Novels by นามปากกาหมึกบ้านสวน

ค่ำคืนยามฤดูหนาว ลมเย็นพัดผ่านยอดไม้ภายนอกบ้านริมน้ำหลังใหญ่ แสงไฟสีส้มนวลตาจากเตาผิงจำลองสาดส่องสร้างความอบอุ่นภายในห้องรับแขก บนโซฟาเบาะนุ่มตัวยาว คมในวัยสามสิบกลางๆ ที่ดูหล่อคมเข้มและดูมีภูมิฐาน นั่งซ้อนหลังโอบกอดดาวตกไว้ในอ้อมแขน​ทว่าตรงหน้าของทั้งสอง กลับมีเด็กน้อยสองคนกำลังนั่งตาแป๋วอยู่บนเสื่อโยคะหนานุ่ม...​คนแรกคือ 'ไทเกอร์' (คมกริช) เด็กชายวัย 5 ขวบ ใบหน้าถอดแบบคมมาเป๊ะๆ ทั้งดวงตาคมเข้มและรอยยิ้มมั่นใจ สวมชุดนอนลายมอเตอร์สปอร์ต ในมือถือรถบิ๊กไบค์ย่อส่วนคันโปรดไว้แน่น ส่วนอีกคนคือ 'เมดาว' (ดาวประดับ) เด็กหญิงวัย 4ขวบ หน้าตาถอดแบบดาวตกมาอย่างกับแกะ นัยน์ตาสุกใส แป๋วแหวว น่ารักน่าเอ็นดู สวมชุดกระโปรงกระต่ายน้อยนุ่มฟู​"ปะป๊าคมครับ! หม่าม๊าดาวตกครับ! เล่านิทานก่อนนอนให้ฟังหน่อยสิครับ!" ไทเกอร์เอ่ยขึ้นพร้อมยื่นรถโมเดลชูขึ้นสูง "เอาเรื่องจริงของปะป๊ากับหม่าม๊านะครับ เรื่องที่ปะป๊าแข่งรถแล้วปะป๊าเป็นฮีโร่ขี่บิ๊กไบค์สุดเท่น่ะครับ!"​"ใช่ค่ะ! น้องเมอยากฟังเรื่องตอนที่หม่าม๊าช่วยปะป๊าซ่อมรถด้วยค่ะ!" เด็กหญิงตัวน้อยเอ่ยเสียงแจ๋วๆ ปรบมือร่า​ดาวตกหัวใจฟองโต ยิ้มหั

ท้องฟ้าชายหาดหัวหินยามเย็นถูกฉาบทาด้วยสีส้มอมชมพูสวยงาม เสียงคลื่นทะเลซัดซ่าเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะนุ่มนวล ลมทะเลพัดเอากลิ่นไอความสดชื่นและเสียงหัวเราะอบอุ่นสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณงานแต่งงานริมหาดทรายขาว ​ซุ้มดอกไม้สีขาวสลับชมพูประดับประดาอย่างประณีตเรียบหรู ทางเดินทอดยาวลงสู่เวทีเล็กๆ หน้าหาด บนอัฒจันทร์ไม้แขกเหรื่อคนสำคัญและแก๊งเพื่อนๆ นั่งกันพร้อมหน้า น่านฟ้าและทิวทัดในชุดสูทสากลนั่งอยู่แถวหน้าด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ ข้างๆ กันคือสายน้ำและอาตี๋ที่กุมมือกันแน่น ส่วนมาร์ค เฌอ และสิงโต อยู่ในชุดเพื่อนเจ้าบ่าวสุดเท่ คอยส่งเสียงแซวเป็นระยะ ​บนเวที คม ยืนรออยู่ในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มตัดเย็บพิถีพิถัน ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและสายตาที่จับจ้องไปยังต้นทางเดิน ​ทันใดนั้น เสียงดนตรีอะคูสติกบรรเลงเพลงรักนุ่มนวลก็ดังขึ้น ดาวตกในชุดสูทสีขาวบริสุทธิ์ค่อยๆ เดินก้าวเข้าสู่งาน ใบหน้าหวานฉายรอยยิ้มเขินอายทว่างดงามดั่งดาวดวงน้อยที่ส่องสว่าง ทุกสายตาจับจ้องมาที่เด็กหนุ่มด้วยความซาบซึ้งใจ ​เมื่อดาวตกเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคม คมยื่นมือหนาไปรับมือเรียวของคนรักมากระช

ค่ำคืนหลังจากพิธีมอบถ้วยรางวัลฉลองชัยชนะ คมพาดาวตกขับรถบิ๊กไบค์ขึ้นมายังจุดชมวิวบนยอดเขาที่สามารถมองเห็นแสงไฟของเมืองใหญ่และสนามแข่ง 'K&D CIRCUIT' ได้ทั่วทั้งบริเวณ ลมยามค่ำคืนพัดเย็นสบาย ผิวฟ้ามืดมิดสะพรั่งไปด้วยดวงดาวส่องประกายระยิบระยับ ​ทั้งสองนั่งอยู่บนเบาะรถบิ๊กไบค์ที่จอดนิ่ง ดาวตกเอนหลังซบลงกับอกแผ่นกว้างของคม คมโอบกอดร่างบางไว้ในอ้อมแขนอบอุ่น ​"สวยจังเลยนะครับพี่คม... ดาวบนฟ้าคืนนี้สว่างมากเลย" ดาวตกแหงนหน้ามองท้องฟ้า นัยน์ตาสะท้อนแสงดาว ​"แต่สำหรับฉัน... ดาวที่สวยและสว่างที่สุด ไม่ได้อยู่บนฟ้าหรอกนะ" คมเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล ​ดาวตกเอียงคอมอง "แล้วอยู่ไหนเหรอครับ?" ​"ก็อยู่ในอ้อมกอดของฉันตอนนี้ไง..." คมยิ้มหวาน ยื่นมือไปกุมมือเรียวของดาวตกไว้ แล้วค่อยๆ ถอดแหวนทองคำขาวเรียบหรูวงหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ต ​ดาวตกตาโต หัวใจเต้นตึกตัก "พี่คม... นี่มัน..." ​คมสบตาดาวตกด้วยความลึกซึ้งและจริงจังที่สุดในชีวิต "ดาวตกครับ... ผ่านเรื่องราวร้ายๆ ผ่านมรสุมและอันตรายมามากมาย นายคือคนที่อยู่เคียงข้างฉันเสมอ เป็นก

เช้าวันแข่งขันรอบปฐมทัศน์ 'K&D CIRCUIT GRAND OPENING' บรรยากาศในสนามแข่งคึกคักและยิ่งใหญ่กว่าวันเปิดตัว อัฒจันทร์เต็มไปด้วยผู้ชมและแฟนคลับกีฬามอเตอร์สปอร์ตนับหมื่นคน เสียงดนตรีและเสียงโฆษกบรรยายงานดังกระหึ่มก้องไปทั่วบริเวณ ​บริเวณพิทเลนและห้องเก็บรถ ทีมงานสตาฟฟ์วิ่งวุ่นเตรียมความพร้อม คมในชุดเสื้อแจ็กเก็ตทีมสีดำสุดเท่ ยืนคุมงานร่วมกับสายน้ำและทิวทัด โดยมีทีมการ์ดคอยสอดส่องดูแลความปลอดภัยอย่างแน่นหนา ​ดาวตกในชุดช่างเครื่องยนต์กำลังง่วนอยู่กับการใช้เครื่องมือสแกนตรวจเช็กระบบอิเล็กทรอนิกส์ของรถบิ๊กไบค์คันประธานที่จะใช้โชว์ขี่เปิดสนาม โดยมีมาร์คคอยช่วยยกอุปกรณ์ ​ขณะที่ดาวตกรอบตรวจเช็กรถอยู่นั้นเอง สตาฟฟ์ชายคนหนึ่งสวมหมวกแก๊ปปิดบังใบหน้า ก็เดินถือกระเป๋าเครื่องมือเข้ามาใกล้รถบิ๊กไบค์คันที่ดาวตกกำลังทำงานอยู่ ​"น้องครับ... ช่างใหญ่ให้เอาสายน้ำมันสำรองมาเปลี่ยนครับ" สตาฟฟ์ปริศนาเอ่ยเสียงห้าวต่ำ ​ดาวตกขมวดคิ้ว หันไปมองสตาฟฟ์คนนั้นด้วยความสงสัย "สายน้ำมันเหรอครับ? แต่ผมพึ่งตรวจเช็กไปเมื่อกี้ สายเดิมยังใหม่และสมบ

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างห้องรับแขกบ้านริมน้ำ บรรยากาศเงียบสงบกลับคืนสู่ชีวิตของคมและดาวตกอีกครั้ง หลังจากการจับกุมภีมและกลุ่มอิทธิพลมืดได้สำเร็จ เหตุการณ์ร้ายแรงทุกอย่างก็คลี่คลายลงอย่างสมบูรณ์ ข่าวการพยายามก่อวินาศกรรมในสนามแข่งถูกจัดการอย่างมิดชิดเพื่อไม่ให้กระทบต่อชื่อเสียงและความมั่นใจของผู้เข้าชม ​บนโซฟาตัวยาว ดาวตกร่างบางกำลังนั่งกุมมือคมที่นั่งข้างๆ บาดแผลที่หลังของคมเริ่มสมานดีขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบหายเป็นปกติ สามารถกลับมาขี่มอเตอร์ไซค์และทำงานซ่อมรถได้เต็มกำลังอีกครั้ง ​"พี่คมครับ... หมอบอกว่าแผลที่หลังแห้งดีแล้ว ไม่ต้องพันผ้าพันแผลหนาๆ อีกแล้วนะครับ" ดาวตกยิ้มตาหยี ขณะยื่นมือไปช่วยจัดปกเสื้อแจ็กเก็ตให้คนรัก ​คมยิ้มตอบ พลางยื่นมือไปคว้าเอวบางของดาวตกเข้ามากอดไว้หลวมๆ "เพราะได้หมอจำเป็นอย่างดาวตกคอยดูแลเช้าเย็นต่างหากล่ะครับ ถึงหายไวขนาดนี้" ​"หมอจำเป็นคนนี้คิดค่าดูแลแพงนะบอกไว้ก่อน" ดาวตกทำหน้ายั่วเย้า แหย่คนรักกลับเบาๆ ​"คิดเท่าไหร่ก็ยอมจ่ายครับ... ทั้งชีวิตและหัวใจของฉัน ยกให้นายหมดแล้ว" คมกระซิบตอบเสียงนุ่ม ก่อน

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออบอวลอยู่ภายในห้องพักฟื้นพิเศษของโรงพยาบาล แสงไฟสีส้มนวลตาให้ความรู้สึกอบอุ่น ทว่าบรรยากาศกลับเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจที่ส่งเสียงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ​บนเตียงผู้ป่วย คมนอนนิ่งอยู่โดยมีผ้าพันแผลผืนหนาพันพันรอบแผ่นหลังกว้างและช่วงไหล่ ใบหน้าคมเข้มซีดลงเล็กน้อยจากอาการบาดเจ็บและความอ่อนเพลีย ทว่าริมฝีปากยังคงระบายยิ้มจางๆ เมื่อเห็นร่างบางของดาวตกที่นั่งอยู่ข้างเตียง มือเรียวของดาวตกกำมือหนาของคมไว้แน่นไม่ยอมปล่อย นัยน์ตาคู่สวยยังคงคลอไปด้วยหยดน้ำตาที่พร้อมจะรินไหลลงมาได้ทุกเมื่อ ​"พี่คม... เจ็บมากไหมครับ?" ดาวตกถามเสียงแผ่วเบา ร่องรอยความรู้สึกผิดและห่วงใยฉายชัดในดวงตา "เพราะผมแท้ๆ... ถ้าพี่คมไม่ต้องคอยปกป้องผม พี่ก็คงไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้" ​คมใช้กำลังนิ้วมือบีบมือดาวตกเบาๆ ตอบกลับ "อย่าพูดแบบนั้นสิครับดาวตก... ฉันเป็นคนรักของนายนะ ถ้าฉันปกป้องคนรักของตัวเองไม่ได้ ฉันจะเรียกว่าตัวเองเป็นผู้ชายได้ยังไง" ​"แต่การรับเหล็กแป๊บแทนผมเต็มๆ มันอันตรายมากเลยนะครับ!" ดาวตกปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาแปดเปื้อนข้างแก้ม "ถ้าม

กรุงเทพมหานคร​ภายในสตูดิโอถ่ายโฆษณา บรรยากาศที่ควรเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะกลับเงียบผิดปกติ​ทีมงานหลายสิบชีวิตต่างก้มหน้าก้มตา มองโทรศัพท์ของตัวเอง บางคนถอนหายใจ... บางคนส่ายหน้า... ขณะที่หน้าจอขนาดใหญ่ภายในสตูดิโอกำลังรายงานข่าวด่วน​«"พระเอกชื่อดัง 'เสือ' เจอมรสุมข่าวฉาวอีกระลอก จนหลายแบรนด์เริ่มทบทวนสัญญา และมีรายงานว่าละครเรื่องใหม่อาจถูกเลื่อนการถ่ายทำ..."»​"ผู้กำกับครับ..." ผู้ช่วยเดินเข้ามาอย่างร้อนรน "สปอนเซอร์โทรมาแล้วครับ"​ผู้กำกับหลับตาลง ก่อนพยักหน้าช้า ๆ "พักกอง... วันนี้ไม่ถ่ายแล้ว"​เพียงประโยคนั้น... บรรยากาศทั้งกองถ่ายก็เงียบกริบ ทุกสายตาหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่มุมห้อง​เจ้าตัวสวมเสื้อยืดสีดำ กางเกงยีนส์ธรรมดา หมวกแก๊ปถูกกดต่ำปิดดวงตา มือหนึ่งถือแก้วกาแฟ อีกมือกำลังเลื่อนดูข่าวของตัวเองอย่างไม่ทุกข์ร้อน​เสือ ดาราแถวหน้าของประเทศ อายุสามสิบปี ชายหนุ่มที่มีทั้งชื่อเสียง เงินทอง และแฟนคลับนับล้าน แต่ก็เป็นคนที่สร้างปัญหาให้ผู้จัดการปวดหัวได้แทบทุกเดือน​เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังเข้ามา พี่ฉู่ ผู้จัดการส่วนตัว เดินตรงมาหยุดอยู

หน้าคฤหาสน์หรูหลังใหญ่ที่ตั้งโดดเด่นท่ามกลางสวนร่มรื่น น่านฟ้ายืนกำชายเสื้อของตัวเองแน่นด้วยความประหม่าจนมือสั่นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังประตูทางเข้าตระกูลเวชาวิทยด้วยความกังวลใจลึก ๆ ในหัวเต็มไปด้วยความคิดสับสนวุ่นวาย ถ้าหากพ่อแม่ของทิวทัดไม่ยอมรับเขาขึ้นมา หรือยื่นข้อเสนอให้เขาเดินออกไปจากชีวิตลูกชายของท่าน เขาควรจะทำอย่างไรดี ระหว่างเงินก้อนโตที่อาจเปลี่ยนชีวิต กับผู้ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ซึ่งคือทั้งโลกของเขา หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา รอยยิ้มที่เคยติดปากดูจะจางหายไปทุกที ทิวทัดที่สังเกตเห็นอาการแปลก ๆ ของคนตัวเลขจึงเอ่ยทักขึ้นด้วยความสงสัย มือใหญ่บางเบาแตะที่มือบางที่กำชายเสื้อแน่น "ฟ้า... เป็นอะไรครับ มือเย็นไปหมดเลย ไม่ต้องกลัวนะ มีพี่อยู่ข้างๆ พวกเราเข้าไปด้วยกัน" น่านฟ้าเม้มปากเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจถามออกไปตรง ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่มั่นคง "พี่... ถ้าพ่อกับแม่พี่จ้างผมให้เลิกกับพี่ ผมควรทำยังไงดีครับ? ผม... ผมกลัวว่าผมจะไม่ดีพอสำหรับครอบครัวพี่" ทิวทัดถึงกับหัวเราะออกมาเบา ๆ กับความคิดที่เหมือนหลุดมาจากซีรีส์ยอดนิยม ก่อนจะตอบหน้าตายด้วยควา

ท้องฟ้าเหนือเกาะส่วนตัวเริ่มเปลี่ยนสีส้มอมชมพูไล่เฉดสวยงามยามพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงบนผืนน้ำทะเลสีครามใสสะท้อนแสงระยิบระยับราวกับโปรยผงทองคำลงไปทั่วผืนน้ำ ท่ามกลางบรรยากาศที่แสนเงียบสงบและอบอุ่น เสียงคลื่นซัดฝั่งแผ่วเบาพร้อมกับเสียงกระดิ่งเปลือกหอยริมหน้าต่างดังกรุ๊งกริ๊งตามแรงลมทะเลที่โชยพัดผ่านเข้ามาเบาๆ กลิ่นอายทะเลสดชื่นลอยเข้ามาพร้อมกับความผ่อนคลายที่หาไม่ได้จากที่ไหนในโลก ภายในห้องนอนกว้างขวางที่เพดานสูงโปร่งและผนังกระจกบานใหญ่เปิดรับวิวทะเลเต็มอารมณ์ เด็กแฝดตัวน้อยทั้งสองนอนหลับปุ๋ยสนิทอยู่ในเปลไม้เนื้อดีข้างเตียงใหญ่ ร่างบางของน่านฟ้าในชุดเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งสีขาวของสามี กำลังยืนพิงกรอบหน้าต่างมองออกไปสู่วิวทะเลที่ขยายไกลสุดขอบฟ้า ผมสยับยุ่งนิดๆ จากการเพิ่งตื่นและดูแลลูกทั้งคู่มาทั้งบ่าย ทว่าท่าทางที่ผ่อนคลายลงบ่งบอกถึงความสุขที่เต็มเปี่ยมในใจ เอวบางถูกสวมกอดจากด้านหลังอย่างนุ่มนวลและแนบเนียนในทันใด มือใหญ่ที่อบอุ่นโอบรอบเอวคอดของเขาแนบชิด คางคมเกยลงบนลาดไหล่คุ้นเคย ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนน่านฟ้าต้องเอียงคอหนีด้วยความจั๊กจี้และรอยยิ้ม

แสงไฟสีขาวนวลสว่างไสวภายในห้องผ่าตัดส่วนตัวของพูลวิลล่า กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเข้มข้นคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยความตึงเครียด หมอกค่อย ๆ ถอนหายใจยาวเหยียด ถอดถุงมือยางที่มีคราบเลือดเกรอะกรังออก หลังจากใช้ทักษะศัลยแพทย์มือหนึ่งคีบหัวกระสุนปืนเฉียดจุดสำคัญออกจากร่างของน่านฟ้าได้สำเร็จ​มือแกร่งของหมอหมอกเย็บปิดบาดแผลอย่างประณีตและระมัดระวังที่สุด ก่อนจะเอี้ยวตัวไปตรวจเช็กสัญญาณชีพบนหน้าจอมอนิเตอร์ เสียงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ดัง ติ๊ด... ติ๊ด... อย่างสม่ำเสมอ เป็นสัญญาณยืนยันว่าชีวิตของโอเมก้าหนุ่มและลูกในท้องรอดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราชแล้ว​"ปลอดภัยแล้ว..."​สิ้นเสียงหมอก ทิวทัดที่ยืนเกร็งตัวแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นแขนมาตลอดหลายชั่วโมงก็เหมือนคนที่หมดเรี่ยวแรงลงทันที ร่างสูงกำยำทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงผ่าตัดอย่างคนไร้สติ ความดุดันน่าเกรงขามในฐานะผู้ทรงอิทธิพลหายไปสิ้น เหลือเพียงชายหนุ่มที่เพิ่งได้หัวใจและลมหายใจของตัวเองกลับคืนมา​ทิวทัดค่อย ๆ เอื้อมมืออันสั่นเทาไปกุมมือเรียวเล็กของน่านฟ้าไว้แน่น สัมผัสผิวกายนั้นยังคงเย็นเฉียบจากพิษบาดแผลและการเสียเลือดมาก แต่

"ทำไมเมียมึงมันโหดจังวะ" เสือพึมพำพลางยกกล้องส่องทางไกลขึ้นแนบตา ก่อนจะรีบชี้ไปยังร่างหนึ่งที่กำลังต่อสู้อยู่เบื้องล่าง "มึง... นั่นน่านฟ้าปะ" "เออดิ" ทิวทัดที่ยืนอยู่บนเนินหินมองตามสายตาเพื่อน ระยะห่างจากจุดที่น่านฟ้าถูกล้อมไว้ไม่มากนัก ทำให้เห็นชัดเจนว่าโอเมก้าของเขากำลังสู้กับชายร่างใหญ่ถึงหกคน แม้จะยังยืนหยัดได้ แต่เรี่ยวแรงเริ่มลดลงทุกวินาที ดวงตาคมกวาดสำรวจพื้นที่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเริ่มวางแผน เพราะยังไม่แน่ใจว่าศัตรูมีทั้งหมดกี่คน หากช้ากว่านี้... เขาอาจช่วยน่านฟ้าไม่ทัน "ทิว" เสียงหมอกดังขึ้นผ่านวิทยุสื่อสาร ขณะบังคับโดรนบินสำรวจเหนือโกดัง "โดรนจับความร้อนได้ ด้านหลังโกดังมีอีกประมาณสิบคน แล้วก็มีเรือจอดอยู่สามลำ" ทิวทัดกัดกรามแน่น ฝั่งเขามีเพียงสามคน ขณะที่อีกฝ่ายมีมากกว่าสิบ ชนตรง ๆ คงเสียเปรียบแน่นอน "หมอก มากับกู" เขาหันไปสั่งเพื่อน ก่อนมองเสือ "มึงคอยซัพพอร์ตน่านฟ้า อย่าให้ใครเข้าใกล้ตัวมัน" "รับทราบ" สิ้นคำ เสือรีบเคลื่อนตัวไปหามุมยิง ก่อนหยิบลูกเบสบอลขึ้นมาทีละลูก แล้วขว้างออกไปอย่างแม่นยำ ปึก! ชายชุดดำคนหนึ่

"การหนีปัญหาอาจไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุด... แต่มันช่วยปกป้องหัวใจของเราได้มากที่สุด" น่านฟ้าวิ่งโดยไม่รู้ว่าตัวเองมาหยุดอยู่ตรงไหนของเกาะ หันไปทางไหนก็มีแต่ต้นไม้สูงทึบกับเสียงน้ำตกที่ดังก้องไปทั่วบริเวณ ลมหายใจเข้าออกแรงจนหน้าอกสั่ง ร่างกายอ่อนเพลียและหัวใจที่กำลังสั่นเทาไม่แพ้กัน "...ผมหลงป่าเหรอ" เมื่อสติเริ่มกลับมา เขารีบหันมองหาทางกลับ แต่ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็ไม่คุ้นเลยสักทาง โทรศัพท์ก็ไม่ได้หยิบติดตัวมา น่านฟ้ายกมือขยี้ผมตัวเองอย่างหงุดหงิด มัวแต่วิ่งหนีความตกใจและความเสียใจ จนไม่ทันสังเกตเส้นทาง ก่อนที่มือจะเลื่อนไปลูบท้องตัวเองเบา ๆ เขาท้อง... และยังเป็นลูกแฝดอีกด้วย ความยินดีที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในหัวใจ เหมือนเป็นแรงผลักดันให้เขาอยากลุกขึ้นสู้กับทุกอย่างอีกครั้ง แต่ปัญหาตอนนี้คือ... เขาจะออกจากป่าแห่งนี้ได้อย่างไร "ช่วยด้วยครับ! มีใครอยู่ไหม! ช่วยด้วย!" เสียงตะโกนดังก้องไปทั่ว ก่อนจะสะท้อนกลับมา มีเพียงเสียงของตัวเองเท่านั้น "...เสียงเรือ!" ดวงตาของน่านฟ้าเป็นประกาย เขารีบวิ่งไปตามทิศทางของเสียง พร้อมตะโกนสุดเสียง "ช่วยด้วยครับ!

​สองปีต่อมา... จากน้ำพักน้ำแรงและการทำงานหนักของเรย์และไนท์ ชายหนุ่มทั้งสองคนได้ร่วมกันซื้อ 'บ้านเดี่ยวสไตล์โมเดิร์น' หลังใหญ่พร้อมสวนร่มรื่น เพื่อเป็น 'บ้านจริง' ของพวกเขาทั้งสามคน ​ลลินที่เรียนจบปริญญาตรีเรียบร้อยแล้ว ยืนมองบ้านหลังใหญ่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข สองข้างกายของเธอมีเรย์และไนท์ยืนโอบไหล่และโอบเอวเธอไว้ ​"ชอบบ้านใหม่ของเราไหมครับลลิน?" เรย์ถามด้วยรอยยิ้มอบอุ่น นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มสบมองเด็กสาวด้วยความรักสุดหัวใจ ​"ชอบมากๆ เลยค่ะพี่เรย์..." ลลินยิ้มหวาน "มีสวนกว้างๆ ไว้จัดปาร์ตี้ มีห้องทำงานของพวกพี่ แล้วก็มีห้องนอนกว้างๆ สำหรับพวกเราสามคนด้วย" ​"ใช่..." ไนท์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสายแบดฉายแววรักลึกซึ้ง "บ้านหลังนี้กูกับไอ้เรย์สร้างขึ้นมาเพื่อลลินนะ ต่อไปนี้เราไม่ต้องเกรงใจใคร ไม่ต้องกลัวสายตาใครอีกแล้ว บ้านหลังนี้คือพื้นที่ของพวกเราสามคนอย่างสมบูรณ์แบบ" ​ทั้งสามคนเดินก้าวเข้าไปในบ้านหลังใหม่ กลิ่นหอมของไม้และธรรมชาติอบอวลไปทั่ว เรย์ดึงร่างบางของลลินเข้ามาประทับจูบแผ่วเบาบนหน้าผากเนียนด้วยความรักซาบซึ้ง ไนท์ประทับจูบหนักแน่นล

เพื่อเฉลิมฉลองการผ่านพ้นบททดสอบและพักผ่อนจากการทำงาน เรย์และไนท์พาลลินเดินทางไปเที่ยวพูลวิลล่าหรูติดชายหาดที่พัทยา ​บรรยากาศยามค่ำคืน เสียงคลื่นทะเลกระทบฝั่งดังเอื่อยๆ แสงจันทร์ส่องสว่างกระทบผิวน้ำในสระว่ายน้ำส่วนตัวของวิลล่า ​ลลินในชุดชุดเดรสสายเดี่ยวพริ้วไหว นั่งแกว่งเท้าเล่นน้ำอยู่ขอบสระ ความอบอุ่นจากด้านหลังซ้อนทับเข้ามาทันที เมื่อเรย์หนุ่มผมแดงเพลิงที่เปลือยท่อนบนเผยกล้ามเนื้ออกแน่น สวมกอดเธอไว้จากด้านหลัง ประทับจูบซาบซึ้งบนขมับของเธออย่างอ่อนโยน ​"ชอบไหมครับลลิน?" เรย์ถามเสียงนุ่มละมุนข้างหูหวาน ​"ชอบมากเลยค่ะพี่เรย์ สวยและสงบมากๆ เลย" ลลินยิ้มหวาน ซบหน้าลงกับอกแกร่งของเรย์ ​ขณะเดียวกัน ไนท์ที่เพิ่งขึ้นมาจากสระว่ายน้ำ หยดน้ำเกาะพราวบนเรือนร่างแกร่งและลายสักชดช้อย ก็เดินก้าวเข้ามาหา ทั้งสายตาและบรรยากาศเต็มไปด้วยเสน่หาอันฉ่าร้อน ไนท์อุ้มร่างบางของลลินขึ้นมาจากขอบสระ พาเดินลงไปในน้ำอุ่นของพูลวิลล่าทันที! ​"กรี๊ด!... พี่ไนท์ น้ำเปียกหมดแล้วนะคะ" ลลินส่งเสียงร้องตกใจ ​"เปียกก็ถอดออกสิครับ..." ไนท์กระซิบเสียงต่ำพ

​แม้ความสัมพันธ์ของทั้งสามคนจะยอมรับกันในกลุ่มเพื่อน แต่ 'ครอบครัว' ก็คือบททดสอบสำคัญอีกขั้น วันนี้ครอบครัวของเรย์และครอบครัวของไนท์ได้นัดทานอาหารเย็นร่วมกันที่ร้านอาหารหรู และทั้งสองหนุ่มตกลงว่าจะพาลลินไปเปิดตัวในฐานะ 'คนสำคัญที่สุดในชีวิต' ของพวกเขาทั้งสองคน ​บรรยากาศในห้องอาหารส่วนตัวเต็มไปด้วยความกดดันเล็กน้อย ลลินนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างเรย์และไนท์ มือบางของเธอกำเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะด้วยความประหม่า ​คุณพ่อและคุณแม่ของเรย์ซึ่งเป็นผู้ใหญ่ใจดี มองดูลลินด้วยสายตาอบอุ่น ขณะที่พ่อของไนท์ซึ่งเป็นอดีตนายตำรวจใหญ่จ้องมองลลินและสองหนุ่มด้วยสายตาเรียบนิ่ง ​"เรย์... ไนท์..." พ่อของไนท์เอ่ยเสียงทุ้มทรงอำนาจ "พวกแกสองคนตกลงกันแล้วจริงๆ ใช่ไหม? เรื่องแม่หนูลลิน... แล้วเรื่องความสัมพันธ์ของพวกแกสองคนด้วย" ​เรย์สบตาผู้ใหญ่อย่างมั่นคง ยื่นมือหนาไปจับมือเล็กของลลินขึ้นมาบนโต๊ะ "ครับคุณน้า... พวกเราสามคนรักกัน และวางแผนจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันตลอดไปครับ สำหรับผม ลลินคือคนสำคัญที่ผมอยากดูแลด้วยชีวิต" ​ไนท์ขยับตัวเข้ามา กุมมือลลินไว้อีกข้าง นัยน์ตาสายแบดดุ

การก้าวเข้าสู่วัยทำงานอย่างเต็มตัวนำพาความเปลี่ยนแปลงมากมายมาสู่ชีวิตของ 'เรย์' และ 'ไนท์' เรย์เริ่มเข้าทำงานเป็นวิศวกรออกแบบโครงสร้างในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชั้นนำ ขณะที่ไนท์ก้าวขึ้นเป็นวิศวกรคุมไซต์งานก่อสร้างใหญ่ควบคู่ไปกับการเปิดสตูดิโอสักของตัวเองตามความฝัน ส่วน 'ลลิน' ในวัยเรียนชั้นปีที่สาม ก็คอยทำหน้าที่เป็น 'หัวใจของบ้าน' คอยดูแลเรื่องเล็กๆ น้อยๆ และเติมพลังกายพลังใจให้ชายหนุ่มทั้งสองคนเสมอ ​ยามค่ำคืนในห้องคอนโดหรู... ​ลลินนั่งรอสองหนุ่มอยู่ที่โต๊ะอาหาร บนโต๊ะมีอาหารร้อนๆ ที่เธอตั้งใจทำไว้รอทั้งคู่กลับมาจากทำงาน เสียงรหัสประตูดิจิทัลดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของเรย์และไนท์ที่เดินก้าวเข้ามาในห้องด้วยความอ่อนล้าจากการทำงานมาตลอดทั้งวัน ​"กลับมาแล้วเหรอคะพี่เรย์ พี่ไนท์!" ลลินยิ้มสดใส รีบวิ่งเข้าไปรับเสื้อสูทของเรย์และกระเป๋าของไนท์ด้วยความใส่ใจ ​เรย์ยิ้มละมุน นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววรักอบอุ่น เรย์ดึงร่างบางของลลินเข้ามาประทับจูบแผ่วเบาบนหน้าผากเนียน ซึมซับกลิ่นหอมประจำตัวของเด็กสาวเพื่อชาร์จพลัง "คิดถึงจังเลยครับลลิน... วันนี้เหนื่อยมาก

​วันพิธีพระราชทานปริญญาบัตร คณะวิศวกรรมศาสตร์... ​บรรยากาศทั่วทั้งมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และซุ้มดอกไม้ฉลองความสำเร็จ เหล่านักศึกษาและครอบครัวมาร่วมยินดีกันอย่างคึกคัก ​และจุดที่โดดเด่นและเป็นที่สนใจที่สุดของงาน คงหนีไม่พ้นซุ้มดอกไม้สโมสรนักศึกษา ที่ซึ่งสองบัณฑิตใหม่หนุ่มฮอตแห่งปี 'เรย์' ในชุดครุยวิศวะผมแดงเพลิงโดดเด่น และ 'ไนท์' ในชุดครุยลุคหล่อเท่เจ้าเสน่ห์ กำลังยืนโอบกอดรุ่นน้องสาวปีสอง 'ลลิน' ที่อยู่ในชุดนักศึกษาสวยงาม ถือช่อดอกไม้สถิตใจช่อโตยิ้มสดใสอยู่ตรงกลาง ​สายตาชื่นชม ยินดี และยอมรับจากเพื่อนๆ พี่น้อง และแม้แต่ 'สิงหา' ที่ยืนกอดอกยิ้มมุมปากอยู่นอกวง ต่างตอกย้ำว่า เรื่องราวความรักแบบ "เราสามคน" ของพวกเขา ไม่ใช่เรื่องผิดแปลกอีกต่อไป แต่เป็นภาพความรักอันงดงามและมั่นคงที่ทุกคนต่างยอมรับหัวใจของพวกเขา ​"ยินดีด้วยนะคะพี่เรย์! ยินดีด้วยนะคะพี่ไนท์!" ลลินยิ้มหวาน ยื่นช่อดอกไม้ให้ชายหนุ่มทั้งสองคนด้วยความภาคภูมิใจ ​เรย์รับช่อดอกไม้มาถือไว้ ก่อนจะดึงร่างบางของลลินเข้ามาประทับจูบแผ่วเบาบนหน้าผากเนียนต่อหน้าผู้คนมากมา

​กาลเวลาหมุนเวียนผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากวันแรกที่ 'ลลิน' ก้าวเข้ามาในคณะวิศวกรรมศาสตร์ในฐานะเฟรชชี่ตัวเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความสับสน บัดนี้เธอได้เติบโตขึ้นเป็นรุ่นพี่สโมสรนักศึกษาปีสองที่มีความมั่นใจและสดใส ขณะที่ 'เรย์' และ 'ไนท์' ก็เดินทางมาถึงชั้นปีสุดท้าย—ช่วงเวลาสำคัญของการทำปริญญานิพนธ์ (Senior Project) และการเตรียมตัวก้าวออกไปเผชิญโลกแห่งการทำงานจริง ​บรรยากาศในห้องคอนโดหรูช่วงค่ำคืนคึกคักไปด้วยเอกสารแบบแปลนและโน้ตบุ๊กสามเครื่องที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะทำงานตัวยาว ​ลลินนั่งหนุนตัก 'เรย์' หนุ่มผมแดงเพลิงที่กำลังนั่งตรวจทานแบบวิเคราะห์โครงสร้างบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ มือหนาอบอุ่นของเรย์คอยลูบเรือนผมนุ่มของเด็กสาวอย่างเบามือและอ่อนโยน ความรักและความเอ็นดูที่เรย์มีให้ลลินนั้นยึดมั่นบริสุทธิ์ ไร้ซึ่งเรื่องเรือนร่างแบบชายหญิง แต่เป็นที่พึ่งพาและที่พักพิงทางใจอันอบอุ่นที่สุดสำหรับเธอเสมอมา ​"เหนื่อยไหมครับเรย์?" ลลินเอ่ยถามเสียงหวาน เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมเข้มของเรย์ ​"เหนื่อยนิดหน่อยครับ..." เรย์ก้มลงส่งรอยยิ้มละมุน ประทับจูบแผ่วเบาบนหน้าผา