分享

รักน้องนัก ก็อยู่กับน้องไป
รักน้องนัก ก็อยู่กับน้องไป
作者: ชุนเหย่

บทที่ 1

作者: ชุนเหย่
น้องสาวชอบเล่นเกมแกล้งคนในเทศกาลไหว้พระจันทร์ ทุกคนในครอบครัวก็พากันเล่นด้วยกับเธอ

สองปีก่อน เธอเอาขนอ่อนบนผิวลูกพีชใส่ลงในแก้วน้ำ จนทำให้อาการหอบหืดของฉันกำเริบ ปีที่แล้ว เธอเปลี่ยนแชมพูของฉันเป็นครีมกำจัดขน จนทำให้ฉันสัมภาษณ์งานไม่ผ่าน

ปีนี้...ทั้งที่ทุกคนในครอบครัวรู้อยู่แล้วว่าฉันกลัวความมืด แต่กลับร่วมมือกับเธอหลอกฉันออกมานอกเมือง

ส่วนพวกเขากลับนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร พนันกันว่าฉันจะทนได้กี่นาทีก่อนจะขอให้หยุด

ฉันไม่ร้องไห้ และไม่โวยวาย

ท่ามกลางความมืด ฉันเดินออกไปในทิศทางตรงข้ามกับบ้าน

เกมแกล้งครั้งนี้ ฉันขอประกาศฝ่ายเดียวว่ามันจบลงแล้ว

...

รอบตัวมืดสนิทจนยื่นมือออกไปตรงหน้า ก็แทบมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วของตัวเอง

ในภาพจากกล้องวงจรปิดที่ฉันดูผ่านมือถือ ทุกคนในครอบครัวกำลังนั่งล้อมโต๊ะอาหาร โดยวางโทรศัพท์สี่เครื่องไว้ตรงกลาง

พวกเขาพนันกันว่าฉันจะโทรกลับไปขอให้หยุดภายในกี่นาที

เซี่ยเหมียวเหมียว น้องสาวของฉันพูดอย่างไม่ลังเล

“หนึ่งนาที”

เทศกาลไหว้พระจันทร์ในปีที่ฉันอายุสิบขวบ เซี่ยเหมียวเหมียววางยาพิษลูกสุนัขที่ฉันเลี้ยงไว้

ฉันร้องไห้ตะโกนว่ายอมแล้ว ก่อนจะพุ่งเข้าไปในห้องพ่อแม่ ขอร้องให้พวกเขาพาลูกสุนัขไปโรงพยาบาล

แม้จะเห็นฉันร้องไห้ฟูมฟายจนควบคุมตัวเองแทบไม่ได้ พ่อกับแม่ก็ยังไม่เห็นว่าเป็นเรื่องใหญ่

“เหมียวเหมียวก็แค่เล่นเกมแกล้งกับแกเอง ถ้าหมาตายก็ค่อยซื้อใหม่อีกตัว”

ลูกสุนัขอยู่ในอ้อมแขนของฉัน จากที่ชักกระตุก จนกระทั่งหมดลมหายใจ

หนึ่งนาทีพอดี

หลังจากนั้น เรื่องที่พวกเขาเคยรับปากว่าจะซื้อสุนัขให้ใหม่อีกตัว ก็ไม่มีใครพูดถึงอีกเลย

พอถึงตาพ่อกับแม่ ทั้งคู่ก็ตอบขึ้นพร้อมกันเป็นเสียงเดียว

“ห้านาที”

ครั้งเดียวที่ฉันเคยนั่งกินข้าวพร้อมหน้ากับครอบครัว เซี่ยเหมียวเหมียวเปลี่ยนโคล่าของฉันเป็นยาฆ่าแมลง

ฉันปวดบิดในท้องจนกลิ้งอยู่บนพื้นเต็มๆ ห้านาที กว่าจะยอมเปิดปากขอร้องให้พวกเขาหยุด

วันนั้น ฉันต้องล้างท้องอยู่ในโรงพยาบาล ส่วนพวกเขาพากันไปชมพระจันทร์ทางเหนือของเมือง

หลังจากนั้น เพราะเข็ดขยาดกับเกมแกล้งของเซี่ยเหมียวเหมียว ฉันก็ไม่เคยฉลองเทศกาลไหว้พระจันทร์กับครอบครัวอีกเลย

โจวจื่อหมิงเป็นห่วงฉัน ถึงงานของเขาจะมีลักษณะพิเศษ แต่ทุกปีก็ยังหาเวลาลามาอยู่เป็นเพื่อนฉัน

แต่ตอนนี้

เขาที่เงียบมาตลอด จู่ๆ ก็ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

ท่ามกลางเสียงหัวเราะเฮฮา เขาลุก “พรวด” ขึ้น หยิบเสื้อคลุมแล้วเดินตรงไปทางประตู

ฉันกำโทรศัพท์ในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ขณะที่กำลังจะส่งพิกัดให้โจวจื่อหมิง ฉันกลับเห็นเขาหยุดฝีเท้าอยู่ตรงประตู

โจวจื่อหมิงเงยหน้ามองนาฬิกาบนผนัง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม

“ผมพนันว่าคืนนี้จือจือจะไม่โทรมาขอให้หยุด”

“เพราะว่า...เสาสัญญาณในเขตชานเมืองแถวนั้นอยู่ในพื้นที่ดูแลของบริษัทผม เมื่อครู่ผมให้ผู้ช่วยออกประกาศซ่อมบำรุงไปแล้ว หลังเที่ยงคืนคืนนี้ บริเวณที่จือจืออยู่จะกลายเป็นพื้นที่ไร้สัญญาณ”

หัวใจฉันดิ่งวูบลงทันที

เซี่ยเหมียวเหมียวทั้งตกใจทั้งดีใจ รีบพุ่งเข้ามากอดโจวจื่อหมิง

“มิน่าล่ะ นายถึงยืนกรานว่าจะต้องเปลี่ยนที่อยู่ไปเป็นแถวนอกเมืองให้ได้”

“จื่อหมิง นายสมกับเป็นปรมาจารย์นักแกล้งจริง ๆ!”

เมื่อก่อน โจวจื่อหมิงไม่เคยยอมให้ฉันเข้าใกล้บริเวณนี้เลย

เขาบอกว่าแถวนี้ยังไม่ได้รับการพัฒนา มีคนเร่ร่อนอยู่มาก แถมยังมีหมาจรจัดทำร้ายคนอีก

เพราะกลัวว่าฉันจะตกอยู่ในอันตราย

แต่ตอนนี้ เพื่อเอาใจเซี่ยเหมียวเหมียวและเกมแกล้งของเธอ เขากลับยอมทิ้งฉันไว้ที่นี่ตลอดทั้งคืน

ทุกคนในครอบครัวโห่ร้องดีใจที่เกมแกล้งของพวกเขามีสมาชิกใหม่ฝีมือดีเพิ่มมาอีกคน ก่อนจะกอดกันเป็นกลุ่ม

ความหวังเสี้ยวสุดท้ายในใจฉันดับมอดลงอย่างสิ้นเชิง

อาศัยช่วงที่โทรศัพท์ยังมีสัญญาณเหลืออยู่อีกหนึ่งนาทีสุดท้าย ฉันตอบกลับเรื่องการโยกย้ายไปทำงานที่มิลานในอีกสามวัน

ก่อนหน้านี้ที่ฉันลังเล ก็เพราะระยะทางไกลเกินไป และคงไม่สามารถกลับมาอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัวได้

แต่การอยู่พร้อมหน้ากันแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ

รวมถึงครอบครัวนี้ด้วย ฉันก็ไม่ต้องการอีกแล้ว

เมื่อถึงเที่ยงคืน โทรศัพท์ของฉันก็ไม่ต่างอะไรจากก้อนอิฐที่ไร้สัญญาณ

ฉันหยิบไม้ท่อนหนึ่งขึ้นมา แล้วกัดฟันเดินหน้าต่อไป

เดินไปได้สักพัก จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าไม่ได้กลัวมากเหมือนเมื่อครู่อีกแล้ว

ที่แท้ เมื่อคนเราไม่มีใครให้พึ่งพา

ก็สามารถกล้าหาญขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาดจริงๆ

在 APP 繼續免費閱讀本書
掃碼下載 APP

最新章節

  • รักน้องนัก ก็อยู่กับน้องไป   บทที่ 10

    เขาไม่พูดอะไรสักคำในที่สุดเขาก็เข้าใจว่า ฉันไม่ได้ทำไปเพราะประชด แต่ตัดใจจากเขาได้อย่างสิ้นเชิงแล้วจริงๆเพราะฉะนั้น ไม่ว่าเขาจะทำมากแค่ไหน ทุ่มเทมากเพียงใด หรือยอมลดตัวลงถึงขนาดไหน ฉันก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจเช้าวันรุ่งขึ้น ห้องที่โจวจื่อหมิงเช่าอยู่ฝั่งตรงข้ามอพาร์ตเมนต์ของฉันก็ถูกขนของออกไปจนหมดก่อนเดินทางกลับประเทศ โจวจื่อหมิงทิ้งโน้ตไว้ให้ฉันหนึ่งแผ่นบนกระดาษมีเพียงสามตัวอักษร“ฉันรอเธอ”ฉันไม่แม้แต่จะมองมัน แล้วโยนทิ้งลงถังขยะทันทีแต่ทั้งฉันและเขาต่างคาดไม่ถึงว่า หลังจากเขากลับประเทศไปแล้ว ปัญหาที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเซี่ยเหมียวเหมียวที่สภาพจิตใจเสียการควบคุมอย่างสิ้นเชิง เอาความหมกมุ่นทั้งหมดของตัวเองไปผูกไว้กับโจวจื่อหมิงเดิมทีเธอก็แอบชอบโจวจื่อหมิงอยู่แล้ว ตอนนี้บรรดาญาติต่างพูดกันว่า ที่เธอจงใจทำลายงานหมั้นของฉันก็เพราะอิจฉาฉันเพราะอย่างนั้น เซี่ยเหมียวเหมียวจึงปักใจเชื่อว่า ขอเพียงได้แต่งงานกับโจวจื่อหมิง ชีวิตของตัวเองก็จะกลับมาเป็นปกติตั้งแต่วันที่โจวจื่อหมิงเดินทางกลับถึงประเทศ เซี่ยเหมียวเหมียวก็ไปเฝ้ารออยู่ตรงทางเข้าโครงการที่เขาอาศัยอยู่ทุกวันเธ

  • รักน้องนัก ก็อยู่กับน้องไป   บทที่ 9

    โจวจื่อหมิงยืนอยู่เพียงลำพังบนถนนที่ไม่คุ้นเคยในต่างแดน ลากกระเป๋าเดินทางเรียบง่ายใบหนึ่งมาด้วย สภาพดูอิดโรยจากการเดินทางไกลเขาผอมลงไปมาก ที่คางมีตอหนวดเขียวคล้ำขึ้นให้เห็นเบ้าตาของเขาลึกโหล ดูเหมือนไม่ได้นอนเต็มอิ่มมานานดูออกว่าเขาต่อเครื่องเดินทางข้ามคืนจนมาถึงมิลานเพียงเพื่อจะได้คุยกับฉันสักคำ เขาเดินทางข้ามระยะทางหลายพันกิโลเมตรจากประเทศบ้านเกิด ตามมาถึงเมืองที่ฉันอยู่ทันทีที่เห็นฉันโจวจื่อหมิงก็รีบสาวเท้าเข้ามาหา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนน้อม“จือจือ ขอโทษที่ฉันถือวิสาสะมาหาเธอถึงมิลาน เธอไม่ยอมตอบฉันมาตลอด ฉันคิดถึงเธอมากจริงๆ นะ”เขายื่นมือออกมาหมายจะจับฉันฉันถอยหลังไปหนึ่งก้าว พลางขมวดคิ้วแน่น“กลับไปเถอะ นายมาที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก”แต่โจวจื่อหมิงกลับไม่ยอมฟังสิ่งที่ฉันพูดเลย“จือจือ ให้เวลาฉันสักหน่อย”ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา แม้ฉันจะพยายามห้าม โจวจื่อหมิงก็ยังดึงดันอยู่ต่อที่มิลานเขาเช่าห้องที่อยู่ตรงข้ามอพาร์ตเมนต์ของฉัน พยายามใช้การกระทำเพื่อขอโทษฉันและขอคืนดีโจวจื่อหมิงรู้ตารางเวลาเข้าและเลิกงานของฉันเป็นอย่างดี ทุกวันเขาจะมารอฉันข้าง

  • รักน้องนัก ก็อยู่กับน้องไป   บทที่ 8

    หลังจากใช้ชีวิตที่มิลานมาอย่างมั่นคงได้สามเดือน ฉันก็ค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับชีวิตที่นี่ได้แล้วหลังจากเรื่องนั้น พ่อกับแม่ก็ไม่กล้าติดต่อฉันมาก่อนอีกเลยส่วนเรื่องยุ่งเหยิงของครอบครัวนั้นก็ถูกตัดขาดจากฉันอย่างสิ้นเชิงยกเว้นโจวจื่อหมิงหลังงานหมั้น เขาไม่เคยหยุดส่งข้อความหาฉันเลยในตอนแรก ท่าทีของเขาแข็งกร้าว น้ำเสียงก็เย็นชา“เธอคิดจะอยู่มิลานไปถึงเมื่อไหร่?”“เรื่องของพ่อแม่เธอไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องระหว่างเราสองคนเลย เธอไม่คิดจะอธิบายอะไรให้ฉันฟังจริงๆ เหรอ?”ต่อมา เมื่อเห็นว่าฉันไม่ยอมตอบกลับเสียที เขาก็เริ่มร้อนรน“เซี่ยจือจือ บริษัทบอกว่าเธอเลือกสัญญาสิบปี แถมในอนาคตยังคิดจะตั้งรกรากที่มิลานอีก”“เธอไม่คิดจะกลับมาจริงๆ เหรอ? ไม่ติดต่อฉันมาตั้งนาน เธอคิดจะตัดความสัมพันธ์กับฉันจนหมดสิ้นเลยใช่ไหม?”“เซี่ยจือจือ ฉันรู้แล้วว่าตัวเองผิด โอเคไหม? ก่อนหน้านี้ฉันผิดเอง ฉันไม่ควรพูดตามพวกเขาว่าแค่นี้เธอก็เล่นด้วยไม่ได้ และไม่ควรยืนดูเธอถูกแกล้งโดยไม่พูดอะไรเลย”“ฉันนึกว่าพวกเขาแค่ล้อเล่นกันธรรมดา ฉันขอโทษ ฉันขอโทษเธอสำหรับทุกอย่าง เธอตอบฉันสักคำได้ไหม?”ฉันก็ยังไม่ตอบกลับเหมือนเ

  • รักน้องนัก ก็อยู่กับน้องไป   บทที่ 7

    หลังจากเรื่องไฟล์เสียงในงานหมั้นถูกเปิดโปง ครอบครัวก็วุ่นวายไปหมดทั้งเรื่องที่เหมียวเหมียวไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดกับครอบครัว และเรื่องแผนวางยา กลายเป็นหัวข้อซุบซิบของบรรดาญาติยามว่างหลังอาหารพ่อถูกตำรวจพาตัวไปสอบสวน ส่วนโจวจื่อหมิงก็ตัดความสัมพันธ์ฝ่ายเดียวเรื่องราวที่เกิดขึ้นต่อเนื่องเหล่านี้ทำลายความรู้สึกว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่นที่เซี่ยเหมียวเหมียวมีมาตลอดยี่สิบกว่าปีจนหมดสิ้นเพียงครึ่งเดือนเท่านั้นเซี่ยเหมียวเหมียวที่เคยหยิ่งผยองวางอำนาจ และเห็นการแกล้งฉันเป็นเรื่องสนุก ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเธอขังตัวเองอยู่ในห้องนอน ไม่ออกไปไหน ไม่พูดกับใคร ไม่พบปะผู้คน และอารมณ์ไม่มั่นคงอย่างรุนแรงเธอไม่เพียงนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน แต่ยังร้องไห้อาละวาดโดยไม่มีสาเหตุ และขว้างปาทุบทำลายข้าวของอยู่บ่อยๆหมอบอกว่า เธอเป็นโรคซึมเศร้าระดับรุนแรงถ้าเป็นเมื่อก่อน แม่คงร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูก และเที่ยวเสาะหาหมอและวิธีรักษาไปทั่วแล้วแต่ตอนนี้ แม่ยังมีเรื่องที่สำคัญกว่านั้นต้องจัดการเธอไม่ได้คำนึงถึงสภาพอารมณ์ของเซี่ยเหมียวเหมียว แต่กลับอาศัยบุญคุณที่เลี้ยงดูเธอมายี่สิบกว่าปี วิงวอน

  • รักน้องนัก ก็อยู่กับน้องไป   บทที่ 6

    อีกฝั่งของสายเงียบไปนานคำพูดของฉันที่ว่าไม่ได้คิดจะมีอนาคตร่วมกับนายอีกแล้ว ทำลายทุกสิ่งที่โจวจื่อหมิงคาดไว้จนหมดสิ้นเขาไม่อยากเชื่อว่าฉันที่เชื่อฟังมาตลอดและยอมลงให้ทุกเรื่อง จะตัดขาดความสัมพันธ์ทั้งหมดได้อย่างเด็ดขาดถึงขนาดนี้ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาแค่นเสียงเย็นชาออกมาครั้งหนึ่ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง“ได้ อยากไปก็ไป ฉันไม่ห้ามเธอ”“แต่วันนี้ฉันจะพูดทิ้งไว้ตรงนี้เลยนะ เซี่ยจือจือ ไม่ช้าก็เร็วเธอต้องเสียใจ”“รอให้เธอทนอยู่ที่มิลานต่อไปไม่ไหว ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวไม่มีใครให้พึ่งพา ถึงตอนนั้นเธอจะต้องร้องไห้กลับมาหาฉันแน่”“ฉันจะรอวันนั้น!”พูดจบ เขาก็ตัดสายไปทันทีส่วนฉันก็ไม่ลังเลที่จะลบรูปทั้งหมดของครอบครัวและโจวจื่อหมิงออกจากโทรศัพท์ฉันหิ้วสัมภาระออกจากสนามบิน เจ้าหน้าที่ที่มารับช่วงดูแลฉันในมิลานรออยู่ด้านนอกแล้วหลังจากดำเนินเรื่องเข้าทำงานและขั้นตอนการเข้าพักทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยฉันก็ย้ายเข้ามาอยู่ในอพาร์ตเมนต์แห่งใหม่ และตั้งหลักได้อย่างเต็มที่เสียทีตลอดสิบปีต่อจากนี้ ฉันจะใช้ชีวิต ทำงาน และลงหลักปักฐานอยู่ที่มิลานเวลาสิบปีนี้มากพอให้ฉันหลุดพ้นจากเง

  • รักน้องนัก ก็อยู่กับน้องไป   บทที่ 5

    เครื่องบินลงจอดที่สนามบินมิลานนับจากงานหมั้น เวลาก็ผ่านมาห้าชั่วโมงแล้วทันทีที่เสียงสัญญาณแจ้งเตือนในห้องโดยสารสิ้นสุดลง โทรศัพท์ของฉันก็ถูกสายเรียกเข้านับไม่ถ้วนถล่มเข้ามาหมายเลขทั้งสี่หมายเลขที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ ได้แก่ พ่อ แม่ เซี่ยเหมียวเหมียว และโจวจื่อหมิงฉันไม่ได้รีบร้อนรับสาย เพียงลากกระเป๋าเดินทางออกจากประตูขึ้นเครื่องไปก่อนฉันหาร้านสะดวกซื้อด้านนอกสนามบินเพื่อแวะพักสักครู่ฉันปล่อยให้โทรศัพท์ดังครั้งแล้วครั้งเล่า จนสายตัดไปเอง ก่อนหน้าจอจะสว่างขึ้นอีกครั้งเมื่อมีสายใหม่โทรเข้ามาจะบอกว่าไม่เสียใจเลยก็คงเป็นเรื่องโกหกแต่ในใจของฉันกลับไม่มีความอาลัยอาวรณ์เหลืออยู่แม้แต่น้อยสิ่งเดียวที่ฉันเสียดาย คือไม่ได้เห็นกับตาว่าพวกเขามีสีหน้าอย่างไรตอนเห็นสิ่งที่ฉายบนจอใหญ่ไม่กี่นาทีต่อมาฉันตั้งสติและปรับอารมณ์จนสงบ ก่อนจะเลือกรับสายของแม่เป็นสายแรกทันทีที่รับสาย เสียงร้องตะโกนอันแหลมบาดหูของแม่ก็พุ่งกระแทกเข้ามา“เซี่ยจือจือ ตกลงแกคิดจะทำอะไรกันแน่ แกบ้าไปแล้วหรือไง?”“แกเอาของพวกนี้ออกมาเปิด เคยคิดถึงผลที่จะตามมาบ้างไหม?”ฉันมองทิวทัศน์ท้องถนนในต่างแดนที่ไม่คุ

更多章節
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status