LOGINสองคนกับสองสายตาที่จ้องมองซึ่งกันราวกับจะฟาดฟัน ซีอิ๊วมองใบหน้าของผู้ที่เป็นว่าที่คู่หมั้นและรักแรกครั้นเมื่อวัยเด็กด้วยแววตาที่เกรี้ยวกราด แต่กับเขาที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับมองเธอด้วยสายตาอีกแบบ รอยยิ้มเหมือนเย้ยหยัน กับแววตาเหมือนเอาชนะได้แบบนั้นมันทำซีอิ๊วฉุนเข้าแล้วสิท่า อัคนียิ้มแป้นแล้นพลางเลิกคิ้วขึ้น เหมือนเขาไม่สะท้านกับแววตาที่เหมือนจะฉีกเนื้อของซีอิ๊วที่มองมาเลย อัคนีทำทีหันใบหน้าและสายตาหนีพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาพลาง ๆ เขารู้ว่าซีอิ๊วตอนนี้กำลังอารมณ์ไม่ดี เลยยังไม่อยากจะกวนประสาทยัยตัวแสบสักเท่าไหร่ เก็บเอาไว้กวนวันอื่นมันก็ไม่เสียหาย เพราะอย่างไรครั้งนี้เขาก็จะไม่มีวันปล่อยซีอิ๊วให้หลุดมือแน่
อัคนีหันใบหน้ามองรอบ ๆ บ้านหลังใหญ่ ก่อนเขาจะหันมามองจ้องร่างเล็กที่ยืนมองเขาอยู่อย่างไม่ละสายตาอีกครั้ง เขาใช้แววตามองร่างของเด็กตัวเล็กในวันนั้น ซึ่งวันนี้ซีอิ๊วก็โตขึ้นมากแล้ว มีหลายอย่างเปลี่ยนไปเยอะ แต่ก็ยังคงความเป็นยัยดื้อคนเดิมอยู่ไม่จางหาย
“ไม่สูงขึ้นบ้างเหรอ?” อัคนีถาม แล้วไหนบอกว่าค่อยกวนวันอื่นกัน คนอย่างอัคนีหากไม่ได้พูดจาไม่เข้าหูคงจะนอนไม่หลับเลยสิท่า
“เสือก” และนี่คือคำตอบของซีอิ๊วที่ว่ากลับพร้อมกับแววตาเกรี้ยวและหมัดน้อยสองข้างที่กำเข้าหากันแน่น แต่อัคนีไม่คิดถือสา ชายหนุ่มเพียงส่งเสียงขำเบา ๆ พร้อมกับอมยิ้มบางและเบือนใบหน้ามองไปทางอื่นอย่างกวนประสาท
“ซีอิ๊ว พูดกับพี่เขาดี ๆ” ท่านนายพลคนเป็นพ่ออดไม่ได้ เอ่ยต่อว่าลูกสาวเพียงคนเดียวเดี่ยวนั้น ซีอิ๊วสะบัดใบหน้าหันมามองผู้เป็นพ่อเร็วไว
“ทำไมอ่ะป๊า ก็อิ๊วจะพูด ป๊าจะให้เค้ามาตามเฝ้าอิ๊วไปทำไม อิ๊วไม่โอเคอิ๊วไม่ชอบ”
“แต่ยังไงพี่อัคเขาก็เป็นคู่หมั้น ป๊าแค่วานให้เขามาช่วยดู ดีซะอีกหนูจะได้ไม่นอกลู่นอกทาง โดนคุมซะบ้างก็ดี” นายพลใหญ่ใจบางทุกครั้งที่ได้มีปากมีเสียงกับลูกสาว แต่แม่ก้อนทองคำน้อยของท่านก็ดื้อรั้นเกินจะทน หากไม่ทำเช่นนี้ก็กลัวจะนิสัยเสียไปมากกว่าเดิม
“ป๊า!!” ซีอิ๊วได้แต่เอ่ยชื่อพ่อของตนแถมยังแหวใส่เล็กน้อย ไม่พอใจก็ไม่พอใจ แต่กลับทำอะไรไม่ได้สักอย่างเลย มันน่าหงุดหงิดสุด ๆ
“แล้วไอ้เรื่องหมั้นอะไรนี่มันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว อิ๊วกับเค้าก็ไม่เจอกันมาตั้งหลายปี ทำไมตอนนี้ยังจะหมั้นกันอยู่อีกอ่ะ พิธีอะไรก็ไม่ได้จัดไม่ใช่เหรอ” ซีอิ๊วกล่าวขึ้นมาอีกหน เพราะเรื่องหมั้นที่ว่ามันตั้งแต่เธอและอัคนียังเด็กกันทั้งคู่ไม่ใช่หรือ สัญญามันยืดยาวอะไรปานนั้น ทั้ง ๆ ที่เรื่องทุกอย่างมันก็ผ่านมาตั้งเจ็ดปีแล้ว..
“พอดีว่าสัญญาหมั้นคือหุ้นน่ะ แล้วบ้านเราก็ร่วมหุ้นกันด้วย เท่ากับว่าการหมั้นยังไม่เป็นโมฆะนะคะ” อัคนีที่ยืนฟังอยู่นานเอ่ยบอกกับเด็กน้อยขี้โมโหขึ้น คิ้วเรียวขมวดมุ่นไม่พอใจพร้อมกับใบหน้าเล็กแยกเขี้ยวที่หันมามอง
“ไม่ได้ถาม ไม่ต้องยุ่ง” ซีอิ๊วกล่าวว่าตอกหน้าอัคนีไป
“ซีอิ๊ว” จนพ่อของเธอต้องเอ่ยเอ็ดเธอขึ้นมาอีกรอบ คราวนี้เด็กน้อยขี้เหวี่ยงไปไม่เป็น เพราะเหมือนทุกอย่างมันจะเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้เลยสักอย่างเดียว ร่างเพียวสะบัดกายเดินออกมาจากที่ตรงนั้นทันที โมโหก็โมโหแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ซีอิ๊วทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง ดวงตาคมของอัคนียังมองร่างน้อยที่เดินจ้ำอ้าวออกไปอย่างไม่ละสายตา
“เฮ้อ ยังไงลุงฝากน้องด้วยนะอัค” เสียงของท่านนายพลเอ่ยพูด อัคนีรีบหันหน้ากลับมาส่งยิ้มให้ท่าน
“ครับคุณลุง คุณลุงไม่ต้องห่วง ผมจะดูแลน้องอิ๊วอย่างดี อาจจะรับมือยากหน่อย แต่ผมเชื่อว่าไม่เกินมือผมหรอกครับ” อัคนีกล่าวด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มที่แสนจะมั่นอกมั่นใจ..
“ลุงเกลืออิ๊วขอกุญแจรถด้วยค่ะ อิ๊วจะกลับบ้าน” ซีอิ๊วเดินเข้ามาหาพ่อบ้านคนเก่าแก่ของที่นี่ ก่อนเอ่ยถึงสิ่งที่ประสงค์ ลุงเกลือรีบโค้งหัวคำนับคุณหนูอย่างอ่อนน้อม ก่อนชายแก่จะรีบวิ่งเข้าไปในตัวบ้านเพื่อนำกุญแจรถมามอบให้
หมับ!
“เฮ้ย! อะไรวะ!” จู่ ๆ ข้อมือของซีอิ๊วก็ถูกมือของใครคนหนึ่งคว้าเอาไว้ พอหันหน้ามามองจึงเห็นว่าเป็นอัคนีที่เดินตามมา ซีอิ๊วไม่ทนตั้งท่าจะปล่อยระเบิดใส่คนพี่ลูกเดียว เธอพยายามสะบัดข้อมือเล็กของเธอออกจากมือหนาของเขา แต่เขาดันไม่ยอมปล่อยเธอเลยแม้แต่น้อย เขาจับข้อมือของเธอเหนียวเสียยิ่งกว่าตีนตุ๊กแก
“ขึ้นรถ พี่จะไปส่ง”
“ไม่!”
“ซีอิ๊ว” หนุ่มหน้าหล่อเริ่มฉายแววตาดุ ซีอิ๊วชะงักเล็กน้อย แต่ก็เป็นเพียงแค่วินาทีสั้น ๆ เธอกลับมาดื้อรั้นและตั้งท่าจะแกะมือของอัคนีออก
“ได้ บอกดี ๆ ไม่เอาใช่มั้ย” อัคนีไม่ทน พูดจบเขาก็เดินลากร่างซีอิ๊วออกมาจากตัวบ้านและมุ่งหน้ามาที่รถของตัวเองที่จอดอยู่ในโรงรถทันที
“น..นี่ นี่!! ปล่อย!” อย่างซีอิ๊วตัวก็เล็ก จับยัดเหมือนยัดผ้าใส่ตู้ยังได้ อัคนีพาเธอมาที่รถและทำเช่นนั้น จนรู้ตัวอีกทีซีอิ๊วก็มานั่งแอ้งแม้งอยู่บนเบาะข้างคนขับซะแล้ว ชายเรือนผมสีดำขลับรีบเดินอ้อมรถมาเปิดประตูขึ้นฝั่งของตัวเองบ้าง
“เป็นคนขี้บังคับแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็บอกแล้วไงว่าจะกลับเอง” ซีอิ๊วนั่งกอดอก หันหน้ามามองร่างของเขาด้วยแววตาที่แสนจะไม่พอใจ แต่อัคนีกลับยังนั่งยิ้มมุมปากอย่างเปรมสุข
“ก็ถ้าคนมันดื้อ มันก็ต้องใช้ไม้บังคับแบบนี้แหละ ลองหนูอิ๊วไม่ดื้อกับพี่สิครับ พี่ก็ตามใจหนูอิ๊วตลอด ไม่ใช่เหรอ?” อัคนีกล่าว ทั้งทำหน้าที่ถอยรถออกจากโรงรถ แต่กับซีอิ๊วที่นั่งฟังอยู่ หนูน้อยกลับมีอาการอึกอักสะตั้นไปชั่วขณะ
“แต่ฉันไม่ชอบ แล้วก็เลิกเรียกฉันแบบนั้นได้แล้ว เราไม่ได้สนิทกัน” ซีอิ๊วพูดจบอัคนีก็สาดสายตามามองเธอ ยอมรับเลยว่าประโยคเมื่อครู่มันจี้ใจดำนัก
เราไม่ได้สนิทกัน นั่นมันคือความสัมพันธ์ในตอนนี้ แต่ในอดีต เราแม่งสนิทกันมากเลยไม่ใช่หรือไง
อัคนีไม่อยากจะเสวนากับซีอิ๊วต่อ เพราะรู้ว่าพูดอะไรไปตอนนี้ก็มีแต่จะชวนทะเลาะ ถึงจะไม่ถูกใจและแอบน้อยใจกับคำพูดของซีอิ๊วบ้าง แต่เขาก็ต้องทำใจยอมรับ คิดเสียว่าความสนิทสนมเมื่อก่อน มันคืออดีต ส่วนปัจจุบันแม้ซีอิ๊วจะไม่อยากสนิทด้วย เขาก็จะตีตัวเข้าใกล้เอาให้สนิทจนได้ เขามันสายตื้ออยู่แล้ว แต่ก่อนหน้านี้ยังไม่ได้มีโอกาสเฉย ๆ แต่ตอนนี้มีโอกาสแล้ว ขอทำมันให้เต็มที่เลยแล้วกัน.
###
คุยกับนักอ่าน
คนเราอ่ะ กวนติงนะ ดีอิ๊วไม่สอยหน้าอ่ะอิพี่อัค🤣🤣 แต่ใดๆพี่อัคสู้เวอร์ มีแอบน้อยใจไปอี๊กกก ถถถถ ตัวเท่าควายใจเท่านิเองนะก๊ะ555555 ขรรมมม🤣
หลายปีต่อมา..เสียงโวยวายดังลั่นบ้านทำเอาหูของซีอิ๊วเกือบดับไปหลายที คิ้วเรียวกระตุกหงึกไปหลายหนในขณะที่ร่างของเธอกำลังยืนทำอาหารอยู่ในห้องครัว เสียงโวยวายที่ดังขึ้นส่วนใหญ่ก็เป็นเสียงหัวเราะของอัคนีผู้เป็นสามี มีเสียงหัวเราะของเด็กน้อยดังคลอมาบ้าง แทรกมาด้วยเสียงร้องไห้กระจองอแง ทุกเสียงในตอนนี้มันดังประสานกันจนมั่วไปหมด ซีอิ๊วตอนนี้ยืนนับหนึ่งถึงร้อยในใจ แต่ยังนับไม่ถึงไหน มือสวยที่กำลังจับตะหลิวอยู่ก็กำแน่นขึ้นพร้อมกับเส้นประสาทในหัวที่เต้นตุบแทบจะระเบิดเสียงหัวเราะของอัคนีดังก้องบ้าน ดังมากจนละทุออกไปถึงหน้าบ้านเลยก็ว่าได้ ซีอิ๊วความอดทนถึงขีดจำกัด เธอเดินถือตะหลิวในมือออกมาจากห้องครัว พร้อมกับตรงดิ่งเข้าไปที่ห้องนั่งเล่น เพียงอยากจะเห็นว่าทำไมเสียงมันถึงได้ดังขนาดนี้ หากรู้ต้นเหตุ เธอคงจะต้องกำราบเสียหน่อยอัคนีมาดมาเฟีย ยามนี้มาดนั้นไม่มีหลงเหลืออยู่แล้ว เพราะอัคนีตอนนี้ใส่เพียงกางเกงเจเจ ส่วนท่อนบนเขาก็ถอดจนเปลือยเปล่า ใครมาเห็นสภาพนี้ร้อยทั้งร้อยก็ไม่เชื่อหรอกว่าเป็นมาเฟีย“เย้!! ไปเยยปะป๊า หนีพี่ใหญ่เยย” เสียงของเด็กผู้ชายตัวจ้อยที่ขี่อยู่บนคอของเขาได้เอ่ยบอกกับเขา อัคนีตอนน
หลังจากที่ซีอิ๊วรับปริญญาเสร็จ งานแต่งที่อัคนีซุ่มทำมานานก็ได้จัดขึ้นเสียที แถมคนที่ดีใจที่สุดท่าจะเป็นฝ่ายเจ้าบ่าวเสียด้วย เพราะรายนั้นเนื้อเต้นอยากใช้คำว่าสามีจนจะเต็มแก่ ทะเบียนสมรสที่ถูกเขียนยินยอมกันทั้งสองฝ่าย ฝันที่อัคนีคิดว่ามันริบหรี่มาโดยตลอด บัดนี้มันเป็นจริงแล้วตรงหน้าของเขางานแต่งถูกจัดขึ้นอย่างรื่นเริง ส่วนใหญ่ตรีมงานจะเป็นสีขาวสะอาดทั้งหมด รวมถึงชุดบ่าวสาว หัวใจของเจ้าบ่าวเต้นตึกตักดังโครมคราม ทุกวินาทีตอนนี้สำหรับอัคนีช่างยาวนานเหลือเกิน รอบกระบอกตาคมเอ่อคลอน้ำจนเต็มเบ้า เพื่อนเจ้าบ่าวอย่างเรย์กิกับอาคิได้แต่คอยยืนตบไหล่ให้กำลังใจ อันที่จริงก็ตื้นตันจนอยากจะร้องตามอัคนีนู่นแหละ แต่กลัวว่าถ้าร้องไห้กันทั้งสามคนแล้วจะไม่มีใครปลอบเจ้าบ่าว รักแท้นั้นเป็นเพียงแค่คำพูด บ้างก็ว่ามันเป็นคำลวง แต่สำหรับเพื่อนเจ้าบ่าวในวันนี้ เขาสัมผัสได้ว่ามันมีจริงอัคนีคือรักแท้ คนอย่างอัคนีเท่านั้น ที่ใช้คำนี้ได้อย่างไม่อายปากทุก ๆ สายตาต่างจดจ้องอยู่ที่พรมแดงตรงกลางของโถงทางเดิน ไม่ว่าจะเป็นแขกที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทางซีกซ้ายและขวา หรือเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าบ่าวที่ยืนอยู่บนเวที ทุกสายตาต่างต
สถานีตำรวจยังเลื่องชื่อไม่มีวันหยุด ปราบใดที่แก๊งของซีอิ๊วยังไม่หยุดสร้างความวุ่นวาย ก็อย่าหวังว่าสถานีตำรวจแห่งนี้มันจะเงียบสงบเลย ไม่มีทางซะหรอกในขณะที่ซีอิ๊วกับเพื่อน ๆ และแก๊งคู่กรณีกำลังนั่งเถียงกันอยู่ต่อหน้าของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ผู้ปกครองอย่างอัคนีก็ได้แต่นั่งกุมหัวฟังเสียงถกเถียงกันไปมาทั้งหลาย“หยุด หยุด!! ถ้าไม่หยุดผมจะสั่งขังให้หมด” เสียงของตำรวจนายหนึ่งได้เอ่ยขึ้น วงถกเถียงจึงเงียบลงพร้อมกับสายตาของผู้ต้องหานับสิบคนที่หันมาจับจ้องที่ร่างของเขาเป็นสายตาเดียวกัน แต่เงียบได้ไม่นานเท่านั้น เหล่าวัยรุ่นเลือดร้อนทั้งหลายก็หันหน้ามาถกเถียงกันต่อ“เออ จับขังก็ขังวะ กูไม่กลัวหรอกคุกเนี่ย! แต่ขอหน่อยนะคุณตำรวจ ขอให้จับฉันขังกับอีพวกนี้ทีเถอะ จะถอนฟันสดให้มันฟรี ๆ” เสียงของซีอิ๊วว่าขึ้น ตำรวจนายนั้นได้แต่นั่งทำหน้าเอือม เขาก้มหน้าลงก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ ฝ่ายของอัคนีก็อย่าให้พูดถึงเลย เพราะรายนี้นั่งเอามือลูบหน้านับสิบรอบได้แล้ว“ตัวเท่าลูกหมามึงเก่งจังวะห้ะ!” ทางคู่กรณีเองก็หาได้ยอมไม่ ทางนั้นยังโต้ตอบกลับมาอย่างไม่ยอมกันวันนี้คือวันที่ซีอิ๊วและแก๊งเพื่อนต้องเดินซ้อมรับใบปริญญา พอพักเท
อัคนียกซีอิ๊วขึ้นมานั่งที่โต๊ะทำงานตรงหน้า เขายันกายลุกขึ้นยืน ก่อนจะจัดการถอดเสื้อยืดตัวบางที่ตนเองใส่อยู่ให้มันออกไปพ้น ๆ อัคนีเขวี้ยงเสื้อตัวนั้นทิ้งลงอย่างไม่ใยดี เขาแทรกกายเข้ามาระหว่างขาสวย ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาหาหวานใจหวังจะจูบเธออีกหน“อื้ออ จะไม่กินนมที่อิ๊วชงมาให้หน่อยเหรอ” ซีอิ๊วยกมือขึ้นมาดันใบหน้าของเขาเอาไว้ไม่ให้เขาได้จูบ เธอเอียงแก้มหนีเล็กน้อยก่อนกล่าว อัคนีตอนนี้ดวงตาหวานเยิ้มไปหมดแล้ว ร่างกายเขาก็ด้วย มันเยิ้มไปหมดทุกส่วนแล้ว“ไม่ไหวแล้วอิ๊ว พี่อยากกินเธอใจจะขาดแล้ว” อัคนีจับมือซีอิ๊วที่ดันใบหน้าของตัวเองออก เขากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มกินใจก่อนจะยื่นใบหน้าเข้ามาหาเธอเร็วไวหวังจะจูบเธอทันที แต่มือสวยของเธอก็ยื่นเข้ามาดันใบหน้าของเขาเอาไว้อีกหน อัคนีตอนนี้ทำสายตาอ้อน สีหน้าของเขางอแงเหมือนเด็กที่ไม่ได้ดั่งใจ“แต่อิ๊วอยากให้พี่กิน เดี๋ยวอิ๊วป้อนเอง” คนสวยเธอเอ่ยกลับมาแบบนั้น ซ้ำสายตายังยั่วเย้าใช่เล่น ซีอิ๊วยื่นมือเข้ามาจับเอาแก้วนมอุ่นที่วางอยู่ข้างกาย เธอมองแก้วนมในมือก่อนจะช้อนดวงตาหวานหว่านเสน่ห์ขึ้นมามองอัคนีอีกครั้ง ซีอิ๊วนำแก้วใสมาจรดริมฝีปาก ก่อนเธอจะจิบเอาน้ำนมในแ
อัคนีรีบตัดสายของเรย์กิลงอย่างรวดเร็ว สายตาที่ซีอิ๊วมองเขม็งมาทำเอาพ่อคนปากเก่งคนเมื่อครู่นั่งสำรวมสงบเงียบ มือบางปิดบานประตูห้องทำงานลง พร้อมกับร่างของซีอิ๊วที่เดินเข้ามาหาร่างของอัคนีที่โต๊ะทำงานแทน มือสวยที่ถือถาดใส่นมอุ่น เธอค่อย ๆ วางนมที่ตั้งใจชงมาให้คนพี่ลงตรงหน้าของเขา“อิ๊วชงนมมาให้ เห็นว่าทำงานตั้งนาน คงเหนื่อย” เหมือนสิ่งที่เอ่ยจะดูห่วงใย แต่ในความรู้สึกของอัคนีแล้วนั้น มันเป็นน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความไม่พอใจ เขาสัมผัสได้ หรือซีอิ๊วจะอารมณ์ไม่ดีกับคำพูดเมื่อครู่ที่เขาพูดเล่นกับเพื่อนกันนะ อัคนีนั่งนิ่งไม่กล้าแม้แต่จะปริปาก ทว่าพอเห็นซีอิ๊วตั้งท่าหันหลังจะเดินจากออกไป มือใหญ่ก็รีบยื่นเข้ามาคว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้เพื่อรั้งเธอให้อยู่ก่อน“อิ๊ว” ความรู้สึกผิดเริ่มกัดกินอัคนี ยิ่งซีอิ๊วทำตัวเหมือนหมางเมินเขาก็ยิ่งคิดหนักเข้าไปใหญ่ ใบหน้าเล็กเอี้ยวหันมามองเขาเล็กน้อย เช่นนั้นอัคนีจึงดึงเอาร่างเล็กให้เขยิบเข้ามาใกล้กันอีกนิด ก่อนจะจับซีอิ๊วนั่งลงบนตักเดี่ยวนั้น“พี่อัค” ซีอิ๊วแหวใส่เสียงอ่อนเพราะจู่ ๆ อัคนีก็ดึงร่างของเธอให้นั่งลงมาทับกับหน้าตักของเขา ซ้ำคนพี่ยังกอดรอบเอวกิ่วของ
“พี่อัค!!!”“ทำไม!” ศาลาหลังสถานีตำรวจแห่งเดิมยังเป็นที่รวมพลของเหล่าวิศวะไฟฟ้า เพิ่มมาอีกคนคืออัคนีที่คอยมาตามซีอิ๊วไม่ขาด สองคนนั้นกำลังยืนทะเลาะกันอยู่โดยมีเพื่อนของซีอิ๊วนับแปดชีวิตที่นั่งดูเหตุการณ์ด้วยความเคยชิน ชินไปแล้ว พวกเขาเห็นสองคนนี้ทะเลาะกันจนชินไปแล้ว“เอามาลบเลยนะ! จะโพสต์ภาพนั้นทำไม” ซีอิ๊วกำลังแย่งมือถือจากอัคนี แต่เพราะคนพี่สูงกว่าแค่ชูมือขึ้นฟ้าคนตัวเล็กกว่าอย่างเธอก็คว้าเอาไม่ถึงแล้ว“ทำไม หึงเหรอจ๊ะ”“พี่อัค!!!” คนนึงกำลังโมโหส่วนอีกคนดันกวนประสาท อัคนีหัวเราะเยาะคิกคักชอบใจ“ว๊ายยย เตี้ย เอาก็ไม่ถึง”“หุบปากไปเลยไอ้หน้าปลาหมอ!!!”“โห่ แรงนะที่รักจ๋า” คงเป็นการด่ากันที่คนรอบข้างไม่ค่อยจะใส่ใจเท่าไรนัก ปกติคนด่ากันก็เหมือนจะท้าต่อยท้าตีกันแล้ว แต่ไม่ใช่กับสองคนนี้ เพราะเรื่องแบบนี้มันคือเรื่องปกติของคู่รักไบโพล่า กีรติเคยบอกมาอย่างนั้น ซีอิ๊วแย่งเอาโทรศัพท์จากมือของอัคนีมาได้ เธอกำลังทำการลบภาพบางอย่างที่อัคนีทำการโพสต์ลงโซเชี่ยวไปเมื่อครู่ เพราะภาพนั้นมันเป็นภาพแสนน่าอาย มันคือภาพของอัคนีที่ยืมบิกินี่ของเธอมาใส่เล่น แล้วก็นะ เจ้าตัวไม่อายแต่ทำไมคนที่อายดันต้องมาเ







