6 ไม่กล้าสบตาคนแปลกหน้า

เมื่อนิรุตกลับมาถึงบ้าน เขาก็ให้คนใช้ไปตามพาฝันมาพบเขาในห้องนั่งเล่น

"คุณพ่อมีอะไรจะคุยกับพาฝันเหรอคะ" พาฝันเอ่ยถามขึ้นเมื่อเธอหย่อนสะโพกนั่งลงบนโซฟา

"คืออย่างนี้นะลูก ตอนนี้บริษัทของเราขาดสภาพคล่องและกำลังจะเจ๊ง แล้วทีนี้พ่อก็ไปยืมเงินของคุณเอลตันมาห้าสิบล้าน เพื่อเอามาฟื้นฟูบริษัท แต่คุณเอลตันมีข้อแม้ว่าต้องให้เดวาไปอยู่กับเขา..."

"...คุณเอลตันเขาชอบพี่เราน่ะ และเขาก็อยากจะแต่งงานกับพี่เรา แล้วทีนี้พี่เราบอกว่ายังไม่พร้อมที่จะมีครอบครัวในตอนนี้ และพ่อก็คิดและไตร่ตรองดูแล้วว่า กว่าที่พี่เราจะพร้อม พ่อก็เลยอยากให้ลูกไปอยู่บ้านคุณเอลตันแทนพี่เขาก่อน เพื่อเป็นหลักประกันและยืนยันความบริสุทธิ์ใจว่าพ่อไม่ได้มีจุดประสงค์ที่จะเบี้ยวหนี้ของเขา..."

"...พาฝันพอจะช่วยพ่อได้ไหมลูก ถ้าพี่ของเราพร้อมที่จะไปอยู่กับคุณเอลตันเมื่อไหร่ ลูกก็กลับมาอยู่บ้านได้เหมือนเดิม"

"ได้ค่ะคุณพ่อ พาฝันจะไปอยู่กับเขาเพื่อเป็นหลักประกันว่าเราไม่ได้มีจุดประสงค์จะเบี้ยวหนี้เขา" เธอตอบออกไปอย่างเต็มใจและหนักแน่น เพราะเธออยากจะตอบแทนบุญคุณที่คุณพ่อคุณแม่เลี้ยงดูเธอดีมาตลอดยี่สิบเอ็ดปีที่ผ่านมา และรวมไปถึงพี่เดวาก็ดีกับเธอ ถึงแม้ว่าพี่เดวาจะเอาแต่ใจบ้าง แต่เธอก็ไม่คิดจะถือสา เธอยอมได้ทั้งนั้นเพื่อผู้มีพระคุณที่อุ้มชูเลี้ยงดูเธอมา อีกทั้งคุณพ่อคุณแม่ก็รักเธอเสมือนลูกแท้ๆด้วย

"พ่อขอบใจมากนะพาฝันที่ลูกเสียสละช่วยครอบครัวของเรา" นิรุตเอ่ยออกมาอย่างดีใจพร้อมกับรอยยิ้มอย่างตื้นตันใจ พลางคิดในใจว่าลูกสาวคนเล็กไม่เคยทำให้พ่อกับแม่ผิดหวังเลยสักครั้งตั้งแต่เล็กจนโต

"ไม่เป็นไรค่ะคุณพ่อ พาฝันเต็มใจและอยากช่วยครอบครัวของเราค่ะ" เรียวปากบางเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มยินดี

"งั้นวันนี้ลูกเตรียมเก็บข้าวของให้เรียบร้อย พรุ่งนี้พ่อจะพาลูกไปบ้านคุณเอลตัน"

"ค่ะคุณพ่อ"

"งั้นลูกก็ขึ้นห้องไปเก็บเสื้อผ้าเถอะ พรุ่งนี้เราจะได้ออกไปกันแต่เช้า"

"ได้ค่ะคุณพ่อ" รับคำเสร็จ ร่างเล็กก็ลุกจากโซฟาแล้วเดินขึ้นชั้นสองไป

โดยนิรุตคิดอยู่ในใจว่า ที่เขาส่งพาฝันไปแทนเดวา เพราะเขาคิดว่าคุณเอลตันไม่ทำเรื่องแบบนั้นกับพาฝันแน่นอน คุณเอลตันบอกว่าชอบเดวา ดังนั้นคุณเอลตันไม่มีทางทำเรื่องมิดีมิร้ายกับพาฝันแน่นอน

วันต่อมา

รถหรูของนิรุตขับเข้ามาจอดยังหน้าบ้านหลังใหญ่หรูหราของทายาทอดีตมาเฟีย ก่อนที่สองพ่อลูกจะลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับลูกน้องสองคนของเอลตันที่เดินนำหน้าเข้าข้างใน

ก๊อก! ก๊อก! แกร่ก!

"คุณนิรุตกับลูกสาวมาถึงแล้วครับคุณเอลตัน" ลูกน้องมือขวาเข้ามากล่าวรายงานเจ้านายใบหน้าหล่อที่นั่งอยู่ในห้องทำงาน

"ไปเรียกพวกเขาเข้ามา"

"ครับ" รับคำเสร็จ ก็ออกไปบอกนิรุตกับพาฝันให้เข้ามา โดยพาฝันเดินตามหลังนิรุตเข้ามา พลางก้มหน้าไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมองยังเจ้าของใบหน้าหล่อที่นั่งจ้องมองมาด้วยสายตาเรียบนิ่ง เพราะเธอรู้สึกประหม่าไม่น้อย เมื่อต้องเข้ามาอยู่ในที่ที่ไม่ชิน

"สวัสดีครับคุณเอลตัน..." นิรุตยกมือไหว้เจ้าของร่างสูงที่นั่งอยู่ด้วยท่าทีเกรงใจ แล้วหันไปบอกพาฝันที่ยืนแอบข้างหลังตัวเองอยู่

"...สวัสดีคุณเอลตันเขาสิลูก" สิ้นเสียงของผู้เป็นพ่อบอก ร่างบางก็เดินมายืนข้างผู้เป็นพ่อแล้วยกมือไหว้ด้วยท่าทีนอบน้อมพร้อมกับเสียงหวานที่เอ่ยออกไป

"สวัสดีค่ะคุณเอลตัน" เธอทำความเคารพ แต่ทว่ายังไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองคนตัวสูงที่นั่งมองเธออยู่ เพราะเธอรู้สึกประหม่า ไม่กล้าสบตาคนแปลกหน้า

เอลตันที่จ้องมองหญิงสาวอยู่สักพักแล้ว เขาคิดในใจว่าหญิงสาวที่ยืนก้มหน้าอยู่ตรงหน้าเขานั้น ช่างแตกต่างกับพี่สาวของเธอโดยสิ้นเชิง พลางคิดในใจว่าพี่สาวของเธอสวยโดดเด่นสะดุดตาตั้งแต่แรกเห็น แต่กับร่างเล็กที่อยู่ตรงหน้าเขานั้น ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นชวนให้น่ามองเลย ถ้ามองดีๆก็สวยแหละ แต่เขาไม่ได้ชอบผู้หญิงแบบเธอ เขาชอบผู้หญิงสวยเย้ายวนแบบพี่สาวของเธอ เขาชอบความร้อนแรงของพี่สาวเธอตอนร่วมรักกับเขาเมื่อสามเดือนก่อน รสนิยมของเขาไม่ชอบผู้หญิงที่เรียบร้อยอย่างเธอ

"คุณเอลตันจะเรียกใช้อะไรพาฝันก็ใช้ได้ตามสบายเลยนะครับ"

"คุณไม่ต้องบอกผมหรอกคุณนิรุต ผมจะใช้งานลูกสาวของคุณจนคุ้มค่าแน่" เอลตันเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางสายตาคมกริบยังคงจ้องมองมายังร่างเล็กที่ยังยืนก้มหน้าไม่ยอมสบตากับเขาสักที

"ถ้าอย่างนั้น วันนี้ผมขอตัวกลับก่อนนะครับคุณเอลตัน"

"อืม"

"งั้นผมลาเลยนะครับ สวัสดีครับคุณเอลตัน" นิรุตไหว้ลาคนตัวสูงเสร็จ ก่อนจะหันบอกกับพาฝันด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

"ถ้าเดวาพร้อมที่จะมาอยู่กับคุณเอลตันเมื่อไหร่ วันนั้นลูกก็จะได้กลับไปอยู่บ้านของเราได้เหมือนเดิมนะลูก"

"ค่ะคุณพ่อ"

"พ่อกลับก่อนนะลูก" บอกจบ นิรุตก็ออกจากห้องไปพร้อมกับลูกน้องของเอลตันก็เดินตามหลังนิรุตไปด้วย โดยพาฝันก็มองตามคนเป็นพ่อที่เดินออกไปด้วยความรู้สึกใจหายจนกระทั่งนิรุตลับสายตาไป ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็ง ซึ่งเธอฟังแล้วไม่อ่อนโยนเลยสักนิด