัวจะเล็กกว่าเกือบสามสิบเซนติเมตร แต่หญิงสาวกลับประจันหน้าสบตาสู้ไม่ถอย...แม้จะรู้ว่าครึ่งหนึ่งเธอเป็นฝ่ายผิดเองก็ตาม...โอเค เธอผิดเองก็ได้ แต่ยังไงท่าทางและคำพูดหมอนี่ก็ไม่น่าเอ่ยคำขอโทษอยู่ดี!

“ก็คุณยืนขวางทางเดินเข้าออกอยู่นี่” พุฒิตายืนกราน เพราะในมุมมองของเธอ อีตารถถังนี่บังทางมิดได้เลย

“ผมว่าทางเดินนี่กว้างมากเลย และคิดว่าไม่จำเป็นต้องขยับไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว” ชายหนุ่มยังคงพูดด้วยท่าทีถือดีตามเดิม

“โอเค งั้นฉันหลบเองก็ได้ เชิญคุณยืนอยู่ตรงนี้ให้ตลอดนะ ยืนเต๊ะท่าอยู่ที่เดิมจนค่ำไปเลย” ว่าแล้วก็เดินสะบัดหน้าหนีไปจากจุดนั้น

ยัยผู้หญิงบ้า…ความผิดตัวเองแท้ ๆ

ว่าแต่ทำไมเขาถึงรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาผู้หญิงคนนี้จัง เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

เขาส่ายหน้าแล้วล้วงหาโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะเห็นสร้อยเส้นบางติดอยู่ที่กระดุมเสื้อสูท หยิบขึ้นมาดูจึงพบว่าเป็นสร้อยข้อมือห้อยจี้ดอกโคลเวอร์สลักข้อความว่า ‘Bai Toei’ อยู่ คงไม่พ้นเป็นของยัยขี้โวยวายคนนั้น แต่เมื่อเงยหน้าพยายามมองหา หญิงสาวกลับหายลับไปไม่เห็นแม้แต่เงาซะแล้ว ไม่รู้จะรีบเดินไปไหนนักหนา

ชายหนุ่มยืนคิดอยู่ชั่วครู่หนึ่ง ขณะกำลังคิดจะเอาสร้อยไปฝากไว้ที่ประชาสัมพันธ์ ทว่ามีสายเข้ามาซะก่อน ราเชนทร์จดจ่ออยู่กับคู่สนทนาปลายสายจนเผลอเก็บมันเข้ากระเป๋าเสื้อสูท โดยที่ไม่รู้เลยว่าหลังจากนี้ เขาจะลืมเลือนมันเสียสนิทไปอีกพักใหญ่...

...

“เตยเป็นยังไงบ้าง” หญิงร่างอวบในชุดขาว หน้าอิ่มแก้มเต็ม สักคิ้วโก่ง ริมฝีปากหนา ผมที่รวบเก็บไว้ภายใต้หมวกเชฟย้อมด้วยสีน้ำตาลสว่างกลบสีหงอกขาว เดินเข้ามาเอ่ยถาม เธอคนนี้มีชื่อว่ากิ่งกาญจน์ เป็นเชฟอาวุโสประจำห้องอาหาร และเป็นหัวหน้าสั่งงานต่าง ๆ ให้ซูเชฟสาวคราวลูกที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งนี้ได้ไม่นาน

“เริ่มคล่องแล้วค่ะเชฟ” พุฒิตาเงยหน้ายิ้มตอบ ขณะกำลังจัดจานเมนูซิกเนเจอร์ซีฟู้ดที่ประกอบด้วยสัตว์ทะเลหลากหลายชนิด

“ปีนี้เตยอายุเท่าไรแล้วนะ” เชฟใหญ่ชวนคุย

“ยี่สิบห้าค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมขยับมือทำงานไปด้วย

“หืม ดูไม่เหมือนเลย พี่นึกว่ายี่สิบ พี่นี่สินับวันยิ่งแก่” กิ่งกาญจน์พูดพลางแตะผมหงอกของตน

“แหม เชฟก็ยังดูสาวอยู่เลยค่ะ” พุฒิตาหยุดมือแล้วเงยหน้าสบตาคู่สนทนาพร้อมยิ้มให้เพื่อแสดงความจริงใจ

“ทำมาปากหวาน...จริงสิ เดี๋ยวพี่มีอีกงานจะให้เตยนะ เผื่อไว้วันหน้าเวลารับตำแหน่งเชฟแล้วจะได้ทำเป็น เพราะปีหน้าพี่ว่าจะเกษียณกลับไปอยู่บ้านเกิดน่ะ” เชฟใหญ่กล่าวขณะหยิบจานอาหารที่พุฒิตาจัดเสร็จขึ้นตรวจดูความเรียบร้อย ก่อนส่งให้เด็กนำไปเสิร์ฟให้ลูกค้า

“งานอะไรเหรอคะเชฟ” หญิงสาวถามพลางเอื้อมหยิบกุ้งล็อบสเตอร์อีกตัวหนึ่งขึ้นจากถาดที่เตรียมไว้

“พี่อยากให้เตยช่วยดูแลการจัดส่ง ตรวจรับพวกวัตถุดิบน่ะจ้ะ” กิ่งกาญจน์ยื่นหน้าเข้ามาดูการทำรีซอตโต้ของซูเชฟสาว

“จะดีเหรอคะเชฟ หนูยังไม่ค่อยรู้จักแหล่งและคนขายเลย ไหนจะเรื่องคุณภาพวัตถุดิบอีก” พุฒิตาพอจะรู้มาบ้างว่าหน้าที่นี้ควรเป็นของเชฟเท่านั้น และไม่ควรไว้ใจให้คนอื่นทำแทน นี่หมายความว่าเชฟใหญ่ไว้ใจเธอใช่ไหม พุฒิตารู้สึกดีใจเล็กน้อย