로그인공유
Chapter 4 | ช่วยเหลือ
게시일:
2025-12-18 13:06:34Chapter 4 | ช่วยเหลือ
ปัง! ปัง ปัง! เสียงปืนดังไล่หลังตามมาอย่างไม่ลดละ ปาลิตาเร่งฝีเท้าวิ่งตามคนที่มาช่วยสุดกำลัง หวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ “โอ๊ย!” ปาลิตาเสียหลักล้มลงกับพื้นอย่างแรง รู้สึกแสบไปทั้งหัวเข่า “ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้” เขาเสียงกร้าว พยายามดึงเธอให้ลุกขึ้น “ลิตาเจ็บขา” “จะอดทนหรือจะตาย เลือกเอา” “ลิตาไม่ไหว” “ต้องไหว” เงยหน้าขึ้นมอง หัวใจของเธอก็เต้นถี่รัว คุณแน่วแน่ ผู้ชายที่เคยช่วยเธอคราวก่อน วันนี้ก็มาช่วยเธออีกครั้ง มันเป็นเรื่องบังเอิญหรืออย่างไร ถึงได้มาเจอกันอีกครั้ง “คุณแน่วแน่” “ลุก” “ค่ะ” ปาลิตากัดฟันลุกขึ้น ข่มความเจ็บปวดของตัวเอง พอลุกขึ้นได้ร่างขางเล็กก็ถูกรวบอุ้มขึ้นสู่อ้อมแขนแกร่ง แน่วแน่อุ้มเธอวิ่งไปหลบข้างตึก ในขณะที่ลูกน้องของเสี่ยชัชวิ่งไล่ตาม “ชู่ว์” เขาทำเสียงเบา ๆ เพื่อให้เธอเงียบปาก ปาลิตาใช้มือปิดปากตัวเอง อยู่นิ่ง ๆ ทำตัวเงียบที่สุด “ถ้าเจอพวกมันยิงให้ตายห่าไปเลย” หัวใจเต้นรัว พยายามทำตัวเงียบ เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นชัดเจน จนกลัวว่าคนพวกนั้นจะได้ยิน “แต่ว่าผมว่าถ้าฆ่าผู้ชายคนนั้นด้วย เรื่องจะบานปลายนะเสี่ย” ลูกน้องของเสี่ยชัชพูดขึ้น “บานปลายเหี้ยไรวะ!” “ก็ไอ้ผู้ชายคนนั้นเป็นลูกคุณอินทุอรกับคุณภิภพนะครับ” “นักธุรกิจคนนั้นน่ะเหรอ คนที่มีข่าวในแวดวงนักธุรกิจบ่อย ๆ” เสี่ยชัชหอบหายใจรัว ๆ เพราะเหนื่อยจากการวิ่งไล่ มันไม่ง่ายเลยที่จะตามฆ่าคนที่ทำให้เขาเสียหน้า เพราะทั้งสองวิ่งเร็วราวกับลมกรด “ครับเสี่ย” “ฆ่ามันหมกป่าก็สิ้นเรื่อง ไม่มีใครหามันเจอหรอก พ่อแม่มันจะไปรู้อะไรวัน ๆ บ้างาน ฆ่ามันให้ตาย หมกป่าธูปเอาไว้ เชื่อกูดิว่าจะไม่มีใครหาตัวมันเจอ” “แต่ถ้าเกิดว่าเราทำแบบนั้น ตำรวจก็จะตามมาวุ่นวายไม่จบไม่สิ้น พ่อแม่ของผู้ชายคนนั้นเงินมากเงินหนาจะตาย ถ้าเกิดว่าเรามีปัญหาด้วย มันจะมีเรื่องยุ่งยากมาไม่จบไม่สิ้นน่ะ และที่สำคัญคดีเก่า ๆ ของพวกเราที่เคยทำเอาไว้ ไม่ว่าจะเป็นพวกบ่อนที่ผิดกฎหมาย หรือเป็นเรื่องค้าประเวณีที่เสี่ยเคยทำเอาไว้ก็จะแดงขึ้นมา” “เหี้ยเอ้ย งั้นฆ่าผู้หญิงคนนั้น ฆ่าให้ตายเลย กูแค้นจริง ๆ อีเด็กเวรเล่นตัวไม่พอทำให้กูเสียหน้า กูอยากจะฆ่ามันให้ตายคามือก็จริง ๆ” “ครับเสี่ย” คนพวกนั้นแยกย้ายกันไป ปาลิตาก้มหน้าซุกอกเพราะหวาดกลัว เสียงหัวใจของแน่วแน่ เต้นระนิวรัวอยู่ข้างหู คงจะกลัวไม่ต่างจากเธอ “พวกมันไปแล้ว” เขาพูดเสียงเบา ทำให้เธอต้องผ่อนลมหายใจออกมาแรง ๆ “ขอบคุณที่ช่วยลิตานะคะ” “อืม ดีนะที่ผมกลับมาเอาของ ไม่อย่างนั้นคุณแย่แน่ ๆ” “ค่ะ แต่ยังไงก็ขอบคุณ ขอบคุณที่การลืมของของคุณ ทำให้คุณได้มาช่วยลิตา ถ้าไม่ได้คุณช่วย ลิตาไม่รู้เลยว่าชีวิตของลิตา จะเป็นตายร้ายดียังไง” เธอพูดเสียงเครือ “อืม เสี่ยชัชมันไม่บ่อยคุณแน่ ๆ ลิตา” “ค่ะ ลิตารู้ค่ะ” “แล้วคุณจะเอายังไงต่อ” “ไม่รู้เลย แต่คงต้องกลับไปตั้งหลัก เสี่ยชัชไม่รู้ว่าห้องพักลิตาอยู่ที่ไหน” “คุณมั่นใจเหรอลิตา เสี่ยชัชมันไม่ได้โง่นะ” “ลิตารู้ค่ะ แต่ลิตาเป็นคนหัวเดียวกระเทียมลีบ พ่อแม่ไม่มีญาติพี่น้องไม่มี คงไปไหนไม่ได้ไกลหรอกค่ะ” “ทำไม พวกท่านไปไหน?” “พวกท่านทิ้งลิตาตั้งแต่ลิตาเป็นเด็ก ลิตาจำไม่ได้ว่าชื่ออะไร ส่วนยายที่เลี้ยงดูก็เสียแล้ว ลิตาอยู่คนเดียวมาสองปีแล้ว ส่วนยายเป็นมะเร็งเต้านม” เธอเสียงขื่นก้มหน้ามองมือตัวเอง “คุณนี่อาภัพจริง ๆ ลิตา” “ค่ะ ลิตารู้ดีค่ะว่าลิตาอาภัพ ชีวิตไม่เคยได้สบาย พอมีงานที่ได้เงินเยอะ ก็เกิดเรื่องเสี่ยชัชขึ้นมา เฮ้อ ลิตาท้อแท้จริง ๆ” “ไอ้ระยำนี่มันแย่จริง ๆ นะ” “ค่ะ แย่ที่สุด สัตว์นรกลงมาเกิด” “อืม กลับเลยไหม หรือจะยังไง ผมจะไปส่ง” “ลิตากลับเลยค่ะ” เธอเสียงเรียบลุกขึ้นยืน “ลิตาจะกลับไปเอามอเตอร์ไซค์นะคะ” “ไปด้วยกัน เดี๋ยวผมไปส่ง” “ค่ะ” เดินกระเผลกกลับไปที่ลานจอดรถ “ขี่หลังผมก็ได้” “ไม่เป็นไรค่ะ” รีบปฏิเสธ “ขาเจ็บเดินไม่สะดวก ขึ้นหลังจะได้ไปเร็ว ๆ” “แต่…” “ไม่ต้องแต่ รีบขึ้นมาจะได้กลับเร็ว ๆ เดี๋ยวลูกน้องของเสี่ยชัชมา เราจะแย่กันทั้งสองคน” “ก็ได้ค่ะ” เธอพยักหน้าแล้วขี่หลังแน่วแน่ เขากระชับต้นขาในขณะที่เธอกอดคอเขา กลิ่นตัวเขาหอมจมูกของเธออยู่แถวต้นคอเขาพอดี หัวใจของเธอเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าเธอจะเสียอาการให้กับผู้ชายอย่างเขา ผู้ชายที่เพิ่งจะเจอกันไม่กี่ครั้ง พอไปถึงรถมอเตอร์ไซค์ที่นอนเอียงอยู่ที่พื้น แน่วแน่ก็รีบคว้ารถมอเตอร์ไซค์ขึ้น “รีบไปกันเถอะ” “ค่ะ” ปาลิตารีบซ้อนท้ายกอดที่เอวหนา แน่วแน่สตาร์ทรถแล้วพาเธอไปที่พัก พอไปถึงห้องของเธอก็ถูกทำลาย ข้าวของทุกอย่างถูกพังยับ “มันเกิดอะไรขึ้น” “คุณอยู่ที่นี่ไม่ได้แน่” “ลิตาควรทำยังไงดี ไปเช่าแถวไหนดีถึงจะปลอดภัย” “พวกมันไม่กล้ายุ่งกับผม งั้นคุณไปอยู่กับผม คุณจะได้ปลอดภัย” “แต่…” ปาลิตาลังเล ไม่ได้กลัวเรื่องเขาจะทำมิดีมิร้ายหรอก แต่ว่าเธอกลัวพ่อแม่หรือว่าญาติพี่น้องของเขาจะว่าเอา “พ่อแม่คุณจะว่าเอาได้” “พวกท่านไม่ค่อยมาสนใจหรอก ท่านทำงานอยู่ต่างประเทศ คุณไปอยู่คอนโดกับผม ห้องผมเป็นห้องใหญ่มีห้องแยกอีกสองห้อง คุณไปอยู่ที่นั่นจนกว่าจะปลอดภัย ปลอดภัยแล้วค่อยว่ากัน ว่าจะเอาไงต่อ” “ค่ะ ลิตาต้องไปแจ้งตำรวจอีกไหมคะ?” “ถ้ามันกล้าทำขนาดนี้ แสดงว่าตำรวจท้องที่ไม่กล้ายุ่งเรื่องนี้ ไอ้เสี่ยชัชมันมีอิทธิพลไม่น้อยเลย” “คนมีอิทธิพลนี่คิดจะทำอะไรกับคนอื่นก็ได้แบบนี้ มันแย่มาก ๆ เลย” “ใช่ คนบางคนไม่ได้สนใจหรอกนะ ว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันถูกหรือผิด ต่อให้ทำผิดถ้ามีเงินก็เอาเงินยัดเงินฟาด แล้วลอยตัวเหนือความผิด สังคมสมัยนี้มันแย่มาก ๆ” “จริงค่ะ” “รีบไปกันเถอะครับ” “ขอลิตาเก็บของก่อนนะคะ” “เอาเท่าที่จำเป็น อันไหนเอาไปยากไม่ต้องเอาไปนะ เราจะเสียเวลาเพราะเรื่องนี่ไม่ได้” “ค่ะ” ปาลิตาเดินไปหยิบรูปภาพของยายแล้วก็ชุดนักศึกษา ของอีกนิดหน่อย ส่วนข้าวของพวกอื่นเอาแทบไม่ได้เพราะมันพังหมด ปาลิตาถูกพามาที่คอนโดหรูชั้นบนสุด ซึ่งห้องชั้นบนมีเพียงห้องใหญ่แน่วแน่ พอเปิดเข้าไปด้านใน ห้องหรูก็ถูกทำเป็นโซน ห้องใหญ่ห้องเล็กอยู่ติดกันอยู่อีกด้าน มีสระว่ายน้ำอยู่ด้านนอก มีห้องฟิตเนส ส่วนห้องครัวก็น่ารักน่าใช้มาก ๆ “สวยจังค่ะ” “ห้องนี้คือห้องเล็กที่คุณต้องอยู่ คุณอยู่ได้ใช่ไหม? มันคงไม่คับแคบเกินไปใช่ไหม?” เขาเปิดห้องเล็กให้เธอดู ห้องเล็กของเขา แต่มันเป็นห้องใหญ่ของเธอมาก แค่ขนาดห้องน้ำ มันก็ใหญ่กว่าห้องเช่าที่เธอเคยอยู่แล้ว ไม่อยากเชื่อเลย ไม่คิดไม่ฝัน ว่าจะได้มาอยู่ห้องหรูหราแบบนี้ “อยู่ได้ค่ะ” จ๊อก! เสียงท้องร้องดังขึ้น เธอมองหน้าเขาแล้วหัวเราะ “ผมหิว” เขาลูบท้องปอย ๆ “ในครัวมีอะไรให้ทำไหมคะ ลิตาจะทำให้คุณทานเองค่ะ” “มีครับ” ปาลิตายิ้มแล้วรีบเดินตัวปลิวเข้าไปในครัว
최신 챕터
รักฉันฝันสลาย Chapter 22 | จบ
Chapter 22 | จบ “กุสะลา ธัมมา อะกุสะลา ธัมมา อัพยากะตา ธัมมา ฯ สุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา ทุกขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา อะทุกขะมะสุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา ฯ….” เสียงสวดอภิธรรมดังก้องศาลา วันนี้ก็เป็นอีกวันที่แน่วแน่นั่งพิงเสาอย่างหมดอาลัยตายอยาก จ้องมองภาพปาลิตาที่ตั้งอยู่หน้าโลงศพ มันเป็นภาพที่เขาถ่ายให้เธอตอนไปเที่ยวภูเก็ต เขาจำได้ดีว่าปาลิตามีความสุขมาก เธอยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มที่แสนน่ารัก เธอเหมือนดอกไม้ขาวที่แสนบริสุทธิ์ แต่ถูกคนสารเลวอย่างเขาเหยียบย่ำให้พังทลายคิดได้ก็สายไป ในวันที่เธอไม่อยู่แล้ว งานศพถูกจัดสามวัน พอได้วันที่เหมาะสมโลงศพของหญิงสาวผู้อาภัพก็ถูกเคลื่อนไปที่เมรุ แน่วแน่มือสั่นระริก วางดอกไม้จันทน์ น้ำตาเม็ดใสล่วงผล็อย แน่วแน่มองปล่องควันเมรุแล้วร้องไห้ ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีน้ำตามากมายขนาดนี้มาไหลริน เธอจากไปแล้ว แต่จะเหลือเป็นความทรงจำให้คิดถึง“ทำใจเถอะนะแน่วแน่” ละอองดาวกอดเขาเอาไว้ แต่เขาไม่ได้กอดตอบเอาแต่ร้องไห้ ในหัวโทษตัวเองอยู่พันล้านครั้ง ที่ลิตาเป็นแบบนี้ก็เพราะเขา เขามองไม่เห็นทางออก ไม่เห็นแสงสว่างของเรื่องนี้เลย มันก็คงเหม
รักฉันฝันสลาย Chapter 21 | จากลา
Chapter 21 | จากลาน้ำตาของแน่วแน่ไหลรินอย่างเจ็บช้ำในหัวใจ เขาเอาแต่โทษตัวเองว่าทุกอย่างเป็นเพราะเขา เขาที่ทิ้งเธอกับลูก หัวใจเจ็บปวดแทบแดดิ้น หัวใจพังทลายไม่เหลือชิ้นดี“ลิตา ฮือ ๆ” เขาคร่ำครวญอยู่ในห้องอย่างทรมาน ผ้าห่มที่นอนถูกจัดเอาไว้อย่างเรียบร้อย ปาลิตาเป็นคนรักสะอาด ของในห้องเธอสวยงาม สะอาดสะอ้านมากผ้าห่มลายการ์ตูนที่เธอชอบห่ม หมอนสีชมพูที่เธอชอบหนุนก็วางอย่างเรียบร้อย ขณะที่เธอจะจากไป ห้องที่เธอนอนก็ยังสวยสะอาดตา“พี่มันโคตรชั่วที่มองไม่เห็นความรักของเธอ พี่มันเห็นแก่ตัวที่ทิ้งเธอ”ค่ำคืนอันแสนปวดร้าว แน่วแน่กลับไม่เคยลืมมัน เขายังจำเรื่องราววันเก่าๆได้อย่างชัดเจน วันที่เขาผลักเธอออกไปจากชีวิต วันที่เขาไม่เห็นคุณค่าของเธอเขาใช้ชีวิตอยู่กับผู้หญิงอีกคน ปล่อยให้ปาลิตารอคอย ตัดเยื่อใยทั้งที่ใจโคตรจะทรมาน เขาอยากเริ่มใหม่กับละอองดาว คิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับปาลิตามันจบลงได้ แต่หากว่า มันไม่ได้จบแต่มันสร้างรอยแผลเหวอะหวะในหัวใจให้กับเธอปาลิตาต้องเจอความเจ็บปวดมากมาย ทำไมเขาถึงใจร้าย ไม่สนใจในสิ่งที่เธอพยายามบอก ทำไมต้องปล่อยให้เธอต้องเจอความลำบากคนเดียว แต่ตัวเองหน้า
รักฉันฝันสลาย Chapter 20 | ยอมแพ้
Chapter 20 | ยอมแพ้ร่างบางเล็กถูกนำลงมาจากด้านบน แน่วแน่พยายามปั๊มหัวใจ เพื่อยื้อชีวิตสุดกำลัง แต่คนที่แขวนคอไปเกือบชั่วโมงแล้วก็ยากที่จะกลับมา“กลับมาลิตา พี่ขอโทษ ฮือ ๆ กลับมาสิ” ร่างเล็กนอนเหยียดตรงลำคอมีจ้ำม่วงเพราะรอยรัดของเชือก ทุกครั้งที่เขาพยายามปั๊มหัวใจ ร่างบอบบางก็ไหวตามจังหวะ แน่วแน่ใช้มือปาดน้ำตาอยู่หลายครั้งพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ปาลิตากลับมา“….”“ลิตา ฮึก” มือหนาปั๊มหัวใจเป็นจังหวะ เขาใช้เวลาเกือบสิบนาที หมอพยาบาลที่เขาโทรตามก็เข้ามา หมอรับช่วงปั๊มหัวใจต่อ แน่วแน่ปล่อยน้ำตาลูกผู้ชายหลั่งไหลออกมาสุดกลั้น มองภาพการช่วยชีวิตปาลิตาอย่างเจ็บปวดหัวใจภาพรอยยิ้มเสียงหัวเราะ ทุกอย่างที่เป็นปาลิตาวิ่งเข้ามาในหัว เขาทิ้งเธอเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้หญิงอีกคน ปล่อยให้เธอกับลูกต้องทุกข์ทรมานเพราะการกระทำของเขาเอง “กลับมาหาพี่สิลิตา พี่ขอโทษ ฮือ ๆ กลับมาเถอะ” “…” ปาลิตายังคงนิ่ง หลายนาทีที่หมอพยายามช่วยแต่ก็ยังไร้วี่แวว“ลิตา…”ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาเต็มอก จนตั้งแทบรับไม่ไหว พอหูตาสว่างกับสิ่งที่ปาลิตาพยายามบอก แน่วแน่ก็แทบแดดิ้น กับความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามา เขาก็เพิ่งจะร
รักฉันฝันสลาย Chapter 19 | ไม่มีหวังที่จะสู้ต่อ
Chapter 19 | ไม่มีหวังที่จะสู้ต่อปาลิตานั่งเขียนไดอารี่ เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น บรรยายความเจ็บปวดทั้งหมดผ่านตัวหนังสือ ชีวิตที่ผ่านมาของเธอไม่มีความสุขเลย คนที่เป็นความสุขทุกอย่าง เป็นแน่วแน่ เขาเป็นโลกทั้งใบ แต่เขาเลือกที่จะทิ้งเธอเขาเลือกทิ้งเธอ เพื่อไปรักผู้หญิงอีกคน เธอผิดอะไรนักหนา ถึงได้ทิ้งเธอ ตลอดระยะเวลาที่เคยอยู่ด้วยกัน เขาไม่เคยรักเธอบ้างเลยเหรอ ทำไมหัวใจของเธอ ถึงได้เอาแต่รักเขา จนลืมนึกถึงตัวเอง ลืมแม้กระทั่งต้องรักตัวเองก่อนจะรักคนอื่นทำไมหัวใจไม่รักดี ทำไมถึงได้รักแต่คนอื่น ทำไมไม่รักตัวเองบ้างเลย เธอไม่เหลือพื้นที่หัวใจเอาไว้รักตัวเอง เพราะเอาแต่รักผู้ชายที่ชื่อแน่วแน่ไปแล้วเชือกสีขาวถูกมัดเอาไว้กับเหล็กโคมไฟกลางห้อง ปาลิตาอยู่ที่ชุดสีขาวสะอาดตา ใบหน้าสวยเศร้าหมองแต่แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกยินดี ปาลิตามองดูผู้ชายที่เธอรักแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นในทีวีแล้วปล่อยน้ำตาหลั่งไหล หัวใจมันเจ็บจนทนไม่ได้แล้วสุดท้ายแล้วเขาก็เลือกผู้หญิงคนนั้น และปล่อยมือของเธอ ผู้หญิงที่ไม่เคยอยู่ในสายตา พยายามวิ่งตามทำทุกอย่างแล้ว ก็ไม่มีวันที่เขาจะกลับมา เพราะเขาไม่เคยมองเห็นผู้หญิงที
รักฉันฝันสลาย Chapter 18 | ความสุขบนหัวใจที่แตกสลาย
Chapter 18 | ความสุขบนหัวใจที่แตกสลาย “ชุดนี้สวยไหมแน่ว” ละอองอยู่ในชุดแต่งงานสีขาวฟูฟ่องหมุนไปมา“สวยครับ” แน่วแน่พยักหน้าดูละอองดาวลองชุด แน่วแน่นิ่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะไปหยุดที่ร่างบางเล็กของปาลิตา เธอผอมมากดูซีดเซียว ราวกับป่วยไข้มาแรมปี“แน่วเองก็หล่อมาก ๆ” ละอองดาวยิ้มให้ชายหนุ่มก่อนจะหันไปสนใจส่องกระจก วันนี้เธอสวยมาก และจะสวยกว่าเดิมเมื่อถึงวันแต่งงานอีกไม่กี่วันก็จะถึงแล้ว ทุกอย่างมันต้องสวยงามแน่นอน ถึงแม้ทิมจะทำหัวใจของเธอแตกสลาย แต่แน่วแน่ก็ฉุดรั้งเธอขึ้นมาจากความเจ็บปวด กว่าจะผ่านมันมาได้ เธอก็แทบแย่เหมือนกัน การที่จะได้เริ่มใหม่กับเขา มันคงเป็นอะไรที่ดี“คุณปาลิตา มีญาติมาด้วยหรือเปล่าครับ” หมอหนุ่มเอ่ยเมื่อหญิงสาวรู้สึกตัว ปาลิตาอยู่ในห้องสีขาวสะอาดตา กวาดสายตาไปรอบๆ พร้อมขมวดคิ้วตัวเองไล่ความมึนงง“ฉันไม่มีญาติที่ไหน?”“แล้วสามีของคุณล่ะครับ”“ฉัน….” หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่ว ริมฝีปากสั่นระริก “ฉันไม่มีสามีค่ะ เราเลิกกันแล้ว”“เอ่อ…” หมอหนุ่มมีสีหน้าลังเล สิ่งที่เขาอยากจะบอกกับญาติของคนไข้ คืออาการป่วยของปาลิตาในตอนนี้“มีอะไรหรือเปล่าคะหมอ?”“มันเป็นอะไรที่พูด
รักฉันฝันสลาย Chapter 17 | ความรักที่ไม่มีค่า
Chapter 17 | ความรักที่ไม่มีค่า “กรี๊ด ไม่จริง!” ปัง! ปาลิตาปารีโมททีวีไปที่ผนังจนมันแตกกระจายแล้วทรุดกายนั่งลงกับพื้น ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอไม่มีความสุขเลย เฝ้ารอคอยให้แน่วแน่กลับมา แต่ทว่า เขาไม่กลับมา เธอไม่สามารถติดต่อเขาได้ หนำซ้ำยังต้องมาเจอข่าวแบบนี้อีกแน่วแน่ทิ้งเธอ ไม่สนใจไม่เหลียวแล ปล่อยให้เธอทุกข์ทรมาน เขากำลังมีความสุขและเริ่มต้นชีวิตใหม่ต่อไปได้ ต่างจากเธอที่ไม่เหลือใครในชีวิตเลยน้ำตาที่เหือดแห้งไหลรินออกมา เธอสะอึกสะอื้นร่างกายไหวสะท้าน เธอแค่อยากบอกเขาว่าเธอกำลังท้องลูกของเขา แต่ก็ยากเย็นเหลือเกิน เขาคือโลกทั้งใบ เขาคือความรักทั้หมดที่มี เธอรักเขาจนไม่รักตัวเองเลย แต่พอมีลูกเธอก็อยากจะบอกเขาอยากให้เขากลับมา แต่สุดท้ายเธอก็ไม่มีหวังเลย“ฮือ ๆ”“ในเมื่อเขาหมดรักแล้ว ทำไมถึงไม่กลับมารักตัวเอง” เสียงทีวีดังขึ้น เป็นรายการของผู้หญิงสองคนที่กำลังคุยกับผู้ชมทางบ้านที่มาเล่าปัญหาชีวิต ทำให้ปาลิตาต้องหันไปมอง“วันนี้เราก็ต้องแก้ปัญหา เราต้องพยายามทำจิตใจแข็งแรงที่สุด ถึงลูกจะไม่มีพ่อแบบคนอื่น ไม่มีพ่อที่จะมาดูแลเขาช่วยเรา แต่เราเป็นแม่เราก็ต้องดูแลเขาให้ดีที่สุดค่ะ”“
รักฉันฝันสลาย Chapter 14 | รอคอย
Chapter 14 | รอคอยเธอปิดประตูแล้วเดินไปนั่งทานอาหาร คราวนี้ประตูถูกเปิดเข้ามา แต่เป็นแน่วแน่ผู้ชายที่เธอรอคอยเปิดประตูเข้ามา ปาลิตารีบลุกขึ้นรอยยิ้มถูกระบายเต็มดวงหน้า ดีใจเป็นที่สุดที่เขากลับมา“คุณแน่ว” “ครับ” นัยน์ตาของเขาเย็นชาเปลี่ยนไปจากเดิมจนรู้สึกได้ ไหนจะอากัปกิริยาที่เขาแสดง ทำให้ปาลิตา
รักฉันฝันสลาย Chapter 13 | ดามใจ
Chapter 13 | ดามใจแน่วนั่งมองละอองดาวร้องไห้สะอื้นตัวโยน ในมือของเธอกำโทรศัพท์เอาไว้แน่น เธอจะแต่งงานเดือนหน้าอยู่แล้วเชียว แต่ดันเกิดเรื่องขึ้นเสียก่อนผู้ชายที่รักมากที่สุดนอกกายนอกใจ ไปมีอะไรกับเลขาจนท้องโย้ โดยที่เธอไม่เคยระแคะระคาย ทั้งที่หลัง ๆ เธอกับเขาอยู่ด้วยกันแทบจะตลอดเวลา เธอไม่เคยคิดเ
รักฉันฝันสลาย Chapter 12| อยากหยุดเวลา
Chapter 12| อยากหยุดเวลาเช้าของวันต่อมาปาลิตาถูกปลุกขึ้นแต่เช้าเพื่อไปล่องเรือตกหมึกดูปะการัง แม้เธอจะเมาค้างแต่แน่วแน่ก็ลากเธอไปจนสำเร็จเรือโคลงเคลงทำให้เธออาเจียนหลายครั้ง กว่าจะถึงที่หมายปาลิตาก็แทบหมดแรงเพราะอาเจียนมาตลอดทาง “ไหวไหม?” เขาถามอย่างห่วงใย ปาลิตาใช้มือปาดเหงื่อตัวเองแล้วส่ายหน้า
รักฉันฝันสลาย Chapter 11 | ความสุข
Chapter 11 | ความสุข ผ่านไปอีกหลายชั่วโมงทั้งสองคนก็มาถึงที่ภูเก็ต กว่าจะมาถึงได้เล่นเอาเหนื่อยเพลีย เพราะเธอกับเขาคลุกวงในกันบนรถมาตลอดทางรถหรูเคลื่อนผ่านสะพานสารสิน ปาลิตารีบกลั้นหัวใจแล้วขอพร เขาว่ากันว่าพรที่ขอหนึ่งข้อนั้นจะสมปรารถนา“กลั้นใจแล้วขอพรด้วยค่ะ” เธอพูดแล้วขอพร ขอให้เธอมีชีวิตที่
