3 ตระกูลมาเฟียเก่า

ด้านเดวา

ร้านอาหารในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

"เธอนี่โง่จริงๆเลยนะเดวาที่ไม่ยอมรับความรับผิดชอบจากคุณเอลตัน เธอรู้ไหมว่าตระกูลของคุณเอลตันเขายิ่งใหญ่แค่ไหน" เพื่อนสาวของเดวาเอ่ยขึ้น หลังจากที่เดวาเล่าเรื่องคืนนั้นเมื่อสามเดือนก่อนให้เธอได้ฟัง

"ใหญ่แค่ไหนเหรอแองจี้" เดวาถามกลับเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความอยากรู้

"ตระกูลของคุณเอลตันเป็นมาเฟียเก่า จนกระทั่งมาถึงรุ่นของคุณเอลตันนี่แหละที่เขาไม่รับช่วงต่อ ถึงแม้ว่าคุณเอลตันจะไม่รับช่วงต่อมาเฟียจากพ่อของเขา แต่ตระกูลของคุณเอลตันก็ยังมีอิทธิพลอยู่มากเหมือนเดิม"

"งั้นเหรอ"

"ก็ใช่น่ะสิ"

"แต่ฉันยังไม่อยากมีครอบครัว และยังไม่อยากโดนผูกมัดนี่แองจี้ ฉันยังอยากใช้ชีวิตอิสระอยู่"

"มีแต่เธอเท่านั้นแหละที่โง่เดวา เธอรู้ไหมว่าผู้หญิงแต่ละคนอยากได้คุณเอลตันเป็นผัวกันทั้งนั้น"

"ถึงขนาดนั้นเลยเหรอแองจี้"

"ใช่ จะไม่ให้อยากได้เขาเป็นผัวได้ยังไง ก็ในเมื่อคุณเอลตันทั้งหล่อมาก แล้วก็โคตรรวยมากด้วย"

"ฉันยังไม่พร้อมที่จะมีครอบครัวในตอนนี้ แต่เขาก็บอกนะว่าเขาจะไม่รีบ เขารอฉันได้"

"ถือว่าเธอเป็นผู้หญิงที่พิเศษสำหรับคุณเอลตันมากเลยนะเดวา"

"พิเศษยังไงเหรอแองจี้"

"ฉันรู้มาว่าคุณเอลตันเขามีคู่นอนหลายคนอยู่นะ แต่ก็ไม่เห็นว่าเขาจะอยากรับผิดชอบใครเหมือนเธอไง ฉันว่าคุณเอลตันต้องชอบเธอมากเลยแหละ หรืออาจจะรักเธอแล้วก็ได้ ถ้าเขาไม่รักเธอ เขาคงไม่พูดว่าจะรับผิดชอบเธอหรอก"

"แต่ตอนนี้ใจฉันยังไม่พร้อมที่จะตกลงปลงใจใช้ชีวิตอยู่กับเขาเลยนะแองจี้" เธอก็รู้สึกชอบเขาเหมือนกัน แต่เธอยังไม่พร้อมที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเขา

"ถ้าเธอคิดว่ายังไม่พร้อมที่อยากจะอยู่ร่วมกับเขา งั้นเธอก็อยู่แบบนี้ไปสักพักก่อน รอให้เธอพร้อมเมื่อไหร่แล้วค่อยไปถามหาความรับผิดชอบจากเขาก็ได้ ฉันว่าคุณเอลตันไม่เปลี่ยนใจไปชอบใครง่ายๆหรอก เพราะเท่าที่ผ่านมาฉันก็ไม่เห็นว่าคุณเอลตันจะเคยคบใคร นอกจากมีแค่คู่ควงและคู่นอนเท่านั้น"

"อืม ฉันก็คิดว่ารอให้พร้อมก่อนแล้วค่อยไปทวงความรับผิดชอบจากเขา แต่ช่วงนี้ฉันขอใช้ชีวิตแบบนี้ไปเรื่อยๆก่อนก็แล้วกัน ถ้าฉันพร้อมที่จะใช้ชีวิตคู่กับคุณเอลตันเมื่อไหร่ ฉันจะบอกเธอเป็นคนแรกเลยแองจี้"

"เออ ฉันจะรอฟังข่าวก็แล้วกันนะเดวา"

"อืม"

ด้านนิรุตกับเพียงจันทร์

"คุณเอลตันโอนเงินมาให้ผมแล้วนะเพียง" นิรุตเอ่ยบอกภรรยาที่นอนอยู่

"จริงเหรอคะ คุณเอลตันให้เรายืมเงินง่ายๆเลยเหรอคะ" เพียงจันทร์ลุกขึ้นนั่งแล้วเอ่ยถามด้วยความดีอกดีใจ

"แต่คุณเอลตันเขามีข้อแม้น่ะ"

"ข้อแม้อะไรเหรอคุณ"

"คุณเอลตันเขาขอให้เดวาไปอยู่กับเขา และจะแต่งงานกับเดวา โดยเขาจะไม่เอาเงินกลับ"

"แล้วเดวาจะยอมเหรอคุณ ยิ่งเดวาชอบใช้ชีวิตอิสระอยู่ด้วยสิ" เพียงจันทร์เอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกหนักใจ เพราะรู้ว่าลูกของตัวเองค่อนข้างเอาแต่ใจ และไม่ชอบให้ใครไปตีกรอบหรือบังคับ

"แต่ถึงยังไงเราก็ต้องคุยกับลูกก่อน และจะต้องหาข้ออ้างต่างๆเพื่อโน้มน้าวให้ลูกยอมตกลง"

"แล้วถ้าลูกไม่ยอมล่ะคะ จะทำยังไง" เพียงจันทร์พูดด้วยสีหน้ามีความกังวล

"คุณอย่าเพิ่งกังวลไปเลยนะ ผมว่าลูกคงเชื่อฟังเราบ้างแหละถ้าเราบอกความจริงให้ลูกรู้ว่าบริษัทของเรากำลังจะเจ๊ง และต้องยืมเงินของคุณเอลตันมาหมุนเวียน"

"งั้นคุณก็เป็นคนไปพูดกับลูกเองก็แล้วกันนะคะ ถ้าฉันพูดเองลูกคงไม่ฟังหรอกค่ะ"

"คุณปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเถอะ เดี๋ยวผมจะจัดการเอง"

"ค่ะ"