ตำนานรักฮองเฮาเหนือแผ่นดิน

สวัสดีครับนิยายเรื่องนี้แต่งโดยจินตนาการของผู้เขียนไม่ได้อ้างอิงประวัติศาสตร์ใดๆทั้งสิ้น

ขอให้ทุกท่านที่เข้ามาอ่าน อ่านเพื่อความสนุกเท่านั้นงดดราม่าทุกกรณีครับ

นิยายเรื่องนี้เป็นแนวการเมือง สงคราม แนวชิงรักหักสวาทในวังหลวง และขอบอกเอาไว้ตรงนี้เลยนะครับว่า นิยายเรื่องนี้ดราม่าเป็นอย่างมากครับ ถ้าใครกลัวตับพังขอให้รักษาตับตัวเองก่อนค่อยเข้ามาอ่านครับ

และก็ขอบอกเอาไว้ตรงนี้เลยนะครับว่านิยายเรื่องนี้ไม่มีพระเอกนางเอกมีเพียงแค่ตัวละครหลักเท่านั้น

สปอยเนื้อเรื่อง

"ทหาร!!! ลากตัวคนแพศยานี่ออกไปให้พ้นทางข้า!! "ฮ่องเต้ของแคว้นตะโกนออกมาด้วยความหงุดหงิด

"พวกเจ้าไม่ต้องมาจับตัวข้าพวกเจ้าก็รู้ว่าข้าคือผู้ใดต่อให้พวกเจ้าทั้งหมดรุมข้าก็อย่าหวังว่าจะแตะต้องได้แม้แต่เพียงปลายเล็บ" ฮองเฮาได้เชิดหน้าแล้วกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย่อหยิ่ง

เมื่อเหล่าทหารได้ยินเช่นนั้นก็ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก

"พวกเจ้าออกไปให้หมดถ้าต้องการคุยกับฝ่าบาทเพียงลำพัง" ฮองเฮาได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งและเยือกเย็น

เมื่อเหล่าทหารได้ยินเช่นนั้นก็พาทำการคารวะแล้วรีบวิ่งออกไปทันที

"ฝ่าบาทข้าว่าพวกเรามาคุยกันให้จบภายในวันนี้ดีกว่าพวกเราปล่อยเวลาให้ร่วงเลยมานานถึง 10 ปีแล้วข้าว่ามันถึงเวลาที่ต้องจบได้แล้ว "

"นี่เจ้าเอ่ยอันใดออกมารู้ตัวหรือไม่ "

"ข้ารู้ตัวดีทุกอย่าง และข้าก็คิดดีแล้วเรื่องนี้ตั้งแต่วันนั้นที่ท่านพี่ของข้าตาย ข้าก็ได้รู้แล้วว่าตัวของเจ้านั้นมันเลวทรามขนาดไหน "

เพี้ยะ!!! เสียงตบดังสนั่น แล้วร่างของฮองเฮาก็ล้มลงพื้น

"เจ้ากล้าด่าข้าอย่างนั้นหรือช่างไม่เจียมตัวเสียจริงเป็นเพียงแค่เมียกล้าดียังไงมาด่าข้าที่เป็นผัวเช่นนี้ไม่กลัวข้าปลดจะออกจากตำแหน่งหรืออย่างไร!!!! "

"ไม่ต้องลำบากให้เจ้ามาปลดข้าหรอก ข้านั่งตำแหน่งนี้มาจนเหนื่อยหน่อยเต็มทีแล้ว สำหรับชาวแมนจูการตัดผมเปรียบเสมือนตัดความสัมพันธ์ใช่หรือไม่"เมื่อกล่าวจบเขาก็ได้หยิบมีดที่อยู่ใกล้มือขึ้นมาแล้วทำการตัดไปที่ผมของตน

"นี่เจ้าทำอะไรของเจ้า!!!!!" ฮ่องเต้ตะโกนออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายตัดผม

"หลี่หยางนับแต่นี้ต่อไปข้ากับเจ้าถือว่าตัดขาดกัน เจ้าจงรู้ไว้ทุกวันนี้ที่ข้าทนนั่งอยู่บนตำแหน่งนี้ก็เพราะเพื่อลูกของพี่สาวข้า และทุกวันนี้เด็กเหล่านั้นเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ข้าก็ไม่มีเหตุผลอันใดที่จะต้องทนอีกต่อไป" เมื่อกล่าวจบฮองเฮาก็ได้ลุกขึ้นแล้วปล่อยเส้นผมที่ถูกตัดลงตรงหน้าของฮ่องเต้

"เส้นผมนี้แด่หลี่หยางและชิงอี้ที่จากไปแล้ว "

"เจ้าบ้าไปแล้ว เจ้าจะต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ "

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ใช่ข้ามันบ้าไปแล้วที่มาหลงรักคนที่ต่ำช้าและเลวทรามเช่นเจ้า ถ้าข้าและพี่สาวไม่ได้มาเจอคนเช่นเจ้าป่านนี้พวกเราสองพี่น้องคงมีชีวิตที่สงบสุขอยู่ที่เมืองหน้าด่านแล้ว" เมื่อกล่าวจบนางก็ได้เดินออกไปด้วยสีหน้าที่ผ่อนคลายราวกับความทุกข์ทั้งหมดถูกปลดปล่อยออกไปแล้ว

"และนับตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปพวกเราทั้งสองคนนั้นจะอยู่กันในฐานะบิดาและมารดาแห่งแผ่นดินเท่านั้นไม่ใช่สามีภรรยา และการที่เจ้าตบข้าในครั้งนี้ได้นั้นก็เพราะว่าข้ายอมให้เจ้าถือว่าเป็นการตัดความสัมพันธ์ก่อนหน้านี้ของพวกเรา" ก่อนที่นางจะเดินออกไปนางได้เอ่ยออกมาแล้วตั้งหน้าดั่งพญาหงส์แล้วเดินออกไปอย่างสง่างามทิ้งให้ฮ่องเต้ยืนหงุดหงิดที่ทำสิ่งใดก็ไม่ได้ดั่งใจอยู่กับที่

ยศตำแหน่งขุนนางในนิยายเรื่องนี้

ขุนนางขั้นที่ 1 อัครมหาเสนาบดี ( มีเพียงแค่ 2 คน )

ขุนนางขั้นที่ 2 เสนาบดี (มีทั้งหมด 6 คน)

ขุนนางขั้นที่ 3 หนิงอัน (มีจำนวนเท่ากรมต่างๆในราชสำนัก)

ขุนนางขั้นที่ 4 อันฉี

ขุนนางขั้นที่ 5 อัน

ขุนนางขั้นที่ 6 หลีหมิ่น

ขุนนางขั้นที่  7 หวังหมิ่น

ขุนนางขั้นที่ 8 ซิงอี

ขุนนางขั้นที่ 9 ซิน

การนับเดือนแบบจีน

一月 yī yuè (อี เย่ว) เดือนมกราคม

二月 èr yuè (เอ้อรฺ เย่ว) เดือนกุมภาพันธ์

三月 sān yuè (ซาน เย่ว) เดือนมีนาคม

四月 sì yuè (ซื่อ เย่ว) เดือนเมษายน

五月 wǔ yuè (อู่ว เย่ว) เดือนพฤษภาคม

六月 liù yuè (ลิ่ว เย่ว) เดือนมิถุนายน

七月 qī yuè (ชี เย่ว) เดือนกรกฎาคม

八月 bā yuè (ปาเย่ว) เดือนสิงหาคม

九月 jiǔ yuè (จิ่ว เย่ว) เดือนกันยายน

十月 shí yuè (สือ เย่ว) เดือนตุลาคม

十一月 shíyī yuè (สือ อี เย่ว) เดือนพฤศจิกายน

十二月 shí èr yuè (สือ เอ้อรฺ เย่ว) เดือนธันวาคม

เรื่องราวต่อจากนี้จะเป็นอย่างไรขอให้ทุกคนนั้นติดตามนิยายเรื่องนี้ให้ดีๆขอบอกเลยว่าสนุกไม่ผิดหวังอย่างแน่นอนครับ

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้มีการฆาตกรรมมีฉากนองเลือดถ้าหากผู้ใดมีความอ่อนไหวกับเรื่องราวเหล่านี้ก็ขอให้ผ่านเรื่องนี้ไปก่อน