ตอนที่ 2 ความห่างเหินไม่เกินความตาย

อัคนีในวัยยี่สิบห้าปี ชายที่เกิดมาพร้อมกองเงินกองทองและความสุขสบาย ด้วยรูปร่างหน้าตาที่ดีราวกับพระเจ้าสร้าง ทุกอย่างมันก็ยิ่งดูลงตัวไปหมด เสียแต่เรื่องเดียว คงจะเป็นเรื่องความรักที่มันยังไม่ดีพอ..

บ้านของซีอิ๊วและบ้านของอัคนี รุ่นปู่รุ่นตาเป็นคู่ค้ากัน จนลากมาถึงรุ่นพ่อรุ่นแม่ พ่อของซีอิ๊วและพ่อของอัคนีต้องเกื้อหนุนกันเพราะต่างฝ่ายก็ต่างได้ผลประโยชน์ที่ลงตัว อัคนีและซีอิ๊วเลยรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก และค่อนข้างสนิทกันมากพอควร แต่มันคืออดีต มันเป็นอดีตไปแล้ว

พ่อของซีอิ๊วเป็นท่านนายพลใหญ่ ส่วนพ่อของอัคนีเป็นประธานาธิบดีที่ประเทศจีน ผลประโยชน์เรื่องอื่น ๆ ไม่ต้องสาธยายเสียให้ยาก ในตัวของอัคนีมีเชื้อจีนแต่แม่ของเขาอยากให้ลูกชายได้สัญชาติไทย ทุกอย่างเลยเป็นไปอย่างที่เห็น คนที่เกิดมาพร้อมทุกอย่างเหมือนซีอิ๊วกับอัคนีย่อมมีหนทางสว่างอยู่เสมอ กับอัคนีเขาคนนี้ประสบความสำเร็จตั้งแต่เด็ก หน้าที่การงานมั่นคงมากแล้ว แต่แค่ช่วงที่ผ่าน ๆ มาเขามักมีปัญหาในเรื่องสุขภาพบ่อย ไหนจะสุขภาพใจที่ต้องห่างหายจากซีอิ๊วมาตั้งหลายปีอีก ไม่ต้องพูดถึงว่าสภาพก่อนหน้านี้อัคนีจะแย่ขนาดไหน

ไร้เสียงพูดคุยของคนทั้งคู่ ตัวรถยังแล่นอยู่บนถนนใหญ่เรื่อย ๆ ไม่นานอัคนีก็พาซีอิ๊วมาส่งถึงบ้าน ตัวรถคันหรูจอดลงที่สนามหญ้าหน้าบ้านส่วนตัวของซีอิ๊ว เด็กน้อยที่นั่งหน้าบึ้งกอดอกอยู่เอี้ยวตัวมาปลดสายเข็มขัดนีรภัยออก มืออีกข้างของซีอิ๊วยื่นเข้ามาเตรียมจะเปิดประตูแล้ว แต่แขนอีกข้างของเธอดันถูกอัคนีจับรั้งเอาไว้เสียก่อน ซีอิ๊วนิ่งงันเล็กน้อย ก่อนเธอจะค่อย ๆ เอี้ยวร่างและหันใบหน้ามามองทางคนขับอีกที

พอเธอหันใบหน้ากลับมามอง เธอก็พบเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาของอัคนี ใบหน้านี้ที่เธอเฝ้าคิดถึงมันอยู่ทุก ๆ วัน แววตาที่อัคนีมองมาเหมือนวิงวอนและขอร้องเธอให้อยู่ก่อน และไม่รู้ทำไม พอซีอิ๊วอ่านแววตานั้นออกเธอก็ปล่อยมือออกจากประตูก่อนจะเอนหลังนั่งลงที่เดิมอย่างที่อัคนีไม่ต้องปริปากร้องขอแม้แต่น้อย

แก้มจิ้มลิ้มที่ฟูเหมือนซาลาเปา มันยังคงน่ารักไม่เสื่อมคลายในสายตาของอัคนี แม้เจ้าตัวจะชอบโกรธเก่งจนบางทีแก้มก็พองลมไปบ้าง แต่ยังไง มันก็น่ารัก น่ารักมากอยู่ดี

สายตาของอัคนีมองเสี้ยวใบหน้าของซีอิ๊วอยู่ตลอด เพราะคนเด็กกว่าเอาแต่นั่งกอดอกมองจ้องเบื้องหน้า เขาเลยมองเธอได้เพียงเท่านั้น แต่ไม่เป็นไร ขอแค่ได้เห็นได้อยู่ใกล้แบบนี้อีกครั้ง แค่นั้นอัคนีก็ดีใจจะตายแล้ว

สายตาของอัคนีสาดไปเห็นว่ามุมปากเล็กมีรอยช้ำนิดหน่อย ดวงตาคมเบิกโตพร้อมกับอาการตกใจอย่างสุดขีด มือหนายื่นเข้ามาจับใบหน้าของซีอิ๊วให้หันกลับมามองกัน

“ท..ทำอะไร” ซีอิ๊วเองก็ตกใจที่จู่ ๆ เขาก็ยื่นมือเข้ามาสัมผัสกับใบหน้าของตัวเองอย่างกระทันหัน อัคนีมองมุมปากสวยที่เกิดรอยช้ำด้วยแววตาที่ทั้งห่วงหาและเสียใจ ปากของซีอิ๊วมีแผล เป็นเพราะเรื่องที่เกิดวันนี้สินะ เขาเสียใจ เสียใจที่ปากสวย ๆ น่าถนอมนี่มันต้องมาเจ็บเพราะเหตุการณ์อะไรแบบนั้น

“เป็นแผลเหรอ พี่ดูให้ เจ็บมากมั้ย” แต่ความห่วงใยของอัคนีจำต้องสูญสลาย เพราะซีอิ๊วตอนนี้ไม่ได้ต้องการมัน ไม่ได้ต้องการความห่วงใยและไม่ได้ต้องการความสงสาร เธอสะบัดใบหน้าออกจากมือหนาของเขา

“ไม่ต้องยุ่งหรอก ฉันไม่ได้เป็นอะไร ถ้าทำอะไรเสร็จแล้วคุณก็กลับไปเถอะ ฉันอยากพักผ่อน” คำพูดที่ดูห่างเหินเหมือนเธอเดินเอามีดนับเล่มไม่ได้มาแท่งใจพี่คนนี้เล่น

“อิ๊ว จะทำแบบนี้จริง ๆ เหรอ เราจะห่างเหินกันแบบนี้จริง ๆ น่ะเหรอ?” อัคนีกลั้นใจถาม ถามไป ก็ปวดใจไป

“แล้วเราเคยสนิทกันเหรอ เพราะเท่าที่ฉันจำได้ ก็ไม่นะ” หากมีเมฆฝนลอยอยู่บนหัวของอัคนี ตอนนี้เขาคงจะเปียกปอนไปแล้วทั้งตัว ในหัวของมาเฟียหนุ่มเกิดตั้งคำถามว่าที่ผ่านมามันผิดพลาดที่ตรงไหน เรารู้สึกไม่เท่ากันตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้ง ๆ ที่เราแม่งก็ดูจะไปกันได้ดีอยู่แล้วเชียว นึกคิดไปก็จี๊ดใจไป หากเอาไฟมาลนใจเขาเล่น มันก็คงจะไม่เจ็บปวดเท่าคำพูดแสนจะห่างเหินของซีอิ๊วตอนนี้เลย ว่าแล้วก็อยากเมาให้สำลักความเจ็บตายไปเลยคงง่ายกว่า..

อัคนีกลับบ้านมาหลังจากนั้น ตอนนี้เขากำลังแผ่ร่างนอนอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่น และในห้องนั้นก็ไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวที่อยู่ด้วย เพราะเพื่อนสนิทของเขาก็นั่งมองเขาอยู่ที่โซฟาตัวเล็กที่ตั้งอยู่ตรงข้ามหน้าของเขา สายตาของเพื่อนสนิทหนุ่มทอดมองมายังร่างของอัคนี เห็นแววตาของมันที่มองเหม่อเพดานแล้วก็ได้แต่ก้มหน้าถอนหายใจ แสดงว่าการกลับไปแสดงตัวกับคู่หมั้นวัยเด็กของมันผลมันคงออกมาไม่ค่อยจะดีสิท่า ถึงได้ซึมเป็นหมาอยู่แบบนี้

“คาสิโนที่ญี่ปุ่นอ่ะ มีหุ้นละนะ กูหาได้พอดี” เรย์กิ ชายลูกครึ่งญี่ปุ่นเพื่อนสนิทของอัคนีกล่าว อัคนีหลุดออกมาจากภวังค์แห่งความคิดชั่วขณะ ก่อนเขาจะยันกายลุกขึ้นมานั่งพลางทอดสายตามองมาที่ร่างของเพื่อนผิวขาวไม่ละสายตา

“แล้วทำเลย์อย่างเหี้ยเลยตรงนั้น มีหุ้นได้ไงวะ” อัคนีพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่น่าเชื่อ

“มึงดูถูก ถ้าแม่งทำแล้วดีขึ้นมานะไอ้สัสกูจะเขกกบาลมึง แต่กูว่าไม่ต้องห่วงเรื่องคาสิโนหรอก พอดีคู่ค้าเราเขาคนกว้างขวาง เออ แล้วคู่ค้าเราแม่งเคยเรียนโรงเรียนมัธยมเดียวกันกับเราด้วยนะเว้ย รุ่นพี่อ่ะมึงจำได้ป่ะ คนที่ตุ้งติ้ง ๆ หน่อย ที่ชื่อโชตะอ่ะ” เรย์กิเอ่ยเล่า อัคนีมีสีหน้าเครียด เขานั่งคิดตามที่เรย์กิบอก

“โชตะ ที่..เป็นกะเทยเหรอวะ” จนอัคนีเริ่มเห็นภาพของรุ่นพี่ที่ว่าขึ้นมาราง ๆ

“ไอ้สัส นี่มึงบูลลี่เหรอ”

“มึงเต็มมั้ย ที่กูถามออกไปไม่ได้บลูลี่เลย” อัคนีรีบแย้งทันที เขาเพียงเรียกตามเพศสภาพที่เห็นด้วยตาเปล่าเท่านั้น เจตนาไม่ได้นึกเหยียดแต่อย่างใด

“พูดงั้นก็ไม่ค่อยถูกเว้ย เห็นพี่แกแบบนั้นมีเมียนะ สวยด้วย” เรย์กิยังเล่าต่อ อัคนีมีสีหน้าอ้ำอึ้งแต่ก็พยักหน้ารับอย่างยอมเข้าใจ พอได้ยินว่าธุรกิจที่ไม่น่าจะไปต่อได้ดันมีผู้ร่วมลงทุนแล้ว แค่นี้เขาก็เบาใจเรื่องงานขึ้นมาบ้าง แต่แค่เรื่องงาน เพราะเรื่องอื่นเขาก็ยังคงหนักใจอยู่ดี

บทสนทนาของทั้งสองเพื่อนสนิทได้จบลงเพียงเท่านั้น เพราะฝ่ายของอัคนีดูไม่ค่อยจะมีสติพูดคุยด้วยเท่าไหร่ คุยได้แค่ครั้งคราวอีกหน่อยอัคนีก็นั่งเหม่อนั่งจมอยู่คนเดียวอีกแล้ว เรย์กิจนปัญญา เขาไม่ค่อยรู้สึกดีมากนักเวลาอัคนีซึมแบบนี้ เพราะปกติมันดีดเป็นม้าพลังงานล้นเหลือเกิน

“แล้วนี่ยังไง ก่อนหน้านี้ที่ได้ยินว่าจะได้กลับมาหาน้องอิ๊วมึงยังดี๊ด๊าอยู่เลย แล้วนี่มานั่งซึมอีก ยังไงอ่ะไปไม่สวยเหรอวะ” จนเรย์กิเอ่ยถามขึ้นมาอีกรอบเพื่อทำลายความเงียบงันลง ใบหน้าคมสันของอัคนีค่อย ๆ เงยขึ้นมามองสบสายตากับเพื่อนสนิท ตามมาด้วยเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ไม่รู้ว่ะ สับสน กูสับสนตั้งแต่ซีอิ๊วย้ายไปรอบนั้นแล้ว จู่ ๆ แม่งก็เป็นแบบนี้ กูไม่รู้จะเอายังไงต่อดีเลยว่ะ” อัคนีว่าตอบเพื่อนสนิท ใช่ ก่อนหน้านั้นมันดีทุกอย่าง ความสัมพันธ์ของทั้งอัคนีและซีอิ๊วมันกำลังไปได้สวยแท้ ๆ แต่เพราะเหตุผลอะไรทำไมซีอิ๊วถึงได้เปลี่ยนไป เขานำเรื่องนี้ไปถามกับพ่อของเธอพ่อของเธอก็ไม่ได้รู้เหตุผล ตอนนั้นก่อนซีอิ๊วจะย้ายไปเรียนที่อื่นเธอแค่ไปบอกพ่อเธอว่าอยากย้ายไปเรียนที่ต่างจังหวัด ท่านนายพลพยายามถามเหตุผลกับลูกสาวแล้ว แต่ดันได้เสียงสะอื้นจากลูกสาวมาแทน นั่นเลยทำให้เขาไม่เซ้าซี้กับลูกสาวอีก และเหตุผลนั้นของซีอิ๊วก็ยังคงเป็นปริศนาที่ยังไขไม่ได้มาจนถึงทุกวันนี้

บวกกับตอนนั้นทางฝั่งของอัคนีก็เรียนไปด้วยทำงานไปด้วย ตอนเขาไปหาเธอที่ต่างจังหวัดเธอก็ไม่ยอมออกมาเจอ พูดง่าย ๆ คือเธอหลบหน้าเขาไปเลย แล้วเขาก็ไม่เคยตามเธอทันเสียที จนช่วงหลังที่ต้องห่างกันมาก ๆ เพราะอัคนีต้องไปเรียนต่อที่ประเทศจีน แถมเขายังป่วยนอนซมอยู่โรงพยายามเกือบจะสองปี นี่เขาก็พึ่งจะหายดีแล้วก็พึ่งได้กลับมาไทยนี่แหละ พอกลับมาเขาก็นึกว่าทุกอย่างจะดีขึ้น แต่เปล่าเลย เขากับเธอห่างเหินกัน ขนาดหน้าซีอิ๊วยังไม่มองเขาเลย เรียกว่าไม่ชายตาแลด้วยซ้ำไป

“มันผิดพลาดตรงไหน” อัคนีนั่งเหม่อทบทวนเรื่องทุกอย่าง คำถามเดิมยังคงดังก้องถามกับตัวเองซ้ำ ๆ อยู่ในหัว มันดีมาตลอดแท้ ๆ แต่จู่ ๆ ซีอิ๊วก็เปลี่ยนไป เริ่มห่างเริ่มไม่อยากเข้าใกล้ จนเราทั้งสองไกลกันจริง ๆ เพราะขนาดตอนนี้ที่อัคนีอยู่ใกล้เธอแค่เอื้อมมือ ในความรู้สึกของเขา เขายังรู้สึกว่ามันไกลสุดแสนจะไกลมากอยู่ดี

###

คุยกับนักอ่าน

ปมแรกมาแล้วค่ะ มันเกิดอะไรขึ้นนน🥹 อิพี่อัคดูฝังใจมาก แต่ก็ว่า ถ้าเป็นเราเราก็ฝังใจอ่ะ น้องมันหนีไปเลย ละซีอิ๊วทำเหมือนไม่แคร์เลยนะ แต่จริงๆคือก็ยังนึกถึงยังฝังใจกับพี่มันเหมือนกัน อีหยังงงงั้น😭