บทที่ 1

 

หยางเฟยอวี่ขมวดคิ้ว หงุดหงิดจนแทบระเบิด วันนี้เขามีนัดเจรจาธุรกิจสำคัญ แต่ต้องมาถูกลูกพี่ลูกน้องตัวดีลากมาสนามบินเพื่อรับเพื่อนสนิทของอีกฝ่าย ทั้งที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาเลย หากไม่ใช่เพราะอยู่ในสถานที่พลุกพล่านแบบนี้ เขาคงหยิบบุหรี่ขึ้นมาอัดควันลึกเข้าปอด เพื่อระบายความอึดอัดใจให้หายไปเสียที

"ถ้าเหมยเหมย... กลับมาคราวนี้ ผมจะสารภาพรัก ขอเธอเป็นแฟนให้ได้เลย!" หยางจื่อ ลูกพี่ลูกน้องของเขายังคงพูดเพ้อฝันถึงหญิงสาวในดวงใจไม่หยุด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

หยางเฟยอวี่ถอนหายใจเบา ๆ พร้อมกับเหลือบมองนาฬิกาบนข้อมือ การต้องเสียเวลารับฟังเรื่องรักใส ๆ แบบนี้ทำให้เขารู้สึกว่าเวลาของตัวเองกำลังถูกสูญเปล่า

"หยางจื่อ นายจะบอกว่าให้ฉันยืนรอนางฟ้าของนายอีกนานแค่ไหน?" เขาเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงความประชด "ขอเตือนก่อนนะ ถ้าอีกสิบนาทีเธอยังไม่มา ฉันไปแน่"

หยางจื่อหันมายิ้มแห้ง ๆ แล้วรีบปรับน้ำเสียงให้จริงจังขึ้น "แป๊บเดียวเองพี่ใหญ่ ผมมั่นใจว่าเหมยเหมยลงเครื่องแล้ว อีกไม่กี่นาทีก็ถึงแน่!"

หยางเฟยอวี่ยกมือขึ้นกอดอก กวาดสายตามองผู้คนที่เดินผ่านไปมาในสนามบินอย่างเบื่อหน่าย ในใจได้แต่คิดว่าหญิงสาวที่ชื่อจ้าวเหมยคนนี้คงมีอะไรพิเศษมาก ถึงทำให้ลูกพี่ลูกน้องของเขาหมกมุ่นถึงเพียงนี้

เวลาผ่านไปสิบห้านาที แต่ยังไม่มีวี่แววของหญิงสาวที่หยางจื่อพร่ำเพ้อถึง หยางเฟยอวี่เหลือบมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้ง ก่อนเหยียดยิ้มบาง ๆ อย่างเย้ยหยัน

"หมดเวลา" หยางเฟยอวี่พูดเสียงเย็น แล้วหันหลังเดินออกจากโซนวีไอพีทันที ปล่อยให้หยางจื่อยืนหน้าซีดอยู่ข้างหลัง เพราะรับปากกับหญิงสาวว่าตนจะพาพี่ใหญ่คนนี้มาด้วย จ้าวเหมยที่คลั่งไคล้หยางเฟยอวี่จึงยอมกลับมาก่อนกำหนดการถึงครึ่งเดือน

เท้ายาวของเขาก้าวผ่านฝูงชนที่แน่นขนัดในสนามบิน ผู้คนมากหน้าหลายตาเดินสวนกันไปมา บางคนหยุดชะงักเมื่อเห็นชายหนุ่มในชุดสูทพอดีตัวที่เผยให้เห็นรูปร่างสมส่วนราวกับนายแบบ เสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบใต้สูททำให้เขาดูเรียบง่ายแต่แฝงความทรงอำนาจ

เบื้องหลังชายหนุ่มร่างสูง มีผู้ติดตามอีกสามคนที่เดินอย่างพร้อมเพรียง ท่าทางสุขุมแต่เคร่งขรึมเสริมให้ภาพลักษณ์ของเขาดูใหญ่โตน่าเกรงขาม เสียงรองเท้าหนังของหยางเฟยอวี่กระทบพื้นหินอ่อนดังก้องเบา ๆ ในจังหวะที่สม่ำเสมอ บ่งบอกถึงความมั่นใจในทุกก้าว

เขาไม่เสียเวลาหันกลับไปมองหยางจื่ออีกครั้ง แม้จะได้ยินเสียงเรียกอย่างร้อนรนจากด้านหลัง หยางเฟยอวี่ในตอนนี้มีจุดมุ่งหมายเดียว—การเจรจาธุรกิจที่เขาไม่อาจปล่อยให้ล้มเหลวเพราะความไร้สาระของลูกพี่ลูกน้องที่ยังไม่รู้จักโต

“ท่านครับ เลขาคุณสวีโทรมาขอเลื่อนเวลานัดออกไปอีกสองชั่วโมงครับ” มู่เจิ้ง เลขาคนสนิทก้าวเข้ามากระซิบรายงาน หยางเฟยอวี่ที่นั่งอยู่ในรถพยักหน้ารับ ขณะที่คิ้วที่เคยขมวดแน่นคลายลงเล็กน้อย

รถคันหรูแล่นออกจากสนามบินอย่างรวดเร็ว ทันทีที่เห็นร้านขายดอกไม้ริมทาง หยางเฟยอวี่สั่งให้คนขับหยุดรถ ร่างสูงก้าวลงจากรถอย่างสง่างาม ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่ผ่านไปมา

เขาเดินเข้าไปในร้านอย่างไม่เร่งรีบ กลิ่นหอมละมุนจากดอกไม้นานาชนิดลอยอบอวลไปทั่ว พนักงานสาวที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ยิ้มอย่างเขินอายเมื่อเห็นชายหนุ่มรูปหล่อในชุดสูทเต็มยศเดินเข้ามา

“รอสักครู่นะคะ คุณลูกค้าสามารถเดินชมดอกไม้ได้ตามสบายเลยค่ะ” เสียงของเธอแจ่มใส ทว่าหัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดจากอก เธออดคิดไม่ได้ว่าผู้ชายคนนี้หล่อเสียจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นของใคร

หยางเฟยอวี่พยักหน้าเพียงน้อย ๆ ก่อนเดินทอดน่องไปตามทางเดินในร้าน เขาไม่ได้สนใจดอกไม้สวยงามรอบตัวมากนัก ทว่าทันใดนั้น กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่แตกต่างจากกลิ่นดอกไม้อื่น ๆ ก็ลอยเข้ามาในจมูก

ชายหนุ่มหยุดชะงัก หันมองรอบตัวเล็กน้อย ก่อนตัดสินใจก้าวตามหาต้นตอของกลิ่นนั้น เสียงฝีเท้าของเขาเงียบกริบ ท่ามกลางบรรยากาศสงบที่ผู้คนกำลังเลือกซื้อดอกไม้อย่างเพลิดเพลิน หยางเฟยอวี่กลับเดินลึกเข้าไปยังมุมด้านในสุด

หัวใจของเขาเริ่มเต้นในจังหวะที่ไม่ปกติ ตาคมกวาดมองจนกระทั่งหยุดที่แผ่นหลังบอบบางของหญิงสาวคนหนึ่ง

เธอมีผมยาวสีน้ำตาลอ่อนเรียบลื่นยาวจรดเอว เรือนร่างบอบบางอยู่ในชุดเดรสสีขาวสะอาดตาที่ตัดกับสีสันของดอกไม้รอบตัว นิ้วเรียวเล็กกำลังบรรจงจัดเรียงดอกไม้ในตะกร้าอย่างงดงาม

หยางเฟยอวี่ยืนนิ่งไปชั่วครู่ ดวงตาคมจ้องมองภาพเบื้องหน้า รู้สึกเหมือนเวลารอบตัวหยุดนิ่ง กลิ่นหอมประหลาดที่ลอยมาก่อนหน้านี้กลับชัดเจนยิ่งขึ้นเมื่ออยู่ใกล้หญิงสาวคนนี้

เขาไม่รู้ว่าทำไม หัวใจที่เย็นชาเสมอมากลับเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้

“เมี้ยว”ลูกแมวตัวสีขาวเดินออกจากมุมห้องเข้ามาคลอเคลียข้อเท้าของหญิงสาว เสียงหัวเราะปนเอ็นดูดังขึ้น

“มิวมิวอย่าซนสิ ฉันกำลังทำงานอยู่นะ”ภาษาไม่คุ้นหูดังขึ้น ภาษาแปลกหูหลุดออกจากริมฝีปากบาง ปราณปรียาวางดอกไม้ในมือลงชั่วครู่ ก่อนก้มลงอุ้มลูกแมวตัวน้อยขึ้นมาแนบอก เธอเอ่ยเสียงนุ่มเบา พลางลูบขนนุ่มฟูของมันด้วยความรักใคร่ เมื่อเธอหันกลับมาเพื่อจัดดอกไม้ต่อ รอยยิ้มที่แต้มอยู่บนใบหน้าจางหายไปทันที เมื่อพบว่ามีชายหนุ่มไม่คุ้นหน้าในชุดสูทยืนอยู่ด้านหลัง

“เอ่อ คุณลูกค้าต้องการดอกไม้ชนิดไหนคะ”ปราณปรียาเปลี่ยนภาษาเป็นภาษาจีนอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มแต่งแต้มมุมปากตามารยาท หยางเฟยอวี่ที่กำลังเหม่อลอยพลันได้สติขึ้นมา นิ้วเรียวยาวชี้ไปทางหญิงสาว

“ผมอยากได้ดอกไม้ช่อนี้ครับ”

ดวงตาของปราณปรียาไหวเล็กน้อย เธอเอียงคออย่างสงสัย แต่ไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม หญิงสาวก้มลงวางลูกแมวตัวน้อยบนพื้นเบา ๆ ก่อนหมุนตัวไปเลือกดอกไม้จากชั้นด้านหลัง หยางเฟยอวี่มองตามแผ่นหลังเล็ก ๆ ของเธออย่างไม่รู้ตัว ดวงตาคมสะท้อนแสงอ่อนจากหน้าต่างกระจก

แต่หยางเฟยอวี่ไม่ได้มีท่าทางคุกคามแต่อย่างใด จึงทำให้หญิงสาวปล่อยผ่านพฤติกรรมอันแสนประหลาดนี้ไปอย่างง่ายดาย

เมื่อช่อดอกไม้เสร็จเรียบร้อย ปราณปรียาเดินนำไปยังหน้าเคาน์เตอร์โดยไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม หยางเฟยอวี่เดินตามหลังเธอเป็นเงาตามตัว หญิงสาวรู้สึกงุนงงกับพฤติกรรมของชายหนุ่มเล็กน้อย แต่เมื่อมองดูเขาอีกครั้ง เธอพบว่าแววตานั้นไม่ได้แสดงความคุกคามหรือมีเจตนาไม่ดีแต่อย่างใด ความสงสัยในใจจึงค่อย ๆ จางลง

“รับการ์ดไหมคะ?” ปราณปรียาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ ขณะใช้ปลายนิ้วเรียวกดเครื่องคิดเงินเพื่อคำนวณราคาดอกไม้

หยางเฟยอวี่นิ่งไปชั่วอึดใจ ราวกับคำถามเรียบง่ายนั้นต้องใช้เวลาครุ่นคิด เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาคมจับจ้องไปที่ใบหน้าสวยหวาน

“ไม่ครับ”

ปราณปรียาไม่ได้เอ่ยอะไรเพิ่มเติม เธอเพียงยื่นช่อดอกไม้ให้เขา พร้อมกับรอยยิ้มจาง ๆ พร้อมกับพูดทิ้งท้ายตามมารยาท

“ขอบคุณค่ะ แล้วแวะมาอุดหนุนอีกนะคะ”

หยางเฟยอวี่รับช่อดอกไม้จากมือเธอ ปลายนิ้วเรียวยาวสัมผัสกับหลังมืออุ่นของปราณปรียาโดยบังเอิญ แม้จะเป็นเพียงชั่วครู่ หัวใจของเขากลับกระตุกวูบ ความรู้สึกแปลกประหลาดนี้ทำให้เขาชะงักเล็กน้อย แต่ใบหน้าคมยังคงความเรียบนิ่ง

เขาไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงขอบคุณ ก่อนหมุนตัวเดินออกจากร้านไป

เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้นเบา ๆ ตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเขา ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มเดินลับออกไปอย่างสง่างาม ปราณปรียายืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาของเธอมองตามแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ค่อย ๆ หายเข้าไปในรถคันหรู

หัวใจของเธอเต้นในจังหวะที่แปลกไป ไม่ใช่เพราะความหวั่นไหว แต่เป็นเพราะความรู้สึกไม่คุ้นเคยบางอย่างที่เกิดขึ้นในชั่ววินาทีนั้น

“เมี้ยว”

เสียงร้องแหลมเล็กของเจ้ามิวมิวดึงเธอกลับมาจากภวังค์ ลูกแมวตัวน้อยเดินต้วมเตี้ยมเข้ามาใกล้ ก่อนกระโดดขึ้นมาบนเคาน์เตอร์อย่างคล่องแคล่ว

“มิวมิว มาเล่นตรงนี้ไม่ได้นะ” ปราณปรียายิ้มพลางลูบหัวมันเบา ๆ

เธอหยิบมันขึ้นมาอุ้มแนบอก แล้วหันกลับไปที่ดอกไม้ในตะกร้าซึ่งยังจัดไม่เสร็จ ปล่อยให้เสียงหัวใจที่เคยเต้นแผ่วค่อย ๆ สงบลงไปทีละน้อย