งานแต่งที่ไม่เหมือนใคร บทที่2

“พี่หมอก ตอนนี้หมอกโตมากแล้วนะลูก คำว่าช้างเท้าหน้าคืออะไร รู้ใช่ไหม”

“ทราบครับคุณแม่”

“ช้างเท้าหน้าไม่ใช่แค่เป็นผู้นำอย่างเดียว แต่คือการเป็นผู้นำที่ดี ให้ผู้ตามไปในทางที่ถูกที่ควร ช้างเท้าหลังเหมือนกัน ถ้าช้างเท้าหน้าไปในทางที่ผิด เราก็ควรเรียกสติให้กลับมา เดินในทางที่เราสองคนควรจะเดินไปพร้อม ๆ กัน เข้าใจใช่ไหม หมอก แก้วใจ”

สิ้นคำพูดของพ่อหมอก น้ำตาของคนรอบข้างก็เอ่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ครับคุณพ่อ ผมจะดูแลน้องให้ดี อย่างที่คุณพ่อดูแลคุณแม่มาตลอด”

หมอกก้มกราบเท้าผู้เป็นพ่อและแม่ พร้อมให้คำมั่นสัญญาว่าจะเป็นสามีที่ดีและเป็นผู้นำที่ดีของครอบครัว

“แก้วใจ ถ้าลูกมีอะไรไม่สบายใจ ให้บอกพี่เขานะลูก อย่าเก็บไว้คนเดียว อย่าคิดเองเออเอง อย่าตีตนไปก่อนไข้ เข้าใจที่แม่พูดใช่ไหม”

“ครับ”

พ่อของแก้วใจหันมามองหมอกด้วยสีหน้าจริงจัง

“หมอก อาฝากแก้วใจด้วยนะ แก้วใจเปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจของอา ถ้าวันหนึ่งหมอกทนไม่ไหว หรือไปต่อไม่ได้ หรือหมดรักน้องแล้ว ขอแค่ให้หมอกเอาน้องมาส่งอานะ อย่าไปทำร้ายร่างกายกัน เข้าไหม แค่เดินมาส่งน้องก็พอ”

“ครับ ผมสัญญา”

เมื่อผู้ใหญ่กล่าวจบ ทั้งหมอกและแก้วใจก็ก้มลงกราบเท้าทุกคน

ไม่นานผู้ใหญ่ทั้งหมดก็ทยอยออกจากห้องไป เหลือเพียงเจ้าบ่าวและเจ้าสาวที่ยืนอยู่ด้วยกันตามลำพัง แก้วใจกลืนน้ำลาย ก่อนหันไปมองหมอกที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสบายๆ

“พี่หมอกครับ”

“ว่าไง”

“พี่ไปไหนต่อไหม”

“คืนนี้พี่มีเข้าเวรเที่ยงคืน”

หมอกตอบตามตรง เพราะช่วงนี้งานที่โรงพยาบาลค่อนข้างเยอะ

“ผมก็มีงานรับน้อง ต้องไปช่วยเพื่อน ๆ ทำป้ายครับ ปีนี้หลายคณะมาร่วมกัน วุ่นวายน่าดู”

แก้วใจรีบจัดการตัวเอง เพราะวันนี้เขาหนีงานที่มหาวิทยาลัยมาโดยไม่ได้บอกเพื่อน ๆ

“ให้พี่ไปส่งไหม”

“ผมขับรถไปเองดีกว่า เร็วดี”

“โอเค แต่อย่าขับเร็วนะ แล้วจะเอาคันไหนไป”

“บิ๊กไบค์ครับ ง่ายดี”

“อย่าขับเร็ว”

“ครับบบบบ”

แก้วใจกำลังจะออกจากห้อง แต่จู่ ๆ กลับถูกหมอกดึงแขนเอาไว้จนเสียหลัก ร่างของเขาเซเข้าไปหาอีกฝ่ายโดยไม่ทันตั้งตัว

ริมฝีปากของทั้งคู่แตะกันโดยบังเอิญ แก้วใจนิ่งค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อหมอกผละออก เขายังคงมองใบหน้าคนตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง

“โกรธพี่ไหม”

“อ...ไม่ครับ”

แก้วใจหลบสายตา ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย

นี่เป็นจูบแรกของเขา

และคนที่มอบมันให้กลับเป็นสามีของเขาเอง หมอกมองอาการนั้น ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

“ก็ดี เพราะต่อไปนี้มันจะมากกว่านี้ รู้ใช่ไหม”

แก้วใจชะงัก ก่อนก้มหน้าลง

“แต่วันนี้ผมยังไม่พร้อม พี่ก็ยังไม่พร้อมใช่ไหมครับ”

“อืม พี่ไม่ได้เตรียมของมาวันนี้ ขอโทษนะ”

“เอ่อ...ไม่เป็นไรเลยครับ ผมก็ไม่ได้เตรียมตัว งั้นวันนี้ขอตัวไปก่อนนะครับ”

แก้วใจพูดจบก็รีบออกจากห้องทันทีเขารู้ดีว่าสิ่งที่หมอกพูดหมายถึงอะไรเพียงแค่คิดถึงเรื่องนั้น ใบหน้าก็ร้อนขึ้นมาอีกครั้ง

“ไม่ได้ แก้วใจไม่ได้...ต้องตั้งสติ ตอนนี้มึงต้องตั้งสติ ขับรถไปมหาวิทยาลัย”

เขาพยายามเรียกสติตัวเอง ก่อนคว้ากระเป๋าแล้วออกจากบ้าน

──────── มหาวิทยาลัย คณะสถาปัตย์ ────────

เวลา 21.00 น.

หน้าตึกคณะสถาปัตย์เต็มไปด้วยนักศึกษาที่เดินสวนกันไปมา ต่างคนต่างเร่งรีบทำหน้าที่ของตัวเอง

“นั่นไง มันมาแล้ว! มึงหายหัวไปไหนมาคะ!”

เพื่อนในคณะที่เห็นแก้วใจวิ่งเข้ามาพร้อมถุงอาหารเต็มสองมือ รีบเดินเข้าไปรับของทันที

“อ่อ พอดีที่บ้านเรียกตัวด่วนอะมึง เสร็จธุระปุ๊บก็มาปั๊บ เห็นไหม ใครหนีงาน ไม่มี๊!” แก้วใจรีบแก้ตัว ก่อนที่เพื่อนจะสงสัยมากไปกว่านี้

“ค่ะ ให้มันจริง ถ้าจับได้ว่ามึงตอแหล กูจะประจานมึงทั้งเพจ ทั้งในมหาลัย ทั้งคณะ ว่ามึงหนีงาน ทิ้งเพื่อน ไม่มีความรับผิดชอบ”

“อ่า รู้แล้ว ทราบแล้วครับ คุณต้นกล้า กระผม แก้วใจ ยินดีรับคำสั่งว่า คุณมึงจะให้ทำอะไร”

“อีเวร ปากดีนะมึง”

ต้นกล้า โอเมก้าหนุ่มผิวสีน้ำผึ้ง แกล้งบ่นใส่แก้วใจที่เป็นเบต้า หน้าตานุ่มนิ่ม แก้มยุ้ยน่าแกล้ง

ถึงต้นกล้าจะไม่รู้ว่าแก้วใจหายไปไหน แต่คงเป็นธุระสำคัญที่บ้านจริง ๆ เขาจึงไม่ได้ซักถามต่อ

“อ้าว น่านฟ้าไปไหนวะ”

“กูบอกให้ไปหาอะไรมากิน แต่ไปตั้งนานแล้ว ยังไม่เห็นมา”

“ขับรถมาไม่เห็นมันนะ”

“หรือมันทิ้งกูไปหาผู้ชาย”

“นั่นมึงค่ะ ไม่ใช่มัน”

“แรงส์มาก”

เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะไม่นานเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“ไหน ใครว่าอะไรกู” ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน

น่านฟ้าเดินเข้ามาพร้อมถุงขนมใบใหญ่ ก่อนวางลงบนโต๊ะ

โอเมก้าหนุ่มผิวขาวอมชมพูส่งยิ้มให้เพื่อน ๆ อย่างอารมณ์ดีแต่ไม่มีใครรู้เลยว่า...

ค่ำคืนธรรมดาของนักศึกษากลุ่มนี้ กำลังจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวบางอย่างและชีวิตแต่งงานของแก้วใจเอง...ก็เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น