ตอนที่ 1 คู่หมั้นวัยเด็ก

สองคนกับสองสายตาที่จ้องมองซึ่งกันราวกับจะฟาดฟัน ซีอิ๊วมองใบหน้าของผู้ที่เป็นว่าที่คู่หมั้นและรักแรกครั้นเมื่อวัยเด็กด้วยแววตาที่เกรี้ยวกราด แต่กับเขาที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับมองเธอด้วยสายตาอีกแบบ รอยยิ้มเหมือนเย้ยหยัน กับแววตาเหมือนเอาชนะได้แบบนั้นมันทำซีอิ๊วฉุนเข้าแล้วสิท่า อัคนียิ้มแป้นแล้นพลางเลิกคิ้วขึ้น เหมือนเขาไม่สะท้านกับแววตาที่เหมือนจะฉีกเนื้อของซีอิ๊วที่มองมาเลย อัคนีทำทีหันใบหน้าและสายตาหนีพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาพลาง ๆ เขารู้ว่าซีอิ๊วตอนนี้กำลังอารมณ์ไม่ดี เลยยังไม่อยากจะกวนประสาทยัยตัวแสบสักเท่าไหร่ เก็บเอาไว้กวนวันอื่นมันก็ไม่เสียหาย เพราะอย่างไรครั้งนี้เขาก็จะไม่มีวันปล่อยซีอิ๊วให้หลุดมือแน่

อัคนีหันใบหน้ามองรอบ ๆ บ้านหลังใหญ่ ก่อนเขาจะหันมามองจ้องร่างเล็กที่ยืนมองเขาอยู่อย่างไม่ละสายตาอีกครั้ง เขาใช้แววตามองร่างของเด็กตัวเล็กในวันนั้น ซึ่งวันนี้ซีอิ๊วก็โตขึ้นมากแล้ว มีหลายอย่างเปลี่ยนไปเยอะ แต่ก็ยังคงความเป็นยัยดื้อคนเดิมอยู่ไม่จางหาย

“ไม่สูงขึ้นบ้างเหรอ?” อัคนีถาม แล้วไหนบอกว่าค่อยกวนวันอื่นกัน คนอย่างอัคนีหากไม่ได้พูดจาไม่เข้าหูคงจะนอนไม่หลับเลยสิท่า

“เสือก” และนี่คือคำตอบของซีอิ๊วที่ว่ากลับพร้อมกับแววตาเกรี้ยวและหมัดน้อยสองข้างที่กำเข้าหากันแน่น แต่อัคนีไม่คิดถือสา ชายหนุ่มเพียงส่งเสียงขำเบา ๆ พร้อมกับอมยิ้มบางและเบือนใบหน้ามองไปทางอื่นอย่างกวนประสาท

“ซีอิ๊ว พูดกับพี่เขาดี ๆ” ท่านนายพลคนเป็นพ่ออดไม่ได้ เอ่ยต่อว่าลูกสาวเพียงคนเดียวเดี่ยวนั้น ซีอิ๊วสะบัดใบหน้าหันมามองผู้เป็นพ่อเร็วไว

“ทำไมอ่ะป๊า ก็อิ๊วจะพูด ป๊าจะให้เค้ามาตามเฝ้าอิ๊วไปทำไม อิ๊วไม่โอเคอิ๊วไม่ชอบ”

“แต่ยังไงพี่อัคเขาก็เป็นคู่หมั้น ป๊าแค่วานให้เขามาช่วยดู ดีซะอีกหนูจะได้ไม่นอกลู่นอกทาง โดนคุมซะบ้างก็ดี” นายพลใหญ่ใจบางทุกครั้งที่ได้มีปากมีเสียงกับลูกสาว แต่แม่ก้อนทองคำน้อยของท่านก็ดื้อรั้นเกินจะทน หากไม่ทำเช่นนี้ก็กลัวจะนิสัยเสียไปมากกว่าเดิม

“ป๊า!!” ซีอิ๊วได้แต่เอ่ยชื่อพ่อของตนแถมยังแหวใส่เล็กน้อย ไม่พอใจก็ไม่พอใจ แต่กลับทำอะไรไม่ได้สักอย่างเลย มันน่าหงุดหงิดสุด ๆ

“แล้วไอ้เรื่องหมั้นอะไรนี่มันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว อิ๊วกับเค้าก็ไม่เจอกันมาตั้งหลายปี ทำไมตอนนี้ยังจะหมั้นกันอยู่อีกอ่ะ พิธีอะไรก็ไม่ได้จัดไม่ใช่เหรอ” ซีอิ๊วกล่าวขึ้นมาอีกหน เพราะเรื่องหมั้นที่ว่ามันตั้งแต่เธอและอัคนียังเด็กกันทั้งคู่ไม่ใช่หรือ สัญญามันยืดยาวอะไรปานนั้น ทั้ง ๆ ที่เรื่องทุกอย่างมันก็ผ่านมาตั้งเจ็ดปีแล้ว..

“พอดีว่าสัญญาหมั้นคือหุ้นน่ะ แล้วบ้านเราก็ร่วมหุ้นกันด้วย เท่ากับว่าการหมั้นยังไม่เป็นโมฆะนะคะ” อัคนีที่ยืนฟังอยู่นานเอ่ยบอกกับเด็กน้อยขี้โมโหขึ้น คิ้วเรียวขมวดมุ่นไม่พอใจพร้อมกับใบหน้าเล็กแยกเขี้ยวที่หันมามอง

“ไม่ได้ถาม ไม่ต้องยุ่ง” ซีอิ๊วกล่าวว่าตอกหน้าอัคนีไป

“ซีอิ๊ว” จนพ่อของเธอต้องเอ่ยเอ็ดเธอขึ้นมาอีกรอบ คราวนี้เด็กน้อยขี้เหวี่ยงไปไม่เป็น เพราะเหมือนทุกอย่างมันจะเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้เลยสักอย่างเดียว ร่างเพียวสะบัดกายเดินออกมาจากที่ตรงนั้นทันที โมโหก็โมโหแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ซีอิ๊วทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง ดวงตาคมของอัคนียังมองร่างน้อยที่เดินจ้ำอ้าวออกไปอย่างไม่ละสายตา

“เฮ้อ ยังไงลุงฝากน้องด้วยนะอัค” เสียงของท่านนายพลเอ่ยพูด อัคนีรีบหันหน้ากลับมาส่งยิ้มให้ท่าน

“ครับคุณลุง คุณลุงไม่ต้องห่วง ผมจะดูแลน้องอิ๊วอย่างดี อาจจะรับมือยากหน่อย แต่ผมเชื่อว่าไม่เกินมือผมหรอกครับ” อัคนีกล่าวด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มที่แสนจะมั่นอกมั่นใจ..

“ลุงเกลืออิ๊วขอกุญแจรถด้วยค่ะ อิ๊วจะกลับบ้าน” ซีอิ๊วเดินเข้ามาหาพ่อบ้านคนเก่าแก่ของที่นี่ ก่อนเอ่ยถึงสิ่งที่ประสงค์ ลุงเกลือรีบโค้งหัวคำนับคุณหนูอย่างอ่อนน้อม ก่อนชายแก่จะรีบวิ่งเข้าไปในตัวบ้านเพื่อนำกุญแจรถมามอบให้

หมับ!

“เฮ้ย! อะไรวะ!” จู่ ๆ ข้อมือของซีอิ๊วก็ถูกมือของใครคนหนึ่งคว้าเอาไว้ พอหันหน้ามามองจึงเห็นว่าเป็นอัคนีที่เดินตามมา ซีอิ๊วไม่ทนตั้งท่าจะปล่อยระเบิดใส่คนพี่ลูกเดียว เธอพยายามสะบัดข้อมือเล็กของเธอออกจากมือหนาของเขา แต่เขาดันไม่ยอมปล่อยเธอเลยแม้แต่น้อย เขาจับข้อมือของเธอเหนียวเสียยิ่งกว่าตีนตุ๊กแก

“ขึ้นรถ พี่จะไปส่ง”

“ไม่!”

“ซีอิ๊ว” หนุ่มหน้าหล่อเริ่มฉายแววตาดุ ซีอิ๊วชะงักเล็กน้อย แต่ก็เป็นเพียงแค่วินาทีสั้น ๆ เธอกลับมาดื้อรั้นและตั้งท่าจะแกะมือของอัคนีออก

“ได้ บอกดี ๆ ไม่เอาใช่มั้ย” อัคนีไม่ทน พูดจบเขาก็เดินลากร่างซีอิ๊วออกมาจากตัวบ้านและมุ่งหน้ามาที่รถของตัวเองที่จอดอยู่ในโรงรถทันที

“น..นี่ นี่!! ปล่อย!” อย่างซีอิ๊วตัวก็เล็ก จับยัดเหมือนยัดผ้าใส่ตู้ยังได้ อัคนีพาเธอมาที่รถและทำเช่นนั้น จนรู้ตัวอีกทีซีอิ๊วก็มานั่งแอ้งแม้งอยู่บนเบาะข้างคนขับซะแล้ว ชายเรือนผมสีดำขลับรีบเดินอ้อมรถมาเปิดประตูขึ้นฝั่งของตัวเองบ้าง

“เป็นคนขี้บังคับแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็บอกแล้วไงว่าจะกลับเอง” ซีอิ๊วนั่งกอดอก หันหน้ามามองร่างของเขาด้วยแววตาที่แสนจะไม่พอใจ แต่อัคนีกลับยังนั่งยิ้มมุมปากอย่างเปรมสุข

“ก็ถ้าคนมันดื้อ มันก็ต้องใช้ไม้บังคับแบบนี้แหละ ลองหนูอิ๊วไม่ดื้อกับพี่สิครับ พี่ก็ตามใจหนูอิ๊วตลอด ไม่ใช่เหรอ?” อัคนีกล่าว ทั้งทำหน้าที่ถอยรถออกจากโรงรถ แต่กับซีอิ๊วที่นั่งฟังอยู่ หนูน้อยกลับมีอาการอึกอักสะตั้นไปชั่วขณะ

“แต่ฉันไม่ชอบ แล้วก็เลิกเรียกฉันแบบนั้นได้แล้ว เราไม่ได้สนิทกัน” ซีอิ๊วพูดจบอัคนีก็สาดสายตามามองเธอ ยอมรับเลยว่าประโยคเมื่อครู่มันจี้ใจดำนัก

เราไม่ได้สนิทกัน นั่นมันคือความสัมพันธ์ในตอนนี้ แต่ในอดีต เราแม่งสนิทกันมากเลยไม่ใช่หรือไง

อัคนีไม่อยากจะเสวนากับซีอิ๊วต่อ เพราะรู้ว่าพูดอะไรไปตอนนี้ก็มีแต่จะชวนทะเลาะ ถึงจะไม่ถูกใจและแอบน้อยใจกับคำพูดของซีอิ๊วบ้าง แต่เขาก็ต้องทำใจยอมรับ คิดเสียว่าความสนิทสนมเมื่อก่อน มันคืออดีต ส่วนปัจจุบันแม้ซีอิ๊วจะไม่อยากสนิทด้วย เขาก็จะตีตัวเข้าใกล้เอาให้สนิทจนได้ เขามันสายตื้ออยู่แล้ว แต่ก่อนหน้านี้ยังไม่ได้มีโอกาสเฉย ๆ แต่ตอนนี้มีโอกาสแล้ว ขอทำมันให้เต็มที่เลยแล้วกัน.

###

คุยกับนักอ่าน

คนเราอ่ะ กวนติงนะ ดีอิ๊วไม่สอยหน้าอ่ะอิพี่อัค🤣🤣 แต่ใดๆพี่อัคสู้เวอร์ มีแอบน้อยใจไปอี๊กกก ถถถถ ตัวเท่าควายใจเท่านิเองนะก๊ะ555555 ขรรมมม🤣