ต้องเชื่อเท่านั้น

3

ต้องเชื่อเท่านั้น

“พี่มีน ช่วยลิสต์รายการสัมภาระให้จันทร์หน่อยได้มั้ย จันทร์จะไปร่างสัญญาจ้างงานของคีรี”

“ได้สิ เดี๋ยวพี่ไปปรึกษาลุงเฉิน อย่างไงซะคนเตรียมของก็คือพี่ ไม่รู้ลุงเฉินหาคนไว้กี่คนจะได้เตรียมของให้พอกับจำนวนคน” คนสวยของผมใจดีเสมอจริง ๆ ไหว้วานอะไรไม่เคยขัด จัดให้ตลอด ผมคิดว่าหลังจัดการหนังสือจ้างงานชั่วคราวนี่เสร็จจะไปคุยกับพรานพงสักหน่อย ไม่รู้ว่าการเดินทางนี้ใช้เวลากี่วันเราจะได้จัดเตรียมอาหารเครื่องดื่มยารักษาโรคไปให้พอดี

นอกจากคุยกับพรานพงแล้วผมยังต้องไปรายงานนายท่านคีรีที่บ้านของเขาอีก ช่างเป็นช่วงฉุกละหุกจริง ๆ เหมือนทุกอย่างอยู่ในช่วงเวลารีบเร่ง

“นายท่านรอคุณอยู่ข้างใน เชิญ” ผู้ชายคนเมื่อคราวก่อนเปิดประตูรั้วรอตั้งแต่ผมยังไม่ทันได้จอดดีเสียด้วยซ้ำ เหมือนเขารู้ว่าผมจะมา พอปิดประตูรถเสร็จก็เดินตามเขาเข้าไปในบ้าน

พันคีรีนั่งรอผมอยู่กลางห้องนั่งเล่น ไม่ใช่ห้องคราวก่อนที่ผมเข้าไป ห้องนั่งเล่นเป็นกระจกทุกด้าน ถึงจะมีแดดส่องแต่ก็ถูกต้นไม้บดบังไม่มีแสงแดดพาดผ่านตัวบ้านเลย ทั้งยังเย็นสบายจนน่าแปลกอีกต่างหาก

ต้องเป็นเพราะในบ้านทาสีกันความร้อนแน่

“ไหน รายการสัมภาระ” เขาว่าด้วยท่าทีสบาย ๆ พลางยื่นมือมาตรงหน้า ผมล้วงกระดาษลิสต์รายการสัมภาระเล็กใหญ่ออกมาให้ คีรีไม่พูดอะไรหยิบมันไปอ่านอยู่พักหนึ่ง

“ครบดี ถือว่ารอบครอบ”

“แน่นอนครับ ยังไงซะตระกูลผมก็เคยเข้าป่ามาก่อน”

“ถ้างั้นจะต้องการผมไปทำไม” นั่นสิถ้าผมจะมั่นหน้าขนาดนี้จะอยากได้เขาไปทำไม พอผมเงียบอึกอักเขาก็หัวเราะหึ ๆ ขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ดูท่าทางต่างจากคนเมื่อสองวันก่อนมากหรือเขาเป็นไบโพลาร์หรือโรคหลายบุคลิกอะไรประเภทนั้น

“ชื่อณจันทร์สินะ”

“ครับ ชื่อณจันทร์ คนสนิทเรียกหนูจันทร์ ลูกน้องเรียกคุณหนูจันทร์ คีรีสะดวกเรียกแบบไหนก็ตามสบาย”

“ณจันทร์”

“ครับ”

“อีกหกวันเดินทางได้ มีปัญหาหรือเปล่า” จู่ ๆ เขาก็นัดวันออกเดินทางเองเสร็จสรรพทั้งที่ควรถามคนที่เป็นนายจ้างอย่างผมมากกว่า กล้ามเนื้อเหนือดวงตาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

ที่จริงมันก็ไม่มีปัญหา แต่ปัญหาคือทำไมเขาต้องจัดแจ้งนัดวันเวลาออกเดินทางเองแบบนี้

“พรุ่งนี้ฝนจะตกและตกสองวันติดเดินทางไม่ได้” เหมือนเขาจะรู้ว่าผมกำลังสงสัยอะไรอยู่จึงบอกออกมา ไม่เพียงน่าเกรงขามผมว่าตอนนี้เขาชักน่ากลัวหน่อย ๆ แล้วล่ะ หรือเขาอ่านใจคนได้

“ถ้างั้นจะให้ผมมารับที่นี่แล้วออกเดินทางหรือคุณอยากออกไปเอง”

“เจอกันที่บ้าน ณจันทร์” ทำไมเขาถึงชอบพูดคลุมเครือแบบนั้นกันนะ ถึงมันจะเข้าใจได้แต่มันก็สามารถเข้าใจคลาดเคลื่อนได้นี่นา ผมมีความสงสัยเกี่ยวกับตัวเขามากมายทำได้เพียงบอกตนเองว่าอย่าสาระแน นี่ไม่ใช่เรื่องที่ผมควรสนใจ

“คีรี อยากให้พวกเราเตรียมของให้คุณด้วยหรือเปล่า”

“ไม่ต้องเตรียมให้ผม แค่เตรียมให้หมอนั่นก็พอ” เขาว่าพลางเหล่ตามองลูกกระจ๊อกตนเองที่รออยู่นอกห้องนั่งเล่น

“ผมเอาหนังสือสัญญาว่าจ้างมาให้คุณอ่านรายละเอียดด้วย”

“ไม่จำเป็น ครั้งนี้ผมไม่รับเงินถ้าอยากจะให้ก็ให้หมอนั่นแทน” ผมงงกว่าเดิมเสียอีก คนทั้งวงการบอกว่าพันคีรีค่าตัวแพงมากและไม่ใช่ว่าใครก็สามารถเชิญเขามาได้ ครั้งแรกเรายังคิดว่าเขาไม่ยอมไปเพราะเงินน้อย แต่นี่กลับไม่รับเงินไม่แปลกหน่อยแล้ว แปลกเกินไป

ถ้ายังงั้น”

“ผมมีเหตุผลของผม พวกคุณแค่เตรียมตัวให้พร้อมก็พอ ผมรับรองด้วยชีวิตว่าคุณจะปลอดภัย” เขาพูดแค่นั้นก็นั่งไขว้ห้างจิบกาแฟอย่างสบายใจ หมายถึงหมดเรื่องจะพูดและกำลังไล่ผมอยู่สินะไอ้ท่าทางแบบนี้

“หนูจันทร์จะเดินทางตอนไหน”

“คีรีบอกว่าให้เดินทางอีกหกวันข้างหน้า ฝนจะตกสองวันเดินทางลำบาก”

“ถ้าคีรีบอกแบบนั้นก็รออีกสักหน่อยเถอะ” ลุงเฉินบอกผมพร้อมกับแตะไหล่เบา ๆ ผมไม่ได้คิดจะไปก่อนเวลาหรอก ในเมื่อเชิญมาแล้วก็ต้องยอมเชื่อแหละ จะมีเวลาเตรียมกันอีกหลายวัน

พี่มีนเดินเข้ามายังโถงนั่งเล่นหลังจากไปจัดการเตรียมสัมภาระให้พร้อมสำหรับการเดินทาง พรานพงบอกว่าการเดินทางเข้าออกคงใช้เวลาเกือบสี่สัปดาห์ ลุงเฉินเลยสั่งให้พี่มีนเตรียมของเผื่อไปถึงหกสัปดาห์ เราต้องนั่งรถหนึ่งคืนไปถึงภาคเหนือ เกือบสุดเขตประเทศเพื่อเข้าสู่ป่าดิบเขาซึ่งเป็นจุดเริ่มเป้าหมายในครั้งนี้

“เป็นไงบ้างพี่มีน เหนื่อยหรือเปล่า”

“แค่นี้เอง พอดีต้องไปเตรียมพวกยารักษาโรคน่ะเลยนานหน่อย แล้วทางหนูจันทร์ล่ะราบรื่นหรือเปล่า” หน้าผมคงบอกว่าเซ็ง พี่มีนถึงยื่นมือมาลูบหัวเบา ๆ นั่งลงข้างตัวผม

ลุงเฉินแฟ้มประวัติผู้ร่วมทางที่เตรียมไว้ให้ผมกับพี่มีนได้รู้จักก่อนจะเริ่มงานกัน แม้ทุกคนจะรู้จักผมกับพี่มีนอยู่แล้วก็ตาม

“ครั้งนี้ลุงเตรียมคนนอกบริษัทให้อีกหกคน คนของเราคุ้นกับการเดินป่า แต่ไม่คุ้นเคยกับการผจญอันตรายนอกเหนือจากป่า” ผมกับพี่มีนพยักหน้าให้ลุงเฉิน มือก็เปิดแป้มประวัติอ่านไปเรื่อย คนร่วมทางทั้งหมดรวมผม พี่มีนและคีรีก็สิบเจ็ดคนพอดี

ถ้าไม่มีอะไรเพิ่มเติมก็มีกันเท่านี้อีกหกวันเดินทางได้ ผมอยากรู้เต็มที่ว่าไอ้อาการบ้าบอนี่ของผมมันเกิดจากอะไรเหมือนกัน

วางแผนการเดินทางเสร็จทุกคนก็แยกย้ายกันขึ้นห้องไปพักผ่อน จัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อย ผมนอนดูซีรีส์ในไอแพดกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงไม่รู้ว่าจะทำอะไร ระหว่างที่รอปริมตอบกลับมา ครั้งก่อนปริมบอกว่าจะไปด้วยพอถึงเวลาต้องไปผมก็เลยอยากคุยกับปริมให้รู้เรื่องเสียก่อน

ปริม: หลับยัง

จันจันทร์: ยังเลย ดูซีรีส์อยู่

ปริม: จะไปวันไหน

จันจันทร์: อีกหกวัน มันอันตรายมากๆ เราไม่อยากให้ปริมไปเสี่ยงอันตรายเพราะเรา ไว้เรากลับมาจะเลี้ยงข้าว อย่าไปเลย

ปริม: ไม่ เราจะไปด้วย เราเป็นห่วง

ผมอ่านแต่ไม่ได้ตอบกลับเพราะอยู่ ๆ ตาก็พร่า เปลือกตาหนักมาก หนักจนผมฝืนไม่ไหวหลับคาไอแพดและมือถือในที่สุด รู้ตัวอีกทีก็เช้ามือวันต่อมา

พอดีกับผมไม่รู้จะห้ามปริมไหวหรือเปล่าเลยเลือกไม่ตอบดีกว่า ปริมส่งข้อความมาอีกหลายครั้ง ผมเลือกไม่ตอบและเตรียมตัวเก็บข้าวของ เสื้อผ้าอีกสักสองสามชุดเผื่อต้องเปลี่ยนระหว่างเดินทาง

หวังว่าในป่าจะมีโอกาสได้ซักผ้าสักครั้ง ไอ้เรามันคนรักสะอาดด้วย ใส่เสื้อซ้ำกันหลายวันพาลจะเป็นภูมิแพ้ไปซะ ถึงรู้ว่าที่จะไปคือป่า ก็ไม่วายเลือกเสื้อผ้าสีสว่างอย่างขาวชมพูครีมแบบที่ชอบไปแทนที่จะสีเข้มอย่างพวกน้ำเงิน ดำเทา

ผมทำใจใส่เสื้อผ้าสีโทนเข้มไม่ได้จริง ๆ มันทำให้ผมหดหู่ไม่มีแรง