บทที่ 4

ผมกลับมาถึงบ้านเช่าอย่างเหนื่อยล้า เดินไปนั่งพักผ่อนที่หลังบ้าน สูบบุหรี่พ่นควันครุ่นคิดในเรื่องปัญหาหัวใจที่เกิดอยู่ กำลังผ่านพ้นไป และเกิดขึ้นในอนาคต

            เราควรจะทำอย่างไรดี เรารักใครกันแน่ พี่วรรณหรือแบงค์ ทำไมเราสับสนเช่นนี้ สับสนขนาดหนัก สับสนทางเพศเลยทีเดียว ที่สำคัญทั้งพี่วรรณและแบงค์ต่างก็มีใจให้เรา แม้ว่าเราจะมีคำตอบอยู่แล้วว่าเราเลือกใคร แต่เราก็สงสารคนที่เราไม่ได้เลือก เราไม่อยากให้ใครมาหักอกเรา เราก็ไม่อยากหักอกใครเช่นกัน...

            เกือบ 4 ทุ่มหมอและแป๊ะกลับมาพร้อมเบียร์ 3 ขวด ทำให้ผมนึกเปรี้ยวปากอยากจะดื่มเพื่อคลายความกลัดกลุ้มภายในหัวใจ

            “กูจะรักกับพี่วรรณดีไหมวะหมอ แป๊ะ?” ผมถามด้วยความรู้สึกวิตกกังวล “พวกมึงจะว่าไงบ้าง?”

            “กูจะว่าอะไรมึงได้ มึงเองก็ชอบพี่วรรณมาตั้งแต่ตอนปีหนึ่งแล้วนิ” แป๊ะให้ความคิดเห็น

            “เรื่องของมึง ความพยายามของสำเร็จจนได้นะ” หมอบอก

            แน่นอนอยู่แล้วว่าพวกเพื่อนๆ ต้องเห็นดีเห็นงามเพราะคนที่ผมคิดจะคบหาเป็นแฟนคือวรรณ ไม่ใช่แบงค์ เป็นผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชาย หากเป็นแบงค์ ไอพวกเพื่อนเหล่านี้จะรังเกียจผมหรือเปล่า

            นับจากนั้นมาผมเดินหน้าความรักเต็มตัวกับวรรณ หันหลังให้กับแบงค์ด้วยการทำเป็นลืมๆ ไม่ให้ความสำคัญ จนในที่สุดแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างผมและแบงค์ก็เป็นเพียงแค่พี่น้องร่วมสาขา แทบจะไม่มีการปฎิสัมพันธ์ใดๆ เสียเลย แม้ในค่ำคืนเฟรชชี่ไนท์ ช่วงท้ายของงานมีการทำบายศรีสู่ขวัญ รุ่นพี่ผูกด้ายสีขาวรับขวัญรุ่นน้อง ผมคาดการณ์ว่าแบงค์จะต้องให้ผมผูกด้าย การมาพบเจอกันในบรรยากาศเช่นนี้ อาจทำให้เขาใจอ่อน เรื่องวุ่นวายต่างๆ อาจจะตามมาภายหลัง ผมจึงเลี่ยงไปนั่งปะปนรวมกับกลุ่มวรรณ เพราะความมืดมิดมีเพียงแสงเทียนสลัวๆ กอปรกับแบงค์ไม่รู้จักกับวรรณ คงจะไม่มาถึงตรงที่กลุ่มของวรรณนั่งอยู่ ทุกๆ อย่างเป็นไปตามที่ผม-หนุ่มเมืองตรังผู้มีใจบางบางเพราะบ้านอยู่บางรักคาดคิดเอาไว้ จนกระทั่งจบงาน ทุกคนแยกย้ายกันกลับ ผมได้มาพบกับแบงค์ที่ลานจอดรถ

            “พี่ตงไปอยู่ไหนมาครับ ผมหาพี่ไม่เจอเลย” แบงค์บ่นใส่ตงเป็นยกใหญ่

            “มึงตาไม่ดี หากูไม่เจอเอง” ผมทำเสียงดุกลบเกลื่อน

            “พี่ยังมีด้ายเหลือไหมครับ ผูกให้ผมสักหน่อย” แบงค์ส่งสายตาอ้อนวอนจนเกือบทำให้ผมใจอ่อนเสียแล้ว

            “ไม่มีเหลือเลย” ผมพยายามปฏิเสธ ผมโกหกไปทั้งๆ ที่ในกระเป่ากางเกงยีนส์มีด้ายสีขาวซุกว่อนอยู่จำนวนหนึ่ง

            “พี่ช่วยอวยพรอะไรผมก็ได้ จะได้ไหมครับ” แบงค์ใช้ลูกตื้อเซ้าซี้ตงอยู่

            ผมคว้ามือแบงค์ขึ้นมา ข้อมือของน้องเต็มไปด้วยด้ายสีขาวผูกพันรัดตรึงไว้ ผมเอ่ยอวยพรว่า “ขอให้แบงค์มีความสุข”

            เพียงเท่านี้แหละที่แบงค์ต้องการ เด็กอ้วนใส่แว่นอำลาตงแล้วแยกจากกลับหอในไปพร้อมกับเจฟ ผมนึกภาวนาอยู่ในใจว่า แบงค์อย่าเอาความสุขในชีวิตมาผูกติดไปตามเขาเลย

... ... ...

            ด้วยเงื่อนไขแห่งเวลาที่เดินหน้าไปไม่หยุดยั้ง เมื่อกิจกรรมรับน้องจบสิ้นลง ผมแทบจะไม่มีปฏิสัมพันธ์กับรุ่นน้องคนหนึ่งคนใดอีก มีเรียนก็ไปเรียน ไม่มีเรียนก็ยู่บ้านเช่า ออกเดทกับวรรณหากเราสองคนมีเวลาว่างตรงกัน

            “เมื่อไหร่ตงจะขอเราเป็นแฟนซักที” วรรณกระเซ้าผมขณะนั่งชมพรรณไม้ร่วมกันในศาลาเล็กกลางสวนหลวงร. 9 หลังสนามกีฬากลางจังหวัดสุราษฎร์ธานี

            “ต้องขอเป็นทางการด้วยหรือ ในเมื่อคนอื่นเข้าใจกันแล้วว่าเราสองคนเป็นแฟนกัน”

“แม้แต่คำว่ารัก วรรณก็ไม่เคยได้ยินจากปากของผมเลย” วรรณตัดพ้อแล้วขยับตัวออกห่างจากตง

            “ต้องพูดด้วยหรือ แค่ทำอยู่นี่ไม่พอหรือไง?” ผมทำหน้าไขสือแล้วเลื่อนตัวเองไปใกล้ชิดกับวรรณ

            “ถ้ารักวรรณ ตงต้องชัดเจน” วรรณสบตากับและด้วยน้ำเสียงจริงจัง เหมือนว่าวรรณพยายามเร่งรัดให้ตผมทำตามที่ตนเองต้องการ ผู้หญิงและผู้ชายมีวิธีการแสดงออกถึงความรักไม่เหมือนกัน ผู้ชายแสดงออกถึงความรักด้วยการกระทำ ไม่ว่าจะเป็นการได้ใช้เวลาร่วมกัน กินข้าว พูดคุย สัมผัสร่างกาย และเลยเถิดไปถึงการได้เป็นเจ้าของซึ่งกันและกัน ส่วนผู้หญิงนั้น ต้องการได้ยินคำว่ารักจากปากผู้ชายและจะยินยอมพร้อมใจทำตามเงื่อนไขทุกเงื่อนไขที่ทุกคนต้องการ

            “แกตัดสินใจแน่แล้วหรือตง” กระดิ่งถามผม ขณะกำลังเลือกหนังสือไปใช้ทำรายงานวิชา Management Information System หรือ MIS ที่ชั้น 2 หอบรรณสารสนเทศ

            “เรื่องอะไรหรือ” ผมทำหน้าไขสือแกล้งไม่รู้เรื่องออะไร“อย่ามาทำไขสือ แกก็มีเรื่องเดียว เรื่องแกกับพี่วรรณ มันยังไง” กระดิ่งเลิกหาหนังสือแล้วมาถกเรื่องส่วนตัวกลั้วความรักของผม

            “ใช่แล้ว” ผมตอบสั้นๆ

            “ฉันได้ยินมา แกขลุกตัวอยู่กับพี่วรรณ หายหน้าหายตาไปเลย ไม่ค่อยสนใจเพื่อนๆ น้องๆ เลย” กระดิ่งบ่น

            “เรารู้นะกระดิ่ง” ผมพูดด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น “เรารู้นะว่ากระดิ่งพูดแทนใคร เอาเถอะ กระดิ่งเป็นพี่เทคของมัน ช่วยดูแลมันให้ดีๆ ล่ะ อย่าสร้างเรื่องให้มันยุ่งเหยิง เราน่ะไม่ชอบหรอกนะที่ใครจะมาหักอกเรา เราจึงไม่อยากไปหักอกใคร”

            งานวิชาการของมหาวิทยาลัยมาถึงพร้อมกับความวุ่นวายอย่างที่เคยเป็นมา ข่าวเรื่องผมกับวรรณคบหาเป็นแฟนกันแพร่สะพรัดเป็นไฟลามทุ่ง ผมไม่อยากให้ความจริงเข้าหูของแบงค์ ผมกลัวรอยยิ้มอันสดใสราวกับตะวันกลางทะเล กลายเป็นความหม่นหมองประหนึ่งฝนตกในฤดูหนาว ความรู้สึกที่จริงใจ ความห่วงใย ความรักและคิดถึงของแบงค์จะจางหายไป ทว่าอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ในค่ำคืนที่ 2 ของงานวิชาการมหาวิทยาลัย ผม วรรณและแบงค์มาโคจรพบเจอกัน แบงค์ประจักษ์ความจริงแก่สายตาของเขา การแสดงออกของผมต่อวรรณก็เป็นไปอย่างคนรักทั่วๆ ไปทำกันเมื่ออยู่ที่สาธารณะ เช่น เดินจับมือกัน พูดคุยหยอกล้อกันเฉพาะเรื่องที่คนสองคนเข้าใจกันเท่านั้น

            ในที่สุดแบงค์เป็นฝ่ายหลบลี้ไป เขาเดินหายไปตามเส้นทางเชื่อต่อระหว่างตึกเกือกม้ากับตึกร้าง จะว่าไปผมก็รู้สึกสงสารแบงค์อยู่เหมือนกัน แบงค์จะต้องเข้าใจว่า บางทีความถูกต้องกับความถูกใจสวนทางกัน ต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง หลังจากงานวิชาการมหาวิทยาลัยผ่านพ้นไป แบงค์ไปตัดผมสั้นเกรียนทรงสกินเฮด สร้างความสงสัยให้แก่ทุกคนที่ได้พบเห็น

            “มันบอกว่ามันอกหัก” กระดิ่งตอบข้อสงสัยของผม

            “ยังไง เล่ามาละเอียดเลย” ผมอยากรู้ ทั้งๆ ที่ตนเองไม่เข้าใจว่าทำไมต้องอยากรู้เรื่องของแบงค์

            กระดิ่งเลิกพิมพ์รายงานแล้วเริ่มเล่าเรื่องของแบงค์อย่างละเอียด ในค่ำคืนหนึ่ง แบงค์ขึ้นมาพูดคุยกับกระดิ่ง ชิค สปันและอายที่หอวิจัยเหมือนอย่างที่เคยเป็นมา

            “คิดยังไง ไปตัดสกินเฮดมา” สปันถามหลังสังเกตเห็นทรงผมที่เปลี่ยนไปของแบงค์

            “อกหักมาครับพี่ เลยตัดผมล้างซวยซะหน่อย” แบงค์ตอบอย่างติดตลก

            “คนที่แกรักไม่ใช่ผู้หญิงใช่ไหม?” สปันถามต่ออีกคำถามหนึ่ง

            “สปันจะอ้อมค้อมไปทำไม ในเมื่อพวกเราทุกคนรู้ดีว่าแบงค์รักตง” ชิคพูดแย้งสปันขึ้นมา

            “พวกพี่รู้ได้ไง ใครเป็นคนบอกพวกพี่” แบงค์ทำสีหน้าตกใจแสดงอาการลนลานอย่างชัดเจน

            “พวกฉันไม่ได้ตาบอดนะ แกแสดงออกขนาดนี้ ฉันระแคะระคายตั้งแต่แกขอตงเป็นน้องเลิฝแล้ว การที่แกยอมมาขลุกตัวอยู่กับพวกพี่ เพราะต้องการล้วงความเป็นไปของตงใช่ไหม?” กระดิ่งร่ายยาวถึงพฤติกรรมที่แบงค์แสดงออกมา

            “ใช่ครับ ผมรักพี่ตง” แบงค์สารภาพความจริง “ผมรักพี่เขาแต่ก็เป็นแค่การแอบรัก ไม่มีโอกาสที่จะสานสัมพันธ์ให้ก้าวหน้าไปมากกว่านี้ได้ ในเมื่อพี่ตงรักอยู่กับพี่วรรณ”

            “แล้วแบงค์จะทำอย่างไรต่อไป?” อายถาม

            “ก็ไม่รู้ครับ ผมขัดแย้งกับใจของผมเอง ใจมันแบ่งออกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายแรกบอกให้ตัดใจซะ อย่างไรก็ตามพี่ตงก็ไม่มีวันที่จะมาชายตาแลคนอย่างผมหรอก ส่วนอีกใจหนึ่งบอกว่า รอต่อไป เพราะพี่ตงเป็นคนดี คนดีๆ อย่างพี่ตงไม่รู้ว่าชาตินี้จะได้เจออีกหรือเปล่า เฮ้อ! ของดีถึงเป็นกากเดน แม้มีด่างดวง แต่ดีมีราคา ของใครไม่เอาหรอกอา ถ้าเลิกเมียบอกมา จะพาไปวัดดวง” แบงค์ตอบตามความรู้สึกภายในใจของตน

            “นี่แหละคือเรื่องทั้งหมด” กระดิ่งสาธยายเรื่องราวทั้งหมดให้ผมฟังอย่างละเอียดถี่ยิบ “แกนี่ไปทำอะไรให้แบงค์นี่ติดใจถึงบอกว่าแกเป็นคนดี๊ดี ฉันไม่เห็นไม่เห็นมีดีอะไรสักอย่าง ปากก็หมา กินเหล้า สูบบุหรี่”

            “นี่ถึงขนาดขอจองไว้ในใจเลยหรือ?” ผมได้ฟังแล้วรู้สึกทึ่ง “แหม! เรานี่ก็ใช้ได้เหมือนกันนะ”

            “แกจะเอาไงต่อ ก. ควงสองไปเลย ข. เลือกพี่วรรณ ค. เลือกอีแบงค์ ง. ไม่เลือกใคร” กระดิ่งถามความคิดเห็นของผมว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร พร้อมทั้งให้ตัวเลือกมาเสร็จสรรพ

            “เลือกข้อจ. คือ เราจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น ปล่อยให้มันเป็นแบบนี้แหละ เมื่อถึงเวลาหนึ่ง แบงค์อาจจะถูกใจใคร ก็จะถอนตัวไปจากเราเอง” ผมตอบ แม้ว่าคำตอบอาจจะฟังดูพิกลๆ ความรู้สึกในใจของผมคือกั๊กแบงค์เอาไว้ก่อน ถ้าวันใดวันหนึ่งความรักระหว่างผมกับวรรณมีอันเป็นไปหรือผมมีความกล้ามากพอที่จะคบหากับแบงค์ เขาจะได้คบหากับแบงค์อย่างไร้ข้อกังวลใจ

            “นี่นะหรือคนดี ไม่ชอบน้องเขาแต่ก็ไม่ทำอะไรสักอย่าง หรือว่าแกแอบรู้สึกหวั่นไหวกับแบงค์อยู่เหมือนกัน” กระดิ่งพูดกระทบกระเทียบ แต่ก็เดาใจของผมได้อย่างถูกต้อง

            “ทำงานให้เสร็จดีกว่า เอาเวลาคุยแต่เรื่องไร้สาระกัน เดี๋ยวเสร็จงานดึก ไอหมอไม่ไปส่งนะ” ผมเฉไฉไปเรื่องรายงาน และพยายามลืมๆ ทำนิ่งไม่สนใจเรื่องราวอะไรที่เกี่ยวข้องกับแบงค์อีก”

จบบท