บทนำ

        ท่ามกลางไอร้อนระอุของถนนคอนกรีตในช่วงบ่ายแก่ๆ เสียงกระดิ่งหน้าร้านสะดวกซื้อดังขึ้นเป็นระยะ พร้อมกับประโยคต้อนรับที่ดูเหมือนจะเป็นอัตโนมัติไปแล้วสำหรับ ไทน์

“สวัสดีค่ะ เชิญค่า”

ไทน์ปาดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามไรผมภายใต้หมวกยูนิฟอร์มสีฟ้าขาว เธอเพิ่งจะจัดเรียงเครื่องดื่มเข้าตู้แช่เสร็จ และตอนนี้ต้องรีบมาประจำที่แคชเชียร์เพราะลูกค้าเริ่มหนาตา

เด็กสาววัยยี่สิบเอ็ดปี ในชุดพนักงานที่ดูสะอาดสะอ้านแม้มันจะผ่านการซักจนสีเริ่มซีดลงไปบ้าง ส่งยิ้มพิมพ์ใจให้กับป้าข้างบ้านที่แวะมาซื้อของ แม้ในหัวของเธอตอนนี้จะประมวลผลเรื่อง รายงานวิชาการตลาด ที่ค้างไว้ และ ค่าซ่อมหลังคาบ้าน ที่น้าเพิ่งบอกเมื่อเช้า

        ไทน์อาศัยอยู่กับน้าสาวเพียงสองคน โดยที่น้ามีอาชีพขายน้ำเต้าหู้และปาท่องโก๋ที่ตลาดตอนเช้า บางวันไทน์ก็ต้องไปช่วยน้าขายของก่อนถึงจะไปเรียน และช่วงเย็นเธอก็ต้องรีบมาทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านสะดวกซื้อ เพื่อหาเงินสำหรับค่าใช้จ่ายต่าง ๆ

“ทั้งหมดสามสิบห้าบาทค่ะ รับกาแฟทานเพิ่มด้วยมั้ยคะ น้ำผลไม้ปั่นก็มีนะคะคุณลูกค้า”

ไทน์ถามด้วยน้ำเสียงสดใสเหมือนทุกครั้ง ทั้งที่ความจริงเธออยากจะหลับตาลงสักวินาทีเดียวก็ยังดี เมื่อคืนเธอแทบไม่ได้นอนเพราะต้องปั่นโปรเจกต์กลุ่มจนเกือบเช้า ก่อนจะงีบไปเพียงสามชั่วโมงแล้วตื่นมาช่วยน้าเข็นรถเข็นไปขายของที่ตลาด

จนกระทั่งถึงเวลาพักเบรกสั้นๆ เพียงสิบห้านาที ไทน์ก้าวออกมาจากประตูหลังร้านที่ติดกับลานจอดรถ มือหนึ่งถือถ้วยกาแฟกระดาษราคาถูกที่กดจากเครื่องในร้าน แสงแดดตอนบ่ายสองรังแกผิวเนียนของเธอจนต้องหยีตา ไทน์พิงหลังลงกับผนังปูนเย็นๆ ถอนหายใจทิ้งยาวๆ เหมือนอยากจะระบายความเหนื่อยล้าทั้งหมดออกมากับลมหายใจที่พรั่งพรู

เธอพยายามถ่างตาตัวเองที่หนักอึ้ง นิ้วเรียวคีบเปลือกตาขึ้นมาเบาๆ พลางสะบัดหัวไปมา ท่าทางของเธอเหมือนเด็กน้อยที่พยายามต่อสู้กับความง่วงอย่างเอาเป็นเอาตาย เธอทำหน้ามุ่ยใส่แก้วกาแฟ แกล้งทำตาโตใส่กำแพง แล้วก็หลุดหายใจเบาๆ กับความตลกของตัวเอง

โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า ทุกการกระทำนั้นอยู่ในสายตาของใครบางคน...

ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร รถยุโรปสีดำสนิทที่กระจกถูกติดฟิล์มจนมองไม่เห็นด้านในจอดนิ่งสนิท เครื่องยนต์ยังคงทำงานเงียบเชียบพร้อมความเย็นฉ่ำภายในห้องโดยสาร

วรารักษ์ ขยับตัวบนเบาะหนังราคาแพง เธออยู่ในชุดสูทลำลองสีครีมที่ดูเรียบหรู สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสีชาจับจ้องไปที่ร่างโปร่งในชุดพนักงานคนนั้น

วรารักษ์ หรือ รัก เป็นพี่สาวคนโตของตระกูล จิรเดชารัตน์ เธออายุสามสิบเก้า ทว่าภาระที่ต้องแบกรับดูจะเกินตัวไปมาก รักแวะมาดูงานที่สาขาของครอบครัวแบบเงียบๆ ตามสไตล์ของเธอที่ไม่ชอบความวุ่นวาย แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาเธอมากกว่าตัวเลขยอดขายในไอแพด คือพนักงานสาวที่กำลังยืนเล่นกับตัวเองอยู่ข้างถังขยะ

“เด็กพาร์ทไทม์เหรอ ยืนคุยกับกำแพงคนเดียวได้ด้วย ตลกชะมัด” รักพึมพำ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

เธอมองเด็กผู้หญิงที่ชื่อ ‘ไทน์’ ตามป้ายชื่อที่หน้าอก มองเห็นความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ในแววตาสู้ชีวิตนั่น แต่น่าแปลกที่เด็กคนนี้กลับมีพลังงานบางอย่างที่ทำให้คนมองรู้สึกเอ็นดู รักเห็นไทน์ยกกาแฟขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด แล้วตบแก้มตัวเองเบาๆ สองสามทีเพื่อเรียกสติ ก่อนจะปั้นหน้ายิ้มแย้มเตรียมกลับเข้าไปทำงาน แต่แล้วภาพตรงหน้าก็ทำให้คิ้วเรียวของรักขมวดเข้าหากัน

“ไทน์! แกออกมาทำอะไรตรงนี้ตั้งนาน งานการไม่ทำ เพื่อนคนอื่นเขาวิ่งวุ่น แต่แกมายืนพักสบายใจเฉิบ เข้าไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

เสียงแหลมปรี๊ดของพนักงานรุ่นพี่คนหนึ่งดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับแรงผลักที่ไหล่จนไทน์เกือบเสียหลัก

“ไทน์เพิ่งออกมาไม่ถึงห้านาทีเลยนะคะ ยังไม่หมดเวลาพักเลยด้วย”

ไทน์ตอบเสียงอ่อย ก้มหน้าเล็กน้อย ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด

“ไม่ต้องมาเถียง ฉันเห็นแกหายออกมาตั้งนานแล้ว กลับเข้าไปในร้านเลยนะ แล้วก็รีบกวาดขยะถูพื้นให้สะอาด!!”

รักมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก หัวใจของเธอวูบไหวเมื่อเห็นหยดน้ำใสๆ คลออยู่ที่เบ้าตาของเด็กสาวที่เพิ่งจะทำท่าทางตลกๆ ให้เห็นเมื่อครู่ ความสดใสก่อนหน้านี้หายวับไป เหลือเพียงไหล่บางที่ห่อเหี่ยวลง

เหมือนมีแรงผลักดันบางอย่างที่ควบคุมไม่ได้ รักเปิดประตูรถก้าวลงไปทันที รองเท้าส้นสูงราคาแพงกระทบพื้นคอนกรีตเสียงดังข่มขวัญพนักงานรุ่นพี่คนนั้นจนหันมามองด้วยความตกใจ

“หยุดเดี๋ยวนี้” น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจของรักทำให้บรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงทันที

ไทน์เงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงที่เดินเข้ามาหาเธอ ราวกับภาพฝัน ผู้หญิงคนนี้สวยจนเธอลืมหายใจ ผิวขาวจัด ตัดกับริมฝีปากสีแดงระเรื่อ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาแตะจมูกมันดูหรูหราจนไทน์ไม่อาจคาดเดาราคา

รักเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าไทน์ พนักงานรุ่นพี่คนนั้นรีบเดินกลับเข้าไปในร้าน เธอเห็นน้ำตาหยดหนึ่งกลิ้งลงมาบนแก้มใส มือเรียวของรักเอื้อมไปลูบหัวพนักงานเด็กน้อยเบาๆ อย่างลืมตัว ความนุ่มนวลนั้นทำให้ไทน์ชะงักและเผลอถอยหลังด้วยความตกใจ

“เจ็บตรงไหนมั้ย” รักถามสั้นๆ แววตาที่มั่นคงกลับสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางกลัวๆ ของอีกฝ่ายไทน์ส่ายหัวเบา ๆ เธอยื่นนามบัตรสีทองเรียบหรูใส่มือคนเด็กกว่าที่สั่นเทา

“ถ้ามีปัญหา...หรือถ้าใครรังแกเธออีก โทรหาฉันนะ”

ประโยคนั้นจบลงพร้อมกับเจ้าของนามบัตรที่เดินกลับไปขึ้นรถ ส่วนไทน์ก็ได้แต่กำนามบัตรใบนั้นไว้ในมือแน่น แล้วยืนมองรถยุโรปสีดำเงางามเคลื่อนตัวออกไป