เพลย์บอย 1 | วิกฤตการเงิน

วสันต์ใช้ชีวิตสุดเหวี่ยงกับดีเจสาวตลอดช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ ปกติเขาไม่อนุญาตให้ใครค้างที่ห้อง จะมีก็แต่เธอคนนี้ที่ออดอ้อนจนใจอ่อน แลกกับกิจกรรมในร่มที่ถึงพริกถึงขิงทุกคืน จนรองประธานหนุ่มอดสงสัยไม่ได้ ว่าจะมีผู้หญิงคนไหนรักเราได้มิดคอขนาดนั้น

ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ

เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ดังขึ้น สองสามวันมานี้เขาแทบไม่ได้หยิบโทรศัพท์มาเช็กข้อความหรือสายไม่ได้รับเลยด้วยซ้ำ เนื่องจากวสันต์ถือคติไม่ทำงานวันหยุด

พี่ชายอีกสองคนอยากทำงานนักก็ปล่อยให้ทำไป เขาไม่สนใจ

แบตเตอรี่เหลือเพียงสิบเปอร์เซ็นต์ทำให้เจ้าของเครื่องหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนจะโยนมันลงบนแท่นฟาสต์ชาร์จไม่ลืมที่จะเช็กข้อความที่ไม่ได้อ่านในเครื่อง

‘ขอบคุณที่ใช้จ่ายผ่านบัตร GOLD-2234 ที่ CHERRY PUB [Thonglor] จำนวน71,259.79 THB วันที่ 02/11/XX 01:02:30น.’

เจ็ดหมื่น!!

คนเพิ่งตื่นตาแทบถลนออกจากเบ้า จิ๊ปาก ขยี้ผมที่เริ่มยาวเล็กน้อยของตนเองด้วยความหงุดหงิด

ร้านคิดเงินผิดหรือเปล่าวะ!?

เขาเป็นขาประจำของเชอร์รี่ อย่างที่บอกว่าประทับจิตห้องน้ำที่ได้ฟีลห้องเชือดของที่นั่นขนาดหนัก ถึงขั้นเคยมีความคิดจะแต่งห้องนอนตนเองด้วยโทนสีเดียวกันด้วยซ้ำ แต่ที่ไม่ทำเพราะกลัวว่าจะนอนไม่ได้

จู๋แข็งตายชัก...

นั่นแหละ ดังนั้นเขาจึงมั่นใจว่ารู้จักเรตราคาของร้านเป็นอย่างดี และปกติเขาก็เลี้ยงเพื่อนฝูงแทบทุกครั้งที่นัดเจอกัน ซึ่งราคามันไม่ใช่แบบนี้

โทรศัพท์ที่เหลือพลังงานเพียงสิบเปอร์เซ็นต์ถูกกดโทรออกไปยังเบอร์ร้านที่หาได้จากอินเทอร์เน็ต รออยู่เกือบห้านาที ก็ไม่มีแม้แต่เงาหมาที่ไหนมากดรับสาย

กลายเป็นเขาจะไปทำงานสายเสียเอง!!

วสันต์จึงตัดสายที่โทรค้างทิ้ง โยนมันลงบนแท่นชาร์จ แล้วรีบไปจัดการธุระส่วนตัวของตนเองเพื่อให้ทันการประชุมในตอนเช้า

 

อัลฟา เทคโนโลยี คอมเพล็กซ์ (ATC)

วสันต์นั่งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวด้วยอารมณ์หงุดหงิด อย่างแรกคือยังไม่สามารถติดต่อเชอร์รี่ผับได้ อย่างที่สองคือการที่แคนดี้พยายามโทรเข้ามาไม่หยุด

เขาชอบผู้หญิงสวย เซ็กซี ไม่เล่นตัว แต่ไม่ชอบการถูกตามติด ตามตื๊อ ทำตัวเหมือนเป็นเมีย มันน่ารำคาญ สุดท้ายรองประธานหนุ่มจึงตัดสินใจบล็อกเบอร์เธอชั่วคราวเพื่อให้มีสมาธิทำงาน ไม่อย่างนั้นดีเจสาวคงโทรมาจนกว่าแบตจะหมด

วสันต์เปิดเช็กวงเงินบัตรใบสุดท้ายที่เหลืออยู่ เมื่อคืนมันถูกรูดจ่ายไปเจ็ดหมื่น ดังนั้นตอนนี้จึงเหลือแค่แสนต้นๆ เท่านั้น ไม่พอแค่นั้น เมื่อปัดจอเข้าแอปพลิเคชันธนาคารก็ยิ่งกุมขมับ เมื่อเช้าธนาคารเพิ่งหักค่าผ่อนคอนโดไปอีกครึ่งแสน แถมอีกไม่กี่วันก็จะถึงรอบจ่ายค่างวดรถ และค่าบัตรเครดิตทั้งสามใบในช่วงกลางเดือน

วิกฤต... สถานการณ์ตึงเครียดสัสๆ ถึงขั้นฉิบหาย เมื่อก่อนเขามีบัตรเครดิตถึงสามใบ จะหยิบมาใช้ตอนไหนก็สะดวก ไหนจะมีงานเสริมจากพี่ชายสองคน ก่อนที่พี่คนโตอย่างคิมหันต์จะแต่งงาน เขาคอยรับจ๊อบเสริมคอยส่งบรรดาคู่ดูตัวของพี่ชายถึงบ้าน เพราะพ่อหนุ่มเล่นเทสาวไว้กลางงานเป็นนิสัยให้ค่าตอบแทนน้องชายที่รับหน้าที่คนขับรถไม่อั้น

วสันต์เพิ่งรู้สึกตัวว่าเงินที่หามาได้ไม่พอใช้ก็คราวนี้

ก๊อกๆ

“ขออนุญาตค่ะ”

เสียงคุ้นหูทำเอาเจ้าของห้องหูผึ่ง คนที่เปิดประตูถือแฟ้มเดินเข้ามาไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากว่าที่พี่สะใภ้คนรอง

จะว่าไปเขาเองก็เคยอิ่มหนำกับการแบล็กเมล... ไม่สิ ช่วยเก็บความลับเรื่องที่พี่ชายคนรองแอบคบกับคนในบริษัทเดียวกัน แต่พอโป๊ะแตกกันเอง พี่ชายของเขาจึงถูกย้ายไปดูแลกิจการขายวัสดุก่อสร้าง และให้เขาสับเปลี่ยนมาเป็นรองประธานของที่นี่แทน

“เจ๊โปรดรู้ได้ไงว่าเรนนี่กำลังคิดถึง” เขาออเซาะว่าที่พี่สะใภ้พร้อมรอยยิ้มโปรยเสน่ห์

ไม่ได้หวังให้แฟนพี่ชายมาตกหลุมรัก แต่เผื่อโปรดปรานจะเอ็นดูเขาเหมือนน้องในไส้แล้วให้เงินใช้อีกคน

“รู้สิ ฉันเลยตั้งใจเอางานมาให้นายเซ็นถึงห้องนี่ไง” นอกจากโปรดปรานจะไม่หลงกล ยังใช้มือซ้ายประดับแหวนเพชรหนึ่งกะรัตของตนเองเปิดแฟ้มดันมาตรงหน้า

จำได้ว่าราคาของร้านนี้มันน่าจะอยู่ที่ราวๆ หกหมื่นบาท แล้วตัวแหวนสีทองนั่นล่ะ

“เจ๊ ทองจริงหรือทองปลอมอะ -_-”

คนถูกตั้งคำถามถลึงตาดุ รีบชักมือข้างที่วางบนโต๊ะขึ้นมากอดด้วยความหวงแหน

“ความรักของเหมันต์เป็นของจริง”

“เรนนี่ไม่สนความรัก ทองน่ะทอง~”

“ของจริงสิยะ!”

“หู้ย~ งี้ก็ขายได้เจ็ดหมื่นเลยสิ ขอยืมแป๊บนึงได้ปะ” มือหนากระดิกนิ้วราวกับกำลังเรียกแหวนให้ลอยออกจากนิ้วมาหาตนเอง

แน่นอนว่าเขาได้... แต่ไม่ใช่แหวนนิ้วนาง แต่เป็นสัญลักษณ์บนนิ้วกลางจากยัยว่าที่พี่สะใภ้ประเคนให้

“ชิ!” รองประธานหนุ่มจิ๊ปากให้กับความขี้งกนั้น เคยได้ยินมาจากปากเหมันต์ว่าโปรดปรานเป็นคนตระหนี่ “นี่จะเป็นทองแผ่นเดียวกันแล้วยังมางกกับน้องกับนุ่ง”

“เล่นขออะไรเพ้อเจ้อไง นี่แหวนหมั้นนะ!”

“ไม่มีไอ้แหวนนี่ เจ๊โปรดก็แต่งงานกับเฮียเหมได้หรอกน่า” น้ำเสียงแง่งอนส่งผ่านออกมาจากลำคอ ก่อนจะวาดลายเซ็นลงบนกระดาษให้เสร็จๆ ไป

“ช็อตหรือไง?”

“ก็ช็อตน่ะสิ” เขายอมรับอย่างไม่หลงเหลือคามอาย

คนอายุมากกว่าจึงเหล่ตามองหน้าเคร่งเครียดของน้องชายแฟน ก่อนจะตามด้วยการถอนหายใจเฮือกใหญ่ หยิบโทรศัพท์ตนเองออกมา

“เอาคิวอาร์โค้ดมาดิ”

ความเร็วเป็นของปีศาจ ไม่ต้องเสียเวลากดหาคิวอาร์โค้ดให้ลำบาก เพราะชายหนุ่มตั้งมันเป็นภาพพักหน้าจอโทรศัพท์ตนเองอยู่แล้ว

ก็เขารักเงิน พี่ชายของเขาอีกสองคนก็รักเงิน เราแตกต่างกันตรงที่ สองคนนั้นชอบเก็บ แต่เขาชอบใช้

บาลานซ์!

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าทำให้รีบกดเปิดอ่าน ยอดที่เพิ่งถูกโอนเข้าบัญชีไม่พอที่จะจ่ายค่าบัตรเครดิตด้วยซ้ำ แต่มันดีกว่าไม่ได้อะไรเลย

“เงินที่หม่าม้าใส่ซองให้ตอนวันเกิด ฉันให้...แล้วก็ห้ามปากโป้งบอกเหมนะ ฉันไม่อยากทะเลาะกับเขา”

หม่าม้าที่ว่าคือมารดาของเขาเอง คุณนายวรรณษาภรรยาเพียงคนเดียวของเจ้าสัวหลี่

“แน่นอนครับ! เรนนี่จะรูดซิปปากเป็นอย่างดี ไม่มีใครรู้เรื่องนี้แน่นอน”

“อือ งั้นฉันไปทำงานก่อนนะ”

โปรดปรานปิดแฟ้มลงก่อนจะเดินออกจากห้อง ทันทีที่ประตูปิดลงเจ้าของห้องก็กลับมากังวลต่อ ความจริงจะโทรไปขอเงินหม่าม้ามาปิดบัตรก็พอได้ แต่เพราะยอดรวมกันเกือบล้านซึ่งตระกูลเรียกว่าเงินก้อนใหญ่ จะให้ได้ก็ต้องเป็นวันสำคัญเช่นวันเกิดอะไรเทือกนั้น

และกว่าจะถึงวันเกิดของเขาก็อีกตั้งครึ่งปี ทั้งที่เคยชอบที่ตนเองเกิดกลางปีเพราะทำให้แก่ช้ากว่าคนรุ่นเดียวกัน แต่ตอนนี้วสันต์กลับไม่ชอบเอาเสียเลยที่ต้องรอนานขนาดนั้น

ไปขอล่วงหน้าก็คงได้ แต่ต้องแลกกับการถูกป๊ากับม้านั่งด่าสามชั่วโมง และอาจถูกลงโทษเรื่องการใช้เงินจนถูกกักบริเวณสูญสิ้นอิสรภาพ

เห็นทีต้องหาลู่ทางทำมาหากินเพิ่ม เพื่อปิดหนี้บัตรเครดิต ในเมื่อพี่ชายสองคนไม่สามารถเป็นเอทีเอ็มให้เขาได้แล้ว เรนนี่ก็ต้องหาเอทีเอ็มตู้ใหม่เพื่อความอยู่รอด