เล่ห์กลซ่อนใจ 5

หลังจากที่ทั้งพัสกรและกัญญ์วรานั้นรับประทานอาหารเช้าที่ให้พ่อครัวของรีสอร์ทเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้วนั้น ชายหนุ่มจึงเดินนำหน้าหญิงสาวพาเดินเรียบไปยังชายหาดในเขตของเขาที่กำลังต่อเติมและจะสร้างเสร็จในอีกไม่ช้านี้

แต่เมื่อมาถึงสถานที่จึงแล้วกัญญ์วราจึงเริ่มลงมือถ่ายรูปในส่วนต่าง ๆ ทีจำเป็นต้องใช้ในการออกแบบและตกแต่งภายในบ้านพักไม่ว่าจะเป็นประตูทางเข้า ห้องนั่งเล่น ห้องนอน ห้องน้ำหรือแม้กระทั่งระเบียงที่ยื่นออกมารับสายลมและแสงแดดก็ตามที

ทุกอย่างถูกบันทึกลงใน ipad pro เครื่องโปรดของเธอก่อนจะหันไปถามเจ้าของรีสอร์ทหนุ่มหล่อที่กำลังที่ยืนกอดอกมองการกระทำเธออยู่ทางด้านหลัง

“คุณต้องการให้ห้องพักของคุณเป็นแบบไหนโทนสีแนวไหนคะ ฉันจะได้ออกแบบตามที่คุณต้องการ ”

“ผมอยากได้ห้องทีโทนสีสบายตาอยู่แล้ว ให้ความรู้สึกเหมือนเราได้มาพักผ่อนน่ะจริง ๆ” ชายหนุ่มมองไปรอบ ๆ อีกครั้งก่อนจะพูดความต้องการของตนอีกครั้ง

“ห้องแรกห้องนั่งเล่นผมอยากให้โทนสีห้องสบายๆ พักผ่อนได้ทั้งวันไม่เบื่อ ห้องนอนผมอยากให้เป็นโทนสีเทาครีมสลับผสมให้กลมกลืนกันคุณช่วยจัดการออกแบบให้ผมได้ไหม”

กัญญ์วราจัดการจดรายละเอียดความต้องการของพัสกรร่างแบบลงบน Ipad Pro ในมือเรียวเพื่อไม่ให้เกิดความผิดและพยักหน้ารับกับคำถามของคนที่กำลังยืนกอดอกพูดเล็กน้อยก่อนนิ้วเรียวเล็กสไลด์หน้าจอไปยังภาพต่อไปและถามชายหนุ่มขั้น

“แล้วห้องน้ำล่ะคะ…คุณอยากได้แบบไหน”

 “ผมอยากให้ความรู้สึกโรแมนติก สำหรับคู่รักที่มาฮันนีมูนด้วยกัน” เสียงแหบพร่าแผ่วเบาราวกับกระซิบดังอยู่ช้างใบหูเล็กทำให้หญิงสาวรู้สึกขนลุกขนชันไม่น้อย สะดุ้งและขยับตัวออกห่างอย่างตกใจ

“นี่คุณขยับออกไปให้ห่างๆ หน่อยได้ไหมคะ” หญิงสาวกล่าวก่อนจะวกกลับเข้ามาที่เรื่องงานอีกครั้งเพราะเธอนั้นไม่อยากเสียเวลาต่อล้อต่อเถียงกับเขา

“แล้วระเบียงด้านนอกล่ะคะ…คุณต้องการแบบไหน” ชายหนุ่มเดินไปเดินมาเล็กน้อยพร้อมทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนหันมาหาหญิงสาวที่กำลังรอคำตอบจากเขาอยู่

“อันนี้ผมให้คุณออกแบบมาเลยดีไหม”

“ฉันออกแบบมาน่ะฉันทำได้ แต่มันจะถูกใจคุณรึเปล่า"

“เรื่องนั้นคุณก็ต้องลองดูสิ” หญิงสาวถอนหายใจเล็กน้อย มองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังทำท่าทางกวนประสาทเธอเช่นเคย

“ในส่วนของรีสอร์ทที่เป็นแบบบ้านพักเป็นหลัง…คุณต้องการเพียงแค่นี้ใช่ไหมคะ” ชายหนุ่มพยักหน้าและเอ่ยประโยคต่อมา

“ใช่ตอนนี้ผมต้องการแค่นี้ ส่วนผมอยากได้อะไรเพิ่มเติมผมจะบอกอีกที”

“ได้ค่ะ คุณลูกค้า” หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงประชดประชันกลับไป

 “บ้านพักตากอากาศของคุณละ อยู่ที่ไหน ฉันจะได้เข้าไปดูมันทีเดียวแล้วออกแบบมาให้คุณ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปมาหลายรอบ”

“ส่วนบ้านพักตากของผมอยู่ท้ายหาดโน่นเลยบ้านพักที่คุณกับผมนอนด้วยกันไปอีกหน่อย” พัสกรยกมือจากที่ล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างออกข้างหนึ่งแล้วชี้ให้ไปฝั่งตรงข้ามของกัญญ์วรา

คำพูดที่ชายหนุ่มเอ่ยออกมามันดูแปลก ๆ พิกล

“งั้นไปเลยไหมคะ” หญิงสาวถามชายหนุ่ม

“เชิญ!” ชายหนุ่มเอ่ยตอบเสียงแข็งและผายมือให้หญิงสาวออกไปก่อน กัญญ์วราเหลียวมองการกระทำชายหนุ่มเล็กน้อยและเอ่ยกับตนเองในใจ

“เป็นบ้าอะไรของเขาอีก”

สองหนุ่มสาวเดินทางมาถึงบ้านพักตากอากาศหลังโตของเขาใช้เวลานานพอสมควรเมื่อมาถึงก็พบว่าบ้านหลังนี้เริ่มที่เป็นรูปเป็นร่างเรียบร้อยแล้วเหลือเพียงช่างนั้นเก็บรายละเอียดความเรียบร้อยโดยรอบนอกตัวบ้านและภายในเท่านั้น บ้านสองชั้นหลังใหญ่ที่มีห้องแยกย่อยมากมา

จากที่เธอได้ดูแล้วที่นี่ไม่น่าใช่บ้านพักตากอากาศที่จะเอาไว้ใช้ในยามพักผ่อน เพราะมันใหญ่เกินไปเหมือนเขาจะทำที่นี่เป็นบ้านที่อยู่ประจำเสียอย่างนั้น

แต่เรื่องนั้นมันเกี่ยวอะไรกับเธอกันเล่า ว่าแล้วจึงสะบัดศีรษะไล่ความคิดไร้สาระเหล่านั้นออกไป จากนั้นเท้าเรียวในรองเท้าผ้าใบสีขาวเดินถ่ายรูปอาคารภายในรอบบ้านเอาไว้  หญิงสาวกดถ่ายภาพทุกซอกทุกมุมของบ้านหลังนี้จนครบพลางคิดแบบและโทนสีเอาไวเช่นเดิมตามประสานักออกแบบอย่างเธอ

กัญญ์วราจึงเดินไปบอกกับพัสกรลูกค้าหนุ่มว่าไปหาที่นั่งเพื่อที่จะคุยรายละเอียดงานทั้งหมดอีกครั้ง เพราะเธอนั้นเห็นว่าต้องคุยกับเขาค่อนข้างยาวนาน ให้ยื่นคุยภายในบ้านที่กำลังสร้างเหมือนที่อยู่ในรีสอร์ทเมื่อครู่คงไม่ดีเท่าไร่ ถ้าเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้นมาจะแย่เอาได้

ซึ่งนั่นเขาก็เห็นด้วยในสิ่งที่เธอว่ามาจึงเดินนำเธอไปยังร้านกาแฟที่อยู่ภายในรีสอร์ทแห่งนี้ สั่งเครื่องดื่มและเริ่มคุยงานกันอย่างจริงจังอีกครั้ง   

กัญญ์วรานั้นเธอจึงเริ่มลงมือออกแบบห้องแรกให้เขาได้พิจารณาตามความต้องการของลูกค้าหนุ่ม ในคราแรกเธอได้บอกกับเขาว่าอีกหนึ่งสัปดาห์เธอจะนำเอาแบบของห้องพักที่ออกแบบเรียบร้อยแล้วมาให้ดูแต่เขากลับไม่ยอม ชายหนุ่มยืนยันว่าเขาต้องการดูแบบห้องพักภายในวันนี้

 หญิงสาวจึงได้แต่ถอนหายใจให้กับลูกค้าหนุ่มและก้มหน้าก้มตากับการออกแบบชายหนุ่มก็แอบนั่งมองหญิงสาวที่ตนบอกว่าเป็นผู้หญิงอวดดีอยู่เป็นระยะ ในบางครั้งที่เธอนั้นเงยหน้าขึ้นมาเขาก็เฉไฉมองไปทางอื่น แต่ครั้งนี้เธอนั้นเงยหน้าขึ้นมาเห็นเขากำลังจ้องเธออยู่

“นี่คุณมองอะไรคะ” หญิงสาวมองใบหน้าชายหนุ่มก่อนเอ่ยถาม

“เปล่า!”  พัสกรเอ่ยเสียงแข็ง

“จะเปล่าได้ยังไงล่ะ ก็ฉันเห็นคุณมองหน้าฉัน”

“ผมไม่ได้มองคุณ ผมมองว่าเมื่อไรแบบทำเสร็จเสียที” ชายหนุ่มกลบเกลื่อนเมื่อเธอรู้ว่าเขานั้นมอง

ทำไมเขาต้องเผลอนั่งของผู้หญิงที่ปากไม่ดีแบบกัญญาราด้วยนะ

“นี่คุณงานออกแบบอย่างนี้มันต้องใช้เวลานาน ฉันบอกให้คุณรออาทิตย์หน้าคุณก็ไม่ยอม”

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่ลุกออกไปจากร้านเพื่อสั่งงานกับพนักงานในรีสอร์ท กัญญ์วรามองตามด้วยความงุ่นงง ผู้ชายคนนี้เป็นอะไรเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เธอนั้นตามอารมณ์ของเขาไม่ทันเจอกันไม่นานเธอยังรู้สึกเหนื่อยแล้วพนักงานของเขาทนกันไปได้อย่างไร ใบหน้าหวาน ส่ายศีรษะเล็กน้อยก่อนลงมือทำงานของตนให้เสร็จ  อากาศที่นี่นั่นเธอชอบมากเพราะมันทำให้เธอผ่อนคลายและมีไอเดียในการทำงานมากขึ้น

เวลาผ่านไปนับชั่วโมงงานออกแบบห้องแรกที่ชายหนุ่มต้องการนั้นก็เสร็จพอดิบพอดีและเป็นเวลาเดียวกันกับพัสกรเดินกลับเข้ามาที่ร้านกาแฟอีกครั้ง   

“คุณพัสกร คุณมาพอดีเลยงานออกแบบที่คุณต้องการภายในวันนี้ฉันทำให้เสร็จเรียบร้อยแล้ว คุณก็ลองดูแล้วกันว่าชอบหรือไม่ชอบอยากให้ปรับตรงไหนก็บอกฉันมา”

 หญิงสาวร่ายยาวเมื่อชายหนุ่มนั้นนั่งอยู่ลงฝังตรงข้ามกับเธอพร้อมเลือนไอแพคทีเธอใช่ออกแบบให้เขาได้พิจารณาด้วย

พัสกรดูแบบในเครื่องมือที่หญิงสาวยื่นให้พร้อมกับทำหน้าตาไม่เชื่อสักเท่าใดเพียงเวลาไม่ถึงสามชั่วโมงก็สามารถออกแบบห้องทีเข้าต้องการ

แสดงว่าหญิงสาวตรงหน้านี้นั้นเก่งไม่เบาเอาเสียเลย ใบหน้าเจ้าเล่ห์กับรอยยิ้มที่ร้ายกาจ

“ฝีมือเก่งใช้ได้นิ” ร่างบางไหวไหล่เบา ๆ กับคำชมของพัสกร

“ขอบคุณค่ะ งั้นฉันขอตัวกลับกรุงเทพก่อนนะคะ อาทิตย์หน้าฉันจะจัดงานแบบที่เหลือให้คุณ” เพราะเวลานี้ค่อนข้างที่จะเย็นมากแล้ว

               “แล้วคุณจะกลับยังไง ในเมื่อตอนมาคุณมากับผม”

               “คุณก็ให้ลูกน้องคุณไปส่งฉันที่ขนส่งสิ”

               “ไม่มีใครว่างสักคน” ชายหนุ่มตอบอย่างขอไปที

               หญิงสาวมองซ้ายมองขวาไม่เห็นใครที่จะช่วยเหลือเธอได้เลย

               “งั้นก็คุณไง…ไปส่งฉันที่ขนส่งทีสิคะ”

               “ผมไม่ว่าง คุณก็รอกลับพร้อมกันสิ วันพรุ่งนี้ผมก็ต้องกลับกรุงเทพฯแล้วเหมือนกัน”

               กัญญ์วรากรอกตามองบนเล็กน้อยก่อนเอ่ยตอบชายหนุ่มไป

               “ฉันพักที่นี่ไม่ได้…ฉันไม่ได้เอาเสื้อผ้ามา แล้วอีกอย่างฉันจะค้างที่ไหน ในเมื่อคุณบอกฉันว่าห้องพักในรีสอร์ทของคุณนั้นถูกจองเต็มไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ”

                ระหว่างเดินออกจากร้านกาแฟมายังเคาน์เตอร์เช็คอินของทางรีสอร์ท

               “นี่คุณจะบ้ารึไง ฉันเป็นผู้หญิง ส่วนคุณเป็นผู้ชายจะให้มานอนห้องเดียวกันได้ยังไง แล้วอีกอย่างนะฉันกับคุณก็พึ่งจะรู้จักกันแค่ไม่กีวัน มันจะไม่แปลกไปหน่อยรึไง ถ้ากลับพรุ่งนี้ฉันขอไปพักที่รีสอร์ทอื่นดีกว่านะคะ”

               “ไม่ได้เจ้านาย…คุณเขาโทรมาฝากคุณไว้กับผม คุณพักที่นี่ ส่วนเสื้อผ้าคุณไม่ต้องห่วงผมจะให้แม่บ้านจัดการให้ ตกลงตามนี้”

ชายหนุ่มสรุปให้เรียบร้อยแต่กัญญ์วรากำลังจะอ้าปากเถียงชายหนุ่ม แต่เขานั้นรู้ทันยกมือขึ้นชี้หน้าเธอไว้ก่อน ว่าแล้วก็ชายหนุ่มเดินออกไปทิ้งให้หญิงสาวยืนหงุดหงิดไม่น้อยก่อนเดินตามหลังออกไป ลับหลังของสองหนุ่มสาวแล้วนั้น พนักงานที่อยู่บริเวณนั้นต่างสงสัยไม่น้อยว่าหญิงสาวคนที่มากับเจ้านายเขาเป็นใคร

“ป้า…ผู้หญิงคนสวยๆ นั่นใครอะป้า” พนักงานสองสาวเดินประจำที่เคาน์เตอร์เดินมาหาป้าแม่บ้าน

“ป้าก็ไม่รู้หรอก…คงเป็นผู้หญิงของคุณภีมมั้ง”

“สวยดีนะป้า ฉันไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนที่กล้าเถียงคุณภีมมาก่อนเลยตั้งแต่ฉันทำงานมา ฉันเห็นคนนี้แหละคนแรกเลยล่ะมั้งป้า เห็นว่านอนห้องเดียวกันก็คงเป็นผู้หญิงคุณภีมจริง ๆ แหละ”

“โอ้ยๆ ไปๆ ทำงานได้แล้ว…เดี๋ยวคุณภีมเดินกลับมาได้ยินจะซวยกันหมด”

ว่าแล้วพนักงานที่รวมตัวกันจึงพากันแยกย้ายไปทำงานของตน ถ้าเกิดพัสกรเจ้านายหนุ่มเดินมาได้ยินมีหวังคงโดนเรียกไปปรับทัศนคติแน่นอนรอบเย็นแน่นอน