พันคีรี

2

พันคีรี

ลุงเฉินใช้เวลาแค่ครึ่งวันก็หาพรานไพลจนเจอ แต่พรานไพลนั่นตายไปเมื่อหกปีก่อนเหลือแต่ลูกชายที่พอจะรู้ทางอยู่บ้าง ตกลงกันอยู่นานพรานพงลูกชายพรานไพลก็ยอมตกลงนำทางให้พวกเรา นอกจากตกลงนำทางพรานพงยังมีข้อเสนอให้อีกอย่างว่าถ้าอยากเข้าป่าอย่างปลอดภัยให้ไปเชิญคนที่ชื่อพันคีรีร่วมทางด้วย

ในวงการหาของโบราณจากเทวาลัย วัง ปราสาทเก่า เมืองเก่า ชื่อพันคีรีนี้โด่งดังมาก ขึ้นชื่อเรื่องมากฝีมือ หน้าที่อย่างเดียวของเขาในการร่วมทางคือเฝ้าระวังคณะเดินทางเท่านั้น ผู้คนเรียกหน้าที่นี้ว่า ‘อารักษ์ขา’ ค่าตัวแพงหูฉี่ แต่เปอร์เซ็นต์การไปและกลับสูงกว่าการไปกันเอง พันคีรีคนนี้เลยมีคนไปเชิญวันละสามเวลา

นอกจากจะไม่มีใครรู้ประวัติความเป็นมาของเขาแล้ว ตัวตนก็เป็นความลับเหมือนกัน ไม่ว่าจะสืบหากันเท่าไรก็ไม่พบเจออะไร อายุ วันเดือนปีเกิด ไม่มีใครรู้เลย มีแค่ฝีมือเขาเท่านั้นที่เป็นที่ประจักษ์

คนเล่าลือกันขนาดนี้ผมก็ต้องมีหวั่นไหวเพราะฉะนั้นเลยส่งคนไปทาบทามเขามาร่วมคณะแล้วถึงสองรอบ แต่เขาไม่แม้จะออกมาพูดคุยด้วยตนเอง ส่งลูกกระจ๊อกออกมาไล่คนของผมทั้งสองครั้ง ผมมันคนไม่ย่อท้อยิ่งไล่ผมยิ่งต้องการ ฮ่า ๆ

วันนี้ผมเลยมาเอง ไม่ว่าจะอย่างไรวันนี้ผมต้องได้เจอไอ้คุณพันคีรีนี่ให้ได้

ผมมองบ้านกระจกทรงสูงสีมืดทะมึน รอบบ้านมีแต่ต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงา ถ้าไม่มีต้นไม้คงร้อนเหมือนอยู่ในเตาอบแหง แล้วไอ้บ้านหลังนี้ก็ดันอยู่ลึกมากหาแทบไม่เจอแต่บรรยากาศดีมาก เหมือนอยู่ในบ้านแวมไพร์เลย ผมว่าถ้าฝนตกต้องนอนดูฝนได้เพลิน ๆ

“ผมมาพบคุณพันคีรี” ผมบอกกับผู้ชายที่ยืนมองอยู่ตรงบรรไดทางขึ้น เข้าชะเง้อมองแต่ไม่เดินเข้ามาถามแค่โบกมือไล่ผมกับพี่มีนตรงหน้ารั้วไม้สีเทาเข้มขนาดใหญ่

“ให้พี่ปีนเข้าไปไหม”

“จะบ้าหรอพี่มีน เรามาหานะไม่ได้มาปล้น”

“ก็ไอ้บ้านั่นมันไม่ออกมา แถมยังไล่เราอีก”

“คนดังมักเล่นตัวแบบนี้แหละ ไม่ต้องห่วงผมมีลางสังหรณ์ว่าวันนี้เราจะต้องได้พบเขาแน่นอน” ผมบอกพี่มีนตราอย่างมั่นใจ ไม่รู้เอาความความมั่นใจจากไหนมาพูด ผมเดินไปยืดชิดริมรั้วไม้ที่สูงพอดีกับคางตนเอง

“กลับไปเถอะ วันนี้นายท่านไม่ว่าง”

“แล้วเขาจะว่างเมื่อไหร่”

“ผมไม่รู้นายท่านไม่ได้บอก พวกคุณกลับไปเถอะ” ผู้ชายหน้าตาร้าย ๆ คนนั้นตะโกนบอกจากทางขึ้นบันได ผมโบกมือให้แล้วตะโกนกลับไป “ถ้าผมไม่ได้พบคุณพันคีรีวันนี้ ผมจะนอนรออยู่หน้าบ้านนี่แหละ” ผู้ชายคนนั้นรีบวิ่งกลับขึ้นไปบนบ้านทรงสูงนั่น

เกือบสิบนาทีเขากลับมายืนที่เดิม ประตูไม้เปิดออกช้า ๆ ผมกันมองหน้าพี่มีน พากันเดินเข้าไปหาผู้ชายคนนั้นด้วยใบหน้าเป็นมิตร ต่างกับพี่มีนที่เขม่นเขาตั้งแต่ถูกโบกมือไล่ ถ้ามีโอกาสหมอนี่โดนพี่มีนทุบแน่

“ตามมา” เขาเดินนำขึ้นไปตามบันไดเวียนก็ถึงห้องปิดทึบทุกด้าน แปลกจังทั้งที่บ้านเป็นกระจกแทบทั้งหลังแต่ในห้องนี้ดันปิดทึบ เหมือนไม่ต้องการให้คนในห้องมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ภายในบ้านได้

“นายท่าน ผมพาพวกเขามาแล้ว”

“นายออกไปก่อน”

“ครับ” ผู้ชายคนนั้นตอบอย่างสุภาพ ผมแปลกใจตั้งแต่เขาเรียกผู้ชายที่นั่งหันหลังอยู่หน้าเตาผิงว่านายท่านแล้ว ผมว่ามันดูแปลก ๆ ลึกลับ แฟนตาซีพิกล แต่ผมจะไปสาระแนอะไรกับชื่อเรียกของชาวบ้าน ผมแค่ต้องเกลี่ยกล่อมให้เขาไปอารักษ์ขาคณะเดินทางให้ได้ นอกเหนือจากนั้นไม่ควรยุ่ง

“สวัสดีครับคุณพันคีรี ผมณจันทร์ นี่พี่สาวของผมชื่อมีนตรา พวกเรากำลังจะเข้าป่าเลยต้องการให้คุณพันคีรีไป...”

“อารักษ์ขา” เขาพูดสวนมาโดยไม่หันกลับมามอง น้ำเสียงลุ่มลึก ทุ้มต่ำ ฟังไม่ออกเลยว่าคนพูดอายุเท่าไร จินตนาการตามไม่ได้เลยว่าเสียงนั้นน่าเกรงขามขนาดไหน ผมเงียบทันทีที่เขาเริ่มพูดเสียงสูงขึ้น

“ถ้าผมไม่อยากทำคุณจะทำยังไง” มันเป็นคำถามที่ทำผมคิดหนักจริง ๆ ก็ถ้าเขาไม่ทำ ผมจะทำอย่างไรล่ะ ตื้อเหรอแต่ก็ไม่มีอะไรทำให้เรามั่นใจได้ว่าตื้อแล้วเขาจะไป

“ถ้าคุณไม่ไปเราก็ไม่บังคับ ผมแค่อยากลองเจรจากับคุณให้ถึงที่สุดเท่านั้น ที่ ๆ พวกเราจะไปอันตรายมาก อยากให้มีคนมีฝีมือไปด้วย”

“แต่ผมไม่อยากไ...” ผู้ชายที่ชื่อพันคีรีพูดเสียงต่ำ ลุกยืนแล้วหันหน้ากลับมามองพวกเรา จากนั้นจึงหยุดคำพูดนั้นไว้ถึงเขาจะพูดไม่จบประโยค แต่พวกเรารู้ว่าสิ่งที่เขาพูดหมายความว่าอะไร

นี่เป็นความพยายามครั้งที่สาม เพราะฉะนั้นเมื่อเขาปฏิเสธผมก็ยอมรับ

“ถ้ายังงั้นผมกับพี่ไม่รบกวนคุณพันคีรีแล้ว” ผมหมุนตัวกลับ ไม่เอ่ยลาเจ้าของบ้านสักนิดแต่แค่หมุนตัวกลับก็ถูกพี่มีนรั้งแขนไว้ พรานพงย้ำมาว่าครั้งนี้จำเป็นมาก ๆ ที่จะต้องให้พันคีรีไปด้วย เธอจึงลังเลตอนผมจะกลับ

“เดี๋ยวก่อน” เจ้าของเสียงทุ้มต่ำข้างหลังเรียกรั้งไว้ ผมได้ยินเสียงรองเท้าสลิปเปอร์สัมผัสพื้นเดินเข้ามาใกล้ ในที่สุดเขาก็ยืนอยู่ตรงหน้าผม ดวงตาเรียวคมมองผมนิ่ง ๆ แค่ผมเพียงคนเดียว เหมือนเขากำลังคิดอะไรอยู่ ผมรู้สึกร้อนหนาวอธิบายไม่ถูกเลย เมื่อถูกฝ่ายตรงข้ามมอง ไม่ใช่อาการหวั่นไหว ใจสั่น หรืออะไรประเภทนั้นนะ มันดูน่ากลัวน่าขนลุกเหมือนถูกสูบพลังชีวิตไป เหมือนผมจะรู้แล้วว่าทำไมเขาถึงกลับออกจากป่าโดยไร้รอยขีดข่วนได้ตลอดทุกครั้ง

สำหรับผมเขาน่ากลัวกว่าผีเสียอีก แม้หน้าตาเขาจะหล่อเหลาพอกับพระเอกซีรีส์แต่รังสีรอบตัวกลับน่าเกรงกลัว เพราะเรื่องนี้ไม่ได้ทำเพื่อตนเองคนเดียว คนทั้งคณะจำเป็นต้องพึ่งเขาในการเข้าป่าครั้งนี้ ผมพยายามสูดลมหายใจเข้า ทำใจกล้าถามเข้าเสียงสั่นเล็กน้อย “ม...มีอะไรหรือเปล่าครับคุณพันคีรี”

“ผมตกลง” ทั้งงุนงงอารมณ์สับสนปนเปกันไปหมด ก่อนหน้านี้ปฏิเสธเสียงแข็ง อยู่ ๆ ก็ตอบตกลงอย่างง่ายดาย ความจริงอยากจะถามว่าทำไมถึงกลับคำแต่กลัวว่าเขาจะปฏิเสธอีกเลยไม่พูดเสียดีกว่า

“ถ้ายังงั้น อีกสองวันผมจะมาตกลงเรื่องค่าจ้างกับคุณใหม่อีกครั้ง”

“จดรายการสิ่งของสัมภาระของพวกคุณมาด้วย ผมต้องรู้ว่าพวกคุณแบกอะไรกันไปบ้าง”

“คุณพันคีรียังมีอย่างอื่นที่อยากได้อีกหรือเปล่าครับ”

“ไม่ ผมสามารถจัดการตัวเองได้ แล้วก็ต่อไปเรียกผมว่าคีรี”

“ครับคุณคีรี”

“ไม่ต้องเรียกคุณ”

“ครับ”

เมื่อได้คำตอบที่พอใจผมกับพี่มีนรีบพากันจรลีออกมาทันที ตอนอยู่ข้างในผมหายใจไม่ทั่วท้องเลย รู้สึกกดดัน อึดอัดบอกไม่ถูก เหมือนโดนพลังงานอะไรสักอย่างกดไว้ให้ยอมจำนน ถ้าเข้าป่าไปแม้แต่ผีก็คงกลัว เขาให้ความรู้สึกไม่เหมือนมนุษย์ทั่วไปจริง ๆ