เงาจันทร์บางๆ ยามอรุณ

"เธอมีโอกาสทั้งหมด 19 ครั้ง ที่จะล่อลวงให้ซางเป่ยเฉินขึ้นเตียงกับเธอ ขอแค่สำเร็จเพียงครั้งเดียว ก็ถือเธอชนะ""แต่ถ้าทั้ง 19 ครั้งนั้นล้มเหลวหมด เธอจะต้องยอมสละตำแหน่งภรรยาของเขา และหย่ากับเขาทันที"ลู่รั่วซีหันไปมองเมิ่งหนิง ผู้เป็นแม่เลี้ยงของสามี เธอเลื่อนเอกสารข้อตกลงพนันมาวางไว้ตรงหน้าลู่รั่วซีที่เพิ่งแต่งงานหมาดๆ แบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลยเธอเซ็นชื่อในข้อตกลงด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม "ตกลงค่ะ ฉันรับคำท้า"แต่ผลลัพธ์กลับน่าเศร้า สิบแปดครั้งแรก เธอล่อลวงเขาไม่สำเร็จแม้แต่ครั้งเดียวครั้งที่สิบเก้า ลู่รั่วซีถึงขั้นแอบวางยาให้สามีของตัวเอง เธอสวมชุดซีทรูสุดเซ็กซี่แล้วปีนขึ้นเตียงของซางเป่ยเฉินเธอมั่นใจว่ายังไงครั้งนี้ต้องสำเร็จแน่นอน ทว่าซางเป่ยเฉินกลับฝืนทนทั้งที่ทรมาน แล้วเหวี่ยงเธอลงจากเตียงอย่างรุนแรง"ถ้าเธอกล้าใส่ยาในอาหารของฉันอีก อย่าหาว่าฉันไม่เห็นแก่ความเป็นสามีภรรยาเลยก็แล้วกัน"ใบหน้าหล่อเหลาของเขาแดงก่ำ ตัวสั่นไปทั้งร่างเพราะฤทธิ์ยา แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังยึดมั่นในขีดจำกัดของตัวเอง ไม่ยอมมีอะไรกับลู่รั่วซีหญิงสาวมองดูเขาลุกจากเตียงอย่างโซเซ ก่อนจะเอ่ยส

"โธ่เอ๊ย นี่มันคุณชายซางคนนั้นไม่ใช่เหรอ? ปกติก็ทำตัวสุขุมไม่ยุ่งกับหญิงใด แต่พอเห็นแม่เลี้ยงตัวเองกลับเดือดขนาดนี้เชียวนะ?" ชายแก่ผู้นั้นเป็นนักธุรกิจใหญ่ในวงการ เขาเพียงพูดไม่กี่ประโยคก็แทงใจดำทันที "ตอนนี้นายก็รับช่วงต่อทุกอย่างของตระกูลซางแล้วนี่นา หรือว่านายจะรับช่วงต่อแม่เลี้ยงตัวเองด้วย?"เสียงหัวเราะหยาบโลนดังลั่นห้อง เมิ่งหนิงรีบจับแขนของซางเป่ยเฉินไว้ กดไว้ไม่ให้เขาระเบิดอารมณ์ออกมา ด้วยเหตุนี้เขาจึงกัดฟันข่มโทสะ ปล่อยมือจากคอเสื้อชายแก่ แล้วหยิบแก้วเหล้าขึ้นมา กล่าวอย่างสุภาพว่า "ทุกท่านเป็นผู้ใหญ่กันทั้งนั้น ผมอาจล่วงเกินไปเมื่อครู่ ผมขอรับผิดดื่มแทนเป็นสามแก้ว"ลู่รั่วซีที่ยืนอยู่นอกห้อง มองเห็นภาพนั้นทั้งหมด หัวใจเธอปวดหนึบราวกับถูกบีบแน่นทุกคนล้วนรู้ดีว่า ซางเป่ยเฉินไม่แตะแอลกอฮอล์แม้แต่หยดเดียวแต่วันนี้ เขากลับดื่มรวดเดียวสามแก้วเพราะเมิ่งหนิง!เหล่านักธุรกิจยังไม่พอใจ กลับหันไปกดดันให้เมิ่งหนิงดื่มสามแก้วเช่นกัน ซางเป่ยเฉินรีบยืนขวางหน้าเมิ่งหนิง พูดแทนเธอว่า "แม่เลี้ยงของผมร่างกายไม่ค่อยดี ดื่มไม่ได้หรอกครับ ให้ผมดื่มแทนเธอแล้วกัน""วันนี้คุณชายซางถึงขั้นเลิกง

ภายในคลับโกลาหลอลหม่านไปหมด เพลิงที่ลุกจากปัญหาของสายไฟนั้นร้ายแรงอย่างยิ่ง ควันหนาทึบพวยพุ่ง ซางเป่ยเฉินมัวแต่พยายามตามหาเมิ่งหนิงเพียงผู้เดียวส่วนลู่รั่วซีที่เพิ่งก้าวออกจากห้องส่วนตัวกลับถูกฝูงชนที่กำลังแตกตื่นหนีไฟชนจนล้มกลับเข้าไปในห้อง และประตูยังถูกล็อกเอาไว้ลู่รั่วซีเคาะประตูอย่างตื่นตระหนก "ช่วยด้วย เปิดประตู! มีใครอยู่ไหม!"ทุกคนต่างรีบเร่งหนีออกจากคลับ ไม่มีใครได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเธอเลยควันไฟลอดเข้ามาตามรอยแยกของประตู ทำให้ลู่รั่วซีไออย่างรุนแรงไม่หยุดเธอรีบถอดเสื้อโค้ตมาปิดปากและจมูก แล้วหันหลังวิ่งไปที่หน้าต่างกระจก ในจังหวะที่เปลวไฟกำลังจะลามเข้ามาในห้อง เธอรวบรวมความกล้า ใช้ร่างกายพุ่งชนหน้าต่างจนแตกและกระโดดลงไปคลับมีความสูงสามชั้น เมื่อเธอตกลงถึงพื้นก็เจ็บปวดแทบขาดใจ ลุกไม่ขึ้นเลยแม้แต่น้อย รู้สึกเหมือนขาหักเมื่อมองไปยังฝูงชนที่หนีออกมา เมิ่งหนิงที่ได้รับการช่วยเหลือก็กำลังอยู่ข้างๆ ซางเป่ยเฉิน เขาถูกวางอยู่บนเปลหาม และดูเหมือนว่าจะหมดสติไปลู่รั่วซีกังวลอย่างยิ่ง เธอพยุงร่างกายตัวเองลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เมื่อเจ้าหน้าที่กู้ภัยมาถึงพอดีและพาเธ

หลังจากออกจากโรงพยาบาลและกลับมาถึงบ้าน ลู่รั่วซีก็เริ่มจัดการทุกอย่างก่อนจากไปอย่างต่อเนื่องสิ่งของที่ถูกเก็บไว้ในกล่องกระดาษล้วนเป็นความทรงจำตลอดหลายปีที่ผ่านมาจดหมายรัก 101 ฉบับที่เธอพยายามตามจีบซางเป่ยเฉิน ซึ่งเขาตอบกลับมาเพียง 3 ฉบับ แต่เธอก็ยังเก็บรักษาไว้ราวกับเป็นสมบัติล้ำค่ารวมถึงจี้พระโพธิสัตว์กวนอิมที่เขามอบให้เธอด้วย เพราะเธอเคยบอกว่าชอบจี้ที่เขาใส่ ถึงแม้เขาไม่กล้าให้เธอ แต่ก็ยังสั่งทำจี้ที่เหมือนกันทุกประการมาให้เธอแม้จะเล็กกว่าหน่อย แต่การได้ครอบครองพระโพธิสัตว์กวนอิมแบบเดียวกับเขาก็เคยทำให้ลู่รั่วซีดีใจอย่างยิ่งแต่ตอนนี้ เธอรู้แล้วว่าจี้พระโพธิสัตว์กวนอิมของเขานั้นใส่เพื่อเมิ่งหนิง เธอจึงไม่ต้องการมันอีกต่อไป"เธอจะทิ้งจี้พระโพธิสัตว์กวนอิมที่ฉันให้เธอไปหรอ?"เมื่อได้ยินเสียงของซางเป่ยเฉิน ลู่รั่วซีก็เงยหน้าขึ้นมาอย่างเลื่อนลอย เขาไม่รู้ว่ากลับมาถึงบ้านเมื่อไหร่ กำลังจ้องมองถังขยะที่เธอจัดเก็บอยู่ด้วยสีหน้าเครียดลู่รั่วซีเพียงกล่าวว่า "ไม่ต้องการแล้ว""ทำไม?" ในดวงตาของซางเป่ยเฉินฉายแววประหลาดใจ เขาเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น "อยู่ๆ เธอน้อยใจอะไรขึ้นมา?"ลู่รั่

ตลอดสองวันถัดมา ลู่รั่วซีใช้เวลาอยู่ในโรงพยาบาลแขนซ้ายที่ถูกพันด้วยผ้าก๊อซเนื่องจากรอยไหม้เป็นบริเวณกว้าง สร้างความเจ็บปวดจนเธอไม่กล้าที่จะขยับตัวแรงๆ เลยในช่วงเวลานั้น ซางเป่ยเฉินยุ่งอยู่กับการจัดการผลกระทบหลังงานแถลงข่าว เขาไม่มีเวลามาโรงพยาบาล ได้แต่ส่งคนนำดอกกุหลาบช่อหนึ่งกับดอกยิปโซช่อหนึ่งมาให้เป็นดอกไม้ที่ลู่รั่วซีชื่นชอบมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยแต่แท้จริงแล้ว เธอชอบดอกไม้สองชนิดนี้ก็เพราะซางเป่ยเฉินชอบมัน ส่วนที่ซางเป่ยเฉินชอบนั้นก็เป็นเพราะเมิ่งหนิงมักจะใช้น้ำหอมกลิ่นกุหลาบเมื่อมองดูดอกกุหลาบที่สดสวยเหล่านั้น ลู่รั่วซีรู้สึกว่าดอกไม้จะงดงามเพียงใด ก็ไม่ได้เป็นของเธอ ไม่เอาเสียเลยยังจะดีกว่าเมื่อถึงวันที่สาม ซึ่งเป็นวันเกิดของเธอ และเป็นวันที่ขั้นตอนการย้ายถิ่นฐานของเธอสำเร็จเรียบร้อยแล้วลู่รั่วซีออกจากโรงพยาบาลและกลับไปที่บ้านเพื่อเก็บสัมภาระซางเป่ยเฉินไม่อยู่ที่นั่น สาวใช้บอกว่าเขาไม่ได้กลับบ้านมาหลายวันแล้วลู่รั่วซีไม่สนใจอีก เธอถอดแหวนแต่งงานออก วางไว้บนโต๊ะข้างเตียงในห้องนอน แล้วลากกระเป๋าเดินทางออกจากคฤหาสน์ทันทีที่ออกจากประตู ก็เห็นเมิ่งหนิงลงมาจา