4 ตัวแทน

เมื่อเดวากลับมาถึงบ้าน นิรุตก็บอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย ดังนั้นเดวาจึงเข้าไปในห้องนั่งเล่น ซึ่งตอนนี้แม่ของเธอนั่งอยู่ด้วยสีหน้าไม่ค่อยสู้ดี

"คุณแม่ไม่สบายหรือเปล่า ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้นคะ" เดวาเอ่ยถาม พลางหย่อนสะโพกนั่งลงข้างผู้เป็นแม่

"แม่มีเรื่องไม่สบายใจน่ะ" เพียงจันทร์ตอบกลับไปด้วยสีหน้ามีความเป็นกังวล

"เรื่องอะไรเหรอคะคุณแม่ที่คุณแม่บอกว่าไม่สบายใจ"

"คืออย่างนี้นะเดวา คือ...บริษัทของเรากำลังจะเจ๊ง ดังนั้นพ่อก็เลยไปขอยืมเงินคุณเอลตันห้าสิบล้าน และคุณเอลตันก็ให้พ่อมาแล้วด้วย" นิรุตที่นั่งสีหน้าหนักใจอยู่เอ่ยขึ้น เมื่อลูกสาวเอ่ยถาม

"บริษัทของเรากำลังจะเจ๊งเหรอคะคุณพ่อ" เธอถามด้วยความตกใจ ไม่อยากจะเชื่อว่าบริษัทผลิตยางรถยนต์ของพ่อเธอที่มีมานานหลายสิบปีจะเจ๊งได้

"ใช่ลูก"

"แล้วคุณพ่อคุณแม่จะหนักใจไปทำไมคะ ก็ในเมื่อคุณเอลตันให้ยืมเงินแล้ว"

"คุณเอลตันมีข้อแม้ว่าให้ลูกไปอยู่กับเขา แล้วเงินห้าสิบล้านที่เขาให้พ่อมาจะไม่เอากลับ"

"ให้หนูไปอยู่กับคุณเอลตันเนี่ยนะคะ" เธอเอ่ยถามด้วยท่าทีตกใจ และไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

"ใช่ และคุณเอลตันบอกว่าจะแต่งงานกับลูก ลูกเคยเจอกับคุณเอลตันครั้งนึงแล้วใช่ไหมลูก"

"อ อ๋อ เคยเจอกันค่ะ" เธอมีท่าทีเลิ่กลั่ก เมื่อนึกไปถึงคืนนั้นกับเขาเมื่อสามเดือนก่อน

"คุณเอลตันบอกพ่อว่าเขาชอบลูกด้วยนะ"

"อ๋อเหรอคะ"

"งั้นลูกก็ยอมรับข้อเสนอนี้ได้ใช่ไหมลูก" นิรุตเอ่ยถามพลางลุ้นระทึกอยู่ในใจ เพราะกลัวว่าเดวาจะไม่ตกลง

"หนูไม่ยอมรับข้อเสนอนี้ค่ะคุณพ่อคุณแม่ เพราะตอนนี้หนูยังไม่พร้อมที่จะใช้ชีวิตครอบครัวกับใคร"

"..." นิรุตกับเพียงจันทร์นิ่งไป พลางมองหน้ากันและถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจ หลังจากได้ยินคำตอบของเดวา

"ถ้าหนูพร้อมที่จะใช้ชีวิตคู่กับเขาเมื่อไหร่ หนูจะบอกกับคุณพ่อคุณแม่เองค่ะ" พูดจบ เดวาก็ลุกจากโซฟาแล้วขึ้นชั้นสองไป ปล่อยให้นิรุตกับเพียงจันทร์ยิ่งเครียดมากขึ้นไปกว่าเดิม

"ฉันบอกคุณแล้วไงคะว่าเดวาต้องไม่ยอมแน่ๆถ้าไปบังคับแบบนั้น นอกซะจากว่าลูกจะตัดสินใจเอง"

"เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะลองคุยกับลูกอีกที เผื่อว่าลูกจะใจอ่อน และสงสารเราบ้าง"

"แล้วแต่คุณเถอะค่ะ ส่วนฉันก็จนปัญญาแล้วจริงๆ ถ้าเดวาว่านอนสอนง่ายเหมือนพาฝันก็ดีน่ะสิ"

"พาฝัน..." นิรุตพึมพำชื่อของลูกสาวอีกคนออกมา เมื่อเขาคิดอะไรขึ้นได้

"พาฝันทำไมเหรอคุณ" เพียงจันทร์เอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นสามีดูท่าทีแปลกๆ

"ถ้าเดวาไม่ยอม งั้นเราก็ส่งพาฝันไปแทนดีไหมเพียง"

"ก็ไหนคุณบอกว่าคุณเอลตันชอบเดวา ถ้าส่งพาฝันไปเขาจะไม่โกรธเอาเหรอคะ"

"ถ้ามันสุดวิสัยจริงๆ เราอาจจะต้องทำแบบนั้น เพื่อพิสูจน์ความจริงใจของเราให้คุณเอลตันได้เห็นว่าเราพยายามพูดกับเดวาแล้ว แต่เดวาก็ไม่ยอม จึงมีความจำเป็นที่จะต้องส่งพาฝันไปเป็นตัวแทน"

"แต่ถึงยังไงคุณต้องคุยกับเดวาอีกสักทีนะคะคุณ"

"ได้ พรุ่งนี้ผมจะคุยกับเดวาอีกที ถึงแม้ว่าความหวังมันจะดูริบหรี่ก็ตาม"

"ฉันก็จะภาวนาให้เดวายอมใจอ่อนให้เรานะคะ"

"อืม"