LOGINShare
Chapter 3 | ตามฆ่า
Last Updated:
2025-12-18 13:06:09Chapter 3 | ตามฆ่า
เช้าที่แสนสดใส ปาลิตาลุกจากที่นอนแล้วเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ พออาบน้ำเสร็จเรียบร้อย ก็รีบมาแต่งหน้าทาปาก สวมใส่เสื้อสบาย ๆ ปกปิดชุดที่สวมใส่ด้านใน ชุดด้านในเป็นชุดค่อนข้างเซ็กซี่ เธอเลือกที่จะใส่ชุดทำงานไปตั้งแต่อยู่ที่บ้าน เพราะจะได้ใช้เครื่องสำอางปกปิดร่องรอยที่เสี่ยชัชทำเอาไว้ตามร่างกาย ถึงแม้จะผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้ว แต่ก็ใช่ว่าร่องรอยมันจะจางหายง่าย ๆ มันยังเป็นรอยจาง ๆ ให้เห็นอยู่ ส่วนเรื่องเสี่ยชัชที่เธอไปแจ้งความมันกลับเงียบ เรื่องไม่คืบหน้าอะไรเลย แต่ก็อย่างว่าแหละ เขาเป็นคนมีอิทธิพล ตำรวจคงจะทำงานยากลำบาก ก็ได้แต่หวังว่าตำรวจจะจัดการเรื่องนี้ในเร็ววัน ปาลิตาขับรถมอเตอร์ไซด์ไปที่ทำงานเหมือนอย่างเคย บริการชงเหล้าให้กับลูกค้าที่เข้ามา เธอยิ้มและทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดีเยี่ยม วันนี้ลูกค้าค่อนข้างเยอะ แต่ทุกอย่างก็เป็นไปอย่างเรียบร้อย “คุณลิตา” เสียงทุ้มดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้ต้องหันไปมองแล้วยิ้มออกมาอย่างดีใจ คนที่เรียก เป็นผู้ชายที่ช่วยเหลือเธอจากเงื้อมมือของเสี่ยชัชไอ้คนสารเลว “คุณแน่วแน่” รอยยิ้มนั้นทำเธอเสียอาการทุกที “หายดีแล้วใช่ไหมถึงมาทำงานได้” “หายดีแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่วันนั้นคุณช่วยเหลือฉัน” “เรื่องเล็กน้อย เกิดเป็นคนก็ต้องช่วยเหลือกันสิครับ” “งั้น วันนี้ลิตาเลี้ยงเหล้าคุณเป็นการตอบแทน” “ไม่เป็นไรครับ ผมช่วยไม่ได้หวังสิ่งตอบแทนอยู่แล้ว คุณเก็บเงินเอาไว้เถอะครับ เงินผมมีเยอะแล้ว” เขายิ้มอย่างอ่อนโยน แน่วแน่เป็นลูกชายของนักธุรกิจชื่อดัง เขามีเงินมากมาย ไม่จำเป็นที่จะให้เธอเลี้ยงเหล้า “ค่ะ” ปาลิตายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ มองผู้ชายตรงหน้า นอกจากจะหล่อแล้วยังนิสัยน่ารักอีก ให้ตายสิ! “วันนี้ชงเหล้าให้พวกเราหน่อยนะ” “ได้ค่ะ” ปาลิตาพยักหน้า มองตามแขกคนสำคัญที่เดินไปที่โต๊ะพร้อมกับชายหญิงสองคน เขาหันมายิ้มให้เธออีกครั้ง รอยยิ้มอ่อนโยนของเขากลับทำให้ใจของเธอเต้นระริกรัว ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าเธอจะเสียอาการให้กับรอยยิ้มของผู้ชายอย่างเขา “อองไปอยู่ต่างประเทศกับไอ้ทิมตั้งสองปี ไม่ติดต่อหาผมบ้างเลย” “อองทำงานหนักมากเลยค่ะ ไม่ค่อยมีเวลา” ละอองดาวยิ้มเจื่อน ๆ “จริง ขนาดกูเป็นแฟนแท้ ๆ ละอองดาวแทบไม่มีเวลาให้ มึงเป็นแค่คนอื่นละอองดาวจะมีเวลาติดต่อมึงได้ยังไง!” “มีสิ ถ้าเธออยากติดต่อมา” “แสดงว่าที่เธอไม่ติดมึง ก็เพราะมึงไม่ได้อยู่ในสายตาไง” “ไอ้ห่า” “เหล้าสูตรพิเศษค่ะ” ปาลิตาวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะให้ “นั่งลงสิ ดื่มด้วยกัน” “ค่ะ” ปาลิตาพยักหน้า ต่อให้เขาไม่เชิญมันเป็นหน้าที่พีอาร์อย่างเธออยู่แล้ว “แหม่ หวงจริงจังเลยนะมึง” “หวงสิ กับมึงกูยิ่งต้องหวง” “ไอ้เลวเอ้ย!” แน่วแน่หัวเราะออกมา แต่ปาลิตากลับรู้สึกว่า เขาไม่ได้หัวเราะมีความสุขอย่างที่ควรจะเป็น นัยน์ตาของเขา กลับทำให้เธอรู้สึกถึงบางอย่างที่เขาพยายามปกปิดมันเอาไว้ “ชงเพิ่มอีกแก้วครับ คุณลิตาต้องดื่มเป็นเพื่อนพวกผม” “ค่ะ” เธอพยักหน้า “แล้วแน่วล่ะ ตอนนี้มีใครหรือยัง?” “ยังไม่มีหรอก อองก็รู้นิ่ว่า…” เขาเว้นวรรคแล้วถอนใจยาว เสมองอย่างอื่นไปเรื่อย ปาลิตานั่งชงเหล้า ฟังสิ่งที่เขาจะพูดอย่างตั้งใจ “ไม่มีอะไรหรอก ดื่มกันดีกว่าเนาะ เอาให้เมาเหมือนหมาเลย ให้สมกับที่ไม่ได้เจอกันนาน” “อืม” ละอองดาวพยักหน้า ปาลิตายื่นแก้วเหล้าให้ เธอก็ยกกระดกรวดเดียว “จ้องแฟนกูอยู่ได้ไอ้ห่า” ทิมโพล่งขึ้น “ก็แฟนมึงสวยอะ ไม่อยากให้กูจ้องมองกว่าจะเก็บเอาไว้มองคนเดียวเลยหรือไง” “เออ กูอยากเก็บละอองดาวคนสวยไว้ในหัวใจกู ไม่อยากให้ใครจ้องมอง” แน่วแน่หัวเราะกับคำพูดของเพื่อน “เก็บเอาไว้ให้ดีล่ะ เผลอเมื่อไหร่ เสร็จกูแน่” “ไอ้เวร!” “ฮ่า ๆ” “แล้วน้องคนนี้ชื่ออะไรครับ?” “ชื่อปาลิตาค่ะ เรียกสั้น ๆ ว่าลิตาก็ได้” “ครับ น้องลิตา ชงเข้ม ๆ ให้พวกพี่ ๆ ที” “ค่ะ” หลังจากที่ทำหน้าที่ของตัวเองจนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน แป้งคนที่ชอบกระแหนะกระแหนปาลิตาก็ทำเหมือนทุกวัน ซึ่งเธอก็ไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว “หายไปตั้งหลายวัน นึกว่าตายห่าไปแล้ว” “พอเถอะพี่แป้ง เลิกมากระแหนะกระแหนสักที” “ฉันจำเป็นต้องสนคำพูดของแกเหรอ?” “พี่ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง ถึงได้หาเรื่องฉันทุกวี่ทุกวัน” “เหนื่อยอะไร ไม่เห็นจะเหนื่อยเลย สนุกดีออก” “เฮ้อ” “ฉันจะบอกแกให้รู้เอาไว้นะนังลิตา แกทำอะไรกับเสี่ยชัชเอาไว้ เสี่ยชัชเขาไม่ปล่อยแกเอาไว้แน่” “ตำรวจก็คงไม่ปล่อยเสี่ยชัชเหมือนกันแหละ” เถียงปากคอสั่น ใจเต้นโครมคราม พยายามเข้มแข็งประคองสติของตัวเองเอาไว้ เธอไม่เหลือใครที่เป็นญาติพี่น้อง ฉันจำต้องเข้มแข็งให้มากที่สุด “ตำรวจเหรอ จะทำอะไรได้ เสี่ยชัชเขาใหญ่ขนาดไหน แกก็น่าจะรู้” แป้งเบ้ปากใส่หญิงสาว “ค่ะ แต่คงไม่ใหญ่กว่ากฏหมายหรอกค่ะ” “จ้ะ แม่คนมองโลกเป็นทุ่งลาเวนเดอร์” เบะปากแล้วเดินไป เฮ้อ เหนื่อยใจจัง ถ้าไม่คิดว่าเงินดี เธอจะลาออกแล้วไปทำงานที่อื่น เอาจริง เธอโคตรจะเบื่อเพื่อนร่วมงาน ปาลิตาหยิบกระเป๋าของตัวเองเดินออกมาที่ลานจอดรถ สตาร์ทรถมอเตอร์ไซต์คู่ใจ พอไฟหน้าสาดส่องไปที่ความมืดได้หน้า ก็เจอชายร่างหนายืนอยู่ ใบหน้าถมึงทึง ในมือของเขาถือปืน “สะ…เสี่ยชัช” “เออ กูเอง” น้ำเสียงกร้าวนั้นยิ่งทำให้เธอตกใจ มือไม้มันสั่นจนไม่อาจจะเก็บอาการเอาไว้ได้ เสี่ยชัชย่างสามขุม เธอรีบขับรถไปอีกทางก็เจอลูกน้องของเสี่ยชัชดักเอาไว้ทั้งหน้าและหลัง “อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะเสี่ย” น้ำเสียงสั่นเครือยกมือไหว้อ้อนวอน เสี่ยชัชเดินตรงมาแล้วถีบมอเตอร์ไซค์ล้ม ทำให้ร่างของปาลิตาล้มชุนไปกับพื้น “เธอคิดได้ยังไงว่าฉันจะปล่อยเธอ เล่นตัวยังไม่พอ หนำซ้ำยังแจ้งตำรวจมาจับฉัน เธอคิดว่าฉันจะโดนพวกมันจับเหรอ ต่อให้มีตำรวจน้ำดีมากแค่ไหนแต่ในเมื่อน้ำเงินมันยังชนะอยู่ ก็อย่าหวังว่าจะจับฉันได้” “เสี่ย ลิตาขอโทษ ลิตาจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วค่ะ อย่าทำอะไรลิตาเลย” ยกมือไหว้ประหลกๆ ยิ่งเสี่ยชัชเล็งปืนมาที่เธอหมายเอาชีวิต น้ำตามันก็ไหลพรั่งพรู หวาดกลัวจับใจ เมื่อความตายมาอยู่ตรงหน้า “เสียใจด้วยว่ะ ไม่ให้กูเอากูก็ไม่เอาแต่ก็จะเอาชีวิตมึงแทน” ปัง! “กรี๊ด!” หวีดร้องดังลั่นพร้อมกับร่างที่ถูกเหวี่ยงให้พ่นวิถีกระสุน กระแทกกับพื้นอย่างแรง “ลุกขึ้น แล้วรีบวิ่ง” น้ำเสียงกังวานดังขึ้นพร้อมกับข้อมือของหญิงสาวที่ถูกฉุดกระชาก จนถลาตามมือ ปัง! ปัง!
Latest chapter
รักฉันฝันสลาย Chapter 22 | จบ
Chapter 22 | จบ “กุสะลา ธัมมา อะกุสะลา ธัมมา อัพยากะตา ธัมมา ฯ สุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา ทุกขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา อะทุกขะมะสุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา ฯ….” เสียงสวดอภิธรรมดังก้องศาลา วันนี้ก็เป็นอีกวันที่แน่วแน่นั่งพิงเสาอย่างหมดอาลัยตายอยาก จ้องมองภาพปาลิตาที่ตั้งอยู่หน้าโลงศพ มันเป็นภาพที่เขาถ่ายให้เธอตอนไปเที่ยวภูเก็ต เขาจำได้ดีว่าปาลิตามีความสุขมาก เธอยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มที่แสนน่ารัก เธอเหมือนดอกไม้ขาวที่แสนบริสุทธิ์ แต่ถูกคนสารเลวอย่างเขาเหยียบย่ำให้พังทลายคิดได้ก็สายไป ในวันที่เธอไม่อยู่แล้ว งานศพถูกจัดสามวัน พอได้วันที่เหมาะสมโลงศพของหญิงสาวผู้อาภัพก็ถูกเคลื่อนไปที่เมรุ แน่วแน่มือสั่นระริก วางดอกไม้จันทน์ น้ำตาเม็ดใสล่วงผล็อย แน่วแน่มองปล่องควันเมรุแล้วร้องไห้ ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีน้ำตามากมายขนาดนี้มาไหลริน เธอจากไปแล้ว แต่จะเหลือเป็นความทรงจำให้คิดถึง“ทำใจเถอะนะแน่วแน่” ละอองดาวกอดเขาเอาไว้ แต่เขาไม่ได้กอดตอบเอาแต่ร้องไห้ ในหัวโทษตัวเองอยู่พันล้านครั้ง ที่ลิตาเป็นแบบนี้ก็เพราะเขา เขามองไม่เห็นทางออก ไม่เห็นแสงสว่างของเรื่องนี้เลย มันก็คงเหม
รักฉันฝันสลาย Chapter 21 | จากลา
Chapter 21 | จากลาน้ำตาของแน่วแน่ไหลรินอย่างเจ็บช้ำในหัวใจ เขาเอาแต่โทษตัวเองว่าทุกอย่างเป็นเพราะเขา เขาที่ทิ้งเธอกับลูก หัวใจเจ็บปวดแทบแดดิ้น หัวใจพังทลายไม่เหลือชิ้นดี“ลิตา ฮือ ๆ” เขาคร่ำครวญอยู่ในห้องอย่างทรมาน ผ้าห่มที่นอนถูกจัดเอาไว้อย่างเรียบร้อย ปาลิตาเป็นคนรักสะอาด ของในห้องเธอสวยงาม สะอาดสะอ้านมากผ้าห่มลายการ์ตูนที่เธอชอบห่ม หมอนสีชมพูที่เธอชอบหนุนก็วางอย่างเรียบร้อย ขณะที่เธอจะจากไป ห้องที่เธอนอนก็ยังสวยสะอาดตา“พี่มันโคตรชั่วที่มองไม่เห็นความรักของเธอ พี่มันเห็นแก่ตัวที่ทิ้งเธอ”ค่ำคืนอันแสนปวดร้าว แน่วแน่กลับไม่เคยลืมมัน เขายังจำเรื่องราววันเก่าๆได้อย่างชัดเจน วันที่เขาผลักเธอออกไปจากชีวิต วันที่เขาไม่เห็นคุณค่าของเธอเขาใช้ชีวิตอยู่กับผู้หญิงอีกคน ปล่อยให้ปาลิตารอคอย ตัดเยื่อใยทั้งที่ใจโคตรจะทรมาน เขาอยากเริ่มใหม่กับละอองดาว คิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับปาลิตามันจบลงได้ แต่หากว่า มันไม่ได้จบแต่มันสร้างรอยแผลเหวอะหวะในหัวใจให้กับเธอปาลิตาต้องเจอความเจ็บปวดมากมาย ทำไมเขาถึงใจร้าย ไม่สนใจในสิ่งที่เธอพยายามบอก ทำไมต้องปล่อยให้เธอต้องเจอความลำบากคนเดียว แต่ตัวเองหน้า
รักฉันฝันสลาย Chapter 20 | ยอมแพ้
Chapter 20 | ยอมแพ้ร่างบางเล็กถูกนำลงมาจากด้านบน แน่วแน่พยายามปั๊มหัวใจ เพื่อยื้อชีวิตสุดกำลัง แต่คนที่แขวนคอไปเกือบชั่วโมงแล้วก็ยากที่จะกลับมา“กลับมาลิตา พี่ขอโทษ ฮือ ๆ กลับมาสิ” ร่างเล็กนอนเหยียดตรงลำคอมีจ้ำม่วงเพราะรอยรัดของเชือก ทุกครั้งที่เขาพยายามปั๊มหัวใจ ร่างบอบบางก็ไหวตามจังหวะ แน่วแน่ใช้มือปาดน้ำตาอยู่หลายครั้งพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ปาลิตากลับมา“….”“ลิตา ฮึก” มือหนาปั๊มหัวใจเป็นจังหวะ เขาใช้เวลาเกือบสิบนาที หมอพยาบาลที่เขาโทรตามก็เข้ามา หมอรับช่วงปั๊มหัวใจต่อ แน่วแน่ปล่อยน้ำตาลูกผู้ชายหลั่งไหลออกมาสุดกลั้น มองภาพการช่วยชีวิตปาลิตาอย่างเจ็บปวดหัวใจภาพรอยยิ้มเสียงหัวเราะ ทุกอย่างที่เป็นปาลิตาวิ่งเข้ามาในหัว เขาทิ้งเธอเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้หญิงอีกคน ปล่อยให้เธอกับลูกต้องทุกข์ทรมานเพราะการกระทำของเขาเอง “กลับมาหาพี่สิลิตา พี่ขอโทษ ฮือ ๆ กลับมาเถอะ” “…” ปาลิตายังคงนิ่ง หลายนาทีที่หมอพยายามช่วยแต่ก็ยังไร้วี่แวว“ลิตา…”ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาเต็มอก จนตั้งแทบรับไม่ไหว พอหูตาสว่างกับสิ่งที่ปาลิตาพยายามบอก แน่วแน่ก็แทบแดดิ้น กับความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา เขาก็เพิ่งจะร
รักฉันฝันสลาย Chapter 19 | ไม่มีหวังที่จะสู้ต่อ
Chapter 19 | ไม่มีหวังที่จะสู้ต่อปาลิตานั่งเขียนไดอารี่ เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น บรรยายความเจ็บปวดทั้งหมดผ่านตัวหนังสือ ชีวิตที่ผ่านมาของเธอไม่มีความสุขเลย คนที่เป็นความสุขทุกอย่าง เป็นแน่วแน่ เขาเป็นโลกทั้งใบ แต่เขาเลือกที่จะทิ้งเธอเขาเลือกทิ้งเธอ เพื่อไปรักผู้หญิงอีกคน เธอผิดอะไรนักหนา ถึงได้ทิ้งเธอ ตลอดระยะเวลาที่เคยอยู่ด้วยกัน เขาไม่เคยรักเธอบ้างเลยเหรอ ทำไมหัวใจของเธอ ถึงได้เอาแต่รักเขา จนลืมนึกถึงตัวเอง ลืมแม้กระทั่งต้องรักตัวเองก่อนจะรักคนอื่นทำไมหัวใจไม่รักดี ทำไมถึงได้รักแต่คนอื่น ทำไมไม่รักตัวเองบ้างเลย เธอไม่เหลือพื้นที่หัวใจเอาไว้รักตัวเอง เพราะเอาแต่รักผู้ชายที่ชื่อแน่วแน่ไปแล้วเชือกสีขาวถูกมัดเอาไว้กับเหล็กโคมไฟกลางห้อง ปาลิตาอยู่ที่ชุดสีขาวสะอาดตา ใบหน้าสวยเศร้าหมองแต่แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกยินดี ปาลิตามองดูผู้ชายที่เธอรักแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นในทีวีแล้วปล่อยน้ำตาหลั่งไหล หัวใจมันเจ็บจนทนไม่ได้แล้วสุดท้ายแล้วเขาก็เลือกผู้หญิงคนนั้น และปล่อยมือของเธอ ผู้หญิงที่ไม่เคยอยู่ในสายตา พยายามวิ่งตามทำทุกอย่างแล้ว ก็ไม่มีวันที่เขาจะกลับมา เพราะเขาไม่เคยมองเห็นผู้หญิงที
รักฉันฝันสลาย Chapter 18 | ความสุขบนหัวใจที่แตกสลาย
Chapter 18 | ความสุขบนหัวใจที่แตกสลาย “ชุดนี้สวยไหมแน่ว” ละอองอยู่ในชุดแต่งงานสีขาวฟูฟ่องหมุนไปมา“สวยครับ” แน่วแน่พยักหน้าดูละอองดาวลองชุด แน่วแน่นิ่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะไปหยุดที่ร่างบางเล็กของปาลิตา เธอผอมมากดูซีดเซียว ราวกับป่วยไข้มาแรมปี“แน่วเองก็หล่อมาก ๆ” ละอองดาวยิ้มให้ชายหนุ่มก่อนจะหันไปสนใจส่องกระจก วันนี้เธอสวยมาก และจะสวยกว่าเดิมเมื่อถึงวันแต่งงานอีกไม่กี่วันก็จะถึงแล้ว ทุกอย่างมันต้องสวยงามแน่นอน ถึงแม้ทิมจะทำหัวใจของเธอแตกสลาย แต่แน่วแน่ก็ฉุดรั้งเธอขึ้นมาจากความเจ็บปวด กว่าจะผ่านมันมาได้ เธอก็แทบแย่เหมือนกัน การที่จะได้เริ่มใหม่กับเขา มันคงเป็นอะไรที่ดี“คุณปาลิตา มีญาติมาด้วยหรือเปล่าครับ” หมอหนุ่มเอ่ยเมื่อหญิงสาวรู้สึกตัว ปาลิตาอยู่ในห้องสีขาวสะอาดตา กวาดสายตาไปรอบๆ พร้อมขมวดคิ้วตัวเองไล่ความมึนงง“ฉันไม่มีญาติที่ไหน?”“แล้วสามีของคุณล่ะครับ”“ฉัน….” หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่ว ริมฝีปากสั่นระริก “ฉันไม่มีสามีค่ะ เราเลิกกันแล้ว”“เอ่อ…” หมอหนุ่มมีสีหน้าลังเล สิ่งที่เขาอยากจะบอกกับญาติของคนไข้ คืออาการป่วยของปาลิตาในตอนนี้“มีอะไรหรือเปล่าคะหมอ?”“มันเป็นอะไรที่พูด
รักฉันฝันสลาย Chapter 17 | ความรักที่ไม่มีค่า
Chapter 17 | ความรักที่ไม่มีค่า “กรี๊ด ไม่จริง!” ปัง! ปาลิตาปารีโมททีวีไปที่ผนังจนมันแตกกระจายแล้วทรุดกายนั่งลงกับพื้น ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอไม่มีความสุขเลย เฝ้ารอคอยให้แน่วแน่กลับมา แต่ทว่า เขาไม่กลับมา เธอไม่สามารถติดต่อเขาได้ หนำซ้ำยังต้องมาเจอข่าวแบบนี้อีกแน่วแน่ทิ้งเธอ ไม่สนใจไม่เหลียวแล ปล่อยให้เธอทุกข์ทรมาน เขากำลังมีความสุขและเริ่มต้นชีวิตใหม่ต่อไปได้ ต่างจากเธอที่ไม่เหลือใครในชีวิตเลยน้ำตาที่เหือดแห้งไหลรินออกมา เธอสะอึกสะอื้นร่างกายไหวสะท้าน เธอแค่อยากบอกเขาว่าเธอกำลังท้องลูกของเขา แต่ก็ยากเย็นเหลือเกิน เขาคือโลกทั้งใบ เขาคือความรักทั้หมดที่มี เธอรักเขาจนไม่รักตัวเองเลย แต่พอมีลูกเธอก็อยากจะบอกเขาอยากให้เขากลับมา แต่สุดท้ายเธอก็ไม่มีหวังเลย“ฮือ ๆ”“ในเมื่อเขาหมดรักแล้ว ทำไมถึงไม่กลับมารักตัวเอง” เสียงทีวีดังขึ้น เป็นรายการของผู้หญิงสองคนที่กำลังคุยกับผู้ชมทางบ้านที่มาเล่าปัญหาชีวิต ทำให้ปาลิตาต้องหันไปมอง“วันนี้เราก็ต้องแก้ปัญหา เราต้องพยายามทำจิตใจแข็งแรงที่สุด ถึงลูกจะไม่มีพ่อแบบคนอื่น ไม่มีพ่อที่จะมาดูแลเขาช่วยเรา แต่เราเป็นแม่เราก็ต้องดูแลเขาให้ดีที่สุดค่ะ”“
