All Chapters of รักต้องจับฉบับเพลย์บอย: Chapter 1 - Chapter 10

วสันต์ใช้ชีวิตสุดเหวี่ยงกับดีเจสาวตลอดช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ ปกติเขาไม่อนุญาตให้ใครค้างที่ห้อง จะมีก็แต่เธอคนนี้ที่ออดอ้อนจนใจอ่อน แลกกับกิจกรรมในร่มที่ถึงพริกถึงขิงทุกคืน จนรองประธานหนุ่มอดสงสัยไม่ได้ ว่าจะมีผู้หญิงคนไหนรักเราได้มิดคอขนาดนั้นติ๊ดๆ ติ๊ดๆเสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ดังขึ้น สองสามวันมานี้เขาแทบไม่ได้หยิบโทรศัพท์มาเช็กข้อความหรือสายไม่ได้รับเลยด้วยซ้ำ เนื่องจากวสันต์ถือคติไม่ทำงานวันหยุดพี่ชายอีกสองคนอยากทำงานนักก็ปล่อยให้ทำไป เขาไม่สนใจแบตเตอรี่เหลือเพียงสิบเปอร์เซ็นต์ทำให้เจ้าของเครื่องหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนจะโยนมันลงบนแท่นฟาสต์ชาร์จไม่ลืมที่จะเช็กข้อความที่ไม่ได้อ่านในเครื่อง‘ขอบคุณที่ใช้จ่ายผ่านบัตร GOLD-2234 ที่ CHERRY PUB [Thonglor] จำนวน71,259.79 THB วันที่ 02/11/XX 01:02:30น.’เจ็ดหมื่น!!คนเพิ่งตื่นตาแทบถลนออกจากเบ้า จิ๊ปาก ขยี้ผมที่เริ่มยาวเล็กน้อยของตนเองด้วยความหงุดหงิดร้านคิดเงินผิดหรือเปล่าวะ!?เขาเป็นขาประจำของเชอร์รี่ อย่างที่บอกว่าประทับจิตห้องน้ำที่ได้ฟีลห้องเชือดของที่นั่นขนาดหนัก ถึงขั้นเคยมีความคิดจะแต่งห้องนอนตนเองด้วยโทนสีเดียวกันด้วยซ้ำ แต่ที่ไม

“คุณมีอะไรจะคุยกับฉันคะ?”น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจดังขึ้นจากด้านหลังเป็นการเรียกความสนใจ คนเจ้าชู้อย่างเขาได้ฟังแค่เสียงครั้งแรกก็ถึงกับหูกระดิก เรดาร์ด้านหลังจับสัญญาณได้ทันทีว่าคนนี้มีของยิ่งเมื่อหญิงสาวเดินผ่านตนเองมาหยุดบนเก้าอี้ทำงานตรงหน้า กลิ่นหอมที่ลอยเข้ามาปะทะจมูกสร้างความสับสนจนต้องรีบเงยหน้าขึ้นมามอง และอย่างแรกที่ทำให้เขาตกตะลึงก็คือนม...พระเจ้า... สามร้อยซีซี แถมยังมีไฝเม็ดเล็กบนเนินอกข้างซ้ายเอาไว้เป็นจุดเล็งเป้าความคิดสัปดนไหลเข้าหัว เพียงแค่ได้เห็นรูปร่างสมส่วนคนตรงหน้าไม่กี่นาที วสันต์ต้องรีบสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง ก่อนเจ้าห้าแปดที่นอนหลับใหลจะตื่นขึ้นมาจนถูก 'เจ๊ใหญ่' เรียกบอดีการ์ดลากไปกระทืบ“อะแฮ่ม! ผมชื่อเรนนี่ครับ” เขากดปิดจอไลฟ์สดสาวจีนยัดใส่กระเป๋ากางเกงทันทีหลังลุกขึ้น ยื่นมือออกไปหวังเช็กแฮนด์ทำความรู้จัก แต่ก็ต้องยื่นมือค้างเสมอหัวเข็มขัดตนเอง หลังได้เห็นใบหน้าเจ้าของไฝเสน่ห์เต็มตาผมสีดำตัดทรงฮิเมะสไตล์ญี่ปุ่นเข้ากับกรอบหน้า สีผมที่เข้มจนมืดในเวลากลางคืนขับผิวให้ขาวแทบเรืองแสงได้ ไหนจะริมฝีปากแดงเป็นกระจับน่ากัดเม้ม วสันต์นั่งตาค้างไร้สติสัมปชั

วสันต์ใช้เวลาตลอดทั้งสัปดาห์ในการแวะเวียนเข้าไปในผับเพื่อดูบอยชงเครื่องดื่มและสอนไปด้วย จากความคิดแรกที่ตั้งใจจะเรียนพอให้เป็นงานเพื่อเป็นใบเบิกทางจีบเจ้าของร้านสาว แต่การเป็นบาร์เทนเดอร์ยากกว่าที่คิดเพราะนอกจากจะต้องชงเครื่องดื่ม รองประธานหนุ่มยังต้องทำใจให้ชินกับลูกค้าทุกประเภทที่เข้ามานั่งหน้าเคาน์เตอร์ไม่ใช่ทุกคนจะสุภาพกับพนักงานบริการ บางคนเครียดจากที่ทำงานหรือครอบครัว ก็มักจะลงกับคนทำงานในผับด้วยคำพูดที่ชวนหัวเสียหลายต่อหลายครั้งซึ่งเขามันก็พวกไม่ยอมคนเสียด้วย...วสันต์ในชุดสูททำงานสีกรมท่าหล่อเนี้ยบเดินเข้ามาในบ้านในช่วงเย็นตามปกติ ตั้งใจจะเดินขึ้นบันไดเพื่อเปลี่ยนชุดลำลอง เขามักจะออกไปที่ผับหลังจากพ่อกับแม่เข้านอนเพื่อที่จะไม่ต้องถูกด่า หากเป็นสถานการณ์ปกติคงเลือกที่จะพักที่คอนโดเป็นการตัดปัญหา แต่ตอนนี้ต้องประหยัด แม้แต่ค่าน้ำ ค่าไฟ และค่าอาหารก็เป็นเรื่องที่ไม่ควรฟุ่มเฟือยกลับมาเกาะแม่กินที่บ้านสบายใจกว่า“อาวสันต์” สำเนียงจีนเป็นเอกลักษณ์พร้อมกับเสียงแหลมๆ ของหญิงเลยวัยกลางคนเรียกชื่อตนเองจากด้านหลัง ทำเอารองประธานหนุ่มรีบหันไปมองอัตโนมัติคุณนายวรรณษาเดินถือพัดจีนสีแดงเ

Cherry Pub เวลา 17.30 น.ประตูผับถูกเปิดออกโดยฝีมือผู้ช่วยบาร์เทนเดอร์หนุ่มมือใหม่ วสันต์ซึ่งยังอยู่ในชุดสูททำงานถือเป้มีชุดยูนิฟอร์มของร้านอยู่ข้างในเดินดุ่มๆ เข้ามากลางห้อง ซึ่งมีพนักงานหลายคนกำลังนั่งรวมกลุ่มกินข้าวก่อนเวลาเริ่มงานทันทีที่ถึงเวลาเลิกงานของอัลฟา รองประธานหนุ่มก็บึ่งบีเอ็มดับเบิลยูสีมัสตาร์ดคันใหม่เอี่ยมมาที่ร้านอย่างรวดเร็ว เหตุผลหลักก็เนื่องจากกำลังถูกเจ้าของร้านหมายหัวเอาไว้ตั้งแต่รับเข้าทำงาน เขาจึงไม่อยากมาทำงานสายตั้งแต่วันแรก“คุณเรนนี่มาแล้ว!” เสียงของแยมมี่ทำให้ทุกคนหันมามองเขาเป็นตาเดียว ก่อนที่แคชเชียร์สาวจะพูดกับเพื่อนร่วมงานด้วยน้ำเสียงสดใส “เห็นไหมว่าแยมมี่ไม่ได้โกหก คุณเรนนี่สมัครงานที่นี่จริงๆ”“สวัสดีครับทุกคน เรนนี่เป็นเด็กใหม่ ฝากทุกคนสอนงานด้วยนะครับ” เขาแนะนำตัวอย่างอ่อนน้อม มองว่าทุกคนที่นี่คือรุ่นพี่ในการทำงาน“ได้เลยค่ะ คุณเรนนี่ยังขยันทำให้พวกเราแปลกใจได้เรื่อยๆ เลยนะคะ จากลูกค้าตัวท็อปสู่เพื่อนร่วมงาน”“สีสันชีวิตครับ เรียกเรนนี่เฉยๆ ก็ได้นะครับ ไม่ต้องใส่คุณเคินอะไรให้ลำบาก อยากเป็นคนกันเอง จริงไหมแยมมี่?” ประโยคหลังเขาหันไปของความร่วมมือจ

เพราะรู้ตัวอยู่แล้วว่าคดีที่ก่อเอาไว้เมื่อคืน ทั้งเฌอริตาและเข็มทิศคงรู้ในไม่ช้า เช้านี้คนนิสัยไม่ดีจึงถูกเจ้านายสาวโทรมาสวดตั้งแต่ก่อนนาฬิกาปลุกดัง (ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าสร้างเรื่อง นี่ถ้าพี่เข็มทิศไม่โทรมาหาตอนเช้า แต่เลือกโทรไปฟ้องพ่อเรื่องมันไม่จบแค่นี้แน่) “แอ๊วอะอุยอะไออับอัน (แล้วจะคุยอะไรกับมัน) ” วสันต์ถามทั้งที่ยังคาบแปรงสีฟันไว้ในปาก เขาหยิบโทรศัพท์ติดมือเข้ามาในห้องน้ำพร้อมกับเปิดสปีกเกอร์โฟน วางมันไว้ในจุดที่น้ำไม่กระเด็นใส่ (พูดบ้าอะไร ฟังไม่รู้เรื่อง!) รองประธานหนุ่มบ้วนฟองทิ้ง จากนั้นจึงคว้าผ้ามาเช็ดปาก“ถามว่าจะคุยอะไรกับมัน” ใบหน้าหล่อเหลาก้มตัวล้างหน้า ทำกิจวัตรประจำวันระหว่างฟังเธอบ่นไปด้วย (ไม่ใช่เรื่องของนาย ฉันบอกแล้วไงว่าทำแค่งาน เรื่องอื่นไม่ต้องมายุ่ง) “ไม่ได้หรอก เรนนี่เป็นห่วงอาเจ๊คนสวยนี่”เขาโกหกไม่สะทกสะท้าน ความจริงก็แค่อยากเสือก อยากรับรู้ เพราะกลัวมีผลกับแผนตีสนิทเป็นผัวอาเจ๊ในอนาคต (นายนี่มันวุ่นวายไม่เข้าเรื่อง...) “อือฮึ...” คนถูกด่าก็ไม่คิดปฏิเสธ ก้มหน้ามองเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์จึงรู้ตัวว่ากำลังจะไปทำงานสาย “เลิกบ่นแล้วปิดหูแป๊บนึงได้มะ”