ความเหงาตัวเท่าบ้าน บทที่ 3

ปัจจุบัน

06.00 น.

ครืน...ครืน...

เสียงสั่นของโทรศัพท์ดังขึ้นบนหัวเตียง ปลุกร่างบางที่กำลังนอนเหยียดยาวอยู่บนที่นอนสีขาวให้จำใจลืมตาตื่น แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านสีขาวเข้ามากระทบใบหน้า ทำให้เจ้าตัวต้องยกมือขึ้นบังแสง ก่อนจะค่อย ๆลุกขึ้นนั่งมองวิวด้านนอก

มือบางรีบคว้าโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหัวเตียง ก่อนเปิดช่องแชตในอินสตาแกรม

I*

[แก้ว มึงจะไปหาน่านฟ้าปะ คิดถึงมันวะ]

[ช่วงนี้ไม่ว่างว่ะ]

[อ้าวเหรอ กูว่าจะไปเล่นกับหลานสักหน่อย น่ารักมากกกกก ก ไก่ล้านตัว น่ารักเหมือนกูเลย]

[ลูกมันหรือลูกมึง ก่อนที่ลูกเขาจะให้ลูกหน้าเหมือนมึง มึงหาผัวให้ได้ก่อน กล้า]

[กูไม่คุยกับมึงละ ขอตัวไปนอนก่อน ง่วง ตี๊ยั่นหว่าง]

[อืม]

หลังจากเจ้าของร่างบางพิมพ์แชตคุยกับเพื่อนจบ แก้วใจก็รีบก้าวลงจากเตียงด้วยความว่องไว เพราะนี่ก็ใกล้จะสายแล้ว

วันนี้เขาต้องเตรียมอาหารหลายอย่างให้กับสามีที่นาน ๆ ทีจะได้กลับมาบ้า

ทุกครั้งที่หมอกลงเวร แก้วใจมักจะเป็นคนเอาอาหารไปให้ รวมถึงคอยทำความสะอาดห้องพักที่โรงพยาบาลให้ด้วย

ส่วนใหญ่หมอกจะกลับบ้านก็ต่อเมื่อเป็นวันหยุดเท่านั้น

ตั้งแต่เรียนจบ แก้วใจเลือกเป็นแม่บ้านเต็มตัว คอยดูแลหมอก ทั้งทำอาหาร ทำความสะอาดห้องพัก และจัดการทุกอย่างในชีวิตประจำวันของสามี

หมอกเองก็ไม่เคยห้าม หากบางครั้งแก้วใจจะออกไปช่วยงานเพื่อน เพราะทั้งคู่มีข้อตกลงกันตั้งแต่ก่อนแต่งงาน

ต่างคนต่างไม่ยุ่งเกี่ยวกับงานและเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่ายขอเพียงอย่างเดียว...อย่ามีมือที่สาม และอย่านอกกาย

แค่นั้นพอ

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ทั้งคู่ทำตามข้อตกลงนั้นมาได้เป็นอย่างดี ทุกคนต่างอิจฉาชีวิตคู่ของหมอกกับแก้วใจ

เพราะในสายตาของคนนอก...พวกเขาคือคู่สามีภรรยาที่สมบูรณ์แบบ ไม่มีใครรู้เลยว่า...ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ทั้งคู่ไม่เคยนอนกอดกันแม้แต่คืนเดียว

ชั้นล่างของบ้าน

ภายในห้องครัวกำลังวุ่นวายไปด้วยเหล่าแม่บ้านที่ช่วยกันเตรียมอาหาร แก้วใจก้าวลงมาพร้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบสะอาด ภาพลักษณ์อบอุ่นสมกับเจ้าของบ้าน ยิ่งเข้าใกล้ กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวของเขาก็ยิ่งชัดเจน กลิ่นเกสรดอกไม้ป่าลึกที่หาได้ยาก

เป็นกลิ่นเฉพาะตัวของเบต้าอย่างแก้วใจ ซึ่งทำให้คนที่อยู่ใกล้รู้สึกสบายใจและผ่อนคลายโดยไม่รู้ตัว

“มอร์นิ่งครับทุกคน”

ร่างบางเอ่ยทักทาย ทำให้เหล่าแม่บ้านที่กำลังวุ่นวายหยุดมือแล้วหันมามองทันที

“คุณแก้วใจ ตื่นแล้วเหรอคะ” แม่นมของหมอกเอ่ยทัก

“ครับ วันนี้ผมไปรับพี่หมอก เลยว่าจะทำขนมไปแจกพี่ยามกับพี่แม่บ้านที่หอพักครับ”

แก้วใจพูดไปพลางเดินเข้าไปดูแม่บ้านที่กำลังผสมแป้งและเตรียมวัตถุดิบตามรายการที่เขาสั่งไว้ตั้งแต่เมื่อวาน

“คุณแก้วใจคะ คุณแก้วใจแสนดีขนาดนี้ ไม่ให้คุณผู้ชายรักได้ยังไงคะเนี่ย”

สาวใช้คนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมก้มลงนวดแป้งต่อ

“ใช่ค่ะ คุณผู้ชายก็เป็นคุณหมอใจดี คุณแก้วใจก็แสนดี อ่อนโยน ชอบแบ่งปัน ทั้งรู้จักและไม่รู้จัก คุณแก้วใจของส้มก็ใจดีที่สุด”

ส้ม สาวใช้ประจำบ้านที่ทำงานมานานกว่าสามปีพูดด้วยรอยยิ้ม

เธอไม่เคยเห็นเจ้านายทั้งสองคนทะเลาะกันเลยสักครั้ง ไม่เคยเห็นหมอกพูดจารุนแรงกับแก้วใจ

และไม่เคยเห็นแก้วใจแสดงอาการไม่พอใจหมอกเช่นกันไม่เพียงแค่ส้ม แต่ทั้งบ้าน ไม่ว่าจะเป็นสาวใช้ แม่บ้าน หรือคนสวน ต่างก็ไม่เคยเห็นเจ้านายทั้งสองทะเลาะกัน มีเพียงรอยยิ้ม...และคำพูดสุภาพให้กันเสมอ

“พูดแบบนี้ จะให้ฉันขึ้นเงินเดือนให้เหรอ ส้ม”

แก้วใจหันไปแกล้งถาม

เสียงหัวเราะเล็ก ๆ จึงดังขึ้นภายในครัว สร้างสีสันให้เช้าที่แสนอบอุ่น ถึงผู้เป็นสามีจะดูเย็นชากับเขา...แต่ในสายตาคนอื่น หมอกคือสามีที่รักภรรยามาก สุภาพ ใจเย็น และอบอุ่นมีเพียงแก้วใจเท่านั้นที่รู้ว่า...ความอบอุ่นที่ทุกคนมองเห็น กลับทำให้เขาหนาวเหน็บ

อ้างว้าง และเงียบเหงาเพียงใด แต่แก้วใจก็เลือกที่จะยิ้มออกมา แล้วบอกตัวเองเสมอว่า

ไม่เป็นไร... แค่เขายังอยู่ด้วยกันก็ดีมากแล้ว

“วันนี้ทำอะไรบ้างคะ คุณแก้วใจ”

เสียงของแม่นมทำให้แก้วใจรีบขยับเข้าไปดูรายการอาหาร

“ขนมไทยหนึ่งอย่าง และอาหารคาวอย่างละหนึ่งครับ มีแกงรัญจวนหนึ่ง ยำพระรามเดินดงหนึ่ง ผัดไข่เค็มหนึ่ง น้ำพริกวันนี้เป็นหลนปลาเค็มหนึ่ง แล้วก็มีผักสดกินคู่ด้วยครับ”

แก้วใจพูดพลางตรวจดูวัตถุดิบว่าซื้อมาครบหรือไม่

“อาหารชาววังสินะคะวันนี้”

แม่นมเอ่ยด้วยรอยยิ้ม เพราะอาหารเหล่านี้ไม่ค่อยมีวัยรุ่นทำกันเท่าไร

“ใช่ครับ ผมอยากทานด้วย คิดถึงคุณย่าเลยว่าจะทำอาหารที่คุณย่าสอนผมมา” เพียงพูดถึงคุณย่า น้ำเสียงของแก้วใจก็อ่อนลงเล็กน้อย

เขาคิดถึงหญิงชราที่เลี้ยงดูตัวเองมาตลอด แต่ช่วงนี้ยังไม่มีเวลาไปเยี่ยมเลย

“งั้นเรามาเริ่มกันเลยครับ”

สิ้นเสียงของแก้วใจ ทุกคนในครัวก็เริ่มช่วยกันลงมือทำอาหาร

“ขนมวันนี้เป็นช่อม่วงนะครับ ไม่ได้เป็นขนมซะทีเดียว แต่มันคืออาหารว่างระหว่างวันครับ ปั้นแป้งให้พอดี ไม่ต้องใหญ่มากนะส้ม เดี๋ยวเราจะใส่ไส้ ไส้ขนมถึงไหนแล้วครับ”

แก้วใจเดินตรวจดูงานรอบครัวอย่างละเอียด เพราะถ้าทำคนเดียวคงเสร็จไม่ทันไปรับหมอกแน่

“เดี๋ยวผมผัดเองครับ ไส้ช่อม่วง”

“ไส้ช่อม่วงผัดสามเกลอให้สุก พอส่วนผสมสุกแล้วปรุงด้วยเกลือและน้ำตาลปี๊บ ชิมให้ได้รส จากนั้นพักไว้ให้เย็น แล้วค่อยมาทำไส้นะส้ม”

แก้วใจพูดไปพร้อมกับลงมือทำไปด้วย อธิบายทุกขั้นตอนอย่างละเอียด เพื่อให้สาวใช้เข้าใจและสามารถทำตามได้อย่างถูกต้อง เขาไม่ได้เพียงสั่งงาน แต่ลงมือทำให้ดูทุกขั้นตอน

“ทำอาหาร อย่าจำแค่ว่าต้องใส่อะไรบ้าง แต่ต้องรู้ด้วยว่าทำไมถึงต้องทำแบบนี้”

สาวใช้ทุกคนตั้งใจฟัง พลางลงมือทำตามทีละขั้น

เมื่อเห็นว่าส้มเริ่มทำได้คล่องแคล่ว แก้วใจจึงเดินไปยังอีกมุมของครัว

“ยำเป็นยังไงบ้างครับ นม”

แม่นมเงยหน้าจากกระทะแล้วยิ้มรับ

“หมูทอดเสร็จแล้วค่ะคุณแก้วใจ กำลังพักให้สะเด็ดน้ำมัน ส่วนผักบุ้ง นมลวกแล้วรีบแช่น้ำเย็นไว้ ยอดยังกรอบ สีเขียวสวย เหลือแต่น้ำยำค่ะ”

แก้วใจพยักหน้าอย่างพอใจ

“น้ำยำ...ผมทำเองครับ”

เขาหยิบชามกระเบื้องสีขาวมาวางบนโต๊ะ ก่อนตวงน้ำมะนาวสดสองช้อนโต๊ะ ตามด้วยน้ำปลาสองช้อนโต๊ะ

จากนั้นใส่กระเทียมสับ พริกชี้ฟ้าแดง น้ำตาลมะพร้าว และถั่วลิสงคั่วบดลงไป ช้อนไม้ค่อย ๆ คนส่วนผสมทั้งหมดเข้าด้วยกัน จนน้ำตาลละลายเป็นเนื้อเดียวกับน้ำยำ

เมื่อชิมจนได้รสชาติที่ต้องการ แก้วใจจึงนำหมูทอดที่พักไว้ลงคลุกกับน้ำยำอย่างเบามือ

“อย่าคลุกแรงนะครับ หมูจะช้ำ แค่ให้เครื่องเคลือบทั่วก็พอ”

เมื่อจัดเสิร์ฟเสร็จ แก้วใจนำยอดอ่อนผักบุ้งไทยเรียงลงบนจาน ก่อนวางหมูทอดที่คลุกน้ำยำไว้ด้านบน ราดน้ำยำที่เหลือแล้วโรยถั่วลิสงคั่วอีกเล็กน้อย

อาหารธรรมดา เมื่อผ่านมือของแก้วใจกลับดูงดงามราวกับสำรับชั้นสูง เขามองผลงานตรงหน้าแล้วยิ้มบาง ๆ

“นี่แหละครับ...พระรามเดินดง”