บทที่ 1 ชีวิตของไทน์

เสียงแปรงลวดกรีดไปกับพื้นกระเบื้องดังสะท้อนอยู่ในร้านสะดวกซื้อที่เริ่มเงียบเหงาในช่วงดึก ไทน์ ในชุดพนักงานสีซีดจางกำลังทิ้งน้ำหนักตัวลงบนด้ามไม้ถูพื้น แผ่นหลังของเธอเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนผ้าเนื้อหยาบแนบไปกับผิวหนัง ทุกจังหวะที่เธอขยับกาย กลิ่นจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อสีชมพูฉุนกึกจะลอยขึ้นมาปะทะจมูก ชวนให้เวียนหัวเมื่อผสมกับความอ่อนล้าที่สั่งสมมาตลอดทั้งวัน

เธอก้มมองเข็มนาฬิกาที่ผนัง อีกไม่กี่นาทีจะเที่ยงคืน ร่างกายของเธอกรีดร้องขอการพักผ่อน แต่สมองกลับยังคงหมุนวนอยู่กับตัวเลขในสมุดบัญชีที่บ้าน

หลังจากส่งมอบกะให้พนักงานผลัดดึกเสร็จสิ้น ไทน์ถอดผ้ากันเปื้อนแขวนไว้ที่เดิม เธอคว้ากระเป๋าผ้าใบเก่งที่สายเริ่มรุ่ยขึ้นมาสะพายไหล่ ก่อนจะเดินออกจากร้านที่สว่างจ้าด้วยไฟนีออนออกมาสู่ความมืดมิดภายนอก ลมกลางคืนหอบเอาฝุ่นควันและไออุ่นจากถนนคอนกรีตมาปะทะใบหน้า แตกต่างจากเครื่องปรับอากาศในร้านที่เย็นชืดจนผิวแห้งกร้าน

ไทน์ขี่มอเตอร์ไซค์คันเก่าที่เสียงเครื่องยนต์ดังโชกโชนไปตามถนนสายเล็ก เธอชะลอรถหน้าแผงลอยร้านอาหารตามสั่งที่ตั้งอยู่ริมทาง กลิ่นน้ำมันร้อนๆ และเสียงตะหลิวเคาะกระทะดังฉ่าเป็นสัญญาณว่าเธอยังพอมีอะไรตกถึงท้องก่อนนอน

“ป้าคะ ข้าวผัดหมูหนึ่งกล่องค่ะ”

ไทน์ส่งเสียงทักทายพลางปาดเหงื่อที่ไรผม สายตามองดูป้าเจ้าของร้านที่ตักข้าวใส่กล่องโฟมอย่างรวดเร็ว

“เอากล่องนี้ไปก่อนเลย ลูกค้ายังไม่มาเอา ป้าลัดคิวให้ หกสิบบาทนะไทน์ ของมันขึ้นราคาหมดแล้วลูก”

ไทน์ชะงักไปครู่หนึ่ง นิ้วเรียวที่สากน้อยๆ จากการหยิบจับลังสินค้าค่อยๆ ล้วงลงในกระเป๋าสตางค์ใบเล็ก เธอหยิบแบงก์ยี่สิบสามใบขึ้นมาส่งให้ด้วยความรู้สึกหน่วงในอก

“โห หกสิบแล้วเหรอป้า ปรับราคาตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย”

“โถ่เอ๊ยไทน์ น้ำมันพืชขวดละเท่าไหร่ ไข่ไก่ก็ขึ้น ป้าก็แทบไม่เหลือหยาดเหงื่อแล้วเหมือนกัน”

ไทน์พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เธอรับกล่องข้าวมาถือไว้ สัมผัสอุ่นจัดของมันผ่านถุงพลาสติกทำให้เธอรู้สึกถึงภาระที่หนักอึ้งในมือ ‘ยุคนี้อย่าว่าแต่จะเก็บเงินเลย ทำงานให้พอใช้ไปเดือนๆ ไม่ตายก็เก่งแล้ว’ เธอคิดในใจพลางบิดคันเร่งกลับสู่บ้านเช่าในซอยลึก

บ้านไม้สองชั้นสภาพทรุดโทรมที่สีลอกร่อนจนเห็นเนื้อไม้สีเทาคือจุดหมายปลายทาง แสงไฟสีส้มสลัวจากในบ้านลอดผ่านหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท ไทน์ก้าวเข้าไปด้านใน เสียงไม้กระดานลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามจังหวะก้าวเดินช่วยให้ความรู้สึกอ้างว้างจางลงบ้าง

บนโซฟาตัวเก่าที่มีรอยขาดจนเห็นฟองน้ำด้านใน น้าของเธอกำลังนั่งดูข่าวจากโทรทัศน์เครื่องเก่าที่ภาพซ่าเป็นบางช่วง ทันทีที่ก้าวเข้าไป กลิ่นฉุนกึกของยาหม่องตราถ้วยทองลอยมาปะทะจมูก มันเป็นกลิ่นที่คุ้นเคยเสียจนกลายเป็นกลิ่นแห่งพื้นที่ความปลอดภัยสำหรับไทน์ไปแล้ว

“อ้าวไทน์ มาพอดี น้าว่าจะโทรตาม คืนนี้กลับดึกจัง เกือบเที่ยงคืนแหนะ”

น้าหันมาทัก แววตาที่เต็มไปด้วยรอยตีนกาฉายแววเป็นห่วง

“แวะซื้อข้าวมาด้วยค่ะน้าเยาว์ เลยช้าหน่อย”

ไทน์พยายามปั้นเสียงให้ร่าเริงที่สุด เธอเดินเข้าไปบีบไหล่น้าเบาๆ สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่ตึงเขม็งภายใต้เสื้อยืดตัวเก่า “น้าเป็นไงบ้าง วันนี้ปวดหลังอีกไหม”

“นิดหน่อยน่ะ ตามประสาคนทำงานแหละ” น้าตอบพลางขยับตัว เสียงพัดลมตั้งโต๊ะตัวเก่าที่ตะแกรงเป็นสนิมดัง กึกๆ กรีดๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ลมที่พ่นออกมานั้นแห้งและร้อน แต่มันคือสิ่งเดียวที่ช่วยบรรเทาความอ้าวระอุในตัวบ้านได้

“น้านอนเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูขอกินข้าวแล้วจะทำรายงานต่ออีกหน่อย”

“เออ ๆ อย่านอนดึกมากล่ะ พรุ่งนี้ลูกค้าสั่งน้ำเต้าหู้ไว้ยี่สิบถุง จะมาเอาแต่เช้า ไทน์ต้องไปช่วยน้านะ”

“ได้เลยค่ะ ไทน์จะรีบเข้านอน”

หลังจากจัดการข้าวผัดที่ซื้อมาเรียบร้อยแล้ว ไทน์อาบน้ำชำระล้างคราบไคลออกไป เธอก็มานั่งลงที่โต๊ะไม้ตัวเล็กข้างหน้าต่าง แสงจากหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ยาวสีขาวนวลส่องสว่างลงบนสมุดรายงานวิชาการตลาด

ไทน์เปิดไอแพดรุ่นเก่าที่หน้าจอมีรอยร้าวตรงมุม อุปกรณ์ชิ้นสำคัญที่เธอเก็บหอมรอมริบซื้อมาเพื่อใช้เรียน เธอเริ่มพิมพ์โครงสร้างการวิเคราะห์พฤติกรรมผู้บริโภค พลางนึกถึงเหตุการณ์ในร้านสะดวกซื้อวันนี้ ทฤษฎีในตำราที่อาจารย์สอนเรื่อง Value Creation หรือการสร้างคุณค่าให้ลูกค้า ดูจะห่างไกลจากความจริงที่เธอเจอเหลือเกิน ในหัวของเธอตอนนี้มีแต่ภาพเพื่อนร่วมงานที่คอยโยนงานให้ และลูกค้าที่มองข้ามหัวเธอไปเหมือนเป็นเพียงหุ่นยนต์ที่มีชีวิต

การเรียนวิชาบริหารธุรกิจไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคนที่ไม่มีทุนทรัพย์ ไทน์ต้องอ่านหนังสือมากกว่าคนอื่นสองเท่า เพราะเวลาส่วนใหญ่เสียไปกับการยืนหลังขดหลังแข็งที่ร้านสะดวกซื้อ ในสมุดบันทึกเล่มหนา เธอไม่ได้จดแค่ทฤษฎี แต่เธอยังจดบันทึกรายรับรายจ่ายอย่างละเอียด แผนการตลาดที่เธออยากทำจริงๆ คือแผนที่ทำให้น้าไม่ต้องตื่นมาทำน้ำเต้าหู้ตั้งแต่เช้ามืด และไม่ต้องอาศัยอยู่ในบ้านเก่า ๆ หลังนี้ต่างหาก

ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงพัดลมกรีดกราย ไทน์เปิดกระเป๋าสะพายเพื่อจะหยิบปากกา แต่สายตากลับไปสะดุดเข้ากับวัตถุชิ้นหนึ่งที่นอนนิ่งอยู่ก้นกระเป๋า

นามบัตรสีทองเหลืองอร่าม...

เธอหยิบมันขึ้นมาอย่างเบามือ สัมผัสของกระดาษเนื้อหนาเคลือบมันดูแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากข้าวของทุกชิ้นในห้องนี้ นามบัตรใบนี้ดูราวกับหลุดออกมาจากโลกอีกใบ โลกที่แตกต่างกับชีวิตของไทน์เหลือเกิน

ไทน์เพ่งมองตัวอักษรพิมพ์นูนที่เรียบหรู วรารักษ์ จิรเดชารัตน์ (รัก) ชื่อที่ดูสูงส่งและนามสกุลที่ยาวจนเธอต้องสะกดซ้ำๆ ในใจ

แสงไฟตกกระทบฟอยล์สีทองบนนามบัตรจนเกิดประกายระยิบระยับ ไทน์นึกถึงใบหน้าสวยสง่าที่มองเธอผ่านแว่นกันแดด กลิ่นน้ำหอมที่หรูหรา และสัมผัสที่อบอุ่นอย่างประหลาดตอนที่ผู้หญิงคนนั้นวางมือบนหัวของเธอ

‘คุณเป็นใครคะ มาสนใจเด็กอย่างไทน์ทำไม’

ไทน์สะบัดหัวไล่ความเพ้อฝัน เธอเก็บนามบัตรใส่ซอกกระเป๋าอย่างเดิม ปล่อยให้มันซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางเหรียญห้าเหรียญสิบ ก่อนจะก้มหน้าพิมพ์รายงานต่อ

ในเวลาเดียวกัน ณ คฤหาสน์หรูของตระกูลจิรเดชารัตน์

ความเงียบเชียบภายในห้องนอนกว้างขวางถูกรบกวนเพียงเสียงเข็มนาฬิกาแบรนด์หรูที่เดินอย่างประณีต รัก ในชุดนอนผ้าไหมลื่นสีน้ำเงินเข้มเอนกายอยู่บนเตียงขนาดคิงไซซ์ พื้นที่รอบตัวเธอเต็มไปด้วยความสะดวกสบายที่ใครหลายคนใฝ่ฝัน แต่นัยน์ตาคู่คมกลับฉายแวววุ่นวายใจอย่างเห็นได้ชัด

เธอยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ รสสัมผัสฝาดละมุนขององุ่นชั้นดีไม่ได้ช่วยให้จิตใจสงบลง ในหัวของเธอมีแต่ภาพ เด็กคนนั้น ภาพเด็กสาวที่พยายามถ่างตาต่อสู้กับความง่วง ท่าทางตลกๆ ที่ดูซื่อตรงต่อความรู้สึกตัวเองอย่างที่เธอไม่เคยพบเจอมาก่อนในสังคมธุรกิจที่เต็มไปด้วยหน้ากาก

“ฉันน่าจะขอช่องทางติดต่อเธอไว้นะ”

รักพึมพำกับตัวเองพลางถอนหายใจยาว เธอตำหนิความใจร้อนของตัวเองที่เอาแต่ยื่นนามบัตรแล้วเดินออกมาเพียงเพราะกลัวว่าตัวเองจะเผลอทำอะไรที่ดูคุกคามเด็กคนนั้นไปมากกว่าการลูบหัว

นิ้วเรียวเคาะลงบนขอบแก้วไวน์เป็นจังหวะ เธอจำแววตาสั่นระริกตอนที่เด็กคนนั้นได้รับนามบัตรจากเธอได้ดี มันเป็นความตื่นตระหนกที่ปนไปด้วยความไร้เดียงสา

รักไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกถูกชะตากับพนักงานร้านสะดวกซื้อธรรมดาๆ คนหนึ่งได้ขนาดนี้ แต่มันเป็นแรงดึงดูดที่เธอไม่อยากจะปล่อยผ่านไป

        “ให้นามบัตรไปแล้ว หวังว่าจะไม่เอาไปตั้งหิ้งบูชาหรอกนะ” รักเอ่ยกับตัวเองเบา ๆ ใบหน้าของคนเด็กกว่ายังไม่หลุดไปจากภาพในหัว

วรารักษ์วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะข้างเตียง สายตามองออกไปที่แสงไฟของเมืองหลวงผ่านกระจกบานยักษ์ เธอตัดสินใจแล้วว่าการรอคอยไม่ใช่สไตล์ของเธอ ถ้าเด็กคนนั้นไม่โทรมา เธอก็แค่ต้องไปปรากฏตัวให้เห็นบ่อยๆ

“สงสัยต้องไปตรวจสาขาสองศูนย์เก้าบ่อย ๆ”

คิดได้แบบนั้นก็ทิ้งตัวลงนอน กลิ่นหอมจางๆ จากเครื่องหอมราคาแพงในห้องไม่ได้ทำให้เธอผ่อนคลายได้เท่ากับความคิดที่ว่า พรุ่งนี้เธอจะหาข้ออ้างอะไรไปที่สาขานั้นอีกดี เพื่อที่จะได้เห็นรอยยิ้ม หรือท่าทางตลกๆ ของเด็กที่ชื่อไทน์อีกครั้ง