2 ลูกบุญธรรม

บ้านนิรุต

"พี่เราไปไหนเหรอพาฝัน" เมื่อเข้ามาภายในบ้าน นิรุตก็เอ่ยถามลูกสาวบุญธรรมที่เขากับภรรยาเลี้ยงมาตั้งแต่อายุของเธอยังไม่ถึงเดือน

"เห็นบอกว่าเพื่อนตอนสมัยเรียนมหาลัยโทรมาชวนออกไปช้อปปิ้งค่ะคุณพ่อ" เสียงหวานตอบกลับไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มตามประสา

"ยิ่งช่วงนี้เงินก็ไม่ค่อยมีอยู่ด้วย แต่ยังจะออกไปช้อปปิ้งอยู่อีกนะลูกสาวคนนี้เนี่ย" นิรุตบ่นอุบ เพราะเดวาเป็นคนที่ชอบช้อปปิ้งและชอบแต่งตัว ซึ่งผิดกับพาฝันที่เป็นลูกบุญธรรม แต่ไม่ค่อยใช้เงิน ตั้งแต่เด็กจนโต เธอจะใส่เสื้อผ้าของเดวาที่ไม่ใช้แล้ว ซึ่งก็ยังใหม่อยู่ พาฝันก็ไม่ได้เรื่องมาก และเธอก็พอใจทุกสิ่งที่ตัวเองได้

"แล้วหนูล่ะ ไม่อยากออกไปช้อปปิ้งเหมือนพี่สาวเราบ้างเหรอ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณพ่อ เพราะของใช้ต่างๆที่พี่เดวาให้พาฝันมาใช้ก็ยังใหม่ทุกอย่าง" ทั้งเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้าที่เดวาให้เธอมาใช้นั้น ล้วนแล้วแต่เป็นของแบรนด์เนมทั้งนั้น และยังใหม่อีกด้วย เนื่องจากว่าเดวาใช้แค่ไม่กี่ครั้งก็ส่งต่อให้เธอใช้ และเธอก็ใช้ไม่ทันเหมือนกัน เพราะปกติพาฝันจะไม่ค่อยออกไปเที่ยวไหน นอกจากว่านานๆครั้งเพื่อนที่เคยเรียนมหาลัยเดียวกันจะโทรมาชวนออกไปเที่ยวบ้าง

"แล้วแม่ไปไหนล่ะ"

"คุณแม่นอนพักผ่อนอยู่ในห้องนั่งเล่นค่ะ เห็นบอกว่าปวดหัว"

"งั้นเดี๋ยวพ่อไปคุยธุระกับแม่เขาหน่อยนะ" นิรุตบอกพลาง ยกมือลูบหัวของพาฝันอย่างนึกเอ็นดูที่เธอเป็นเด็กที่ว่านอนสอนง่าย ตั้งแต่เลี้ยงมา พาฝันไม่เคยดื้อสักครั้ง ซึ่งผิดกับเดวาที่ค่อนข้างมีนิสัยเอาแต่ใจ

"ค่ะคุณพ่อ" เธอพยักหน้ารับคำ พร้อมกับรอยยิ้มสดใสที่มีมาตั้งแต่เด็กๆ

ย้อนกลับไปเมื่อ21ปีก่อน

วันหนึ่งเขาได้ยินเสียงออดหน้าบ้านดังขึ้น เขากับภรรยาจึงออกมาดูก็เห็นว่ามีทารกเพศหญิงที่ห่อหุ้มด้วยผ้าอ้อมสีชมพูวางอยู่บนเบาะ หน้าตาน่ารัก พร้อมกับจดหมายที่วางไว้ใกล้กับตัวเด็ก

'ฉันเป็นแม่ของเด็กคนนี้ค่ะ สามีทิ้งไปตั้งแต่ฉันยังไม่คลอด ฉันไม่สามารถเลี้ยงลูกเองได้ เพราะเมื่อหนึ่งเดือนก่อน หมอตรวจพบว่าฉันเป็นโรคร้าย อยู่ได้ไม่ถึงหนึ่งปี ดังนั้นฉันก็เลยเอาลูกมาให้คุณช่วยเลี้ยงค่ะ พอเขาโตคุณช่วยบอกเขาด้วยนะคะว่าฉันรักเขามาก และฉันตั้งชื่อให้เขาว่าพาฝันค่ะ'

ตอนนั้นนิรุตกับภรรยารู้สึกสงสารพาฝันมาก พวกเขาจึงรับเลี้ยงพาฝันเอาไว้เอง แทนที่จะเอาไปให้สถานสงเคราะห์เลี้ยง ทั้งที่พวกเขามีลูกสาวอยู่แล้ว ซึ่งตอนนั้นเดวาอายุสี่ขวบ

เมื่อพาฝันอายุสิบสามปี พอที่จะเข้าใจอะไรได้ นิรุตก็บอกความจริงทุกอย่างกับพาฝัน และเอาจดหมายที่แม่เขาเขียนไว้ให้เธอดู เพราะนิรุตกับภรรยาไม่อยากปกปิดความจริงเอาไว้ เนื่องจากว่าพวกเขาอยากให้พาฝันรู้ว่าแม่แท้ๆของเธอเป็นใคร และนิรุตกับภรรยาก็รักและเอ็นดูพาฝันเหมือนลูกของตัวเอง