LOGINพ่อแม่เลี้ยงมาไม่เคยลำบาก แต่พอต้องเลี้ยงตัวเองลำบากเฉย มีชีวิตอยู่มาจะสามสิบปี เพิ่งรู้จักรสชาติการเป็นผู้ใหญ่ ทั้งต้มยำกุ้ง หมูสับ วันไหนดีหน่อยก็มีไข่มาเสริม ต้นเหตุเกิดจากเป็นคนหรรมใหญ่ใจกว้าง เลี้ยงเพื่อนไม่ขาด แต่พอตัวเองลำบากเพื่อนดันไม่เลี้ยง! อีกทั้งเงินในมือยังขาดสภาพคล่อง เพราะพี่ชายสองคนแต่งงานหนีไปมีลูกมีเต้ากันหมด คนอย่างวสันต์คงต้องเอาตัวเข้าแลก เพื่อให้ได้ครอบครองร้านเหล้าและอาเจ๊เจ้าของร้าน นิยายเซ็ต Love Seasonal (รักหลากฤดู) สามหนุ่มจากตระกูลวรหิรัญ ผลงานนามปากกานัวร์เนีย 1. หลงในม่านรัก (คิมหันต์×ม่านฟ้า) 2. รักลับคุณคนโปรด (เหมันต์×โปรดปราน) 3. รักต้องจับฉบับเพลย์บอย (วสันต์×เฌอริตา)
View More“♪~!”
เสียงผิวปากอารมณ์ดีเป็นเอกลักษณ์ดังมาจากชั้นสองของคฤหาสน์ตระกูลวรหิรัญ ป้าแมวกับป้าหมาย แม่บ้านประจำตระกูลทราบดีว่าใครเป็นเจ้าของเสียง ลูกชายคนเล็กของบ้านวัยยี่สิบแปดปีในชุดเสื้อเชิ้ตสีส้มอิฐกับกางเกงสแล็กส์สีดำ ฉีดน้ำหอมส่งกลิ่นฟุ้งมาถึงชั้นล่าง เดินลงมาพร้อมกับท่าควงกุญแจรถหรูคันใหม่ที่เพิ่งถอยมาได้ห้าเดือน ผมสีน้ำตาลเข้มสไตล์เกาหลี ผ่านการดูแลอย่างดีจากช่างร้านดังแถวพารากอนสะบัดพลิ้วไปตามแรงเดิน กระทั่งมาหยุดที่ชั้นล่าง “คุณวสันต์จะออกไปเที่ยวอีกแล้วเหรอคะ?” ป้าแมวหน่วยกล้าตายประจำบ้านเอ่ยถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มแหย เวลานี้ทุกที หลังจากคุณนายกับท่านเจ้าสัวเข้านอนเมื่อไหร่ ประตูห้องนอนของลูกชายคนเล็กจะถูกเปิดออกพร้อมเสียงผิวปากทุกครั้ง “คิตตี้ เรียกผมว่าอะไรนะ?” สรรพนามที่ใช้เรียกแม่บ้านแฝงไปด้วยจริตจะก้านเกินชาย หากทุกคนในบ้านไม่ชินความระริกระรี้ของลูกชายคนเล็กบ้าน คงเอาไปนินทาถึงซอยข้างๆ “ขะ ขอโทษค่ะ คุณเรนนี่จะไปเที่ยวอีกแล้วเหรอคะ?” “อีกแล้ว?” คนฟังหรี่ตาไม่ชอบใจกับคำพูดนั้นเท่าไรนัก “อีกแล้วแปลว่าบ่อยๆ เดือนที่แล้วเรนนี่เพิ่งเที่ยวไปเก้าวัน ดังนั้นจะใช้คำว่าบ่อยๆ ไม่ได้” “ค่ะ แล้วจะให้ป้ารอเปิดประตูให้อีกไหมคะ?” นางขี้เกียจเถียงกับคุณหนูคนเล็กของบ้าน จึงยอมเออออห่อหมกไปงั้น ทั้งที่เคยฟังบรรดาคุณๆ ในบ้านพูดถึงวีรกรรมของคนตรงหน้ามาโดยตลอด หากไม่รู้ว่าเจ้าสัวหลี่ไม่ใช่ผู้ให้กำเนิด คงคิดว่าพ่อแม่มันเป็นเจ้าของแบงก์สักแห่ง รูดการ์ดบ่อยพอๆ กับรูดซิป บัตรเครดิตมีสามใบ วงเงินเต็มไปแล้วสอง ที่เหลือก็แดงเต็มทนจนบริษัทบัตรไม่ยอมปล่อยวงเงินเพิ่ม! สภาพคล่องทางการเงินห่วยแตก แต่เพราะเป็นถึงลูกชายเจ้าสัวเจ้าของธุรกิจซอฟต์แวร์ใหญ่ จึงไม่มีสิทธิ์ไปลงทะเบียนเอาเงินหมื่นกับเขา! “ไม่ล่ะ วันนี้วันศุกร์ เรนนี่จะกลับไปนอนที่คอนโด ไปก่อนนะครับ” ดวงตาคมขยิบตาโปรยเสน่ห์ล้นเหลือของตนเองเป็นอย่างสุดท้าย ก่อนจะรีบจรลีออกจากบ้านก่อนที่คุณนายวรรณษากับเจ้าสัวหลี่จะตื่น Cherry Pub เสียงดนตรีจังหวะสนุกสนานจากแผ่นเสียงของดีเจถูกเปิดดังกระหึ่มไปทั้งร้าน นักท่องราตรีที่มาต่างใช้ชีวิตที่ตนเองเลือกตามความปรารถนา ไม่เว้นแม้แต่รองประธานหนุ่มที่เพิ่งมาถึงได้ไม่นาน แอลกอฮอล์แก้วโปรดถูกสั่งมารอล่วงหน้าโดยกลุ่มเพื่อนที่รู้จักกันตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัยและมีบางส่วนที่รู้จักกันผ่านสถานที่อโคจรแห่งนี้ วสันต์รับมันจากบริกรแล้วกระดกดื่มรวดเดียวจนหมด จากนั้นจึงนั่งไขว่ห้างมองบรรดาสาวน้อยน่ารักในค่ำคืนนี้ ไม่กี่นาทีต่อมาก็มีคนที่มานั่งในโซนเดียวกันเดินเข้ามาขอชนแก้ว ตามด้วยสาวสวยในวัยไล่เลี่ยกันหลายคนพยายามเข้ามานั่งบนโซฟาฝั่งซ้ายที่กำลังว่าง แต่ทุกคนในนี้รู้ดี ว่าหากเขาไม่อนุญาต ใครก็ไม่มีสิทธิ์นั่งตำแหน่งนี้ “มึงมาช้าจังวะ” เบนซ์เป็นคนแรกที่เข้ามานั่งทางขวามือพร้อมกับเอ่ยทักเจ้ามือในทุกๆ ครั้งที่นัดรวมตัว “กูล็อกคิวสาวคืนนี้เอาไว้ให้แล้วสี่คนแจ่มๆ ชอบคนไหนเอานิ้วจิ้ม เดี๋ยวกระผมดีลต่อให้” คนเพิ่งมาถึงแค่นหัวเราะไปกับคำพูดของเพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียน มองตามก็เห็นกลุ่มสาวสวยสี่คนที่กำลังชูแก้วเครื่องดื่มเรียกตนเองให้เข้าไปหา ก็สวยดี... แต่สู้คนที่นัดมาคืนนี้ไม่ได้สักคน “ขอบใจ แต่วันนี้ขอผ่าน” รองประธานหนุ่มเลื่อนสายตากลับไปมองเวที ซึ่งมีดีเจสาวสวยเปิดแผ่นตรงหน้า รูปร่างของเธอเรียกได้ว่าตรงปกทุกอย่าง เอวยี่สิบสี่ นมสามสิบห้า ก้นกลม ผมบ็อบสีทอง ผิวขาวไร้สิวฝ้าน่าจับตีก้นที่สุด ติ๊กถูกตั้งแต่หัวยันห... “อย่าบอกนะว่าคืนนี้กับคนนี้?” คนถูกถามไม่ตอบแต่กลับยกยิ้ม พร้อมกับชูแก้วในมือขึ้นเรียกดีเจสาวที่กำลังมองมายังจุดที่ชายหนุ่มนั่งให้เดินมาหา วสันต์เห็นการกระทำของร่างอรชรนั้นเต็มสองตา เธอถอดเฮดโฟนหูแมวออกจากศีรษะ ตามด้วยการก้าวเท้าลงจากเวทีเดินนวยนาดเข้ามาหย่อนสะโพกผายนั่งบนตัก ขยับเบาๆ ให้กางเกงหนังสั้นกุดของตนเองเบียดเป้ากางเกงของรองประธานหนุ่มเบาๆ “แคนดี้นึกว่าเรนนี่จะไม่มาซะแล้ว~” “ดื่มเติมพลังก่อนไหม?” แอลกอฮอล์อีกแก้วถูกยกมาเสิร์ฟพอดีราวกับมีคนคอยปล่อยคิว ดีเจสาวทรงโตรับมาดื่มอึกใหญ่ ก่อนจะปล่อยของเหลวที่เหลือไหลผ่านร่องอกซึ่งมีเพียงบอดี้สูทสีขาวปกปิดจนหนุ่มๆ ตาลุกวาว “อุ๊ปส์!! มันหกแล้วอะค่ะ” “เดี๋ยวผมพาไปล้างในห้องน้ำ” ทั้งล้างทั้งล้วง สบายตัวกันทั้งคู่ ร่างระหงส่งยิ้มยั่วยวนจัดการยกสะโพกขึ้นจากตักแกร่ง ตามด้วยการควงแขนเอาหน้าอกเบียดชิดเอนศีรษะพิงไหล่ “อุ๊ย~! แคนดี้เมาแล้วแน่เลย” “เดี๋ยวออกจากห้องน้ำก็สร่าง” คำพูดมีนัยแฝงทำให้ริมฝีปากเซ็กซีเคลือบลิปสติกพรายยิ้ม กระเป๋าสะพายถูกคว้ามาคล้องบ่าอีกข้างอย่างเป็นงาน จากนั้นจึงกระซิบด้วยน้ำเสียงยั่วยวนท่ามกลางเสียงอึกทึกของผับดัง “ห้าสิบแปดสองกล่อง พร้อมแล้วค่ะ” วสันต์ยกยิ้มพอใจ สาเหตุที่รู้ไซซ์ก็เพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่ตอกกัน ทั้งคู่เดินหายเข้าไปในห้องน้ำชาย รองประธานหนุ่มชอบสถานที่แห่งนี้เป็นพิเศษ สไตล์การตกแต่งห้องน้ำอันพิถีพิถันของเจ้าของผับ ปลุกอารมณ์ปรารถนาในตัวชายหนุ่มวัยกลัดมันได้ไม่ยาก ห้องน้ำสีดำแดงที่ปกติมีคนมาใช้น้อยกว่าห้องน้ำหญิงหลายเท่าตัว ภายในเป็นกระจกยาวติดกระจกหน้าอ่างล้างมือ ด้านหลังคือห้องน้ำขนาดพอดีสำหรับคนสองคน เสียงกรีดร้องสุขสมของดีเจสาวดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า นักท่องเที่ยวที่ผ่านไปมาแอบมองใต้ประตูเห็นขาผู้ชายคนเดียวบ้าง หรือบางครั้งก็มีขาผู้หญิงเพิ่มมาในท่วงท่าหันหน้าเข้ากำแพงด้วยกัน กว่าภารกิจจะเสร็จสิ้น ดีเจสาวทรงโตก็ขาสั่นเทาไร้เรี่ยวแรง ก่อนที่วสันต์จะรีบออกมาเคลียร์ค่าใช้จ่ายทั้งหมดของวันนี้ แล้วอุ้มเธอออกไปสานต่อความร้อนแรงที่ห้องตนเองต่อวันนี้เฌอริตามีกำหนดการเข้าบริษัทเนื่องจากมีการปรับผังที่นั่งใหม่หลายแผนก หลายเดือนก่อนเธอไปที่บริษัทของครอบครัวสามี เห็นที่นั่งของแต่ละแผนกถูกจัดสรรให้พนักงานที่ต้องทำงานร่วมกับแผนกใกล้เคียงกันสามารถประสานงานได้สะดวกขึ้น จึงนำมาปรับใช้กับบริษัทตนเองเจ้าของใบหน้าหวานก้มๆ เงยๆ บริเวณโต๊ะทำงานใหม่ของพนักงานเป็นพักๆ เมื่อช่วยจัดการจัดโต๊ะทำงานใหม่เสร็จเรียบร้อย จึงเดินไปดูลูกน้องคนอื่นๆ ของตนเอง เพื่อตรวจดูความเรียบร้อย“เรียบร้อยดีไหมคะ” เจ้าของบริษัทสาวเอ่ยถามความเห็นลูกน้อง หลังจากเห็นว่าพนักงานกำลังง่วนอยู่กับการจัดโต๊ะ“เรียบร้อยดีค่ะคุณริต้า ได้คอมใหม่เครื่องแรงแบบนี้ พวกเราทำกราฟิกกันแบบสู้ตายแน่นอน” พนักงานสาวพูดกับเจ้านายพลางใช้นิ้วเคาะคีย์บอร์ดคอมพิวเตอร์เล่นอย่างพึงพอใจ“จริงค่ะ ผังใหม่ทำให้แอร์ที่นี่ก็เย็นฉ่ำปอดกว่าเดิม หนูพร้อมทำโอทียันเช้า” เสียงของพนักงานอีกคนตอบกลับมา พร้อมกับทำท่าทางอ้าแขน กางขารับความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานเฌอริตาหลุดหัวเราะกับท่าทางทะเล้นของลูกน้อง ไม่คิดว่าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ หากมีการแก้ไขปรับเปลี่ยนจะส่งผลดีต่อระบบการทำงานขนาดนี้“ลงโอท
หลายเดือนต่อมาทันทีที่วาสิตาอายุครบหนึ่งขวบ อากงกับอาม่าก็รีบมาขอหลานไปนอนค้างที่บ้านด้วยกันตลอดวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่เด็กน้อยที่ปกติจะว่านอนสอนง่ายของพ่อกับแม่ วันนี้กลับแสดงท่าทีงอแง ไม่อยากจากบ้านไปไหนถึงขั้นแอบหนีไปซ่อนตัวในห้องน้ำ ลำบากถึงเฌอริตาและวสันต์ต้องมาเคาะประตูเรียกลูกสาวให้ออกมาคุยกันแต่โดยดีวสันต์รู้ว่าลูกรักตนเองมาก เนื่องจากภรรยาเป็นคนค่อนข้างเข้มงวด ในขณะที่เขาตามใจลูกสาวแทบทุกอย่าง สามีหนุ่มจึงอาสาพูดกับลูกสาวเอง“วาวาน้อย~ ได้ยินเสียงป๊าไหมคะ?”“ดะ ได้จิน!”“ไม่อยากไปนอนค้างกับอาม่าเหรอ? บ้านอาม่ามีเจ๊รินด้วยนะ” คุณพ่อยังหนุ่มเอาชื่อลูกสาวของพี่ชายคนโตมาหลอกล่อ รู้ดีว่ายัยตัวเล็กทั้งรักทั้งหลงลูกพี่ลูกน้องตนเองมาก“มะ ม่าย~”เสียงของลูกปฏิเสธไม่เต็มเสียงนัก คนเป็นพ่อจึงรู้ว่ายังพอมีหวัง สามีหนุ่มหันไปขอคำปรึกษาจากภรรยา หาสาเหตุที่ลูกไม่ยอมไปค้างบ้านปู่กับย่า“ทำไมลูกไม่อยากไปค้างบ้านพ่อกับแม่นะ”เฌอริตามองหน้าพ่อแม่สามีด้วยความเกรงใจ หลุบตานึกถึงสาเหตุแบบเด็กๆ ที่ทำให้ลูกคิดว่าตัวเองต้องอยู่ที่นี่เท่านั้น“บางทีลูกอาจจะติดน้องเน่า”คนเป็นสามีดีดนิ้วดัง 'เป๊าะ!' ค
หลายเดือนต่อมาเฌอริตาลืมตาตื่นขึ้นมาในบ่ายวันหนึ่ง เมื่อคืนวาสิตามีไข้จนร้องไห้โยเยไม่ยอมนอน กว่าเธอและวสันต์จะกล่อมลูกให้หลับลงได้น้ำนมก็แทบหมดเต้า เช้านี้หลังจากตื่นขึ้นมาให้นมลูกและพายัยตัวเล็กเดินเล่นรอบบ้านจนหนำใจ เฌอริตาจึงสลบไสลพร้อมกับลูกสาวจนบ่ายคุณแม่คนสวยเดินลงมาหาลูกสาวชั้นล่าง เนื่องจากเดินไปหาลูกที่เปลนอนแล้วพบเพียงความว่างเปล่า นั่นแปลว่าคนเป็นพ่อคงพาลูกสาวลงมาเล่นชั้นล่างก่อนแล้วแต่กลับไม่เจอทั้งสามีและลูก...“พี่น้อย เรนนี่กับวาวาอยู่ไหนคะ?” เธอเดินไปถึงในครัวเพื่อถามเอาคำตอบกับแม่บ้าน“ขับรถออกไปข้างนอกตั้งแต่เที่ยงแล้วค่ะ”เฌอริตาเลิกคิ้วสูง รู้สึกงุนงงที่จู่ๆ สามีพาลูกสาวออกไปข้างนอกโดยไม่ได้ปลุกเธอให้ไปด้วยกัน“คุณเรนนี่ฝากบอกว่า ห้ามอาเจ๊ขางอนนะคะ เพราะเรนนี่ปลุกแล้วแต่อาเจ๊ขาไม่ตื่นเอง” ประโยคหลังแม่บ้านวัยกลางคนใส่จริตจีบปากจีบคอพูดราวกับสามีเธอกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเฌอริตาจึงส่ายหน้าเอือม ก่อนจะเดินกลับขึ้นมาที่ห้องนอน กดโทรออกหาเขาด้วยตนเอง'ตื๊ดดด...' (คนสวยขาตื่นแล้ว~) น้ำเสียงล้อเลียนของสามีดังลอดมาจากปลายสาย ไม่ทันที่เฌอริตาจะถามว่าเขาพาลูกออกไปไหน หญิ
สองปีต่อมา สนามบินสุวรรณภูมิร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาสวมทับเสื้อเชิ้ตสีแดงเลือดหมูยืนรอรับสัมภาระของตนเองบริเวณจุดรับกระเป๋าภายในอาคารผู้โดยสารขาเข้า ด้วยความสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรกับท่ายืนดูภูมิฐานสง่างาม ทำให้เป็นที่สะดุดตาแก่บรรดาลูกเรือสาวที่เครื่องเพิ่งแลนด์ดิ้งลงบนภาคพื้นดินได้ไม่ยากวสันต์มองแค่หางตา ก็รู้ว่ากำลังมีกลุ่มแอร์โฮสเตสสาวจากสายการบินที่ตนเองใช้เดินทางกลับมาประเทศกำลังมองมายังเขา และดูเหมือนพวกเธอกำลังเชียร์เพื่อนที่ตัวเล็กและดูน่ารักที่สุดในกลุ่มให้เข้ามาทำความรู้จักตนเอง'ตึกๆ ตึกๆ'เสียงรองเท้าหุ้มส้นสีดำค่อยๆ ดังเข้ามาใกล้ตนเองเรื่อยๆ และเป็นจังหวะเดียวกันกับสัมภาระที่รอคอยถูกสายพานลำเลียงมาถึงจุดที่ยืนอยู่ รองประธานหนุ่มจึงหันไปสนใจกระเป๋าล้อลากของตนเองพร้อมกับยกมันลงมาวางบนพื้น“สวัสดีค่ะ” น้ำเสียงหวานฉบับสาวทำงานบริการบนเครื่องบินดังขึ้นจากทางด้านขวามือ“ครับ?”รองประธานหนุ่มสะกดคำว่า 'ฉิบหาย' ซ้ำๆ ในใจ แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเธอกำลังเดินเข้ามาหา ยังอดทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แสร้งแปลกใจกับการถูกคนแปลกหน้าทักไม่ได้“คุณเป็นผู้โดยสารชั้นบิสเนสคลาสลำเดียวกันกับ





