เทวาลัยกุสุมาลย์

1

เทวาลัยกุสุมาลย์

“เป็นไงบ้างครับลุงเฉิน” ผ่านไปคืนเดียวลุงเฉินก็กลับมาพร้อมกับคำตอบที่ผมต้องการ ในมือถือรูปวาด บนรูปวาดมีดอกไม้นานาชนิดหลากสีสัน ตรงกลางมีทางเดินไปยังบัลลังก์แก้ว หลังบัลลังก์มีกำแพงแก้วสวย และลึกลับไปพร้อมกัน ผมเดาว่ากำแพงน่าจะเปิดได้

“คิดว่ามันน่าจะเป็นเทวาลัยกุสุมาลย์ แต่ลุงคิดว่าไม่น่าจะมีใครเคยไป พรานคนหนึ่งบอกว่ามันคือตำนาน เป็นเทวาลัยในป่าลึกทางเหนือของประเทศ ไม่รู้ตอนนี้จะยังมีคนรู้ทางไปอยู่หรือเปล่า” ลุงเฉินเล่าข่าวที่ได้มาให้ฟัง ผมพยักหน้าให้ระหว่างฟังไม่คิดเลยว่ามันจะดูลึกลับแบบนี้ ชื่อนี้เหมือนผมเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน แต่รู้สึกจำไม่ได้อยู่ดีว่ามันคือที่ไหน ช่างมีประโยชน์จริง ๆ ความจำของผม

“หนูจันทร์ยังจะไปอยู่เหรอ ไม่มีใครเคยไปเลยนะ” พี่มีนถามแล้วลุกเดินมานั่งโซฟาตัวเดียวกับผม หยิบรูปที่ลุงเฉินวางไว้บนโต๊ะมาดู จะว่าไปจี้นี่ก็ได้มาจากพ่อแม่ ท่านสองคนน่าจะเคยไปมาก่อน ผมควรลองไปแอบอ่านไดอารี่ของแม่หน่อยจะดีกว่าเผื่อจะมีข้อมูลอะไร

“จันทร์ต้องไปครับพี่มีน จำเป็นต้องไป”

“งั้นพี่ไปด้วย พี่จะไม่ปล่อยให้หนูจันทร์ไปคนเดียวแน่ ๆ พี่เองก็จะลองช่วยหาดูว่ามีใครพอจะรู้เรื่องบ้าง”

“งั้นลุงก็จะไปด้วย พ่อแม่หนูจันทร์ฝากไว้กับลุง ลุงจะปล่อยไปเองได้ยังไง” ลุงเฉินก็เอาด้วยอีกคน ผมเข้าใจดีว่าทุกคนเป็นห่วงแต่ถ้าลุงเฉินไปด้วยอีกคน ทั้งบ้านทั้งบริษัทจะทำอย่างไรต่อไป ครั้งนี้ผมคงต้องดื้อกับลุงเฉินซะแล้ว

“จันทร์รู้ว่าลุงเฉินเป็นห่วง แต่ลุงเฉินเป็นคนสำคัญที่ขาดไม่ได้ที่นี่ ถ้าลุงไปบริษัทที่คุณพ่อกับคุณแม่อุตส่าห์สร้างมาจะทำยังไงล่ะครับ” ลุงเฉินมีสีเครียดขึ้นมาทันที ตั้งแต่พ่อแม่ตายผมอยู่กับลุงเฉินและพี่มีนมาตลอด ลุงจะห่วง กังวลแบบนี้ผมก็ไม่แปลกใจเท่าไร

“แต่ลุงเป็นห่วง”

“เรายังไม่รู้ว่าจะไปยังไงเลยค่ะลุงเฉิน เอาไว้เรามีข้อมูลมากพอค่อยคุยกันเรื่องนี้อีกทีดีกว่ามั้ยคะ ยังไงก็ยังมีมีนอยู่” ลุงเฉินพยักหน้าให้พี่มีนก่อนจะขอตัวออกไปเพื่อหาข่าวคราวของเทวาลัย

ผมกับพี่มีนก็พากันไปค้นข้าวของในห้องแม่ ก่อนทั้งคู่จะแต่งงานสร้างฐานะได้ทั้งสองเคยเป็นนักล่าสมบัติ แม่มักจะเขียนไดอารี่ประจำวันเอาไว้ ผมเคยอ่านตอนยังเด็กมาก มีเรื่องนี้ขึ้นมาผมถึงรู้สึกอยากลองอ่านมันให้ชัด ๆ อีกสักรอบ

“ผมเจอแล้ว” พี่มีนรีบเดินมาดูไดอารี่ หลังอ่านไดอารี่คราวนั้นผมก็เก็บซ่อนไว้ในห้องนี้แต่ดันลืมไปว่าวางตรงไหน ถึงได้หายากหาเย็นแบบนี้ ไดอารี่ลายหินอ่อนสีขาวดูเก่าเล็กน้อยแต่สะอาดสะอ้าน

“ดูนั่นสิมีรูปจี้สร้อยของหนูจันทร์ด้วย” ระหว่างผมเปิดหน้าไดอารี่ผ่าน ๆ พี่มีนก็พูดขึ้นใช้มือพลิกกลับไปหน้าสมุดที่มีรูปจี้อันนั้น ความตาไวของพี่มีนผมสู้ไม่ได้จริง ๆ ไม่แปลกใจเลยทำไมถึงเป็นอันดับแรกในทุกศิลปะการต่อสู้ของตระกูลวารีฬาลักษณ์

“วันนี้ฉัน กรณ์ เปรม ได้เข้าไปในเทวาลัยเป็นครั้งแรกทุกอย่างสวยงามเหมือนภาพความฝัน สวยจนฉันคิดว่ามันเป็นภาพลวงตา ปากทางเข้าเต็มไปด้วยดอกไม้หลายชนิด บางชนิดฉันเองก็ไม่เคยพบเจอมาก่อน กลิ่นหอมที่ไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็ยังได้กลิ่นติดจมูก ทางเดินขึ้นบัลลังก์ทำจากแก้วใส แวววาว ทุกอย่างด้านนอกทำจากแก้วเกือบทั้งหมด บนกำแพงแก้วด้านหลังที่มีเหรียญทองรูปดอกไม้สามเหรียญติดอยู่ เราสามคนคิดว่ามันต้องมีราคาแพงเลยหยิบมาคนละเหรียญ ไม่ได้บอกคนร่วมทางคนอื่น เราเข้าไปกันทั้งหมดสิบสองคนแต่กลับมาได้เพียงสี่คนเท่านั้น ถ้าไม่ใช่เพราะพรานไพลพวกเราเองก็คงตายที่นั้นเหมือนกัน” ผมอ่านออกเสียงจบก็หันมองพี่มีน เราทั้งคู่ขมวดคิ้วแน่น ที่แท้เหรียญในคอของผมก็ถูกขโมยมานี่เอง และนี่อาจจะเป็นผลมาถึงตัวผม ทุก ๆ เดือนผมถึงมีอาการปวดแสบปวดปวดร้อนแบบนี้อยู่ตลอด วันที่บนหัวกระดาษบ่งบอกว่ามันคือวันเดียวกัน

“พรานไพล” พี่มีนพึมพำออกมาเรียกสติผม ที่เราหาไม่ใช่เรื่องแม่ขโมยของ เราหาทางไปเทวาลัยนั่นต่างหาก ตอนนี้เราพอรู้แล้วเพราะฉะนั้นขั้นต่อไปคือการตามหาตัวพรานไพลคนนั้น

ลุงเฉินของผมคงต้องออกโรงอีกแล้วล่ะ...

ผมรีบโทรหาลุงเฉินทันทีเพราะต้องรีบหาตัวพรานไพลที่เคยนำทางให้แม่ตอนไปเทวาลัยนั่น

“ลุงเฉินครับ ช่วยตามหาพรานไพลที่เคยนำทางให้แม่กับพ่อเมื่อยี่สิบหกปีก่อนให้จันทร์หน่อยครับ”

(ได้ครับ ลุงจะรีบตามให้ จันทร์อยากได้อะไรอีกหรือเปล่า)

“ไม่ครับลุงเฉิน ขอบคุณครับ”

ผมวางสายจากลุงเฉินแล้วกลับไปนอนอยู่ในห้องตัวเอง ใจจริงผมอยากออกไปทำงานมากหลังเรียนจบผมก็ใช้เวลาไปวัน ๆ เท่านั้น เพราะไอ้อาการปวดแสบปวดร้อนนี่เลยไม่กล้าไปไหนไกล กลัววันหนึ่งโรคนี่นึกอยากเป็นตอนกลางวันหรือเป็นวันอื่นขึ้นมา ผมเลยไม่ได้ไปทำงานแบบเป็นกิจลักษณะ เดือนละห้าถึงหกครั้งผมถึงเข้าบริษัท

ในตอนแรกพ่อกับงแม่มีธุรกิจค้าของเก่าที่หมายถึงของโบราณนะครับ ไม่ใช่พัดลมเก่าตู้เตียงเก่า แต่พอผมอายุได้สักแปดขวบทั้งคู่ก็เริ่มต้นธุรกิจนำเข้าส่งออกอุปกรณ์แคมป์ปิงเดินป่าทั้งหลาย ซึ่งบริษัทนี้ปัจจุบันมีชื่อผมเป็นเจ้าของ ผู้ดูแลหลักคือลุงเฉิน อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ ผมไม่รู้ว่าตนเองจะมีชื่ออยู่ถึงตอนไหน อาการจะนึกคึกกำเริบตอนอื่นหรือเปล่า ลุงเฉินเลยรับหน้าที่ทั้งหมดไป

แม้จะยังมีการค้าของโบราณบ้างประปรายเพราะเป็นอาชีพเก่าแก่ แต่การค้านั้นผมไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องมีเพียงลุงเฉินดูแลเพียงคนเดียว

ผมหยิบมือถือราคาแพงข้างตัวขึ้นเลื่อนดูการแจ้งเตือนปรากฎว่าเป็นเพื่อนสนิทสมัยเรียนทักแชตมาหา พูดเหมือนผมเรียนจบมานานแล้วทั้งที่เพิ่งรับปริญญาไปเมื่อต้นปีนี้เอง

ปริม: จัน ไปกินข้าวกัน

จันจันทร์: ตอนนี้หรอ?

ปริม: ใช่ ออกมาเร็วๆ เลย

จันจันทร์: ก็ได้ๆ ร้านเดิมใช่มั้ย?

ปริม: yessssss

ผมปิดหน้าจอมือถือ ลุกจากเตียงนอน เดินไปเลือกเสื้อผ้าเพื่อจะเปลี่ยนใส่ออกไปข้างนอก อย่างน้อยได้ออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง ดีกว่านั่งเครียดกังวลเรื่องนั้นอยู่คนเดียว พี่มีนกับลุงเฉินก็ออกไปทำธุระกันหมด จะให้ไปฝึกศิลปะการต่อสู้ที่ลงคอร์สเรียนไว้ ผมก็ไม่ใช่พวกชอบออกกำลังกายเสียด้วย ถ้าไม่ใช่พี่มีนลากไปเมินเถอะว่าผมจะไป

พี่มีนเป็นผู้หญิงตัวเล็ก เธอสูงแค่ร้อยหกสิบหกแต่ศิลปะการต่อสู้ทุกแขนงที่ลงเรียนไปพี่มีนได้ที่หนึ่งเสมอ แม้แต่เรียนหมอเธอยังเรียนจบตามกำหนดทั้งที่ต้องทำอะไรอีกตั้งมากมาย ผมนับถือพี่มีนมาก ส่วนผมถ้าไม่ใช่ทายาทตระกูลวารีฬาลักษณ์ก็คงเหมือนคนไร้ประโยชน์ ฮ่า ๆ

ผมขับรถสิบนาทีจึงมาถึงร้านอาหารเล็ก ๆ บรรยากาศเป็นกันเอง เรียกว่าเป็นร้านลับของผมกับเพื่อนสนิทก็ว่าได้ ตอนเรียนเรามักหนีมาเถลไถลกันที่นี่

“ทำไมหน้าตาดูเครียดขนาดนั้น” ปริมถามผมทันทีที่เจอหน้ากัน หน้าผมคงบอกหมดแล้วว่าตอนนี้มีเรื่องในใจ ผมเป็นคนแสดงออกทางสีหน้าชัดเจน ไม่ว่าใครเห็นก็รู้ทั้งนั้นแหละซ้ำยังโกหกได้ห่วยแตกอีกต่างหาก

“มีเรื่องให้คิดเยอะน่ะ”

“เรื่องอะไรที่ทำให้คุณหนูณจันทร์แห่งวารีฬาลักษณ์เครียดได้เนี่ย” เขาเอ่ยแซวผมใบหน้าขบขัน นั่นสิตั้งแต่เกิดมาเพิ่งเคยมีวันนี้ละมั้งที่ทำให้ผมเครียดขนาดนี้ได้ ปริมเอ่ยหยอกยิ้มให้ผมจนตาหยี ปริมเป็นมนุษย์ประเภทเดียวกับผม คือไร้เรื่องราวทุกข์ร้อนในชีวิต ตอนนี้เลยยังลอยชายเหมือนกัน

“คิดว่าอีกไม่กี่วัน จะเข้าป่าน่ะ” ผมบอกเพื่อนสนิทคนเดียวแล้วรับเมนูอาหารจากบริกรมาเปิดดูไปพลาง ระหว่างระบายเรื่องราวในใจให้เพื่อนฟัง

“แคมป์ปิงหรอ” ปริมถามกลับ โบกมือไล่บริกรออกไปก่อน ค่อยมารับอาหารทีหลัง

“เปล่าหรอก แค่มีธุระต้องไปทำน่ะ ไม่รู้จะนานหรือเปล่า”

“ไปด้วย ปริมโคตรว่างเลย”

“อันตรายเกินไป ปริมอย่าไปเลย”

“จันทร์รู้จัก ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุหรือเปล่า” เขาบอกผมด้วยสายตาของคนเอาแต่ใจเหมือนทุกที โบกมือเรียกบริกรด้านหลังเพื่อสั่งอาหาร พอสั่งเสร็จโทรศัพท์ผมก็สั่นขึ้นอีกครั้ง ช่วงนี้มือถือผมมีคนโทรเข้าบ่อยจัง

“ครับ ลุงเฉิน”

(ลุงได้ที่อยู่พรานไพลแล้วครับ)

“ขอบคุณครับลุงเฉิน ผมถึงบ้านจะรีบไปหานะครับ”