Novels by ศรีประภา. - เสือสาวแสนสวย

อัคนีมาส่งซีอิ๊วที่ห้าง เพราะเธอขอลงตรงนี้ ตอนแรกเขาไม่ยอมทำตามและยืนกรานที่จะไปส่งเธอที่มหาลัยเอง แต่ซีอิ๊วก็ยื่นคำขาดว่าถ้าเขาไม่ยอมทำตามที่เธอบอก ต่อไปเธอจะหนีหน้าเขา แม้แต่หน้าเธอก็จะไม่มอง เพราะแบบนั้นอัคนีเลยต้องจำยอมทันทีที่ตัวรถหยุดลง ซีอิ๊วก็สะพายกระเป๋าเข้าบ่า แถมยังมีสีหน้าขุ่นเคืองอยู่หน่อย ๆ เธอพยายามจะเปิดประตูลงจากรถไปลูกเดียว อัคนีจึงรีบยื่นมือเข้ามาคว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้ก่อน“ซีอิ๊ว” อัคนีเอ่ยปากเรียกชื่อของเธอ ร่างเล็กหยุดชะงักไปชั่วขณะ ก่อนใบหน้าจิ้มลิ้มของซีอิ๊วจะค่อย ๆ หันกลับมามองเขา ซีอิ๊วใจสั่นเล็กน้อยตอนเห็นแววตาวิงวอนที่อัคนีส่งมา แต่เธอก็ทำทีเหมือนไม่ได้สนใจ ถึงจะอ่อนไหวกับสายตาแบบนั้นของเขามากก็ตาม“เราจะเป็นกันแบบนี้จริง ๆ เหรอ? เธอกับพี่จะทำตัวห่างเหินกันแบบนี้จริง ๆ เหรอ” อัคนีถามเพื่ออยากจะทราบความจริง เพราะเขาไม่เชื่อว่าซีอิ๊วอยากจะทำแบบนี้กับเขา ขนาดตัวเขาแม้ไม่ได้เจอเธอมานานหลายปีเขายังคิดถึงแต่เธอ และเขาคิดว่าซีอิ๊วเองก็คงจะคิดไม่ต่างไปจากเขา ซีอิ๊วเหมือนคนหัวแข็ง แต่แววตาของเธอเวลามองเขามันไม่ใช่ อัคนีไม่ได้คิดไปเอง ภายในเธออ่อนโยนแม้เปลือกนอก

ไม่ทันที่กีรติจะมีสติ เสียงรถของบุคคลใหม่ก็ขี่เข้ามาจอดเทียบข้าง ๆ รถของกีรติแล้ว ทั้งกีรติและซีอิ๊วเอี้ยวใบหน้าหันมามองรถคันดังกล่าว และเมื่อซีอิ๊วได้เห็นเพียงแค่ตัวรถ เธอก็แหงนใบหน้าเหนื่อยขึ้นฟ้าพลางถอนหายใจทิ้ง เห็นแค่รถเธอก็จำได้แล้วว่ารถคันนี้มันเป็นรถของใคร เพราะเมื่อวานก็รถคันเดิมนี่แหละที่ขับมาส่งเธอเจ้าของรถคันใหม่ขมวดคิ้วเครียดจนหัวคิ้วปลิงมันแทบจะชนกัน เมื่ออัคนีเห็นว่าซีอิ๊วกำลังยืนคุยกับหนุ่มหล่อที่ไหนก็ไม่รู้ แต่ดูท่าน่าจะสนิทสนมกันพอควร ระบบสมองของการคิดเองเออเองของอัคนีเริ่มทำงาน จนเขาก็เริ่มจะคิดไปไกลและเริ่มจะรู้สึกหึงหวงไปไกล ชายหนุ่มรีบลงมาจากรถ เขาปิดประตูรถเสียงดังตามอารมณ์ที่กำลังโมโหอยู่ อัคนีสาวเท้าเดินเข้ามาหาสองคนอย่างซีอิ๊วและกีรติที่ยืนอยู่ด้วยกัน“ขึ้นรถ พี่จะไปส่ง” เดินมาถึงอัคนีก็ยื่นมือเข้ามาจับข้อมือของเธอเอาไว้อย่างถือวิสาสะ แถมแววตาที่เขาสาดมามองใบหน้าของกีรติยังดูดุมากอีกด้วยสายตาเหมือนพวกหมาหวงกระดูกไม่มีผิด“อะไร ฉันไม่ไปกับคุณ” ซีอิ๊วตอบปฏิเสธ สมองของอัคนีก็ยิ่งเริ่มเลอะเลือนคิดไปไกล ที่ซีอิ๊วไม่อยากไปด้วยเพราะเธอจะไปกับไอ้หมอนี่ใช่ไหม? แบบนั

อัคนีนั่งเงียบอยู่อย่างนั้นนานพอควร ส่วนเรย์กิเพื่อนสนิทก็นั่งไม่พูดไม่จาเป็นเพื่อนเขา สองหนุ่มไร้ซึ่งบทสนทนาในหัว เรย์กิแอบเหล่ตามามองอัคนีอยู่บ้างบางครั้ง แต่พอเห็นว่าอัคนียังนั่งเงียบด้วยแววตาเศร้า ๆ อยู่เหมือนเดิม เขาก็ได้แต่ถอนหายใจทิ้งไปพลาง ๆก๊อก ก๊อก ก๊อก“คุณอัคครับ มีคนมาขอเข้าพบ” แต่แล้วเสียงเคาะประตูและเสียงของลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านนอกก็เอ่ยบอกประโยคดังกล่าวขึ้น ทำให้ทั้งอัคนีและเรย์กิหันมาสนใจบานประตูห้องที่ปิดอยู่แทน“ใครครับ นัดไว้รึเปล่า?” อัคนีขมวดคิ้วส่งเสียงเอ่ยถามกลับไป“ไม่ได้นัดไว้ครับ ผมเลยให้รออยู่ที่หน้าประตูบ้าน เห็นบอกว่าชื่อนานะครับ” เสียงเข้มของลูกน้องคนเดิมเอ่ยกลับมา ใบหน้าของเรย์กิและอัคนีหันขวับกลับมามองกันในทันทีเมื่อชื่อ ๆ นั้นที่บอดี้การ์ดคนดังกล่าวเอ่ย มันสะกิดต่อมความอยากรู้ผิดปกติ อัคนีกับเรย์กิไม่ได้พูดพร่ำอะไรกันมาก สองหนุ่มรีบพุ่งตัวมาที่คอมพิวเตอร์ในห้องเพื่อเปิดกล้องวงจรปิดดูในทันที พวกเขาอยากรู้ว่าคนที่กำลังยืนรอและมาขอเข้าพบกับอัคนีนั้นคือใคร และผลปรากฏว่า“นานา” สองสายตาของทั้งสองหนุ่มจ้องมองร่างบอบบางของหญิงผิวขาวจัดที่ยืนนิ่งรออยู่ที่หน้

อัคนีในวัยยี่สิบห้าปี ชายที่เกิดมาพร้อมกองเงินกองทองและความสุขสบาย ด้วยรูปร่างหน้าตาที่ดีราวกับพระเจ้าสร้าง ทุกอย่างมันก็ยิ่งดูลงตัวไปหมด เสียแต่เรื่องเดียว คงจะเป็นเรื่องความรักที่มันยังไม่ดีพอ..บ้านของซีอิ๊วและบ้านของอัคนี รุ่นปู่รุ่นตาเป็นคู่ค้ากัน จนลากมาถึงรุ่นพ่อรุ่นแม่ พ่อของซีอิ๊วและพ่อของอัคนีต้องเกื้อหนุนกันเพราะต่างฝ่ายก็ต่างได้ผลประโยชน์ที่ลงตัว อัคนีและซีอิ๊วเลยรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก และค่อนข้างสนิทกันมากพอควร แต่มันคืออดีต มันเป็นอดีตไปแล้วพ่อของซีอิ๊วเป็นท่านนายพลใหญ่ ส่วนพ่อของอัคนีเป็นประธานาธิบดีที่ประเทศจีน ผลประโยชน์เรื่องอื่น ๆ ไม่ต้องสาธยายเสียให้ยาก ในตัวของอัคนีมีเชื้อจีนแต่แม่ของเขาอยากให้ลูกชายได้สัญชาติไทย ทุกอย่างเลยเป็นไปอย่างที่เห็น คนที่เกิดมาพร้อมทุกอย่างเหมือนซีอิ๊วกับอัคนีย่อมมีหนทางสว่างอยู่เสมอ กับอัคนีเขาคนนี้ประสบความสำเร็จตั้งแต่เด็ก หน้าที่การงานมั่นคงมากแล้ว แต่แค่ช่วงที่ผ่าน ๆ มาเขามักมีปัญหาในเรื่องสุขภาพบ่อย ไหนจะสุขภาพใจที่ต้องห่างหายจากซีอิ๊วมาตั้งหลายปีอีก ไม่ต้องพูดถึงว่าสภาพก่อนหน้านี้อัคนีจะแย่ขนาดไหนไร้เสียงพูดคุยของคนทั้งคู่ ตัวรถ

สองคนกับสองสายตาที่จ้องมองซึ่งกันราวกับจะฟาดฟัน ซีอิ๊วมองใบหน้าของผู้ที่เป็นว่าที่คู่หมั้นและรักแรกครั้นเมื่อวัยเด็กด้วยแววตาที่เกรี้ยวกราด แต่กับเขาที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับมองเธอด้วยสายตาอีกแบบ รอยยิ้มเหมือนเย้ยหยัน กับแววตาเหมือนเอาชนะได้แบบนั้นมันทำซีอิ๊วฉุนเข้าแล้วสิท่า อัคนียิ้มแป้นแล้นพลางเลิกคิ้วขึ้น เหมือนเขาไม่สะท้านกับแววตาที่เหมือนจะฉีกเนื้อของซีอิ๊วที่มองมาเลย อัคนีทำทีหันใบหน้าและสายตาหนีพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาพลาง ๆ เขารู้ว่าซีอิ๊วตอนนี้กำลังอารมณ์ไม่ดี เลยยังไม่อยากจะกวนประสาทยัยตัวแสบสักเท่าไหร่ เก็บเอาไว้กวนวันอื่นมันก็ไม่เสียหาย เพราะอย่างไรครั้งนี้เขาก็จะไม่มีวันปล่อยซีอิ๊วให้หลุดมือแน่อัคนีหันใบหน้ามองรอบ ๆ บ้านหลังใหญ่ ก่อนเขาจะหันมามองจ้องร่างเล็กที่ยืนมองเขาอยู่อย่างไม่ละสายตาอีกครั้ง เขาใช้แววตามองร่างของเด็กตัวเล็กในวันนั้น ซึ่งวันนี้ซีอิ๊วก็โตขึ้นมากแล้ว มีหลายอย่างเปลี่ยนไปเยอะ แต่ก็ยังคงความเป็นยัยดื้อคนเดิมอยู่ไม่จางหาย“ไม่สูงขึ้นบ้างเหรอ?” อัคนีถาม แล้วไหนบอกว่าค่อยกวนวันอื่นกัน คนอย่างอัคนีหากไม่ได้พูดจาไม่เข้าหูคงจะนอนไม่หลับเลยสิท่า“เสือก” และนี

ในคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิชาวิศวกรรมไฟฟ้า นักศึกษาชั้นปีที่สี่หลายคนกำลังนั่งรวมตัวกันอยู่ในห้องเรียนภาคปฏิบัติ ภายในห้องนั้นที่นั่งรวมกันอยู่มีราว ๆ สิบกว่าชีวิต บ้างก็นั่งพูดคุยโอ้อวดเรื่องของตนเสียงดัง หรือบ้างก็นั่งใช้ผ้าซับเลือดที่มุมปากเล็กของตัวเอง“ไม่น่าพลาด อีกนิดเดียวกูจะได้สอยหน้าไอ้ห่ายักษ์นั่นแล้ว” เสียงเอ่ยพูดอย่างนึกเสียดายปนอารมณ์เสียหน่อย ๆ ได้ดังขึ้นมาจากร่างของสาวทอมผมสั้นสุดห้าวอย่าง บิวตี้ หลังเธอเอ่ยจบใบหน้าของเพื่อนคนอื่น ๆ ที่นั่งรวมกันอยู่ก็หันมามองเธอในทันที“พูดให้ได้หอยอะไรขึ้นมา ไม่ทันละ อีอิ๊วโดนมันแหกหน้ามาละเนี่ย” คำพูดฉอดกลับต่อมาเอ่ยมาจากหญิงสาวผมยาวหยิกที่นั่งไขว้ขาทำสีหน้าเอือมระอาอยู่อย่าง ซูซาน พอว่าจบหล่อนและเพื่อนคนอื่น ๆ ก็หันหน้ามามองทางร่างของคนที่ซูซานพึ่งกล่าวถึง สายตาหลายคู่ทอดมองร่างของหญิงตัวเล็กที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ เธอคนนั้นหันสายตามองออกไปที่นอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ซ้ำแผลที่มุมปากที่เธอได้มายังรู้สึกว่ามันเจ็บจี๊ดอยู่ตลอดเวลาอีกด้วย ความรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนจดจ้องจากสายตาหลายคู่ จึงทำให้เจ้าของร่างนั้นค่อย ๆ เอี้ยวใบหน้าหันกลับม