บทที่ 5

ความสัมพันธ์ที่คาราคาซังดำเนินมาถึงภาคเรียนที่ 2 มีบางอย่างเปลี่ยนไป บ้านเช่าที่พวกเพื่อนๆ ผู้หญิงทั้ง 4 จองเอาไว้สร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกหล่อนย้ายออกมาจากหอวิจัย แป๊ะก็ย้ายมาอยู่คนเดียวที่ห้องข้างๆ กับพวกผู้หญิง ผมย้ายออกมาเช่นกันแต่ก็อยู่บ้านสีเขียวห้องแรกเพียงแค่คนเดียวเพื่อเป็นการสะดวกหากวรรณจะมาเยี่ยมมาเยียนใช้เวลาตามประสาคนรักกัน ส่วนหมอยังเช่าบ้านสีเขียวอยู่ห้องเดิม แบงค์ถอยรถจักรยานยนต์ระบบออโตเมติกติดตามรุ่นพี่มาเป็นแขกประจำของห้องเช่า แบงค์ยังตั้งชื่อบ้านเช่าตรงหน้ามหาวิทยาลัยที่ทั้งผู้หญิงทั้ง 4 และแป๊ะแห่แหนกันไปเช่าว่า บ้านพิกุลทอง ตามชื่อพรรณไม้ที่ปลูกยืนต้นเรียงรายเป็นแนวรั้วกั้นบ้านกับถนนคอนกรีต

ในค่ำคืนหนึ่ง บรรยากาศช่างดูเงียบเหงากว่าปกติ ตงสังเกตได้ เมื่อผมแวะบ้านพิกุลหลังกลับมาจากส่งวรรณเข้าหอวิจัยในจมหาวิทยาลัย ไม่ได้พบเจอแบงค์เหมือนอย่างเคยเป็นมา เลยนึกสงสัย

“อีแบงค์ไม่มาเหรอสปัน?”

            “อะไรของแกยะตง ตอนแบงค์อยู่ไม่คุยอะไรกับมัน พอไม่เห็นหน้ามันก็ถามหามัน คืนนี้มันไม่มาหรอก ปิ๊กบอกว่าอีแบงค์อยู่กับเจฟ”

            “อะไรนะ” ผมถามทวนอย่างประหลาดใจ

            “ปิ๊กมันเล่าให้ฟัง เด็กปีหนึ่งลือกันว่า อีแบงค์กับเจฟกิ๊กกั๊กกันอยู่ เห็นว่าสนิทกันดูแลกัน พวกเพื่อนผู้หญิงในกลุ่มแอบเอาไปเมาท์กัน ปิ๊กบอกว่าเห็นอีแบงค์กับเจฟไปนั่งเล่นพูดคุยกันที่ศาลาจานบินตอนช่วงค่ำ” ฝ้ายเล่าเหตุการณ์พร้อมทั้งยกพยานบุคคลมาอ้างอิง

            “ถึงขนาดนั้นเชียว” ผมพึมพำ

            “เออสิยะ ว่าแต่แกจะทำยังไง?” สปันถาม ใบหน้าหมวยๆ ของหล่อนบ่งบอกถึงความจริงจังในการต้องการคำตอบจากผม

            “ก็ไม่รู้ดิ” ผใตอบสั้นๆ ไม่มีใครรู้หรอกว่าในใจของะผมร้อนรุ่มแล้ว “เราคิดว่าก็ดีแล้ว แบงค์จะได้ไม่ต้องตั้งความหวังลมๆ แล้งๆ กับเรา กลับก่อนดีกว่า วันนี้ไม่รู้เป็นอะไรก็ไม่รู้เหนื่อยจัง อยากจะนอนเร็วๆ”

            ผมลาสปันขับจักรยานยนค์ฝ่าอากาศหนาวเย็นของอากาศในช่วงปลายฤดูฝนต้นฤดูหนาวกลับสู่บ้านสีเขียว เมื่อถึงบ้าน แทนที่ผมจะเตรียมตัวเข้านอนเหมือนอย่างที่บอกกับสปัน กลับมานั่งพ่นควันบุหรี่ที่หลังบ้านแทน ความร้อนรุ่มในใจของผมยากจะหาน้ำอะไรมาดับได้ ไฟรักที่เคยอ้อยอิ่งอยู่ในส่วนลึกแห่งดวงใจกลับลุกโชนกระพือโหม ความรักที่เคยคิดว่าให้เป็นอย่างนี้ไป กลับพลิกตาลปัตรบังเกิดความวุ่นวายจนได้

            เราควรจะดีใจสิ ที่แบงค์มีใครสักคนที่ไม่ใช่เรา เจฟดีกว่าเราซะด้วยซ้ำไป เจฟดูแลแบงค์ได้ ในขณะที่เราเพิกเฉยต่อแบงค์และเราก็รักอยู่กับวรรณ แล้วทำไมเรารู้สึกเสียดายและอยากให้แบงค์อยู่กับเรา ถ้าเราทำตามใจตนเองแล้วผลลัพธืออมาคือการทำร้ายจิตใจของวรรณโดยที่วรรณไม่มีความผิดแต่อย่างใด เห็นทีว่าเขาควรจะปล่อยแบงค์ให้เป็นอิสระ แล้วดับไฟรักนี้ให้มอดลง หรือเอาตัวเองกระโจนลงสู่กองไฟทนทุกข์ทรมานเอง

            ในค่ำคืนต่อมา... ผมขับรถจักรยานยนต์ไปส่งวรรณที่หอวิจัยตามกิจวัตรที่เป็นมา เมื่อผ่านบ้านพิกุลทอง ผมมองไปเห็นจักรยานยนต์ของแบงค์จอดอยู่ แปลว่าเจ้าของรถอยู่ข้างในบ้าน ตงแวะจอดรถดับเครื่อง ตรงดิ่งมาเปิดประตูบ้าน

            “แบงค์ ออกมาคุยกับกูข้างนอกหน่อย” ผมออกคำสั่ง แบงค์ลุกขึ้นออกตามผมมา “ปิดประตูด้วยนะ”

            แบงค์ปิดประตูเพื่อป้องกันคนในบ้านได้ยิน ผมต้องการให้เรื่องที่จะคุยกับแบงค์ เป็นเรื่องระหว่างคนสองคนเท่านั้น แต่คงจะไม่มีผลอะไรเพราะเพื่อนๆ ทั้งหลายที่อยู่ในบ้านกำลังลอบเปิดม่านคอยเมียงมองสอดรู้สอดเห็นอยู่ ผมหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ แบงค์ยืนรอฟังตงพูดอย่างสงบ เม็ดฝนกำลังร่วงหล่นจากฟากฟ้าเป็นหยดๆ เป็นสัญญาณเตือนว่าอีกไม่นานจะมีฝนตกหนัก

            “มึงรักกูใช่ไหมแบงค์?” ผมถามสั้นๆ อย่างตรงไปตรงมา

            “ใช่ครับ ผมรักพี่ตง” แบงค์สารภาพโดยไม่ยอมสบตากับผม

            “อย่ารักกูเลย” ผมพูดไปพ่นควันบุหรี่ไป สีหน้าของแบงค์เรียบเฉย เหมือนจะรู้ดีว่าเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นในวันใดวันหนึ่ง “กูไม่ได้เป็นเกย์ กูรักผู้หญิงและมีแฟนอยู่แล้ว มึงอย่าเสียใจ อย่าฟูมฟาย ตีอกชกตัวเองโทษโชคชะตาตนเอง หากแม้มึงจะเป็นผู้หญิง กูก็เก็บความรักของมึงไว้ไม่ได้ เพราะความรักนั้นไม่ถูกต้อง รักสามเส้ามันเจ็บกันทุกคน ส่วนมึงจะรักกูข้างเดียวต่อไปหรือไม่นั้นสุดแท้แล้วแต่มึง ถ้ามึงมีความสุขอยู่กับการรักกูก็รักต่อไป หากทุกข์ทรมานใจเพราะความรักข้างเดียวก็อย่าเลย มันเป็นบาปกรรมเสียเปล่า”

            “การที่ผมได้รักพี่ ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกทุกข์ทรมานเลยครับพี่ตง เพราะในสายตาของผมพี่เป็นคนดี ผมไม่รู้สึกว่าใจที่ผมมอบให้พี่ไปสูญเปล่าเลย ผมพึงพอใจกับการได้อยู่ตรงนี้ เฝ้ามองดูพี่มีความสุข เป็นสิ่งที่เพียงพอแล้ว ให้ผมทำตามหัวใจของผมเหอะพี่ มันดีกว่าเสียใจไปจนตาย ที่ไม่ได้รักพี่” แบงค์บอกเสียยืดยาว

            ผมไม่รู้จะพูดอะไรอีก เพราะไฟรักที่คิดว่ามอดดับลงกลับถูกแบงค์โหมกระพืออีก “กูไม่มีอะไรจะพูดแล้ว กลับดีกว่า” ผมรีบตัดบทเพราะผมเริ่มจะใจอ่อนอีกแล้ว

            “อยู่ต่ออีกนิดไม่ได้หรือครับ ฝนทำท่าจะตกแล้ว ผมเกรงว่าพี่จะเปียกฝน” แบงค์รั้งตงไว้เพราะเป็นห่วง

            “ไม่ล่ะ ขับรถแค่นี้เอง กูไปล่ะ” ผมอำลาแบงค์แล้วห้อรถจักรยานยนต์จากไป

            ถ้ากูไม่ไปจากมึงตอนนี้ กูกลัวว่า กูจะไม่ได้ไปจากมึงตลอดทั้งชีวิตของกู...

            “ในสายตาของผมพี่เป็นคนดี” คำๆ นี้จากปากของแบงค์ทำให้ผมล่องลอยไปไกล ผมตัดสินใจอะไรผิดไปใช่ไหม ความรักกับความถูกต้อง มักลานเป็นเรื่องที่ตัดสินใจยาก ถ้าผมจะเลิกรากับวรรณแล้วไปคบหากับแบงค์อย่างจริงจังตามที่ใจตนเองต้องการ มันจะเป็นอย่างไรต่อไป ผมสั่นหัวสะบัดความคิดนั้นอย่างหนัก

            สรุปแล้วผมพูดเพื่อให้แบงค์ตัดใจจากผม เป็นการกระทำที่ไม่สำเร็จ นอกจากแบงค์จะไม่ตัดใจถอนใจจากผมแล้ว ยังเป็นการเพิ่มภาระทางใจอันหนักหน่วงแก่ผมอีก สิ่งที่ต้องคิดต่อไปข้างหน้าคือผมจะวางตัวอย่างไรกับแบงค์ นี่แหละคือปัญหา ผมต้องวางตัวไม่สนิทกับ ทั้งๆ ที่แบงคืพยายามใกล้ชิดกับผมทุกเมื่อเชื่อวัน ผมต้องสร้างกำแพงโบกปูนหนาทึบกั้นใจไม่ให้แบงค์เข้ามาถึงอีกใช่ไหม

จบบท