บทที่ 13 ล่องเรือ

เช้าวันต่อมาหลังจากรับสำรับยามเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว น่าหลานเยี่ยและเสวี่ยเอ๋อร์จึงขึ้นรถม้ามุ่งหน้าไปที่ท่าเรือทันที 

ไม่นานนักรถม้าก็มาจอดเทียบท่าเรือ น่าหลานเยี่ยประคองเสวี่ยเอ๋อร์ลงมาจากรถม้า เสวี่ยเอ๋อร์ส่งยิ้มให้น่าหลานเยี่ย ก่อนจะมองไปโดยรอบด้วยแววตาที่ตื่นเต้น 

นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้มาเห็นท่าเรือจริง ๆ เช่นนี้ เทียบท่าเรือที่นี่ค่อนข้างใหญ่โต มีเรือหลายลำจอดเรียงรายกันอยู่ ผู้คนมากมายมีทั้งพ่อค้าจากต่างแคว้น และผู้คนที่แวะเวียนมาทำการค้า ที่นี่จึงค่อนข้างคึกคักไม่น้อย 

"มาสิ ข้าจะพาเจ้าไปล่องเรือชมเมืองเฟิ่งหวงของข้า" 

"เพคะ" 

เสวี่ยเอ๋อร์ยื่นมือของนางไปจับมือของน่าหลานเยี่ยเอาไว้ ก่อนจะก้าวเดินลงเรือไปพร้อมกัน ภายในเรือกว้างขวางเป็นอย่างมาก บนโต๊ะวางอาหารและสุราชั้นดีเอาไว้ อีกทั้งที่นั่งก็วางเบาะรองนั่งอย่างดีเอาไว้เพื่อความสะดวกสบาย 

"ท่านอ๋อง ช่างงดงามเหลือเกินเพคะ" 

"ข้าสั่งให้คนมาแจ้งที่ท่าเรือเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืน เจ้าชอบหรือไม่?" 

"ชอบเพคะ" 

เสวี่ยเอ๋อร์ยิ้มตาหยีพลางมองไปโดยรอบด้วยแววตาที่เป็นประกาย นางนั่งลงก่อนยื่นมือไปเปิดผ้าม่านสีขาวที่หน้าต่างออกเล็กน้อย ภาพตรงหน้าทำให้นางถึงกับตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก 

เมืองเฟิ่งหวงแห่งนี้ถูกโอบล้อมไปด้วยภูเขาเขียวขจี ท้องฟ้าในยามนี้แจ่มใสแม้จะยังมีหิมะตกโปรยปรายลงมาบ้าง เบื้องหน้าของนางคือสะพานหงเฉียวที่แสนงดงาม แม่น้ำที่นี่เป็นสีเขียวมรกตชวนให้หลงใหล เรือแล่นไปตามทิศทางคดโค้งของแม่น้ำ ตลอดสองข้างทางมีบ้านเรือนของราษฎร โรงเตี๊ยม เหลาสุรา ช่างเป็นภาพที่สวยงามอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน 

น่าหลานเยี่ยจ้องมองนางอย่างอ่อนโยน มีบางคราที่เขารู้สึกขบขันกับท่าทีซุกซนของนาง ความไร้เดียงสาและเป็นธรรมชาติในกายนาง มันทำให้เขาไม่อาจละสายตาไปจากนางได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว  

"คุณหนูเจ้าคะ นั่นชินอ๋องน่าหลานเยี่ยมิใช่หรือเจ้าคะ" 

เสียงของสาวใช้ที่เอ่ยถาม ทำให้สตรีนางหนึ่งที่ได้ยินรีบหันไปตามทิศทางมือของสาวใช้ที่ชี้ตรงไปยังเรือลำหนึ่งที่กำลังล่องลอยอยู่กลางแม่น้ำสีเขียวมรกต นางจ้องมองน่าหลานเยี่ยด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนจะต้องขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้พบกับเสวี่ยเอ๋อร์ที่นั่งอยู่ในเรือด้วย 

"สตรีที่ใดกัน ข้าไม่คุ้นหน้านางเลย" 

"นั่นสิเจ้าคะ" 

สวีหลันฮวา มองเสวี่ยเอ๋อร์อย่างไม่ลดละ รู้สึกขัดหูขัดตาอย่างบอกไม่ถูก 

นางเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของเสนาบดีกรมโยธา บิดาของนางมีหน้าที่ควบคุมการสร้างพระราชนิเวศน์ของฮ่องเต้ การก่อสร้างเขื่อน เหมือง และกำแพงเมือง ล้วนเป็นบิดาของนางที่ควบคุมสั่งการ อีกทั้งฮ่องเต้ก็ยังโปรดปรานบิดาของนางเป็นอย่างมากอีกด้วย 

ยามนี้นางเพิ่งเดินทางกลับจากขอพรวัดไป๋หม่า เนื่องจากมารดาของนางไม่ค่อยสบาย นางจึงเดินทางไปไหว้ขอพรพระโพธิสัตว์ให้ช่วยคุ้มครองมารดาของนางให้มีอายุยืนยาว 

คาดไม่ถึงว่าจะได้พบกับน่าหลานเยี่ยที่กำลังเสพสำราญอยู่บนเรือกับสตรีแปลกหน้านางนั้น 

สวีหลันฮวากำมือแน่น เดิมทีนางแอบหลงรักน่าหลานเยี่ยมานานแล้ว ได้ยินท่านพ่อบอกว่าฮ่องเต้ทรงเอ่ยปากอยู่บ่อยครั้งว่าอยากให้น่าหลานเยี่ยแต่งกับนาง แต่จนแล้วจนรอดน่าหลานเยี่ยก็ไม่มีท่าทีใดต่อนางเลยสักนิด 

"คุณหนูเจ้าคะรีบกลับจวนก่อนเถิด ป่านนี้ฮูหยิน คงรอท่านนานแล้ว" 

"อืม" 

สวีหลันฮวาจำใจต้องกลับจวนก่อนทั้งที่ในใจของนางอยากจะอยู่รอน่าหลานเยี่ย เพื่อถามความกับเขาให้รู้เรื่องว่าสตรีนางนั้นเป็นผู้ใดกันแน่ 

ผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม น่าหลานเยี่ยและเสวี่ยเอ๋อร์ก็กลับขึ้นมาบนฝั่ง การที่ได้ล่องเรือชมความงามโดยรอบ ทำให้เสวี่ยเอ๋อร์รู้สึกอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก 

"ไว้คราวหน้าข้าจะพาเจ้ามาอีก" 

"เพคะ" 

"เจ้าหิวหรือไม่ ที่ด้านหน้าไม่ไกลมีภัตตาคารหงอี้ เป็นภัตตาคารที่ขึ้นชื่อเรื่องอาหารรสเลิศ ข้าจะพาเจ้าไปลองชิมดู เผื่อว่าเจ้าจะชอบ" 

เสวี่ยเอ๋อร์ยิ้มให้น่าหลานเยี่ยเล็กน้อย ก่อนจะเดินเคียงคู่ไปกับน่าหลานเยี่ย ผ่านร้านค้าสองข้างทางที่มีสินค้าและอาหารมากมายวางขายละลานตา 

"นี่พระชายาข้าเอง" 

น่าหลานเยี่ยหันไปเอ่ยกับพ่อค้าแม่ค้าที่มองมาด้วยความสงสัย เสวี่ยเอ๋อร์ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด ใบหน้าสวยหวานของนางขึ้นสีแดงระเรื่อ เพราะตลอดทาง น่าหลานเยี่ยเอาแต่เอ่ยปากว่านางเป็นพระชายาของเขา 

ภัตตาคารหงอี้

น่าหลานเยี่ยมองดูเสวี่ยเอ๋อร์ที่ใช้ตะเกียบคีบอาหารจานนั้นจานนี้เข้าปากอย่างมีความสุข เขารู้สึกสบายใจไม่น้อยที่นางปรับตัวเข้ากับวัฒนธรรมของเขาได้ 

"เฮ้อ อิ่มจังเลยเพคะ" 

"ข้าดีใจที่เจ้าชอบ" 

น่าหลานเยี่ยยิ้มให้เสวี่ยเอ๋อร์อย่างอ่อนโยน ก่อนที่คนทั้งสองจะเดินออกมาจากภัตตาคารหงอี้ น่าหลานเยี่ยหันไปมองโดยรอบก่อนจะเอ่ยกับนาง 

"รอข้าตรงนี้สักครู่ ข้าจะไปรับสินค้าที่ร้านฝั่งตรงข้ามอีกเดี๋ยวจะกลับ" 

"เพคะ" 

เสวี่ยเอ๋อร์มองดูน่าหลานเยี่ยที่เดินเข้าไปยังร้านเครื่องประดับฝั่งตรงข้าม ก่อนจะหันไปมองโดยรอบ ยามนี้นางกำลังยืนอยู่ที่หน้าภัตตาคารหงอี้ ผู้คนขวักไขว่ไปมาจนนางตาลาย 

"แม่นาง มากินอาหารที่นี่ด้วยหรือ?" 

เสวี่ยเอ๋อร์ที่กำลังคิดสิ่งใดไปเรื่อยเปื่อยพลันนิ่งชะงักลงเมื่อได้ยินเสียงเอ่ยทักทาย นางหันไปมองก่อนจะต้องขมวดคิ้วมุ่น 

มู่หรงฟัง! 

องค์ชายจากต่างแคว้นที่นางเคยพบยามที่ไปวังหลวงกับน่าหลานเยี่ยนางจำเขาได้ 

"ถวายพระพรองค์ชายเพคะ" 

"แม่นางไม่ต้องมากพิธี" 

มู่หรงฟังจ้องมองเสวี่ยเอ๋อร์ขึ้นลงอย่างพิจารณา ก่อนจะลอบยกยิ้มมุมปากด้วยความพึงพอใจ เขาเองรู้สึกชอบนางตั้งแต่พบกันในวังหลวงครานั้น น่าเสียดายที่นางตกเป็นของน่าหลานเยี่ยบุรุษบัดซบผู้นั้นไปเสียแล้ว 

แต่ก็เป็นเพียงนางบำเรอไม่ได้แต่งงานเป็นพระชายาเสียหน่อย 

เมื่อคิดได้เช่นนั้น มู่หรงฟังจึงยื่นมือเข้าไปหาเสวี่ยเอ๋อร์ หวังจะสัมผัสแก้มขาวเนียนของนางเสียหน่อย 

พลั่ก!!!

"โอ๊ะ!!!" 

แต่ยังไม่ทันที่มือของเขาจะได้สัมผัสถูกเนื้อต้องตัวนาง ปลายเท้าของน่าหลานเยี่ยก็เตะเสยเข้าที่ปลายคางของเขาอย่างเต็มแรง จนเขามึนงงไปชั่วขณะ กว่าจะรู้ตัวอีกครั้ง ก็พบว่ามีโลหิตสด ๆ ไหลออกมาจากจมูกของเขาเสียแล้ว 

"ชินอ๋อง!!!" 

"คิดจะทำสิ่งใด กล้ามาแตะต้องพระชายาของข้า อยากตายหรือ!!!" 

"พระชายา" 

"ใช่!!! นางเป็นพระชายาของข้า" 

"พระชายาที่ยังไม่ได้ถูกยอมรับตามธรรมเนียมของราชวงศ์น่ะหรือพ่ะย่ะค่ะ" 

พลั่ก!!!

น่าหลานเยี่ยโมโหสุดขีดแล้ว เขาจึงเตะเสยปลายคางมู่หรงฟังเข้าไปอีกหนึ่งคำรบ จนมู่หรงฟังตาลอยล้มพับลงไปกองกับพื้นหมดสติอย่างน่าเวทนา 

"ท่านอ๋อง!!!" 

"ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่นี่ ใครที่มันกล้ามาทำร้ายเจ้า ข้าจะฆ่ามัน กลับจวนกันเถิด" 

น่าหลานเยี่ยจับมือของเสวี่ยเอ๋อร์เดินตรงไปที่รถม้าซึ่งจอดรออยู่ไม่ไกล ก่อนจากเขายังหันไปเตะแผ่นหลังของมู่หรงฟังให้คลายโทสะอีกครา

จวนตระกูลสวี

"ว่าอย่างไรนะ พระชายา!!! เจ้าบอกว่านางเป็นพระชายาของชินอ๋องอย่างนั้นหรือ!!!" 

"เจ้าค่ะคุณหนู"

สวีหลันฮวาที่ได้ยินเช่นนั้นก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะขว้างปาข้าวของในเรือนจนตกแตกเสียหาย นางให้คนไปตามสืบมาจนได้ความเช่นนี้ มันน่าเจ็บใจนัก นางจะต้องรู้ให้ได้ว่าสตรีแพศยานางนั้นมันเป็นบุตรีจวนตระกูลใด!