เงาจันทร์บางๆ ยามอรุณ

"เธอมีโอกาสทั้งหมด 19 ครั้ง ที่จะล่อลวงให้ซางเป่ยเฉินขึ้นเตียงกับเธอ ขอแค่สำเร็จเพียงครั้งเดียว ก็ถือเธอชนะ"

"แต่ถ้าทั้ง 19 ครั้งนั้นล้มเหลวหมด เธอจะต้องยอมสละตำแหน่งภรรยาของเขา และหย่ากับเขาทันที"

ลู่รั่วซีหันไปมองเมิ่งหนิง ผู้เป็นแม่เลี้ยงของสามี เธอเลื่อนเอกสารข้อตกลงพนันมาวางไว้ตรงหน้า

ลู่รั่วซีที่เพิ่งแต่งงานหมาดๆ แบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย

เธอเซ็นชื่อในข้อตกลงด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม "ตกลงค่ะ ฉันรับคำท้า"

แต่ผลลัพธ์กลับน่าเศร้า สิบแปดครั้งแรก เธอล่อลวงเขาไม่สำเร็จแม้แต่ครั้งเดียว

ครั้งที่สิบเก้า ลู่รั่วซีถึงขั้นแอบวางยาให้สามีของตัวเอง เธอสวมชุดซีทรูสุดเซ็กซี่แล้วปีนขึ้นเตียงของซางเป่ยเฉิน

เธอมั่นใจว่ายังไงครั้งนี้ต้องสำเร็จแน่นอน ทว่าซางเป่ยเฉินกลับฝืนทนทั้งที่ทรมาน แล้วเหวี่ยงเธอลงจากเตียงอย่างรุนแรง

"ถ้าเธอกล้าใส่ยาในอาหารของฉันอีก อย่าหาว่าฉันไม่เห็นแก่ความเป็นสามีภรรยาเลยก็แล้วกัน"

ใบหน้าหล่อเหลาของเขาแดงก่ำ ตัวสั่นไปทั้งร่างเพราะฤทธิ์ยา แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังยึดมั่นในขีดจำกัดของตัวเอง ไม่ยอมมีอะไรกับลู่รั่วซี

หญิงสาวมองดูเขาลุกจากเตียงอย่างโซเซ ก่อนจะเอ่ยสั่งคนขับรถแล้วรีบออกจากบ้านไปทันที

ลู่รั่วซีมองตามรถที่แล่นจากไปอย่างเหม่อลอย เขากำลังจะไปหาคนที่ช่วยถอนฤทธิ์ยาได้ ใช่ เขากำลังไปหาเมิ่งหนิง

หัวใจของลู่รั่วซีเจ็บปวด เธอนั่งเหม่อบนเตียงอันเยือกเย็นตลอดทั้งคืน ภาพในหัวมีแต่คำสัญญาเมื่อครั้งที่ซางเป่ยเฉินขอเธอแอบแต่งงาน

เขาเคยบอกว่าจะใช้ชีวิตร่วมกับเธออย่างดีไปตลอดชีวิต แต่หลังแต่งงานกลับไม่เคยแม้แต่จะแตะต้องตัวเธอเลยสักครั้ง

รุ่งเช้าวันถัดมา รถเบนท์ลีย์ของชายหนุ่มแล่นกลับเข้ามาที่บ้านพัก

แต่คนที่ลงมาจากรถกลับไม่ใช่ซางเป่ยเฉิน แต่เป็นเมิ่งหนิง

เมิ่งหนิงเดินเข้ามาหาลู่รั่วซือด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข เธอยื่นเอกสารหย่าให้แล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า "เธอล้มเหลวทั้ง 19 ครั้งเลยใช่มั้ย?"

"เมื่อปีก่อน เธอยังมั่นใจนักหนาว่าตัวเองจะชนะ เธอคิดแค่ว่าแค่เขาแต่งงานกับเธอ เขาก็จะอยากนอนกับเธอทุกคืนอย่างนั้นเหรอ?"

"เธอคิดแค่ว่าฉันเคยเป็นแม่เลี้ยงของเขา แล้วเขาจะตัดใจจากฉันได้อย่างนั้นสินะ?"

ลู่รั่วซีกัดฟันแน่น ใช่ อย่างที่เมิ่งหนิงพูด หนึ่งปีแห่งชีวิตแต่งงานกับซางเป่ยเฉินนั้น ไร้ทั้งความรัก และไม่มีแม้แต่ร่างกายที่ได้สัมผัสกัน

ไม่ว่าเธอจะพยายามล่อลวงเขาแค่ไหน สายตาที่ซางเป่ยเฉินมองมาก็ยังคงเย็นชา ไร้ความรู้สึกใดๆ

คนที่เขารัก ไม่เคยเป็นเธอเลย คนที่เขารักตลอดมาคือเมิ่งหนิง อดีตคนรักที่แต่งงานกับพ่อของเขาเพราะเงิน

ในที่สุด ลู่รั่วซีก็ก้มหน้าลงช้าๆ "ฉันแพ้แล้ว จากนี้ไป เขาเป็นของเธอ"

ภาพวันแรกที่เธอได้พบเขา ผุดวาบขึ้นมาในหัวของลู่รั่วซี

ตอนนั้น เธออายุ 19 ปี ส่วนเขาอายุ 23

ตระกูลลู่กับตระกูลซางมีความบาดหมางกันอย่างรุนแรง เป็นศัตรูกันมายาวนานหลายปี

แต่ในวันนั้น ทั้งสองบ้านต้องร่วมงานเลี้ยงด้วยกัน ลู่รั่วซีเห็นเขาอยู่ท่ามกลางฝูงชน ซางเป่ยเฉินในชุดเรียบง่ายสีอ่อน

เขามีอากัปกิริยาต่างจากคนอื่นโดยสิ้นเชิง เงียบขรึม ยิ้มยาก เยือกเย็นและสงบนิ่ง จนใครๆ ต่างก็พูดว่าเขาเป็นสายน้ำใสท่ามกลางกลุ่มทายาทตระกูลร่ำรวยที่เต็มไปด้วยความฟุ้งเฟ้อ

ไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิง ไม่แตะเหล้าหรือบุหรี่ และที่หน้าอกยังห้อยหยกสีม่วงซึ่งสลักรูปเจ้าแม่กวนอิม สายตาของเขา เปี่ยมไปด้วยความเมตตาราวกับเจ้าแม่องค์นั้น

แค่เพียงพบกันครั้งนั้นครั้งเดียว ลู่รั่วซีก็เผลอใจให้เขาเข้าเต็มๆ

แต่ทันทีที่เมิ่งหนิงปรากฏตัวท่ามกลางฝูงชนโดยคล้องแขนพ่อของเขา แววตาของซางเป่ยเฉินก็ฉายแววเศร้าออกมา

ต่อมา พี่สาวของเธอ ลู่เฉียวเฉียว เคยบอกไว้ว่า "เมิ่งหนิงน่ะเป็นแม่เลี้ยงของซางเป่ยเฉิน พึ่งแต่งกับพ่อเขาเมื่อปีที่แล้ว แต่ก่อนหน้านั้น เธอคือแฟนคนแรกที่เขาคบกันมายาวนานถึง 6 ปีเลยนะ"

"พวกคุณชายในแวดวงเขาพูดกันให้แซ่ดเลย ว่าทั้งคู่ยังตัดกันไม่ขาด"

"ถึงว่า เขาถึงต้องห้อยรูปเจ้าแม่กวนอิมไว้แน่นหนา ก็เขารู้สึกผิด กลัวจะโดนสวรรค์ตำหนิน่ะสิ"

ตอนแรกลู่รั่วซีก็ไม่เชื่อหรอก แต่ในคืนนั้นเอง ระหว่างงานเลี้ยง เธอเดินไปเข้าห้องน้ำ พอจะเปิดประตู กลับได้ยินเสียงครางของเมิ่งหนิงเล็ดลอดออกมา

ลู่รั่วซือค่อยๆ แง้มประตูอย่างเงียบเชียบ และสิ่งที่เธอเห็นคือ ซางเป่ยเฉินกำลังกอดรัดเมิ่งหนิงอยู่บนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า ด้วยท่าทางอย่างดุเดือด

เมิ่งหนิงหันหน้ามา มองตรงมาทางลู่รั่วซี แล้วแย้มยิ้มเย้ายวนออกมา

ตั้งแต่วันนั้น ลู่รั่วซีก็รู้ว่าคนที่ซางเป่ยเฉินรัก ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือแม่เลี้ยงของเขาเอง

แม้จะเป็นเช่นนั้น เธอก็ยังคงหาทางทุกวิถีทางเพื่อจะได้แทนที่เมิ่งหนิงในหัวใจของเขา

เธอปิดบังพ่อแม่ แอบเข้าใกล้ซางเป่ยเฉิน แอบสารภาพรัก พยายามเอาใจ รักเขาโดยไม่สนศักดิ์ศรีของตัวเองแม้แต่น้อย...

จนกระทั่งปีที่เธอเรียนจบมหาวิทยาลัย เธอก็ได้รับข้อเสนอแต่งงานจากซางเป่ยเฉินในที่สุด

แต่เพราะความเป็นศัตรูของสองตระกูล ลู่รั่วซีกับซางเป่ยเฉินจึงทำได้เพียงแต่งงานกันอย่างลับๆ เท่านั้น

ในวันที่ไปจดทะเบียนสมรส ชายคนนั้นให้คำมั่นว่าจะดูแลเธอไปตลอดชีวิต

แต่ในคืนแต่งงาน ซางเป่ยเฉินกลับปล่อยให้เธออยู่ในห้องหอเพียงลำพัง

ตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมา ทุกครั้งที่ลู่รั่วซีพยายามจะทำหน้าที่ภรรยาอย่างแท้จริง

เขาก็จะหาข้ออ้างสารพัดเพื่อปฏิเสธ และยังบอกว่าเขาไม่ชอบผู้หญิงที่ร้อนแรง เขาอยากให้ลู่รั่วซีสำรวมให้มากกว่านี้

จนกระทั่งสามเดือนหลังแต่งงาน พ่อของซางเป่ยเฉินเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจวาย และหลังจากช่วงไว้ทุกข์ผ่านไป เมิ่งหนิงก็เลิกเสแสร้งทันที

เธอมาหาลู่รั่วซีเพื่อเปิดเผยทุกอย่าง "เรื่องระหว่างฉันกับซางเป่ยเฉิน เธอเห็นกับตาตั้งหลายปีก่อนแล้วไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้พ่อเขาตายแล้ว ฉันเป็นอิสระ เธอก็ไม่ควรเกาะเขาอีกต่อไป"

"ฉันจะให้โอกาสเธอ 19 ครั้ง ถ้าเธอสามารถพาเขาขึ้นเตียงได้สำเร็จ คนที่ถอยไปจะเป็นฉันเอง"

"แต่ถ้าไม่สำเร็จ เธอควรรู้ตัวและหายไปจากชีวิตเขาตลอดกาล"

แน่นอนว่าลู่รั่วซีไม่มีทางปฏิเสธเดิมพันนี้ เพราะถ้าเธอชนะ เมิ่งหนิงก็จะหมดสิทธิ์แทรกกลางระหว่างเธอกับซางเป่ยเฉิน

แต่ตลอด 19 ครั้งที่เธอพยายามยั่วยวน ลู่รั่วซีได้รับกลับมาแค่ความอัปยศซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากซางเป่ยเฉิน

ครั้งแรก เธอยังแกล้งทำเป็นเรียบร้อยนั่งลงบนตักเขา แต่เขากลับขมวดคิ้ว แล้วลุกเดินไปที่ห้องทำงานทันที

ครั้งที่สอง ลู่รั่วซือฉีดน้ำหอม ใส่จีสตริง ยืนโชว์ให้เขาเห็นตรงๆ แต่ซางเป่ยเฉินก็ยังคงสีหน้าเรียบนิ่ง แล้วเดินจากไปอย่างไร้ความรู้สึก

หลังจากนั้น ลู่รั่วซีก็เริ่มใจร้อนมากขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่ความละอายใจก็สลัดทิ้งไป ถึงขั้นวางยาเขา และในครั้งที่ 18 เธอถึงกับขึ้นคร่อมบนตักเขา ยั่วยวนและขยับเร้าเร่งทันที

ทันใดนั้น ซางเป่ยเฉินก็กดเธอลงกับเตียงอย่างแรง

ขณะที่ลู่รั่วซีกำลังคิดว่าเธอกำลังจะทำสำเร็จ ซางเป่ยเฉินกลับเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา "เธอนี่มันร่านยิ่งกว่านังโสเภณี มีแต่ทำให้ฉันรู้สึกรังเกียจ"

คำพูดเหล่านั้นเหมือนคมมีดที่เสียบทะลุหัวใจของลู่รั่วซี ฉีกทำลายความหวังและความรักทั้งหมดที่เธอเคยมี

เธอหวนคิดถึงภาพในห้องน้ำเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่เมิ่งหนิงเกี่ยวขารอบเอวเขา ร้องครางเสียงกระเส่า ในขณะที่เขาก็โอบเธอไว้แน่น เคลื่อนไหวอย่างเร่าร้อน

ใครๆ ต่างก็พูดกันว่าซางเป่ยเฉินเป็นคนเยือกเย็น ไม่ใกล้ชิดหญิงใด แต่ทั้งหมดนั่น ก็แค่ภาพลักษณ์ที่เขาสร้างขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความสัมพันธ์ต้องห้ามของเขา!

แม้แต่การแต่งงาน ก็เป็นเพียงโล่กำบังให้เขาเท่านั้น

แต่เธอกลับโกหกพ่อแม่ทุกอย่างเพียงเพื่อจะได้อยู่กับซางเป่ยเฉินมาจนถึงวันนี้ น่าขันจริงๆ

ในที่สุดลู่รั่วซีก็ได้สติจริงๆ เธอพูดกับเมิ่งหนิงด้วยน้ำเสียงยอมรับความพ่ายแพ้อย่างเต็มใจว่า "ฉันจะออกไปจากชีวิตซางเป่ยเฉิน ฉันเซ็นใบหย่าเรียบร้อยแล้ว ก่อนฉันจะไป จะทิ้งมันไว้ให้เขาเอง"

เมิ่งหนิงไม่ได้ถามด้วยซ้ำว่าเธอจะไปที่ไหน มีแค่เพียงเตือนว่า "อย่างช้าไม่เกินสิบวัน อย่าทำให้ฉันกับเป่ยเฉินต้องรอนาน"

ลู่รั่วซีพยักหน้ารับ สิบวัน เพียงพอให้เธอจัดการเรื่องเอกสารย้ายถิ่นฐานให้เสร็จเรียบร้อย

ในตอนแรก เธอเลือกอยู่ในประเทศนี้ ก็เพราะอยากแต่งงานกับซางเป่ยเฉิน แต่ครั้งนี้ เธอตัดสินใจแล้วว่าจะเดินทางไปต่างประเทศ เพื่อกลับไปอยู่กับพ่อแม่และพี่สาวอีกครั้ง